Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl T ijdens een vakantie met mijn ouders in Frankrijk werd ik opeens bewust van voeding. Ik besloot vegetariër te worden. Niet om af te vallen, maar vanwege de dieren. Na die vakantie ben ik thuis op de weegschaal gaan staan en ik zag dat ik afgevallen was. Wat een kick kreeg ik hiervan! Ik begon meteen met lijnen en leefde op droog brood, appels, yoghurt en een beetje avondeten.
Elke ochtend kreeg ik een geweldig gevoel als ik op de weegschaal stond, maar ik was mezelf volledig kwijt. Ik had het koud, werd niet meer ongesteld, had donshaartjes, was erg afwezig, snel moe en alleen maar bezig met afvallen. Vroeger volleybalde ik ontzettend veel. Ik trainde 5-6 keer in de week en ik was sterk/gespierd. Het is nu nog moeilijk om te zeggen dat ik niet dik was toen, maar ik had een gezond gewicht. Nu ik zo veel met lijnen bezig was, had ik gewoon geen energie. Ik was afwezig tijdens trainingen, stond vaak aan de kant en beleefde alles in een soort roes. Teamgenoten wisten niet wat ze met mij aan moesten. Lees verder...  Ik weet het nog goed. Ik als ‘anorectisch meisje' die niet goed wist waar de drang naar eetbuien nou vandaan kon komen. Ik snapte het niet, kon me er geen voorstelling van maken dat je zo graag wilde eten. Nee, niet wilde, ‘moest' eten. Ik hoopte ook dat ik me er nooit een voorstelling van zou kunnen maken. Maar helaas, ook ik kwam in de ban van eetbuien terecht..
In de tijd dat ik weer een normaal eetpatroon leerde handhaven, steeg in gewicht, ik langzamerhand naar mezelf durfde te kijken en durfde te veranderen ging het allemaal goed. Mijn angst voor eten raakte ik kwijt, ik had weer vrienden, ging weer op pad.. ik leefde weer.
En toch, toch liet ik me weer verleiden om af te gaan vallen. Een vakantie gehad, vakantiekilo's aangekomen. En tsja, die moesten er toch wel af. En zo begon ik weer fanatiek te lijnen. Eerst gezond, later steeds sneller. Dat gezond afvallen schoot immers in mijn hoofd niet op. En zo werd er weer wat meer weggelaten, sportte ik net wat meer als anders en zette ik door, ik zette te ver door. Mijn hoofd kon het niet meer bijhouden, evenals mijn maag die ik in die tijd als ‘knorkampioen' bestempeld had. Wat een honger. En daarmee werd het verlangen in mij om te eten steeds groter. Lees verder...  Vroeger wist ik niet wat hoop was. Ik leefde in mijn eigen wereldje en was jarenlang depressief. Twaalf jaar werd ik door mijn moeder emotioneel mishandeld. Ze deed het uit onmacht. Ik had het Syndroom van Gilles de La Tourette. Ik was het meisje met de ‘tics'. Iedereen bleef liever uit mijn buurt. En wanneer mensen je constant ontwijken, weet je ineens niet meer wie je graag heeft.
Ik ben verschillende keren in opname geweest. Éen keer, in mijn tweede opname, vertelde andere meisjes uit de psychiatrische dienst mij hoe je kon afvallen. Al snel was ik er helemaal mee weg. Ik hing constant over de wc-pot en at steeds minder en minder. Toen ik een normaal gewicht bereikte, kreeg ik complimentjes van mijn omgeving. Dit werd al snel de motivatie om door te gaan met afvallen. In het begin viel dat reuze mee. Ik haalde voldoening uit het gewicht dat ik zag omlaag gaan. Maar al snel werd het een ‘living hell'.
Er was geen ruimte meer voor plezier maken en genieten van de momenten met vriendinnen. De momenten in de eetzaal van 't school waren een nachtmerrie. In bed huilde ik mezelf in slaap. Uiteindelijk is mijn moeder erachter gekomen en snel volgde een opname in Tienen, Ter Berken. Daar heb ik veel mooie meiden leren kennen, die mij elk op hun manier steunde en motiveerde. Al snel had ik de draad van het leven weer te pakken. Lees verder...  Het begon op de basisschool. Ik vond mezelf een beetje dik en wou wat afvallen. Soms sloeg ik mijn lunch over, ik was er niet heel erg mee bezig en het was nog niet heel belangrijk voor me. Het viel niet zo op, maar dit was een soort voorteken van de anorexia die ik later ontwikkelde. Mijn eetpatroon veranderde toen ik naar de middelbare ging.
In het eerste jaar ben ik omgeslagen met eten en ik kreeg stemmetjes in mijn hoofd, niets interesseerde me meer, het enige wat ik wilde is afvallen, afvallen en nog eens afvallen. Op een gegeven moment at ik alleen nog avondeten, dat was het enige waar ik niet onderuit kwam. In het begin kon ik het goed geheimhouden. In het 2e schooljaar kwam mijn moeder erachter en schakelde ze professionele hulp in. Toen begon de moeilijke strijd voor mij.
In het begin kwam ik bij een kinderarts, psycholoog en dietiste terecht. Ik moest me elke week gaan wegen in het ziekenhuis. Ik werd goed in de gaten gehouden. Bij de diëtiste ben ik na een paar keer gestopt. Ik zag haar als vijand omdat ze zei wat ik moest eten. Ik gebruikte dat tegen haar. Een half jaar later heb ik mijn dieptepunt bereikt. Lees verder... 
Ik ben Marjolein en ben 15 jaar. ik heb al ongeveer 2.5 jaar Anorexia. Mijn verhaal begon in het begin van de brugklas. Als brugger voel je je altijd wel onzeker als je naar de middelbare school moet. Nieuwe klas, nieuwe mensen, huiswerk.
Het begon ermee dat mijn nieuwe klas echt verschrikkelijk was. Ik werd gepest en ze zeiden dat ik dik was. In die tijd vond ik dat allemaal geen probleem en negeerde ze gewoon. Maar naarmate de tijd verstreek ging ik me er toch veel van aantrekken. Ik stopte met snoepen en maakte een strenge dieetlijst voor mezelf. Ik moest en zou afvallen. Dat lukte toen ook aardig en mensen zeiden dat ik er zo goed uit zag nu ik was afgevallen. Dat gaf zo'n goed gevoel dat ik door wou blijven gaan met mijn vage eetpatroon. Lees verder...  Mijn eetstoornis gaat al terug naar toen ik 5 jaar was. Door een hele nare samenloop van omstandigheden en eigenlijk doordat mijn moeder altijd bezig was met eten en diëten, ging ik me ook op eten richten. We aten thuis amper samen, nooit aan tafel, en een gezonde leefstijl qua eten was ver te bekennen.
Ik leerde toen het idee 'comfort food' ofwel troostvoedel en begon eetbuien te krijgen, vooral in de avond, als ik alleen was, maar soms ook als ik bij mensen op bezoek was. Ik kon niet stoppen met eten, vooral vettige dingen, chocolade en koekjes waren mijn favorieten.
Ik was dus altijd erg mollig, misschien zelfs dik met ruim overgewicht. Naast het feit dat de thuissituatie niet goed was en mijn gezondheid ook niet, werd ik gepest op school. Ik had niets anders meer dan eten. Lees verder...  Van kleins af aan werd ik herkend aan m'n altijd lachende snoetje waarachter wel al eens wat koppigheid schuil ging. Het zou niet correct zijn om de tijd voor m'n twaalfde levensjaar op te hemelen, maar eigenlijk is het gewoon de realiteit dat ik tot die tijd op een kinderlijk naïef roze wolkje zweefde, mede door enige overbeschermdheid van thuis waar ik alle begrip voor heb. Ik wist oprecht niet wat tegenslag was in het leven en de eerste confrontatie hiermee kwam dan ook vrij hard aan.
Ik behoorde tot één van de populaire persoontjes in de lagere school, al deed ik daar niets speciaal voor; ik was sportief, ging graag met vrienden/vriendinnen om, zo ook met de jongens omdat ik gewoon meer hield van ruwere spelletjes en verder wilde ik er graag voor iedereen zijn. Blijkbaar lag ik dus goed in de groep en hier werd ik me jammergenoeg pas van bewust toen ik plots van de ene op de andere dag werd gepest gedurende de twee laatste maanden van de lagere school, zonder ik enig idee had wat of waar er iets was fout gelopen. Lees verder...  Al in de vroege pubertijd kreeg ik een eetstoornis. Het begon met boulimia en later monde het uit in anorexia. Op een dag, ergens, ging de knop om. Eten zou ik. Eten zoveel ik kon. Het was geen bewuste keuze. Maar het gebeurde zomaar. Ik at alles wat ik lekker vond.
Met periodes heel dwangmatig. Dan at ik alleen maar toetjes bijvoorbeeld. Of alleen maar rijstwafels. Maar altijd moest mijn maag vol zijn. Elk moment van de dag. Toch gebeurde het heel stiekem allemaal.
Mensen zagen me weer "gewoon" eten dus dachten dat mijn eetstoornis voorbij was. En ja, ikzelf was ook van die mening. De angst voor eten was omgeslagen in alleen maar heel veel willen eten. Lekker eten, calorierijk eten.
Maar dat had natuurlijk ook gevolgen. Ik kwam aan. Raar genoeg veranderde mijn zelfbeeld niet altijd mee. Het idee dat ik nu dik was, nestelde zich maar heel traag in mijn hoofd. Dat was te merken aan dat ik te kleine kleren droeg. Kleren waar ik uit gegroeid was, bleef ik gewoon dragen. Het zag niet uit zie ik nu in. Maar dat geeft wel aan dat lichaamsbeeld en de realiteit niet altijd hand in hand gaan. Zowel als je te dun bent, als wanneer je te dik bent.
Zo ging ik maar verder met eten tot het moment dat ik lichamelijke klachten begon te krijgen vanwege mijn overgewicht. Vocht in mijn enkels, altijd buiten adem en geen trappen meer kunnen lopen. Bijna suikerziekte. Ik had morbide obesitas gekregen... hoeveel kan je schommelen van anorexia naar morbide obesitas... Lees verder...  Automutilatie. Tegenwoordig een niet meer zo onbekend woord als vroeger. Niet altijd maar toch regelmatig gaat het samen met andere problemen zoals een eetstoornis, dissociatie of verslavingen. Maar wat brengt je ertoe om in die negatieve spiraal te komen? En hoe kom je eruit? En wat dan als je lichaam vol littekens staat?
Al in de pubertijd begon ik mezelf te verwonden. In dezelfde tijd als mijn eetstoornis begon. Bij mij hingen die twee heel erg aan elkaar verbonden. Want beide gaven me in de eerste plaats het gevoel sterk te zijn. Krachtig. Ik kon mijn lichaam beheersen. De punten op mijn rapport niet, mijn onzekerheid bij vrienden niet, het pesten op school niet, het misbruik niet, maar mijn lijf, daar kon ik sterk over zijn. Ik kon hongeren. Ik kon dat ene krasje zetten. Zo begon het.
Maar zowel mijn eetstoornis als mijn automutilatie hebben extreme vormen aangenomen. Wat begon als controle eindigde in controleverlies. Elk probleem in mijn leven dacht ik te beheersen met hongeren en zelfbeschadiging. Het werd een soort verslaving zelfs. Lees verder...  Je vraagt me te laten zien wat ik al die tijd verborgen heb gehouden. Je vraagt me op papier te zetten, wat ik niet eens kan uitspreken. Ik zal het proberen.....
Mijn dromen, mijn verlangens, mijn gedachtes streefden naar één ding: dun zijn. En nee, niet zomaar dun, niet dun zoals de meeste filmsterren, of mary kate olsen's figuur. Nee, ik wilde mager zijn. Ik wilde dat je mijn ribben kon tellen, dat mijn sleutelbeenderen water konden opvangen, dat mijn heupbotten pijn deden bij het slapen, dat ik mijn ruggengraat voelde wanneer ik tegen een leuning zat.
ziek. ziek was ik.
Misschien dat een klein deel in mij nog steeds ernaar verlangt.
Ik weet nog, dat ik het ziekenhuis binnen kwam. Zoals ieder mens wachtte ik rustig tot mijn arts me kwam halen voor mijn zoveelste lichamelijk onderzoek. Ze keek me aan, ik keek naar de grond om haar niet in de ogen aan te hoeven kijken. Ik ging op de weegschaal staan, ik was verslechterd, mijn streefgewicht was immers ziek en haast onmogelijk. Lees verder...  Ik ben 18 jaar en inmiddels worstel ik zo'n zeven à acht jaar met eten. Het begon onbewust en naar mate de tijd verstreek werd het steeds bewuster een manier om te dealen met mezelf en alles om me heen.
Voor zover ik me kan herinneren was mijn jeugd best oké - niet bepaald geweldig, maar er was niet echt iets mis.
De basisschool was een beetje ingewikkeld, ik heb op drie verschillende basisscholen gezeten. De eerste wissel was om praktische redenen, de tweede wissel was omdat ik niet gelukkig was, ik viel buiten de groep en avond aan avond lag ik huilend in bed. Lees verder...  Ik ben Nouska en ik ben 22 jaar. Ik ben opgegroeid met een broer en een broertje en beide ouders. Op dit moment zit ik op school en studeer SPW. Ik heb al 5 jaar een relatie met de allerliefste en ik woon bij mijn ouders thuis.
Vanaf mijn dertiende, sinds de brugklas, begon ik af en toe een dagje niet te eten. In de eerste jaren op het middelbaar onderwijs was ik erg onzeker, ik denk dat dit ook logisch is op die leeftijd. Toch ben ik altijd wel een beetje onzeker geweest en kon ik me somber voelen. Op mijn 8e/9e jaar heb ik in therapie gezeten bij een Speeltherapeute.
Ik denk dat zij al door had dat ik wat gevoelig was en misschien had ik toen al die kwetsbaarheid om een eetstoornis te ontwikkelen op een latere leeftijd. Ik was in die periode negatief over veel dingen en van horen zeggen heb ik dat ik na die therapie ben opgeknapt.
Ik ben het jaar voor die speeltherapie blijven zitten in groep 5, wat voor mij voelde als falen. Ik weet niet waarom ik in de brugklas ben begonnen met die lijndagen. Het voelde gewoon goed. Misschien wilde ik ergens goed in zijn. Op zo'n lijndag at ik alleen mijn avondeten bij mijn ouders thuis. De rest van de dag at ik amper. Dat voelde goed. Ik wist niet waarom ik het deed en was me er niet bewust van dat het niet echt gewoon was. Ik deed dat gewoon en het voelde wel goed.
Ik deed het niet om af te vallen en woog mezelf de eerste jaren niet eens. Maar op ten duur werd dat wel een uitdaging en echt jaren later een obsessie. Ik viel in die eerste twee/drie jaar niet eens veel af in die dagen dat ik lijnde. Hooguit vier kilo, die ik, als ik weer goed ging eten, wel weer aankwam. Ik ben nooit dik geweest. Ik had als kind lange dunne benen en was eerder mager dan mollig. Zo ben ik gebouwd.
Het begin van mijn eetstoornis heeft niets te maken gehad met mijn uiterlijk, dat heeft de anorexia die ontstond met zich meegebracht, maar was geen uitgangspunt. Ik voelde me slapjes en verdoofd op dagen dat ik niet at, omdat mijn suikerspiegel laag was. Dat voelde fijn. Ik voelde me leeg en toch ook vol. Vol van gevoelens die ik niet wist te verwerken, indrukken en spanning waar ik niet mee om wist te gaan. Lees verder...  Het eetgedrag van mijn moeder, een verhaal apart: opgegroeid met rare gewoontes en gedachtes. En dat alles omdat mijn moeder eetgestoord is. Ik herinner me nog de uitbarstingen, de uitstapjes op vrijdagmiddag naar de stad, waar we in de Jamin een grote zak pakten en allebei allemaal dingen mochten pakken die we lekker vonden.
Zij die perziksnoepjes en ik de zwart witjes en de krakelingen. Niet te vergeten natuurlijk de kaneelkussentjes. Maar niet te veel daarvan want die wogen zo zwaar en dan konden we minder nemen. Met de volle zak snoep naar de bioscoop toe en daar lekker snoepen. Of de broodjes met kruidenkaas bij de Hema of de V&D. 1 broodje met kruidenkaas en 1 broodje extra, want er zat altijd zoveel kaas op 1 broodje. Lees verder...  Op sommige momenten zou ik willen dat ik de afgelopen tien jaar terug kon draaien. Als ik in de spiegel kijk en zie hoe het nu met mijn gebit gesteld is, denk ik, kon ik nou maar eens terug gaan in de tijd. Wanneer ik weer ontzettend veel last van mijn darmen heb en bijna niet meer kan lopen van de pijn, denk ik, ik had gewoon geen flauw idee, tien jaar geleden.
Ik had geen flauw idee waar ik aan begonnen was en hoe dit het begin was van het ruïneren van mijn lichaam.
Ineens is de schade zichtbaar, net nu het beter gaat
Het begon onschuldig, zoals vele jonge meisjes wel eens een poging doen om een paar kilo kwijt te raken. Achteraf gezien was de intentie van mij wel meteen al fout. Ik was nooit dik, ik ben altijd slank geweest. Ik was gewoon niet tevreden en voelde mij continue onrustig. Er moest iets meer, er moest iets beter in mijn leven. Dit lijnen ging verbazingwekkend goed. Toch haalde ik er nooit voldoening uit. Het moest minder, het moest dunner, het moest beter... Lees verder...  Ik wil mijn verhaal delen met jullie, om aan te tonen dat je na jaren vechten, eindelijk een eetstoornis kan overwinnen. Het lijkt soms zo ver van je bed te staan en je gelooft er soms amper in, maar weet, blijf dromen, blijf vechten, blijf hopen, en op een dag kom je er wel. Met vallen en opstaan.
Mijn naam is Céline. Ik ben bijna 22 jaar. Een heel onzeker meisje die nooit een puberteit gekend heeft. Ik liep steeds in de rij, ik durfde geen zijsprong te maken en was een voorbeeldige leerling op school. Zo erg zelfs, dat elke leerkracht me zo graag had, dat ik er mee gepest werd. Het kon me allemaal niet zo veel schelen. Ik was goed bezig, en daar was ik blij mee. Tot ik op mijn 16de te horen kreeg dat ik moest veranderen van school. Het was zwaar om te horen dat ze geen vertrouwen meer in mij hadden. Ik was niet ‘slim' genoeg.
En dat kon ik niet geloven. Ik veranderde van school, ik kwam in een betere omgeving terecht en ik begon keihard mijn best te doen om iedereen te bewijzen dat ik niet dom was. En met resultaat. Ik studeerde met zeer goede punten af, en ik kon eindelijk de wereld bewijzen dat ze het mis op hadden over mij.
Maar dan kwam een heel moeilijk moment. Beginnen aan mijn opleiding als kleuterleidster had ik een beetje onderschat. Ik zat immers in het verkeerde denkpatroon: ik wou me steeds bewijzen. En ik deed zo hard mijn best, maar hoger onderwijs is moeilijk en zwaar, en al snel ging ik er onderdoor. Lees verder...  ANOREXIA - De weg is langer dan ik ooit had kunnen bedenken. - Bijna 22 augustus, dus bijna 23 jaar geleden werd ik op deze wereld gedropt. Veel te vroeg (3 maanden), wat de nodige complicaties met zich mee bracht. Na bijna 2 maanden ziekenhuisopname mocht ik dan eindelijk naar huis. Maar het tumult rond mijn gezondheid was nog niet voorbij.
Een paar keer per week gingen mijn ouders met mij naar het ziekenhuis.. naar kinderartsen, logopedistes, noem maar op. Er werd gedacht dat ik licht spastisch was en ik had een behoorlijke achterstand. Ik praatte pas toen ik een jaar of 3 was en op de dag dat de dokter mijn ouders wilde vertellen dat ik waarschijnlijk nooit zou kunnen lopen, kwam ik wandelend aan de hand van mijn moeder zijn spreekkamer binnen. ''Over deze dame doe ik geen uitspraken meer'', was zijn reactie. Ik bewees me vanaf mijn geboorte. Zo kreeg ik op een gegeven moment een speciale fiets, ik weigerde er op te fietsen.
Men wilde mij naar een mitylschool (voor kinderen met uiteenlopende handicaps) sturen; Ik weigerde en zei letterlijk dat ik naar een ''normale school wilde, net als Stefan, mijn broer''. En dit gebeurde. Ik zou extra schrijfles krijgen in groep 3, ik heb de mevrouw weggestuurd.
Toen wist ik nog heel goed wat sterk zijn en voor mezelf opkomen was. Uiteindelijk bleek ik ook helemaal op mijn plek op deze school, het enige wat anders aan mij was, was mijn ''loopje''.
Ik rondde de basisschool af met een Atheneumadvies en kon mijn droom waar gaan maken. Naar ''Hageveld'', een school waarvan ik al vanaf groep 4 riep dat ik er heen zou willen. Weer verbaaste ik iedereen. Lees verder...  Om te beginnen is mijn eetstoornis denk ik ontstaan door mijn verwarrende maar ook moeilijke verleden. Ik ben in een pleeggezin opgegroeit. Mijn ouders zijn eigenlijk mijn oom en tante en mijn zussen en broer mijn neef en nichten. Volgens de wet heb ik dan ook geen ouders meer.
Toen ik een half jaar oud was ben ik door jeugdzorg overgebracht naar mijn oom en tante (voor mij gezien dan mijn papa en mama). Mijn biologische moeder was al sinds haar 14de verslaafd aan heroïne en andere soorten drugs. Ze was weggelopen van huis en de verdere situatie ken ik amper.
Ik vind het te ingewikkeld om te begrijpen. Mijn biologische moeder leefde eigenlijk bijna alleen maar op straat. Om drugs te verkopen en te kopen. Toen zij 23 jaar was werd ze zwanger van mij. Daar kwam ze pas na 5 maanden achter. Te laat voor een abortus las ik in mijn dossier. Ik heb een hersenbeschadiging opgelopen door de afkickmedicijnen die mijn moeder destijds slikte voor mij. Ik ben dus verslaafd geboren.
Ik kan moeilijk leren en voel mij hierdoor erg minderwaardig. Toen ik geboren werd moesten mijn moeder en ik 6 weken in het ziekenhuis blijven. We zijn toen samen ingetrokken bij mijn opa en oma, zodat die ook zicht op mij hadden. Toen ik nog geen eens 3 maanden oud was is mijn moeder weggelopen. Sindsdien woon ik dan bij mijn oom en tante. Lees verder...  Al op jonge leeftijd was ik niet blij met mijzelf. Ik zag er anders uit dan andere kinderen, omdat ik gemiddeld zo'n 10 centimeter groter was dan andere kinderen. Ik werd veel gepest, jaar in jaar uit en ook toen ik naar een andere basisschool ging werd ik op den duur weer gepest.
In de tussentijd was er ook nog iets grensoverschrijdend waardoor ik alles voor mijzelf hield. Ik ging mij steeds slechter voelen. Toen ik naar de middelbare school ging viel ik weer buiten de boot. Ik lette in die tijd al veel op mijn eten.
Mijn moeder vertelde dat ik al vanaf zeer jonge leeftijd nimmer in bijvoorbeeld het centrum wilde eten, omdat ik niet wilde dat iemand mij zag. Vanaf de 3de klas had ik echt mijn eigen vriendinnen. Echter toen ontstond de eetstoornis echt, ik was zo onzeker dat het mijn houvast werd. Ik ontwikkelde de eetstoornis nao. In mijn omgeving hadden verschillende mensen door dat het qua eten niet lekker ging, echter ik liet geen hulp toe. Mijn ouders hebben van alles geprobeerd, maar ik weigerde alle hulp en ontkende alles. Lees verder...  Ik zeg altijd dat onze vriendschap pas is ontstaan zo'n anderhalf jaar geleden. Maar nu ik zo zat te graven kwam ik erachter dat we eigenlijk vriendinnen zijn zolang ik me kan heugen. Alleen in mijn jongere jaren waren we gewoon bevriend en sinds anderhalf jaar is dat gegroeid naar Best Friends. (maar ik ben er ook achter gekomen dat dat niet forever zal zijn!) Zij is de vriendin die er altijd voor je is. Je kan gewoon simpelweg niet (makkelijk) van haar loskomen, omdat je dan zelf de vriendschap zal moeten verbreken.
Zij zal je altijd willen blijven vasthouden. Nu heb ik al veel vriendinnen ‘verloren' door allemaal verschillende redenen en misschien dat ik daardoor de vriendschap met "de eetstoornis" ben aangegaan. Ik had immers iets nodig waarop ik kon bouwen, vertrouwen en rekenen. Maar goed, laat ik je eerst maar even uitleggen wie "de eetstoornis" precies is.
De eetstoornis is een vriendin die haar onderdak heeft gezocht in mijn hoofd. Een vriendin die het beste met mij voor heeft (toch?). De eetstoornis is eigenlijk de vriendin die ik mis. Iemand die zich om mij bekommert en meeleeft. De eetstoornis is er altijd voor mij en ze zal me nooit laten vallen. Ik kan altijd met haar praten, of eigenlijk, zij praat meer tegen mij dan ik tegen haar praat,. Maar ik ben ook meer een luisterpersoon, dus dat zit wel goed. Lees verder...  15 jaar. Dat is 5475 dagen, 131400 uren, 7884000 minuten of 473040000 seconden. Wat kan er in zo'n lange tijd allemaal gebeuren? Veel, héél veel... Waar zal ik beginnen?
Toen ik in de lagere school in het eerste leerjaar zat, ging het allemaal heel goed. Ik was een goede ‘student', ik had leuke en toffe vriendjes en mijn juf was een geschenk uit de hemel. Ze zal mij altijd bijblijven. Het is zo spijtig dat zij ons heeft moeten verlaten. Het is gewoon niet eerlijk...
Nu, ik zat dus bij haar in de klas en mijn moeder was leesmoeder. Ze was weer eens op school en er was een onenigheid ontstaan met de directeur. De directeur reageerde nogal bot tegen haar en mijn moeder kwam me onmiddellijk meesleuren uit mijn klas.
Ik wist niet wat er gebeurde. Hoe oud was ik? 6? Zoiets... Mijn juf ging op haar knieën zitten en begon te smeken of ik alsjeblieft mocht blijven. Mijn moeder ging akkoord met haar dus ik bleef. Thuis werd het duidelijk dat mijn moeder mij wilde weghalen uit mijn school. Ze wou mij verplaatsen naar een andere, onmiddellijk als het aan haar lag. Omdat dat niet echt handig was voor mij, liet ze mijn jaar uitdoen en zou ik het volgende jaar pas weg moeten. Ik moest al mijn vriendjes en vriendinnetjes achterlaten.
Ik was in feite nog heel erg jong maar toch deed dat iets met mij. Het was niet eerlijk. Er werd niet eens naar mijn mening gevraagd. Ik wou niet weg. Uiteindelijk was het zover. Het was 1 september. Ik moest die dag naar een nieuwe, vreemde school. Ik kende er niemand. Lees verder... |