Vechten tegen boulimia

Feedback

2011-10-20T17:55:00+01:00

Feedback geven aan een ander het blijft iets lastigs. Hoe geef je aan dat je het ergens niet mee eens bent? Dat wat de ander zegt je kwetst? Zolang je je Es hebt hoeft dat ook niet toch??

Jaren lang heb ik alles weggemaakt met mijn Es. Als iemand me kwetste of iets zei wat ik niet fijn vond merkte ik dit vaak niet eens. Ik voelde me leeg van binnen en voor dat het gevoel uberhaupt tot me doordrong had ik al weer een eetbui gehad. Me maar helemaal volstoppen zodat die leegte vanzelf wel verdween. Waarna ik alle spanning los liet boven het toilet door euh te braken. Wat ik ermee bereikte? Het vermijden van het geven van feedback. Ik was iemand die alles wel goed vond. Zich altijd aanpastte. Bekend stond als iemand die geen mening had en niet moeilijk deed en wel wat meer van haarzelf mocht laten zien. Achteraf niet zo gek als dit alles uiteindelijk in de toilet belandde. Ik weet nog hoe veilig en fijn het voelde. Niemand kon zo iets op mij aan te merken hebben toch??

Feedback geven is ook niet makkelijk. Hoe vertel je aan iemand dat je iets niet leuk vind van diegene? Hoe houdt je het bij jezelf? Wat zal de reactie van de ander wel niet zijn? Vandaag overkwam het mij dat ik feedback moest geven en nog wel aan mijn psycholoog. Iemand die in mijn ogen proffesioneel is. Die heeft geleerd om te kijken naar mijn gedrag en misschien ook wel wat aan te merken heeft op mij? Het vorige gesprek wat ik met hem had gehad was totaal niet prettig. Er zijn dan ook een hoop emoties los gekomen. De makkelijkste weg om met die emoties te dealen was zeer zeker een eetbui geweest. Het weg eten en vandaag dan gewoon weer naar therapie gaan en net doen of er niets aan de hand is. Dat ik die weg niet meer in wil was alleen voor mij wel duidelijk maar wat dan?? Na mijn vorige therapie sessie heb ik er dan ook volop op los geschreven. Alle emoties en vragen die er bij mij opkwamen vonden een plekje op het papier. Op papier i.p.v. in het eten en de wc!

Ook praten hielp enorm en ik heb dan ook alle vragen en twijfels met 2 goede vriendinnen kunnen bespreken. Tja en uit dat alles kwam dan toch wel de vraag is er wel een klik met die therapeut? En hoe ga ik dat vorige gesprek met hem terug koppelen? De tegenzin was dan ook enorm toen ik vandaag in de trein richting therapie zat. Wat ga ik zeggen en hoe zou hij reageren?? Ik had op een gegeven moment enorme buikpijn en stond stijf van de zenuwen.

Uiteindelijk was het dan zover het moment supreme. Mijn psycholoog komt me uit de wachtkamer halen en vraagt wat ik te drinken lust. Ik zeg doe maar wat water. "kan ik me op het drinken focussen en dat helpt hopelijk tegen de zenuwen ;)". ik begin met praten en de eerste woorden komen er dan ook moeizaam uit. "ik zou graag terug komen op het vorige gesprek want ik heb dat gesprek als niet zo prettig ervaren" het woord is eruit maar het betekend ook geen weg meer terug!! Een vloedgolf van woorden komt er daarna uit mij. Het zit me hoog en dit is merkbaar. Mijn psycholoog heeft nog nooit zo stil geluisterd als toen. Na mijn vloedgolf van woorden geeft hij aan dat er nogal wat punten zijn en het hem goed lijkt om het punt voor punt te bespreken. Punt voor punt bespreek ik de situaties de woorden die er in het vorige gesprek zijn gezegt en wat het bij mij heeft opgeroepen. Mijn psycholoog geeft aan dat hij het kan inkomen en dat het fijn is dat ik dit aan hem terugkoppel. Eigenlijk reageert hij heel fijn. Verbazingwekkend want dat had ik totaal niet verwacht in mijn hoofd was het probleem wat ik ervaarde met hem al zo groot geworden. De onrust zakt en de 45 minuten vliegen voorbij. Ik voel dat ik warm ben en volgens mij met een compleet rode boei daar zit. Na 45 minuten loop ik de deur uit en voel ik me totaal opgelucht. Ik voel me goed!! Sterk en ben stiekem ook enorm trots! Ik heb me uitgesproken gezegt wat op mijn hart lag en man wat voelde dat fijn. Dit is een ervaring om niet te vergeten. De opluchting en het gevoel was echt!!! Niet dat opvullen van die leegte door een eetbui en ontlading van het braken. Wat je keer op keer weer nodig hebt en eigenlijk maar schijn is. Maar echt het gevoel dat het eruit is en een plekje heeft gevonden. Dat ik gezien en gehoord ben. Dat ik een mening heb laten horen en daarmee een echt mens ben. Ik was niet meer iemand die wel wat meer van zichzelf mocht laten zien. Ik was iemand die duidelijk aangaf wat ze fijn en niet fijn vond.

Ik weet nog dat ik zo bang was, bang dat mensen mij echt zouden zien. Bang dat ze iets van mij konden denken.... Maar weet je wat ik denk ook wat van hen! Ik heb mijn eigen kijk op de wereld en nu ik weer goed eet en mijn es heb losgelaten kan ik die kijk op de wereld ook zien. Het is niet langer beperkt tot eten/niet eten. Ik weet nu wat ik wil en dat is zo fijn het helpt me om mijn leven in te vullen zoals ik dat wil, met mensen waar ik mij echt fijn bij voel. En mijn es tja die past zeker niet in het leven waar ik me fijn in voel. Want een echte vriendin is mijn es eigenlijk nooit voor mij geweest!!!

Leven!!

2011-09-27T14:02:00+01:00

Een jaar geleden alweer. Een jaar geleden dat ik met een grote koffer vol met spelletjes, koffie, kleding en vragen richting de kliniek ging. Niet wetend wat mij daar te wachten stond. Me niet bewust zijnde van de zware weg die voor mij lag. Nu precies een jaar later sta ik al ruim 3 maanden weer met beide benen in het echte leven.

Het lijkt al weer zo ver weg die 1.5 jaar van mijn leven. Eerst bij de Ursula en daarna in een kliniek voor de achterliggende problemen. Soms kan ik me haast niet eens meer voorstellen dat ik zo bang ben geweest. Bang bij het moeten eten van bijvoorbeeld een boterham. Dit besef kwam gisteren ineens heel erg naar voren toen ik samen met een klasgenoot van mijn nieuwe studie zat te eten. We raakte aan de praat. Zij bleek ook bij een psycholoog gelopen te hebben. Toen ik haar uiteindelijk vertelde dat ik ook maar al te goed wist wat de geestelijke gezondheidszorg inhield naar het overwinnen van mijn eetstoornis zag ik haar blik. ###

Een eetstoornis? Alles is weer normaal. het is zowel qua gewicht als qua doen en laten niet meer aan mij te zien dat ik een eetstoornis heb gehad. Dat die worstelingen in mijn hoofd ooit zo sterk aanwezig zijn geweest. Dat broodje wat ik at in de kantine was een gewoon broodje, dat werdt gegeten door een gewone student die wat zat te praten met haar klasgenoot. Het besef dat dat broodje 1.5 jaar geleden niet zo gewoon was vloog dan ook wel weer even hard binnen. Het besef wat ik wel niet heb bereikt!

De eerste maand uit de kliniek, weer op eigen benen was pittig. Je moet je leven weer oppakken en dat blijkt soms toch nog best lastig te zijn. Ik heb namelijk in de kliniek een heel proces doorgemaakt. Veel inzichten gekregen en mezelf beter leren kennen. Een soort van sneltrein die op de plaats van eindbestemming is aangekomen. Daar aangekomen merkte ik alleen dat mijn vrienden/familie allemaal nog ergens op de tussenstations hingen. Het oppakken van mijn hobby's ging dan ook moeizaam. De banden zijn enorm verwaterd. Ik lijk niemand meer echt te kennen en niemand kent mij meer echt. Wat heb ik me soms ook enorm eenzaam gevoeld hierdoor. Veranderingen zijn mooi en soms wenselijk maar als je merkt dat niemand om je heen is veranderd is de uitdaging des te groter om je oude plekje niet gewoon te pakken maar een nieuw plekje te creeëren voor jezelf.

Mijn visie en kijk op het leven is dan ook enorm veranderd na 9 maanden in een kliniek. Ik ben echt volwassen geworden. Ik kan niet langer wegkijken van al de moeilijkheden in de wereld. Me verstoppen voor pijnlijke emoties, iets wat ik voorheen maar al te graag deed. Alles is er nu en dat is soms knap lastig. Het laat je de wereld in een heel andere vorm zien. Voor het eerst sinds jaren kan ik me echt gelukkig voelen en genieten van dingen.

Maar ook voor het eerst sinds tijden kan ik me echt irriteren aan mensen, boos worden of zomaar in huilen uitbarsten. Soms is dat een enorme verademing! Ik weet in ieder geval nu zeker dat ik weer deel uitmaak van de maatschapij en de wereld. Soms maakt het me ook enorm angstig omdat het allemaal nog zo nieuw lijkt.

De afgelopen 3 maanden gingen dan ook met vallen en opstaan, tot op de dag van vandaag ben ik aan het stoeien. Ruimte aan het zoeken en creeëren voor de nieuwe mij!

Mijn leven zoals het nu is, weer meedraaiend in de maatschapij. Als verpleegkundige, student, vriendin, dochter en zo veel meer :) Maar niet langer als dat meisje die op de vlucht was dat meisje met haar eetstoornis!

Voor het eerst durf ik dan ook te zeggen dat ik mijn eetstoornis heb losgelaten! Heel soms op moeilijke en vooral eenzame momenten hoor ik haar stem nog als achtergrond geruis, voel ik de drang.

Maar ik weet nu hoe het is om echt TE LEVEN! en ik moet zeggen... dat smaakt een stuk lekkerder :).

Vertrouwen

2011-05-13T19:16:00+01:00

De tijd vliegt zeg! het is al weer half jaar geleden dat ik heb geblogt. Nu is het ook wel zo dat ik het enorm druk heb gehad maar wilde weer eens een update brengen ;).

Momenteel is mijn klinische behandeling bijna afgerond over minder dan 2 maanden ben ik klaar! Dan ga ik weer de "grote boze buitenwereld" in. Dan moet ik laten zien wat ik kan. Dit zorgt zoals je begrijpt voor de nodige stress. Ik vind het best spannend allemaal. Ondanks dat heb ik er ook zeker wel zin en vertrouwen in.

Leven in een kliniek is zwaar daar ben ik de afgelopen 7 maanden wel achter gekomen. Het is onwijs zwaar om iedere dag weer met jezelf geconfronteerd te worden. Om te moeten praten over letterlijk alles wat er in je omgaat. Overal wordt een vergrootglas op gelegd. Met als resultaat dat je jezelf langzaam aan beter begint te begrijpen. Dat je stappen maakt en soms kei hard terug valt om vervolgens weer langzaam omhoog te klimmen en weer stappen te zetten. De afgelopen 7 maanden waren niet makkelijk vaak zat heb ik gedacht wat doe ik hier? Ik wil niet meer, ben het zat om in een kliniek te zitten. Vaak zat wilde ik het liefste mijn ogen sluiten en wegrennen. Dat deed ik echter niet! Ik ben geconfronteerd met mezelf en in heel mijn leven heb ik nog nooit zoveel emoties gevoeld. Verdriet, frustraties, irritaties, boosheid, blijheid, twijfels, onzekerheid, afwijzing, eenzaamheid, gezelligheid, vertrouwen, wantrouwen, verliefdheid, trots, somberheid. Al die emoties liepen als een achtbaan door mijn behandeling heen. Ik leer het verdragen maar ook uiten. Iets wat ik voorheen deed in het eten.

Het is moeilijk te zien wat je hebt behaald en bereikt als je ergens nog midden inzit. Voor mijn gevoel is het proces tot verandering vollop aan de gang. Langzaam aan begin ik kleine verschillen te merken. Ik zet mezelf steeds meer op de eerste plaats. Als ik me rot voel zoek ik contact en afleiding. Ik heb meer rust en neem ook meer tijd om te rusten door minder in te plannen. Wat resulteerd in minder druk en ook geen behoefte meer hebben aan eetbuien en compensatie daarvan.

Er is een hoop duidelijkheid gekomen door deze behandeling wat er achter die eetstoornis zat/zit. Pijnlijke thema's een aantal heb ik aangepakt maar helaas ben ik er nog niet helemaal. bepaalde thema's vallen onder het kopje "vermeden". Tja het blijft lastig als je zo goed bent in vermijden en onderkennen van je problemen. Ik merk alleen dat ik langzaam aan niet meer wil vermijden. De thema's die er nog liggen gaan daarom zeker nog aan bod komen. Uiteindelijk heb ik geleerd dat vermijden enkel een kortte termijn oplossing is. Hoe eng iets ook is het weegt niet op tegen de problemen die je kan krijgen als je het binnen houdt. Vaak speelt vertrouwen hierin een belangrijke rol. Maar hoe kan je iemand vertrouwen als je diegene niet toestaat dat ze iets van jou zien? Dat ze je leren kennen en begrijpen? Je eetstoornis is daarom een prima oplossing toch? Daar hoef je niets van jezelf te laten zien die kent je al. Die helpt je en is veilig. uit ervaring kan ik zeggen dat een es je alleen nog maar meer klem zet. Je weghaalt uit je sociale leven. Je weghaalt van de mensen die om je geven en die je vertrouwen waard zijn en waarvan jij het waard bent dat ze er voor jou zijn.

al met al ben ik een stuk wijzer geworden en heb ik mensen dichterbij laten komen. Ik heb me opengesteld voor anderen. Mijn kwetsbaarheid laten zien was (en is soms nog) zeker moeilijk maar wat ik er voor terug krijg is zoveel meer waard! Ik hoop zo dat alle meiden en jongens die dit lezen en nog steeds eenzaam vechten tegen hun eetstoornis beseffen dat de echte hulp dichter bij is dan je denkt! Het zijn de mensen om je heen die om je geven. Die er voor jou zijn als jij ze maar toelaat!

Weer een jaar voorbij!

2010-11-17T11:14:00+01:00

Het is al weer meer dan een jaar geleden toen ik mijn aller eerste blog hier op proud plaatste. Zo hard gaat de tijd :). Ik ben weer een jaar ouder en wijzer en heb stappen gezet. Ik wil deze blog gebruiken om terug te blikken. Vaak vergeten we alle goede stappen die we al hebben gezet en blijven we hangen in het negatieve. Dat merk ik ook bij mezelf dus tijd om daar verandering in te brengen!

Ik merk dat het de laatste tijd weer wat minder met mij gaat. Ik heb het erg zwaar hier in behandeling vooral omdat er nu van alle kanten aan me wordt getrekt en ik niet langer het eten heb om achter te verschuilen. Ik ben dan erg geneigd om alles in het negatieve te trekken. Gedachtes als "zie je wel het komt toch nooit goed" "wat heeft het voor zin ik vecht al zo lang en voel me nog steeds rot". Zo hard mee te laten wegen waardoor alles wat ik al wel bereikt heb totaal in het niet valt.

Ik bedoel ik ben een jaar verder heb ik dan helemaal niets bereikt? Jawel ik heb zeker wel wat bereikt eigenlijk heb ik super grote stappen gezet. Zo heb ik afgelopen jaar voor het eerst aangegeven tegen mijn ouders en de hulpverlening dat ik een eetstoornis heb. Dat ik die gedachtes had ik ben gaan delen iets wat totaal nieuw voor mij was. Naast het delen ben ik er ook tegen gaan vechten. Ik heb motivatie gevonden om van mijn eetstoornis af te komen en ben in behandeling gegaan. Heb deze behandeling nu 2 maanden geleden met succes afgesloten. Ben van meerdere malen braken per dag terug gegaan naar niet meer braken. Van niet meer eten naar 3 keer op een dag eten.

Van niet meer willen leven motivatie vinden en doorvechten. Van geen hoop en perspectief naar behandeling en toekomst. Als ik terug kijk schrik ik ook wel. Kan ik niet inkomen dat ik dat ben? Dat ik dat meisje ben wat een half jaar geleden zoveel moeite had met het eten van een boterham die nu gewoon lekker geniet van bijv. een tosti. Niet dat ik er al ben ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb.

zeker de laatste tijd begin ik steeds meer te beseffen wat ik allemaal heb weggemaakt met het eten en hoe rot ik me eigenlijk voel over dingen uit het verleden. Hoe wanhopig ik ook af en toe nog kan zijn hoe goed ik dan ben in het wegmaken van alle dingen die ik al wel heb bereikt. Ik hoop dat ik ooit op een dag ook nog zo ver mag raken dat ik ook dat negatieve niet meer nodig heb. En naast verbazing ook trots kan gaan zijn op wat ik heb bereikt!

Maar dat is voor een later stadium denk ik zo. Heb hier namelijk nog heel wat maanden te gaan! maar hoe rot ik me soms ook kan voelen ik weet dat ik tot meer in staat ben dan ik zelf vaak denk! DAt heb ik in ieder geval al bewezen :)

Vragen??????

2010-10-14T17:36:00+01:00

Daar zit ik nu al weer bijna 3 weken in een kliniek. Zo energiek en vol vertrouwen als ik in het begin was, zo zwaar en moedeloos voel ik me nu. Hoort dat nu bij in een kliniek zitten?? (vraag ik me dan af). Ik wordt voor mijn gevoel geleefd hier. Je draait mee met het ritme van de kliniek. Wat een totaal ander ritme is dan ik gewend was. Mijn eetstoornis ziet daarmee ook weer wat mogelijkheden een terugvalletje bleef helaas dan ook niet uit.

Ik merk dat ik me anders voel dan een aantal weken geleden. Ik weet nog dat ik ook voor mijn behandeling mijn twijfels had. Mijn angsten maar dat ik zo graag ook de achterliggende dingen wilde gaan aanpakken. Met eten ging het al een aantal maanden goed dus het werdt ook tijd om verder te gaan.

Toch zijn die angsten niet minder geworden en lijken ze met de dag meer te worden. Het lijkt wel of het leven in een gemeenschap (dus klinisch zitten) heel je energie uit je zuigd. Ik kan constant alleen maar moe zijn. Is ook niet gek denk ik als er 25 mensen continu om je heen leven. Al die prikkels ook hun zorgen en problemen komen er bij jou bij. Soms vraag ik me af of ik dat allemaal trek? Bij mij zelf is er namelijk ook al heel wat naar boven gekomen deze eerste weken.

Ik blijf het moeilijk vinden iets van mezelf te laten zien. Pijnlijke dingen zitten ver weg gestopt en ze komen steeds meer en meer naar boven. Ik vraag me steeds meer af of ik daar wel klaar voor ben? Die twijfel gebruikt mijn es weer. Ik zoek steeds weer de goedkeuring dat het nu echt zwaar is en mijn es is dan toch nog het vertrouwde. Een eetbui + braken bleef niet uit. De spanning stapelde weer op en ik maakte het in mijn hoofd allemaal veel minder erg. Tuurlijk is braken niet goed maar voor 1x kan het toch wel weer. Dan komt de angst weer zou dit weer het begin zijn? begin van terug bij af??

NEE dat gaat het niet zijn ook daar heb ik een keuze in en ik besluit nu dat het eenmalig was en ik alles weer op alles ga zetten om het niet nog eens te gaan doen. Ja de behandeling is zwaar en ja het is logisch dat mijn es dan weer trekt maar het blijft mijn keuze in hoeverre ik hem toe sta. Wel loop ik nu tegen al die emoties aan ik voel me rot en wil het liefste vluchten. Gewoon even weg van alles weg van therapie, zware onderwerpen, nadenken, het samen zijn met zoveel mensen. Even tijd voor mezelf mijn eigen gedachtes vaak lijk ik daar aan voorbij te lopen. Ik ben nog aan het worstelen denk ik? aan het zoeken wat ik hier kan halen? hoe ik hier mijn plekje kan vinden mijn ruimte voor mijn gevoelens en emoties? hoe ik mijn es los kan laten? wat ik wil met mijn leven en hoe ik daar hier een begin mee kan gaan maken? kortom vragen vragen en nog is vragen.... hopelijk komen er ooit op een dag ook is wat antwoorden want die lijken er steeds maar niet te komen.

nieuw begin

2010-10-02T14:53:00+01:00

De eerste week van mijn vervolgbehandeling zit er al weer op. Er is een nieuw begin en een nieuwe start gemaakt. Wat is er deze week toch veel op mij af gekomen. Leuke maar ook minder leuke momenten...

Afgelopen maandag was het zover en ben ik verder gegaan op mijn weg naar genezing! De eetstoornis is onder controle dus werdt het tijd om te gaan onderzoeken en werken aan alle dingen die er achter mijn es zitten. Maandag ben ik begonnen met een klinische behandeling voor die achterliggende problematiek die zo als het er nu uit ziet 9 maanden gaat duren.

Zondag avond begonnen de zenuwen al door mijn lijf te gieren hoe zou dat zijn om een hele week ergens te moeten slapen en met therapie bezig te zijn? hoe zou de groep zijn? zou het me dit keer wel lukken in de groep? kan ik me daar thuis voelen? heel veel vragen en onzekerheden ook wel 10x alles gecheckt of ik echt niets zou vergeten daar naar toe. Om het wat vertrouwder te maken mijn eigen dekbed meegenomen. Wat dus weer zorgde voor extra veel gesjouw want ik had maarliefst 1 koffer en 2 grote tassen. Hoe ik dat heb kunnen meesjouwen 3 uur lang vraag ik me nog steeds af maargoed. Om kwart over 6 liep ik richting station waar ik in Utrecht al mijn eerste overstap miste erg vervelend uiteindelijk kwam ik net op tijd aan om 9 uur zat de zware reis er namelijk op.

Ik keek wat gespannen om mij heen ongeveer 25 nieuwe gezichten op mij gericht. Toen voelde ik me wel even klein worden. Daarna kreeg ik een kamer toegewezen gelukkig zijn het een persoonskamers en kun je, je nog wel wat terugtrekken. Maandag was al meteen rommelig want de therepeuten waren ziek van die dag dus viel eigenlijk alles uit. We hadden wel een vervangende opdracht gekregen maar dat was het. De rest zat ik daar de hele dag maar wat te zitten (iets waar ik dus niet goed in ben in niets te doen hebben) er kwam gelijk al heimwee wat doe ik hier? ik kan het niet volhouden 9 maanden niets te doen te hebben en alles te moeten missen.

Gelukkig werdt het vanaf dinsdag weer normaal en had ik de rest van de week wel en druk programma. In de groep klikt het naar mijn gevoel al veel beter als op de Ursula en daar ben ik wel blij om! Daarmee valt er een last van mijn schouders. Wel besef ik steeds meer dat er nog een hele moeilijke weg voor mij ligt. Ik herkende meer dan dat mij lief was in de groep en ik besef dat ik nog heel wat thema's heb om aan te werken. Dat maakt me ook wel weer wat angstig hoe zal dat gaan en gaat me dat wel lukken?

Donderdag had ik al even een hele zware dag ik had nog vervolg van mijn intake namelijk het intervieuw dat doen ze altijd pas later maar toen werdt even de container geopend en moets ik alle nare dingen uit mijn leven weer gaan oprakellen. Het probleem was dat ik niet goed meer wist wat ik moest om die container weer dicht te krijgen en de nare emoties weg te maken. Het eerste wat er weer in mij opkwam was het eten. Ik wilde niet eten. Ik zat zo vol van emoties. Diep van binnen besefte ik dat, dat ook logisch was omdat ik altijd het eten gebruikte maar dat ik dat niet langer mocht van mezelf. Ik heb mijn terugval preventie plan erbij gepakt en mijn eetlijst in mijn hoofd erbij gehaald en opgeschept wat ik normaal behoor op te scheppen. Ik was stiekem wel trots dat ik ondanks dat ik het zo zwaar had mijn es nog steeds de baas was. i.p.v. te gaan klooien met eten ben ik gaan huilen en wandelen en heb ik met een sociotherapeut gepraat. Dat zijn zeker al belangrijke veranderingen in mijn leven. Ik hoop hier zo krachtig in te blijven vooral omdat ik weet dat het nog zwaarder gaat worden. Deze week ben ik nog erg ontzien omdat het mijn eerste week was hoefde ik nog niet echt veel. Natuurlijk gaat dat niet zo blijven en zal mijn tijd om me te uiten en te gaan praten ook nog komen. Alleen diep van binnen probeer ik dat zolang mogelijk uit te stellen het maakt me bang.....

Sneltrein

2010-09-23T10:11:00+01:00

Het is eindelijk zover ik mag gaan beginnen met de volgende stap in mijn leven. Ik moet zeggen dat mijn leven momenteel in sneltreinvaart gaat!! Ik heb vorige week dinsdag te horen gekregen dat ik ben aangenomen voor vervolgbehandeling! en dat ik a.s maandag al mag starten!!!

Ik had een dag vrijwilligerswerk er op zitten toen ik een telefoontje kreeg van de psychotherapeut van mijn vervolgbehandeling. Of ik a.s maandag lang kon komen om kennis te maken? Daarna gaf hij aan dat ik de week erop maandag 27 september al zou kunnen gaan beginnen. Ik schrok hier wel van. Ze hadden namelijk gezegt dat het binnen nu en eind Januari zo ver zou zijn. Tja en aangezien ik al genoeg heb meegemaakt met wachttijden in Nederland dacht ik eerder aan Januari dan aan nu!

Daar sta je dan en ineens heb je nog maar 2 weken om alles maar dan ook alles af te sluiten. Ik moet zeggen dat ik de afgelopen anderhalve week ook niets anders heb gedaan dan gerend en gevlogen van hot naar her. Omdat de vervolgbehandeling voor alle achterliggende problemen klinisch gaat zijn. Ook gaat deze waarschijnlijk 9 maanden duren waardoor het deze week de laatste keer was dat ik naar vrijwilligerswerk en mijn koor kon. Afscheid nemen blijft dan toch een moeilijk iets en ik ga het zeker wel missen!! maar ik weet dat ik nu de kans krijg om eindelijk verder te gaan dat de laatste stap tot het behalen van mijn einddoelen nu is aangekomen.

Ook betekende dat afscheid nemen van mijn therapeuten bij de GGZ en de Ursula waar ik ondertussen een vertrouwensband mee op had gebouwd en die mij letterlijk hebben zien vallen in mijn diepste dal en uiteindelijk ook weer hebben zien omhoog klimmen. Ik kreeg complimenten van mijn behandelaren van de Ursula dat ik ontzettend was veranderd dat ik in het begin een strijd tegen al mijn therapeuten aan het voeren was om maar niets te hoeven veranderen aan mijn eetstoornis.

Dat ik in het begin alles negatief naar mezelf trok zodat mijn eetstoornis weer een reden had om toe te slaan. Dat, dat was veranderd in een houding waarmee ik open sta voor mijn therapeuten en samen met hun ben gaan kijken hoe ik mijn eetstoornis kan loslaten en terug val kan voorkomen. Het heeft gewerkt het gaat nu al ruim 12.5 week goed :D. Ik ben er nog niet helemaal er zijn nog steeds uitdagingen, moeilijke producten en ook met mijn uiterlijk en gewicht ben ik er nog niet. Dat zijn punten die ik zal moeten doorzetten want ik wil en mag niet terug vallen!! Nu ook een goed terugval-preventieplan gemaakt en gewapend daarmee zal ik nu een grote stap in het onbekende gaan zetten.

Morgen heb ik het aller laatste gesprek met mijn sociotherapeut op de Ursula en dan trek ik letterlijk weer een deur achter mij dicht. Daarna rest mij niets meer dan inpakken en maandag weer een nieuwe start maken. Ik heb de afdeling al gezien ik kom in een groep van 9 jongeren in de leeftijd van 19 tot 26 het programma gaat intensief zijn. Gelukkig heb ik de weekenden om bij te komen. Deze mag ik thuis doorbrengen. Spannend allemaal!!

Maar ik ga ervoor :D heb al zoveel opstakels overwonnen ook straks zal het wel met vallen en opstaan gaan maar ik heb er vertrouwen in dat ik ook daar rond eind mei begin juni de deur achter mij dicht ga trekken en dan eindelijk de basis heb die ik al zolang wil hebben. Zodat ik in september vol frisse moed kan gaan beginnen met een HBO studie!! Mijn koers is bepaald de route is uitgestippeld nu tijd om de eerste stappen op die weg te gaan zetten!!

liefs kimberley

Uitdaging!

2010-09-05T21:52:00+01:00

Daar zijn we dan weer :). De tegenwind die er was is gelukkig al wat gaan draaien. Ik kan namelijk zeggen dat ik nu ruim 2 maanden (om precies te zijn 10 weken en 2 dagen :D!) eetbui/braakvrij ben. Ook mijn eetlijst geeft mij nu al meer dan 2 maanden houvast. Het is daarom tijd om verder te gaan en te gaan starten met uitdagingen. Ik mag gaan puzzelen met mijn lijst. Puzzelen welk stukje nu gaat passen. Hoe verder te gaan?

Afgelopen woendag en vrijdag had ik weer therapie bij de Ursula. Daar was ik i.v.m. vakantie al een aantal weken niet meer geweest. Na een turbulente tijd had ik natuurlijk genoeg te vertellen. De ene naar de andere tegenslag was weer geweest. Mijn sociotherpeut stelde natuurlijk toen de vraag hoe het ondanks dat was gegaan met mijn eten? Voor het eerst sinds mijn behandeling kon ik met trots GOED antwoorden. Al was ik diep van binnen zo bang voor een terug val het is niet gebeurd! Ik ben trots ik merk dat ik steeds beter met alles in mijn omgeving en zo ook het leven kan omgaan. Omdat het nu zo goed bleef gaan was het volgens mijn sociotherpeut goed om weer is wat verder te gaan dus: TIJD VOOR MIJN UITDAGINGEN!!

Oke zo sterk als ik net klonk zo hard sloeg de angst toe bij het woord uitdagingen. Niet meer braken oke, geen eetbui oke en gewoon 3 maaltijden en wat makkelijke tussendoors oke. Dat was tot nu toe nog te doen. Maar nu zou ik ook dingen moeten gaan eten die zolang al op mijn "verboden lijst " staan. Ineens lijkt mijn es dan toch nog wat te zeggen te hebben. "Dat ga je niet eten kimberley, daar wordt je wel echt dik van. Houdt het dan maar bij gezonde en veilige dingen. Je eet alweer dus mensen mogen niet zeuren. Je bent al veel aangekomen wil je nog meer aankomen?" Dan ineens komt mevrouw eetstoornis weer de hoek om. Ze voelt dat ik sterker ben en geeft daarom nog net even wat tegen gas.

Ja ik ben aangekomen en nee dat vind ik niet leuk. Maar gewicht heeft niets met geluk te maken dat weet ik nu wel. Ja ik voel nu meer ook moeilijke dingen. Ik voel weer pijn, verdriet en boosheid want ik mag/kan het niet langer wegmaken. Naast die emoties voel ik ook weer echt blijdschap zie en ervaar ik de wereld weer echt! Ik leef niet enkel alleen meer in mijn 'veilige es wereldje' ik kan verder kijken. Het is niet langer Ik en mijn es maar IK en de rest van de wereld. Dat wil ik er niet voor opgeven. Wat zouden die paar kilo's? wordt ik daar nu echt anders door? Schoonheid zit van binnen het echte stralen kan enkel door je goed te voelen!!

Met dit in mijn achterhoofd ben ik begonnen met mijn uitdagingen. Pindakaas en chocopasta op mijn brood, Chocolade als tussendoortje, een magnum Gold als toetje. Vla nu en dan met een toefje slagroom. Naast brood nog andere varriaties moeilijkere broodkeuzes. Mijn es probeerd het nog steeds vooral bij friet en chips sputterd hij. Ik wil en durf dat niet te eten. Niet zonder compensatie! Toch wil ik daar weer naar toe gaan werken en stapje bij stapje wordt alles van mijn uitdaginglijst weer gewoon. De lading gaat eraf en daarmee verdwijnt ook steeds meer mijn es! Ik hoop dat ik over een tijdje kan schrijven dat ook een bakje friet, met stoofvlees natuurlijk ;) me weer is gelukt!! Dat is zeker mijn einddoel en dat doel komt in zicht!!

Ik weet nu wat ik wil! ik wil een voorbeeld zijn voor anderen, Vooral voor meiden die niet geloven dat ze van hun es af kunnen komen. Voor meiden waar ik om geef (in mijn omgeving die zo hard vechten tegen hun es!) Dat ik ze wil laten zien dat er wel toekomst is. Een eetstoornis ben je niet mee geboren het is niet iets wat bepaald is en waar je niets aan kunt doen. Een eetstoornis is iets wat je ontwikkeld iets wat je eigen maakt om met moeilijke en pijnlijke dingen in het leven om te kunnen gaan.

Ik geloof er heilig in dat als je wil je ook andere dingen eigen kunt maken om met die moeilijke en pijnlijke dingen om te kunnen gaan. Net zo goed als je, je zelf kunt dwingen niet te eten en het braken eigen te maken. Kun je jezelf het ook weer afleren en dwingen wel te eten!! Het zijn tenslotte je eigen gedachtes!! Je hebt de keus om je eigen gedachtes en gevoel te geloven. Of om te luisteren naar de mensen om je heen die zoveel om je geven!! Die jij met je es net zo goed pijn doet. Ook voor hun strijd ik iedere dag door!! Maar vooral voor mezelf!

Voor het leven wat ik graag wil en wat ik met eetstoornis nooit zal kunnen behalen. Voor een leven waar ik niet langer in het wereldje "ik en de es" zit maar voor een leven waar ruimte is voor Ik en de ander!!! Diep van binnen hoop ik dat er vele meiden/jongens met mij zijn. Geef niet op en blijf vechten want ook voor jullie is het mogelijk een leven zonder es het is tijd om daar aan te gaan werken en je leven in te richten in de bouwstyle die je zelf wil!!!

liefs kimberley

Tegenwind!

2010-08-31T22:38:00+01:00

Het is een tijdje stil geweest in mijn blog, de laatste paar blogs waren erg postief. Het ging me eindelijk voor de wind helaas moet ik nu zeggen dat de wind is gedraaid. Ik heb tegenwind gekregen. Er is een hoop gebeurd haha wanneer niet in mijn leven eigenlijk :P. Maar helaas ook wat minder leuke dingen :(

Soms zijn er van die momenten in je leven dat je, je afvraagt wanneer het allemaal klaar is? Of je het wel vol kunt houden allemaal? Wat er van je verwacht wordt in je leven? Of het ooit allemaal nog wel over gaat? Waarom mooie dingen niet kunnen blijven? Waarom het leven altijd weer pijn moet doen? Wat ik daar nog van moet leren? Of het ooit genoeg is?

Het ging zo goed de laatste tijd! Ik was verliefd en had een leuke vriend. Ik heb plannen om aan een studie te beginnen, het eten ging steeds beter, er zou eindelijk vervolgbehandeling gaan komen. Ik had me vader voor zover dat kon echt los gelaten (dacht ik) ik voelde me goed en straalde! Ik dacht dat mijn tijd voor geluk eindelijk was gekomen. Dat ik de weg met hobbels had overwonnen. Helaas bleek het echter stilte voor de storm te zijn!!

De relatie was voor korte duur. Het bleek dat mijn ex meer moeite had met mijn ES dan verwacht. Hij was nog niet zover als ik. Hij sprong mee op mijn rijdende trein maar kon het niet bijhouden. Het is hard dat het uit is enkel vanwege mijn verleden en mijn ES. Ik zou willen dat hij gewoon geen gevoelens meer voor mij had dat zou een stuk makkelijker zijn. Helaas is dat niet zo en vinden we elkaar nog steeds leuk. Het mocht alleen niet zo zijn en dat doet pijn :(.

De vervolgbehandeling is nu ook nog maar de vraag. Het ging goed met mij in hun ogen te goed voor een opname en vervolgbehandeling! Wat wil je ik was verliefd!!!! Ik voelde me goed maar dat is nu helaas wel anders. Ik heb angst dat ik door mijn verliefdheid en het tijdelijk wat beter voelen nu niet verder kan met therapie. De intake kwam dus gewoon op het verkeerde moment zucht...

Mijn vader is overdag wel uit mijn gedachten maar 's avonds spookt hij steeds meer door mijn hoofd! In verschillende nachtmerrie's zie ik hem weer voorbij komen. Ik ben boos maar kan dat niet naar hem uiten. In mijn droom doe ik dat wel. Scheld ik hem uit en maak ik ruzie. Het doet zeer om dat steeds zo levensecht mee te maken. Ik wil het loslaten niets liever dan dat. Blijkbaar wil dit alleen nog niet lukken.

Mijn studie staat wel op de planning nog steeds alleen zal ik daar nog 1 jaar op moeten wachten aangezien de scholen nu beginnen en ik nu nog niet zo ver ben. Ik hoop over 1 jaar zover te zijn. Het enige postieve wat ik uit alles kan halen is dat het met eten goed gaat!! Ik begin er steeds meer hoop en vertrouwen in te krijgen dat mijn es echt aan het verdwijnen is. Dat ik hem langzaam aan loslaat. Hij heeft getrokkne de afgelopen weken. Ik voelde me weer zwak en kwetsbaar, Toch had ik niet echt de behoefte om te lijnen of een eetbui te hebben. Ik wilde het niet meer! Ik was er zo klaar mee. Ik heb gewoon mijn eetlijst gevolgd en daar ben ik stiekem wel trots op. Ik ben sterker geworden!! Ik heb zelfvertrouwen gekregen ook zonder mijn vriend kan ik er voor gaan!!! ook zonder mijn vriend kan ik eten en me goed voelen :).

Gelukkig had ik afgelopen week genoeg afleiding ik was groepsleiding van een groep kinderen op kindervakantiewerk! Ik had 12 kinderen van 8 a 9 jaar! Ik had mijn handen er vol aan de hele week :P gelukkig mochten we de eerste dag een hut bouwen en kon ik me heerlijk uitleven met spijkers, hout en een hamer heel mijn boosheid in die hut :P ik merk dat ik me steeds meer begin te uiten! ik heb gelachen met die kinderen mijn boosheid geuit naar mijn ex. En gehuild naar vriendinnen. Ik blijf toch nog vooruitgaan op mijn weg! ondanks de stappen die ik soms terug moet zetten en de zware tegen wind!!! Ik geef niet op!! en ooit ja ooit ga ik toch het einde van die weg bereiken en een leven lijden zoals ik dat wil een leven zonder es met een lieve vriend/man waar ik mezelf kan zijn en me echt gelukkig kan gaan voelen!!! Daar ga ik voor vechten!

Brief aan jou!

2010-08-09T19:01:00+01:00

Het gaat nu al een tijdje de betere kant op! ik ben nu meer dan 6 weken eetbui/braakvrij en volg nog steeds mijn eetlijst. Over een paar weken starten de echte uitdagingen zelfs. Ik ben mijn Es nu echt aan het loslaten ik merk dat ik hem niet langer nodig heb. Ik vind de controle, het uiten van emoties, veiligheid nu in andere dingen. Ookal is het nog erg onwennig en trekt mijn es nog hard ik heb er vertrouwen in dat dit de juiste weg is!!! Om dit zeker te weten en om wat zicht te krijgen kreeg ik de opdracht bij PMT om een lieve en boze brief aan mijn es te schrijven. Ik denk dat vele van jullie zich er in zullen herkennen vandaar dat ik hem post.

Lieve brief!

Lieve eetstoornis,

Ik schrijf deze brief aan jou omdat ik je toch wil bedanken. Je hebt veel voor mij betekend.Je bent er de afgelopen ongeveer 4 jaar altijd voor mij geweest. Je gaf me afleiding in moeilijkere tijden. Je zorgde ervoor dat ik me gesterkt voelde en controle had over mijn gewicht en uiterlijk. Jij gaf mij doorzettingsvermogen en een veilig gevoel. Ik kon door jou mezelf uiten. Als ik me rot voelde zorgde jij er voor dat er weer wat rust in mijn lichaam kwam.

Ik mocht alles van je eten zolang het er maar weer uit ging. Hier ging heel wat tijd in zitten waardoor ik niet aan vervelende dingen kon denken. Je gaf me advies hoe ik er nog mooier uit kon zien. Je zorgde ervoor dat ik meer dan genoeg bewoog, altijd bezig was. Ik hoefde me nooit te vervelen. Je gaf me veiligheid en troost. Je was er altijd en wist altijd hoe je moest handelen als het niet goed met mij ging. Je was een vriend en ik geloofde in je! Ik legde heel mijn vertrouwen in jouw handen. Jij was mijn weg naar geluk. Jij was mijn weg naar perfectie en een betere Kimberley. Jij zorgde ervoor dat ik uit mijn overgewicht zone kwam en .... kilo afviel. Jij zorgde ervoor dat ik eindelijk complimentjes kreeg over hoe goed ik er wel niet uitzag. Jij zorgde ervoor dat ik kleding begon te passen die ik graag wilde dragen.

Jij gaf me kracht! Wat waren wij een team samen! Niemand zou ons ooit scheiden dat liet jij mij weten! Jij zou me nooit laten vallen. Samen stonden we sterk en hebben we heel wat dalen en pieken meegemaakt. 3 jaar waren wij samen zonder dat iemand dat wist. Jij hoorde bij mij net als slapen en ademhalen, we waren een eenheid. Het afgelopen jaar begonnen meer mensen je te zien. Ze leerde je kennen en keurde je af. Dat deed jou pijn en het spijt me. Onze band werd steeds minder sterk onze intiemste tijd samen is nu voorbij. Langzaam ben ik je aan het loslaten. Je kunt me niet langer beschermen. Het is tijd dat ik dit nu zelf ga doen. Je hebt me goed gediend en me zeker geholpen lieve eetstoornis. Dat blijf ik de rest van mijn leven beseffen onze tijd samen zal ik nooit vergeten. Het is nu alleen tijd om langzaam aan afscheid te nemen. Afscheid nemen doet altijd pijn dus ook van jou eetstoornis. Je zult altijd een klein plekje houden. Want zo'n band als wij hadden is niet weg te maken.

Liefs je maatje Kimberley

Boze brief:

Eeststoornis,

Eetstoornis ik schrijf je deze brief omdat ik het een en ander tegen je wil zeggen. Ik ben kwaad op je! Je hebt me van alles beloofd perfectie, een mooi lichaam, geluk! Heb ik er iets van terug gezien NEE! Werd ik nu echt gelukkig van jou NEE? Het enige wat je deed was mij uithongeren en laten braken. Keer op keer hing ik weer boven die Wc. Is dat jouw idee van geluk en perfectie? Nou... Die van mij niet!! Je zorgde ervoor dat ik me steeds meer ging afzonderen. Ik zag mijn vrienden steeds minder want ik schaamde me. Ik schaamde me voor jou en voor het feit dat ik dan met hun zou moeten eten. Je had me in jouw macht.

Je liet me afvallen en putte daarmee mijn lichaam uit. Het werd er niet mooier op maar steeds zieker. Ik zag bleek, kreeg haaruitval en een droge huid. Ik kon door gebrek aan voedingstoffen niet meer slapen wat uiteindelijk zelfs leidde tot depressie en opname. Ik had nooit echt tijd voor mezelf al mijn tijd werd opgeslokt in de relatie met jou! Ik moest bewegen, Eetbuien hebben, braken! Dan weer periodes dat ik niets mocht eten. Niet dat ik dat niet wilde want ik had echt wel honger maar jij zou mij sterk maken. Hoe vaak heb ik me wel niet rot gevoeld rot dat ik niet ook dat ijsje mocht eten net als de rest. Rot dat ik niet mee kon doen met vriendinnen omdat ik anders dik, vet en lelijk zou worden. Je hebt me mijn leven afgenomen.

Ik moest stoppen met werken iets wat erg belangrijk voor mij is. Ik had het echt diepgaande contact met vriendinnen verloren. En tussen mij en mijn ouders ging het ook steeds slechter. Nee je hebt mij niet geholpen. Je hebt me een hoop afgenomen en daar ben ik je niet dankbaar voor. Dat doet me pijn. Ik wilde het niet inzien omdat je zo perfect leek. Maar perfectie was in dit geval maar bedrog!!! Je vertelde niet de waarheid je hebt mijn vertrouwen juist geschaad. Je was niet goed voor mij alleen maar schone schijn. Schijn controle, schijn perfectie schijn veiligheid. Het is goed dat mensen in mijn omgeving je door begonnen te krijgen en tegen jou ingingen. Ik had die kracht niet meer mij had je ingepalmd. Ik begin nu alleen steeds meer in te zien hoe je werkt en hoe sluw je bent!!! Dat ik je niet langer nodig hebt! Nu ik je aan het loslaten ben gaat het tussen mij en mijn vriendinnen stukken beter. Ik straal weer en zie er een stuk gezonder uit! En heb zelfs een relatie. Dat is pas echt geluk iets wat jij mij nooit zal kunnen geven. Eetstoornis 4 jaar mijn leven beheersen was lang genoeg! Je mag nu je koffers pakken! Het is tijd om te gaan eetstoornis want mijn leven wordt weer van mij!!!

Kimberley

ik weet nu dat alles wat mijn es me heeft opgeleverd niet opweegt tegen alles wat mijn es mij heeft afgenomen. Vandaag ook afscheid genomen op mijn oude werk. Het was pijnlijk! Door mijn eetstoornis moest ik stoppen het was hartbrekend toen ik hoorde van mijn oud collega's hoe slecht ik er wel niet heb uitgezien. Dat ze letterlijk geen emotie en leven meer in mijn ogen zagen en enkel nog zorgen hadden. Nu konden ze met trots zeggen dat ik weer straalde ik kon weer lachen en nu hebben ze eindelijk de echte MIJ gezien!! IK ZONDER MIJN EETSTOORNIS!!!!