Vechten tegen boulimiaHet gaat nu eindelijk beginnen!
Momenteel gaat het goed met me. Dat ik dat nog is kon zeggen. Een aantal weken namelijk op zaterdag 20-02-2010 is dat wel even anders geweest. Het werd die dag namelijk erg zwart. De muur om mij heen werd steeds hoger en hoger er was geen perspectief meer. En door alle extra problemen om mij heen was mijn accu echt leeg. Ik had het nooit verwacht maar het is toch gebeurd. Ik was altijd een sterk en krachtig persoon iemand die alles wel kon relativeren. Toch kon dit gebeuren ik die altijd kon nadenken was haar hoofd die avond echt kwijt. Het was letterlijk zwart met nog maar 1 gedachte het vechten is klaar nu is het tijd om te gaan.... De ambulance werd gebeld...... Zondagochtend besefte ik het allemaal nog niet zo goed. Totdat de arts aan mijn bed stond en mij aankeek blijkbaar had ik erg veel geluk gehad ik had niet veel later moeten komen want anders was het te laat. Ik heb die avond een tweede kans gekregen er zaten 2 engeltjes op mijn schouders het was nog niet mijn tijd en ik moest verder.
De afgelopen weken zijn mijn ogen geopend ik moest letterlijk heel diep gaan, voordat ik die inzichten kreeg. Ik moest mezelf letterlijk opofferen om in te zien dat het zo niet langer kon. Knopen zijn doorgehakt moeilijke knopen moeilijke keuzes. Contact met mijn vader uiteindelijk verbroken, Mijn bloed eigen vader. Het is niet makkelijk maar doorgaan was geen optie ik wil niet nog een keer zo diep zakken. Pijn heeft het mij gedaan en doet het mij soms nog steeds. Ondanks die pijn gaan we verder iedere dag een stapje de goede richting in! Dit weekend voor het eerst weer zelf thuis geweest het was fijn om weer tot rust te kunnen komen me kamer is goed op te ruimen. Grote schoonmaak tijd voor een nieuw leven. Een nieuwe start gaan we maken. Op dinsdag 30 maart gaat het namelijk beginnen! Dan start ik met de 4-daagse deeltijd bij de Ursula. Dan gaat het echte werk beginnen de eerste baby stapjes heb ik al gezet. Time for a change time for a new life!! Ik wil gaan leven, het is nu mijn tijd...... Tuurlijk houdt ik jullie ook daar weer van op de hoogte en voor iedereen die het ook zwaar heeft weet dat achter iedere donkere wolk een zonnetje schijnt!! Mijn maskerDe afgelopen weken zijn erg heftig geweest voor mij. Er is weer veel gebeurd daarbij horen ook gevoelens, emoties en gedachtes. Ik heb op het randje van het leven gestaan. De dood letterlijk diep even in zijn ogen gekeken. Ik wilde niet meer voelen... niet meer denken, vooral niet meer vechten... De afscheidsbrieven waren geschreven, ik wist het zeker. Voor mij hoeft het niet meer!! Waarom zou ik maar doorgaan voor anderen? Waarom zou ik maar blijven vechten zonder resultaat? Gelukkig had ik mensen om mij heen die mij enorm hebben opgevangen, vooral vriendinnen. Ze hebben me door mijn crisis heen gesleept. Er was iets, iets kleins een klein sprankje van hoop wat mij vooruit b Het drong niet tot mij door, ik hoorde het niet meer. Want ik ben sterk mij overkomt dat niet! Ik kan het zelf en ik wil het zelf doen. Ik moet door en door en opname nee dat mag niet! Stiekem was ik ook wel bang heel erg bang. Want diep van binnen wist ik het niet meer. Mijn ideeën waren op. Mijn strijdlust was weg en ik wilde niet meer. Het besef dat het wel eens te laat zou kunnen zijn straks gaf ook extra angst zou ik het zo ver echt laten komen??? De eerste week op de PAAZ was zwaar het eten ging slecht en het slapen nog steeds niet. Mijn vriendinnen, ouders en mijn geloof hebben me gesterkt de afgelopen week ze hebben me laten inzien dat ik zeker wel mensen om mij heen heb. Dat ik niet alles alleen hoef te doen ook al ervaar ik dat wel. Ik ben degene die zo streng is voor zichzelf. Ik ben de perfectionist die alles maar goed moet doen. Ik ben degene die zich niet kan en durft te uiten en dat maar doet in eten/niet eten. Ik ben de enige die mijn leven kan veranderen. Aankomend week zit ik nog op de PAAZ tijd om er hard tegen aan te gaan!!! Want er zit meer in mijn mars dan dat ik zelf denk!! Ik ben benieuwd wie ik zal zijn zonder mijn es, zonder mijn masker. Het is tijd om dat te gaan ontdekken en langzaam de eerste stapjes daar toe te gaan zetten. Want zoals het ging gaat het niet meer.... Xxx Kimberley
Stilte
Al een aantal jaren alweer heb ik de bewuste keuze gemaakt te willen geloven. Ik ben katholiek en ook met mijn geloof bezig. Ik kom in de kerk en ik bid, ik ontmoet jongeren die net als ik geloven, ik begeleid jongeren daarbij. Door mijn eetstoornis is dat een stuk moeilijker geworden. Geloven is ineens niet meer zo vanzelf sprekend. Alles waar ik achter wil staan en sta is niet altijd mogelijk. Het bidden voor de maaltijd het vragen van de zegen over de spijzen die je eet is iets wat voor mij haast niet meer mogelijk is. Ik kan toch niet bidden en om zegen vragen voor iets wat ik niet eet? Of over iets wat straks toch weer in de wc beland? Dat niet alleen men zegt dat God van ieder houdt zoals hij is. Toch heeft God mij dit lichaam gegeven en ik? Ik kan er niet tevreden mee zijn. Ik kan niet trots zijn en er goed mee doen. Ik vernietig iets wat hij heeft geschapen. Ik verkies een andere stem boven hem. De stem van mijn es. Die hard roept. Soms vervaagd daardoor mijn geloof het gevoel dat God er ook echt is. De strijdlust en de kracht kan dan soms erg ver te zoeken zijn. Ik voel me schuldig want ik schiet te kort... Dit weekend had ik een weekend met een groep jongeren die samen met mij naar WJD zijn geweest. Een groep die erg divers is maar een ding gemeen heeft. Namelijk geloven, kracht halen uit bezinning en het fijn vinden om samen te zijn. Het weekend was zwaar niet alleen omdat er 3x per dag een eetmoment was. Iets wat natuurlijk op zich al een uitdaging was. Ik moest de stilte weer zien te vinden. Luisteren naar mezelf naar mijn diepste verlangen, naar mijn geloof naar God ik wilde zijn kracht weer voelen. Ik wilde hem weer terug vinden. Weer kunnen bidden.
Het verlangen dat alle mensen met een ES die zo hard vechten en OP zijn een wonder mogen ervaren. Dat zij weer kracht mogen putten en gevuld en gevoed verder mogen gaan! Dat zij een duwtje de goede richting in krijgen. Tijdens de mis heb ik een kaarsje aangestoken voor al die meiden en jongens met een eetstoornis van over de hele wereld dat, dat lichtje het eerste lichtje is op jullie pad en jullie weg! Dat het mag eindigen in een groot licht het licht van meiden en jongens die stralen!!! Even was het stil...ook voor mij is er weer een lichtje gaan branden. Ik wil genezen!! Ik wil hier vanaf!! Ik weet het nu zeker. Het eerste duwtje kreeg ik afgelopen donderdag toen de Ursula mij belde. Het was prettig om te horen dat ik nog niet ben opgegeven. Dat de psycholoog van de intake naar mij luisterde. Dat ik mijn angsten mocht uiten. Na overleg in het team (omdat ik bij de GGZ tegen gesloten deur blijf aanlopen) wordt ik nu aangemeld voor de startgroep en mag ik op kennismaking voor deeltijd. Hopelijk is dit het begin van een nieuwe weg. (want de reistijd blijft een struikelblok) Geloof geeft mij nieuwe kracht ik ben wel benieuwd hoe is dat voor jullie? Hoe ervaren jullie je geloof in combinatie met een es??? Geeft het geen mooie troost dat er in ieder geval een iemand is die van je houdt en je goed genoeg vind zoals je bent ook al kun je dat zelf nog niet zien?? 2010 nieuw begin
Waarom nog vechten? Waarom maar lachen en doorgaan? Dit is de worsteling waar ik de afgelopen weken door heen ben gegaan!! Ik herkende mezelf niet meer. Waar was dat meisje wat ik altijd in de spiegel zag, dat meisje wat, wat verlegen keek met haar lach? Het afvallen ging goed de complimenten kwamen. Ik voelde me met de dag sterker worden dit ging mij lukken. Ik zou mooi worden, controle hebben en me er helemaal op storten. Tot die blikken kwamen de blikken van angst. Angst uit de ogen van mijn omgeving. Ze keken dwars door mij heen. Angst voor wat ik was geworden en wat er van mij ging komen. Angst mij voorgoed kwijt te zijn. Angst in de stem van mijn ouders bij iedere leugen die ik gaf over hoe goed ik wel niet had gegeten. De blikken van mijn vriendinnen die zich compleet machteloos leken te voelen. Wat doe ik hun toch aan??
Moet je net zolang doorgaan tot je wel ondergewicht hebt zo ver laat jij het niet komen hoor!!! Dat wil ik niet!! Voor even besefte ik heel erg goed dat het daar wel naar toe gaat! Dat ik de smaak van het afvallen te pakken heb en dat ik er heel goed in ben geworden. Dat alle complimenten smaken naar meer. Dankzij mensen van dit forum de Ursula nogmaals opgebeld. Ze hebben me herbesproken en ik heb hulp nodig! Meer dan ambulant in hun optiek ik moet gaan vechten en hard!! Ze gaan contact opnemen met de GGZ in de hoop dat 2010 mij die hulp gaat brengen! Afgelopen weekend had ik GALA ik moest in een jurk. Iets wat voor mij erg moeilijk is ik haat het om mijn vrouwelijke rondingen te laten zien. Daar stond ik dan alle ogen op mij gericht. Het ene naar het andere complimentje maar ondanks dat ook weer die ondertoon de toon van angst. Van het besef het gaat volgens mij niet goed met Kimberley. Ik ben aan het wegglijden en moet weer wat houvast krijgen. Afgelopen zaterdag heb ik die houvast weer even gekregen en de smaak weer even mogen proeven de smaak van trots op jezelf kunnen zijn! Op dat gala was ik even mijzelf even een dood normaal meisje. Dat zelfs een klein stukje pizza op heeft zonder de paniek zonder de angst. Even leek het weg te zijn diep op de achtergrond en voor even ja voor even kon ik stralen!! Mijn goede voornemen voor 2010 is weer een zonnestraaltje te worden voor iedereen en vooral weer dat meisje te worden wat in de ochtend als ik in die spiegel kijkt trots kan zijn en naar mij lacht!! soms zijn woorden niet genoeg!Mensen praten hele dagen, duizenden woorden komen er dagelijks uit onze monden maar wat er uit komt zegt dat ook wel genoeg? Ik heb het gevoel geen woorden meer te hebben. Geen woorden voor wat ik voel, voor wie ik ben en wat ik denk.. Het is leeg er zijn geen woorden voor te vinden. Hoe leg ik iemand uit dat het vechten klaar is? Hoe leg ik iemand uit dat die rust maar ook onvrede die er in mij heerst en aanwezig is me bang maakt? Soms zijn er gewoon geen woorden te vinden. Geen woorden voor iets dat je zelf niet meer begrijpt... Ik ben mezelf niet meer, ik ben moe en op... het is leeg en stil om mij heen. Die stem roept me harder en harder! Het voelt zo veilig en geeft me rust. Voor een moment voel ik me goed en waardig. Ik kan dit... Ik ben sterk sterker dan alle andere meiden. Mijn woorden zeggen niets momenteel, mijn hoofd zit vol maar mijn gedachtes zijn leeg. Soms moet je niet luisteren naar die woorden maar zien wat je ziet. Soms zijn woorden niet genoeg. Een kunstenares heeft een reeks opgericht Willow three genoemt. Hier heb ik 2de kerstdag wat beeltjes van gekocht. Het zijn mensen zoals jij en ik, zonder expressie hun kracht zit hem in het simpele. Soms zegt dat veel meer dan die duizend woorden die wij per dag naar elkaar uiten. Want zeg nou zelf hoe goed luisteren wij nu echt naar die woorden!!! verstrengeld in jouw web!
Ik merk dat ik aan het veranderen ben. Al mijn gezonde gedachtes zijn langzaam aan het wegvaren. Ik vind rust in mijn lichaam de 2 strijd neemt af. Mijn mia lijkt haar koffers langzaam te pakken en plaatst te maken. Plaats voor iets nieuws het onbekende... Iets wat mij vast houdt en in zijn greep heeft. Alle gesprekken al het wachten het heeft mij uitgeput. ik ben zwak en moe en een ideaal prooi. Afgelopen woensdag een intervieuw + vragenlijsten gehad van meer dan 4 uur vanuit de viersprong en 6 januari weer vervolg gesprek. Het kost allemaal zo veel energie. Het is op mijn energie mijn strijdlust. Het lichtje brand niet meer en ik moet door. Alles gaat op de automatische piloot want ik zal moeten werken. 5 januari gesprek met iemand van het team van eetstoornissen ik krijg dan te horen wat ze me kunnen bieden en dat maakt me ook bang. Aan de ene kant kan ik niet wachten want ik ben moe. Aan de andere kant zie ik er tegen op want wat als ze me weer niet serieus nemen? wat als het niet erg genoeg is of ik zeur? Angst komt er over mij heen. De angst dat het nu zo ver is ik ben de controle kwijt. Ik iemand die altijd zo helder kon nadenken heeft haar gedachtes verloren. Plaats gemaakt voor die ene stem die nu zo hard roept. Ik hoor hem roepen kimberley jij gaat nu naar mij luisteren! Je gaat stoppen met eten en afvallen!! Want je bent dik echt dik en dat weet je zelf ook! Het is klaar met die eetbuien je hebt er niets aan en wordt er alleen maar ongelukkig van. Ik zal je helpen je geluk te vinden! Want zo erg ben ik toch niet? Als ik zo erg was hadden ze wel naar je geluisterd toen je om hulp riep. Dus waar ben je bang voor stop met tegenstribbelen en stop met vechten! Wil je niet mooi zijn? wil je niet gelukkig zijn? Nou.... precies dat wil je!! Wat houdt je tegen? Het is een worsteling een verstrengeling in haar web in het web van de onbekende. Heb geen behoefte meer aan eten angst om aan te komen wordt met de dag meer. Waar ben ik beland? Waarom is er geen weg meer terug ik zit vast. Vast in dit onbekende en het is zo sterk! Tranen rollen over mijn wangen nu... Zou het te laat zijn? Te laat om mezelf nog terug te vinden? alles wat ik wil is wat rust, tevreden kunnen zijn met mezelf, niet voor eeuwig bang zijn, bang om aan te komen, bang voor allles waar maar eten bij toepas komt, bang dat ik moet toegeven dat het momenteel niet gaat. Dat mijn es de baas is en niet langer ik.....
Realiteit van boulimiaAl een tijdje schrijf ik blogs over mijn leven met boulimia. Ik merk dat hoe goed en duidelijk ik ook op papier probeer te zetten hoe mijn leven vergaat met boulimia dit nog best lastig is. Het is moeilijk iets uit te leggen als je het zelf niet mee maakt! nu zat ik op youtube en vond ik daar een filmpje die het allemaal zegt. Dit filmpje laat de realiteit van mensen met boulimia goed zien! Ik moet wel zeggen dat ik er niet alles in herken. Gelukkig aangezien ik zelf geen laxeermiddelen en dieetpillen gebruik. De rest van het filmpje komt wel aardig in de richting van hoe mijn leven eruit ziet en hoe ik mijn eetstoornis ervaar. Dit filmpje wilde ik toch even met jullie delen. Het is wel een heftig filmpje die er geen doekjes om wind.
Er zijn nog ........ Wachtende voor U!Hoevaak hoor je dat wel niet er zijn nog ... wachtende voor U? Het leven bestaat namelijk uit wachten, wachten en nog is wachten. We moeten als mens erg veel geduld hebben. Dat niet alleen we moeten als mens ook erg veel slikken. Om eerlijk te zijn merk ik dat mijn geduld op begint te raken. Terwijl ik een meisje ben met engelen geduld maar eens, ja eens heb je genoeg van al dat wachten! Eens zit je aan de grens hoe dat zo ver is gekomen zal ik vertellen. De afgelopen maanden bestaat mijn leven uit intake's, gesprekken en veranderingen. Afgelopen maandag had ik weer een intake bij de viersprong. Het was een vrij standaard intake een kort gesprekje met basisvragen. Natuurlijk vraagt iedereen in mijn omgeving hoe het is gegaan en of ik al wat weet. Ik geef dan aan dat het gewoon ging, want wat zou er niet goed gaan aan wat vragen beantwoorden? Simpele vragen over wat voor therapie ik heb gehad? en wat mijn klachten zijn? Iedereen hoopt met mij mee dat er eindelijk is hulp komt. Bij iedere vraag die er wordt gesteld of ik al iets weet omtrent therapie moet ik helaas weer met nee antwoorden. Nee want ik zit nog volop in het proces en ik moet wachten. Als het goed is weet ik eind januari wat meer want dan is pas de hele intake rond. Je raad het al als ik dan behandeladvies krijg is het weer wachten, wachten op een plek (als dat is wat er uit het behandeladvies gaat komen.) Daarnaast ben ik aangemeld bij het team eetstoornissen. Na lang wachten heeft mijn therapeut eindelijk contact met ze opgenomen en zou ik rond januari terecht kunnen. Nu sprak ik afgelopen donderdag mijn therapeut weer. Tja drie maal raden er komt een nieuwe psycholoog in het team en die heeft een wachtlijst dus het wordt waarschijnlijk februari dat betekend weer een maand langer wachten. Ook ben ik niet zo zeker of het wel om deeltijd zal gaan worden. Mijn therapeut liet nu wat meer rond ambulant doorschemeren. Voor mijn gevoel ben ik dan nog is aan het wachten op iets wat voor mij niet genoeg zal zijn.. Want wat er in mijn hoofd rondspook die es die zo hard trekt gaat vast niet weg met 45 minuten in de week er over te praten. Afgelopen woensdag had ik gesprek op mij nieuwe werkplek omdat ik daar vervroegd ben gekomen. Er is nu afgesproken dat ik ga stoppen met mijn traineeship daar omdat, dat te veel zou worden. Ik ga daar gewoon werken want ik ben tenslotte afgestudeerd. Het is nu alleen afwachten voor mij of ik nog wel groen licht ga krijgen om mijn traineeship over een tijdje weer op te kunnen gaan pakken. Ik weet dus niet of dat uberhaupt nog wel gaat gebeuren. donderdag zat ik bij de bedrijfsarts dit omdat ik ben gestopt op mijn andere afdeling en ook vanwege mijn eetstoornis. Wat ik daar precies deed weet ik nog steeds niet? Aangezien ik gewoon werk kon de bedrijfsarts niets voor mij doen. Dus hij besloot maar af te wachten tot ik wat meer duidelijkheid krijg omtrent therapie. Het leven bestaat dus uit wachten. Het grootste gedeelte van je leven gaat ook verloren aan wachten. Wachten bij de kassa, in de file staan, wachten in het ziekenhuis op een poli en iedereen doet er aan mee want we kunnen niet anders. Het is vanzelf sprekend geworden dat je maar moet wachten. Maar wat als je dat niet meer kunt? Iedere dag voel ik mijn eetstoornis harder trekken en lachen. Hij heeft nu het laatste woord! Want hij kan nog minimaal 2 maanden zijn slag slaan niemand die er zich om bekommert. Mijn eetstoornis zal niet wachten en stil staan nee hij gaat door! Ondertussen ben ik moe, moe van het vechten en moe van het wachten! Ik heb behoefte aan duidelijkheid zodat ik weet waar ik aan toe ben! Zodat niet mijn es extra hard gaat trekken want in die 2 maanden kunnen er toch nog wel wat kilootjes af? Wie gaat mij tegenhouden? Het blijft een zware strijd die ik heb verloren want ik zit net als duizenden andere mensen vast in het systeem in het stysteem van wachten! Lang leven de zorg in Nederland lang leven de wachttijden want een eetsoornis dat is toch niet zo erg? Je kan vast nog wel een maandje langer wachten........
Rust in mijn hoofdHet is een stuk rustiger in mijn hoofd.. Alles begind op zijn plek te vallen. Er komt steeds meer duidelijkheid en ik denk dat ik in het nieuwe jaar echt een nieuw leventje en begin ga krijgen. Afgelopen week begonnen op mijn nieuwe afdeling. Ik was erg gespannen zou het me gaan bevallen? hoe zouden me nieuwe collega's zijn? Wat voor patiëntencategorie zou het zijn en het aller belangrijkste ga ik er wat rust vinden? afgelopen dinsdag 1 december ik stond vroeg op. Want ik moest nu een stukje verder fietsen aangezien ik nu in een ander ziekenhuis aan de slag ging. Ik parkeerde mijn fiets en ging naar boven. Ik kreeg wat uitleg en ging aan de slag. Het eerste wat mijn opviel was de rust die er hing. Alles was gepland en duidelijk. Een wereld van verschil. Ik vond het leuk en de afgelopen week heb ik het erg naar mijn zin gehad daar. Het was een goede keuze om te switchen van afdeling. Er is namelijk weer wat rust wede gekeert! Verder is er naast de rust in mijn hoofd nog een hoop stress. Morgen namelijk intake bij de viersprong! Verder heb ik te horen gekregen dat zoals het er nu uitziet ik in het nieuwe jaar waarschijnlijk deeltijd therapie ga volgen voor mijn es :D!! ja ja een nieuw jaar nieuwe kansen. Mijn diagnose ontwijkendepersoonlijkheidstoornis is van de baan!! Het is nu persoonlijkheidstoornis NAO geworden omdat ik niet in een hokje te plaatsen ben. Zo blijven de ontwikkelingen komen steeds een stapje in de goed richting. Ik voel het 2010 wordt mijn jaar het jaar waar ik hard aan mezelf ga werken nieuwe ronde nieuwe kansen!! Vol verwachting klopt ons hart!Sinterklaas staat weer voor de deur net als de andere feestdagen. Tijd om nog snel wat inkopen te doen en toch stiekem me al wat voor te bereiden op de hoeveelheid eten die er gaat komen tijdens de feestdagen. Het zijn spannende tijden die feestdagen. Aan de ene kant wil je er van genieten want je hebt weer de gezelligheid van het samen zijn met je familie. Je krijgt cadeutjes en beseft weer hoe goed je het eigenlijk wel niet hebt. Waarom zit er dan ook weer zo'n keer zijde aan want je weet maar al te goed dat het eten met sinterklaas en kerst ook verdubbeld, al het lekkers wordt uit kast gehaald. Vaak gaan we groumetten en andere lekkere dingen. Waardoor je de nodige kilo's aankomt en je in januari weer het goede voornemen hebt om af te gaan vallen. Ik wil helemaal niet aankomen spookt er dan door mijn hoofd! Zucht de aankomende feestdagen gaat een extra strijd zijn. Strijd tussen mij en mijn eetstoornis. Dat niet alleen er staan ook weer genoeg spannende dingen te gebeuren. Vol verwachting klopt dan ook mijn hart aangezien ik morgen op mijn nieuwe afdeling begin met werken. Ik ben erg benieuwd wat ik er van ga vinden hoe het team is en de patiënten categorie. Ook hoor ik a.s vrijdag meer over therapie als het goed is krijg ik dan te horen hoelang het gaat duren voordat ik op intake of in behandeling ga kunnen voor mijn eetstoornis. Ja ja beste mensen er gaat hulp aankomen! Dus het mooiste kerstcadeau gaat er al komen hulp bij deze zware strijd zodat ik hopelijk volgend jaar rond deze tijd de bovenstaande strijd niet meer hoef te voeren en kan genieten van de feestdagen waar ze uiteindelijk ook voor bedoeld zijn ;)! overwinningHet is zaterdagmiddag als ik op internet de site van Minos Pallas een Grieks restaurant opzoek. Ik kijk gespannen op de menukaart staat er iets op wat ik mag van mezelf? Gespannen lees ik hem over en over. Zou ik de eerste stap durven zetten en mee uit eten gaan? De laatste dagen was het wikken en wegen. Aangezien mijn vriendinnen uit eten wilde voordat we naar de bios zouden gaan. Ze hadden mij hier gelukkig in vrij gelaten ik hoefde niet mee. Alleen was het zo dat ik mijn vriendinnen al even niet meer echt had gesproken. Tja en in de bios gaat dat ook niet lukken want dan moet je stil zijn. Dat betekende alleen wel dat ik echt mee uit eten moest Na lang nadenken mijn vriendin gesmst dat ik toch de stap ging wagen. Dat ik het alleen wel doodeng vond want ik wilde absoluut niet gaan compenseren. Nadat ik de kaart wel 10x had afgelezen had ik voor mezelf al een keuze gemaakt. Ik neem geen voorgerecht en ga voor de gamba's met groente. Toetjes was ik nog niet helemaal uit. Rond 6 uur pakte ik de bus waar ik erg gespannen inzat. Toen ineens mijn telefoon ging het was mijn vriendin of ik al onderweg was. Ik zei haar dat ik er bijna was. Toen ik ophing brak mijn geluksengeltje af van mijn telefoon ik schrok zou dit een voorteken zijn??? ik liep richting het restaurant en mijn vriendin kwam mij al tegemoet gelopen. Laten we snel maar naar binnen gaan zei ze want hier is het koud. Ik liep mee naar binnen en zag iedereen eten. De eerste gedachte die door mij heen ging was er hangt hier wel een goede sfeer waarom ben ik dan toch zo gespannen. Onze andere vriendin arriveerde wat later. Bij het bestellen van het drinken hielt ik me braaf aan de spa blauw ik wilde zo weinig mogelijk verboden voedsel eten en drinken om compensatie te gaan voorkomen. we kregen alle drie een menukaart maar ik hoefde eigenlijk niet meer te kijken. Ik wist allang wat ik zou nemen! het gerecht met de minste calorieeen en vet. Mijn vriendinnen namen wel een voorgerecht. Ik zelf vond dat nog een stapje te ver bang dat ik te vol zou zitten. Dat niet alleen zo'n grote avondmaaltijd van 3 gangen heb ik al heel lang niet meer op... tot zo ver zo goed ik had nog niets hoeven eten en we zaten in een soort van nisje dus niemand kon echt zien wat ik at aangezien ik lekker in het hoekje was weggedoken. Toen kwam het hoofgerecht voor mijn neus een mega bord maar gelukkig heel veel groente en het aller belangrijkste geen saus en geen friet op mijn bord! dat hadden ze netjes appart in een bakje gedaan pfieuw dat scheelt weer dacht ik bij mezelf. Het waren 6 gamba's waar gelukkig na het pellen van het hoofd en de staart niet al te veel meer van overbleef ze waren gewoon gebakken op de plaat dus totaal niet vet! de rest hield ik het veilig aan de salade's. Het was wel meer dan dat ik normaal zou eten maargoed het was voor mij nog wel veilig voedsel. Toen het toetje ik wilde eerst gaan voor koffie maarja daar zat bij veel koffie alcohol in. Tja alcohol betekend calorieeen en gewone koffie betekend weer suiker en zoetjes. Dillema dus want ik vond het ook voor schut om alleen maar een hoofdgerecht te nemen. Net of ik geen geld had voor meer. Uiteindelijk gekozen voor de griekse yoghurt na heel lang nadenken en de hulp van mijn vriendinnen. Ik kreeg 3 mopjes yoghurt met vers fruit en wat walnoot en honing op mijn bord. Dat viel dus ook nog erg mee het was voornamelijk fruit! wat was ik blij met mijn keuze zeg. Alleen wat zat ik vol toen ik het op had. Me maag was aan het rommelen en protesteren en toen kwam de zwaarste beproeving niet naar de wc. Mijn vriendinnen gaven aan trots op mij te zijn dat ik het had opgegeten. Ik zei ja eten is een ding maar we zijn nog niet zo ver. Het moet er nog wel inblijven dus houdt me maar weg bij de wc. Ik heb zelf ook erg bewust de wc gemeden om verlijding te weerstaan. Alleen wat had ik een buikpijn en wat een paniek in mijn hoofd. Ik voelde me vol zitten en zo dik worden maar ik bleef vechten en probeerde steeds te relativeren. Als ik dan dacht ik kom aan probeerde ik maar weer te denken dat ik heel gezond had gegeten alleen groente en fruit en yoghurt en wat vis. Dat, dat dus totaal geen kwaad kon. Gelukkig had ik ook genoeg afleiding want na het eten gingen we naar de film 2012. ik heb daar 3.5 uur stil op mijn stoel gezeten met moeite aangezien er ineens een bewegingsdrang aan kwam zetten. Gelukkig was de film erg spannend en zat ik op het puntje van mijn stoel te kijken. Ik heb met de hulp van mijn vriendinnen net het juiste steuntje in de rug gehad waardoor ik nu de eerste en grootste overwinning heb behaald namelijk: uit eten zonder compensatie!! Dus stiekem achteraf wel iets waar ik me niet alleen schuldig over hoef te voelen maar ook wel een beetje trots op mag zijn! Sterker! door de kracht van binnen!Het is dan zo ver! Vanaf 1 december ga ik werken op een andere afdeling! De afgelopen dagen waren erg onwerkelijk voor mij. Het leek net een grote film alleen is het geen film maar mijn leven. Ik kreeg namelijk al vrij snel nadat ik dus had geweigerd om vrijwillig ontslag te nemen een telefoontje van mijn baas. Er is een andere afdeling voor mij gevonden waar de zorg minder complex is. Per 1 december kan ik daar aan de slag. Het gekke is dat je dan meteen beseft dat je weer een soort van nieuwe start gaat maken. Nieuw team, nieuwe patiënten categorie allemaal nog even wennen dus. Gelukkig heb ik er wel super veel zin in en wil ik er nu ook echt voor gaan! Zolang er nog geen hulp is bij het gevecht van mijn es wil ik niets liever dan wat structuur en afleiding in mijn leven. Afgelopen weekend weer gewerkt op de afdeling waar ik nu dus nog even sta. Ik was er al bijna 2 weken niet meer geweest. Het was erg onwennig maar het gekke is het voelde ook wel weer vertrouwd. Stiekem ga ik het zelf wel een beetje missen denk ik. Al die drukte en hectiek. Wat ik vooral ga missen is mijn persoonlijke groei. Voor mijn gevoel ging ik juist achteruit en heb ik niets geleerd daar maar weet je volgens mij als ik er nu op terug kijk heb ik de belangrijkste les van mijn leven daar geleerd. Namelijk dat ik voor mezelf moet kiezen dat ik en mijn gezondheid altijd op de eerste plaats dienen te komen. Dat ik niet perfect hoef te zijn en mag falen dat ik durf te verliezen wat ik heb! Een collega gaf aan dat ze vond dat ik nu stond te stralen dat ze het idee had dat ik eindelijk wat van mezelf durfde te laten zien. Ik stralen? het is denk ik omdat er een grote last van mijn schouders af is het is goed zo ik hoef niet meer te presteren. Ik mag gewoon zijn wie ik ben! Dat doet me weer denken aan dat kaartje met tekst wat ik kreeg op de landelijke publieksdag van SABN: ik mag gewoon mezelf zijn en er op vertrouwen dat, dat goed genoeg is. De eerste stappen om die boodschap te laten uitkomen zijn al weer gezet. Ik ben namelijk sterker aan het worden! De kracht om te vechten is aanwezig de kracht die ik zo hard nodig heb om ooit van deze es af te komen! Rare dag!Me broek zakte vandaag meerdere malen af. Niet omdat ik nu ineens zo extreem ben vermagerd maar omdat er wat rare dingen zijn gebeurt. Vandaag naar lang wachten eindelijk een gesprek op mijn werk. Ik wilde namelijk stoppen met mijn trainseeship en kijken naar andere mogelijkheden. Het gesprek liep wel goed voor mijn gevoel. Geen rare reacties bij het woord eetstoornis. Het zag er even naar uit dat ze echt met me mee dachten en wilde kijken naar een andere geschikte afdeling om te werken. Want ondanks mijn eetstoornis is het niet zo dat ik niet kan functioneren als verpleegkundige ;). Me hartje zit nog altijd op de goede plek en wil ook niets liever dan wat structuur en afleiding hebben dat gaf ik ook duidelijk aan. Het leek allemaal goed te zijn verlopen er zou een bedrijfsarts bij komen en loopbaanadviseur om te kijken wat nu. Allemaal logische stappen. 's middags zou ik al meteen terecht kunnen voor contract gesprek want er zouden wat wijzigingen plaats gaan vinden omdat ik nu dus geen trainee meer ben. Nou prima ik 's middags weer terug richting ziekenhuis. Daar aangekomen liep het alleen wel heel anders. ik kreeg een mooi formuliertje voor mijn neus waar opstond dat ik vrijwillig ontslag zou nemen..... Toen begon het tot mij door te dringen... Niets helpende hand... Niets begrip... Je hebt een es dus je kunt niet functioneren en je moet eruit! Dat is de harde werkelijkheid waar ik met mijn es nu tegen aanloop. Ze gaf aan mij aan dat ik blij mocht zijn deze maand nog te mogen werken en dat ik toch zelf wilde stoppen?? Ik werd wat boos en gaf aan dat ik zeker wilde stoppen met mijn traineeship maar niet vrijwillig met ontslag ga! Ik kies er niet voor om mijn es te hebben en om te stoppen met werken. Ik wil juist blijven werken maar op een afdeling waar er ook wat ruimte is om te werken. Op een afdeling waar niet alle collega's weglopen en de werkdruk wat minder is en er een betere sfeer heerst. Zodat mijn es niet iedere dag de stress heeft als voedbodem. Het drong goed tot me door als je in deze maatschapij niet perfect bent kun je eruit! Uiteindelijk had ze wel in de gaten dat ik nooit vrijwillig dat formulier zou tekenen en zei ze we doen gewoon alsof dit gesprek niet heeft plaats gevonden. Nou doen alsof hebben jullie al genoeg gedaan! Dit kan ik niet zomaar vergeten ik besef me maar al te goed dat me baan op een ijzer draadje hangt en dat ik hoe hard ik ook vecht daar nu niets aan kan doen :( toen ik 's middags ook nog een onverwacht telefoontje kreeg van de ursula zakte me broek helemaal af. De ursula was wel de laatste van wie ik een telefoontje verwachtte. Ze gaf aan me nog kort te hebben besproken in het team en dat ze het idee had dat ik nu tegen 2 gesloten deuren aanliep. De gesloten deur van de ursula en van mijn huidige therapeut dat had ze goed ingeschat! Dat als ik er echt niet uit zou komen met mijn huidige therapeut, ik nog een beroep kon doen op de ursula. Dus het is nog geen definitieve ja maar dus ook geen defenitieve nee meer. Dus dat is nog een klein positief puntje op deze rare dag. Ze komen dus niet terug op hun behandeladvies maar willen me ook niet laten zwemmen. Wat ik nu nog steeds heel hard aan het doen ben.
WEGWeg.... mijn leventje zoals ik dat kende is er niet meer. Langzaam begin ik het te beseffen wat ik kwijt ben geraakt door mijn es. Wat er nu niet meer is....
Mijn es heeft het allemaal van mij afgenomen. Mijn mia die het altijd zo goed wist. Die me wel even zou laten horen hoe dat het moet. Die hard loopt te schreeuwen. Die zeker weet dat ik gelukkig wordt als ik maar blijf afvallen. Breekt me op... ik ben moe, heel erg moe, moe van het vechten tegen mijn es. Ik wil dat het ophoudt ik ben klaar met het spelen van jou spel! Het is niet leuk meer de regels worden steeds strenger en strenger. Er komt steeds meer verlies en nu is de maat vol!! Ga maar een ander huis zoeken mia want hier ben je niet meer welkom!! Weg.... De controle... weg... mijn gevoel.... weg... mijn strijd...weg....mijn twijfels...weg... mijn leven... DE weg naar geluk is waar ik naar toe wil! Wie helpt mij te vergezellen op deze weg? spannende tijden!De zenuwen gieren door mijn lichaam, de spanning blijft namelijk maar toenemen. Nog steeds geen duidelijkheid en nog steeds zo veel keuzes en onbeantwoorde vragen. Vandaag was het tijd voor wat actie! Ik heb namelijk 2.5 week geleden een aanmelding weg gedaan om aan mijn ontwijkendepersoonlijkheidstoornis te gaan werken. Dit omdat hulp voor mijn eetstoornis momenteel nog niet wil lukken. Alleen had ik nog steeds geen bericht ontvangen. Ik vol zenuwen vandaag maar is besloten te gaan bellen.... Maandag 7 december mag ik op intake!! spannend dus maar ook wel erg krom. Want met eten gaat het op zich nu momenteel niet zo goed. Me lijstje met verboden voedsel is met de dag aan het toenemen. Ook merk ik dat ik steeds meer bewegingsdrang krijg en er niets anders meer door mijn hoofd spookt als ik moet afvallen!!! Tot nu toe was ik erg blij met mijn weegschaal die braaf het cijfertje naar beneden liet aflopen iedere keer dat ik erop stond. Ook bestaat mijn leven nog steeds uit eten/niet eten en de compensatie daarvan namelijk braken. Kortom met eten gaat het dus niet zo goed :(. Volgens mijn therapeut zal dit wel beter gaan als ik aan mijn ontwijkendepersoonlijkheidstoornis ga werken. Dus laten we dat maar hopen! Alleen gaat dat nog wel erg lang duren dus het is tijd voor stappen voordat ik straks helemaal ga afglijden. Morgen gesprek met mijn werk geregeld. Ik ga stoppen op de afdeling waar ik nu werk. Deze afdeling zorgt voor heel wat stress waardoor mijn es een ideale voedbodem heeft om lekker door te gaan. Die stress moet er dus af, ben nu erg zenuwachtig en zie ook wel op tegen het gesprek van morgen!
Landelijke publieksdag SABNZaterdag 7 november 2009 het is zover een landelijke dag voor mensen met een eetstoornis. Naar lang nadenken toch de drempel overwonnen en besloten daar naar toe te gaan. Mijn wekker ging al vroeg om op tijd in Amersfoort aanwezig te zijn. Na ongeveer 1.5 uur te hebben gereist stond ik in Amersfoort maar nu? was de gedachte die er door mij heen ging. Ik stapte uit de trein en wist dat ik de bus moest pakken en daarna nog 7 minuten zou moeten lopen. Ik liep aller eerst wat rond want ik kon geen bussen vinden. Toen ik is om mij heen keek zag ik tot mijn verbazing wel 6 mensen zoeken met hun briefje. Ik was niet meer alleen, met een groep van 7 man vervolgde we onze weg naar de Kamer in Amersfoort. Iedereen begon te praten over wat hun beweegredenen waren om er te komen. Ik had al gauw in de gaten dat ik tussen de hulpverleners was beland. Het waren allemaal dietistes, psycholoog en andere mensen die een hulpgroep wilde starten. Ik voelde me steeds onzeker worden ik ben ook wel een hulpverlener verpleegkundige maar ik ging er heen vanwege mijn boulimia. Zouden er wel mensen met een eetstoornis durven komen? Ik hield mijn mond en luisterde naar de discussies die ze hadden terwijl we onderweg waren. Daar aangekomen kreeg ik wat uitleg en zou David Bisschop Boele een lezing gaan houden als psycholoog en ervaringsdeskundige. Wat bleek het was die psycholoog waar ik op de heen weg steeds naast had gelopen. Dat maakte me ineens wel erg nieuwschierig wat had hij te vertellen? Hij gaf een presentatie over de verschillen en overeenkomsten tussen eetstoornissen. Veel daarvan wist ik al wel maar waar ik hem erg krachtig en goed in vond was dat hij net als ik tegen hokjes plaatsing is. Veel mensen krijgen een diagnose opgeplakt en worden vanuit die diagnose behandeld. Terwijl we allemaal individuen zijn en ik anders met mijn boulimia om ga dan iemand anders die boulimia heeft. Hij gaf aan dat je meer moet kijken naar de sympthomen dan het daadwerkelijke label. Daar was ik het mee eens. Hij gaf duidelijk weer dat bijvoorbeeld vasten weer te maken heeft met perfectionisme etc... als je dus een cliënt hebt die vaak vast zou dat te maken kunnen hebben met perfectionisme. Het was dus een super intressante presentatie. Het scheelt denk ik ook veel dat hij zelf 10 jaar anorexia heeft gehad en het dus ook wel vanuit de cliënt zijn optiek begrijpt. Waar ik me dus ook in herkende, dat hij dus ook zowel hulpverlener als patiënt is geweest. Wat ik nu momenteel ook ben. Het gaf mij weer motivatie dat het dus blijkbaar niet onmogelijk is om ook als ervaringsdeskundige mischien nog wel beter werk te verrichten. Daarna kregen we een presentatie over overgewicht bij jongeren het was ook een zeer intressante presentatie. Alleen wat minder specifiek op es gericht. Toen kwam de lunch het blijft een moeilijk iets. Ik wilde namelijk niet te veel eten en was bang met al mijn emoties dan door te slaan. Ik at braaf een broodje en een glas melk maar daar hield ik het ook bij. Ik kon precies merken wie er wel en geen eetstoornis had. Alle hulpverleners die kwamen naar deze dag zaten gezellig te praten en te keuvelen met elkaar kopje soep erbij lekker broodje. Iets wat voor de mensen met een eetstoornis niet meer zo vanzelf sprekend is. Ik voelde me niet op mijn gemak. Heb met heug en meug dat broodje opgegeten en was blij dat de pauze weer voorbij was. Op zo'n moment besef je dat het wel degelijk je leven gaat beinvloeden. Ik zat aan tafel met een meisje die anorexia had dat was voor mij toch wel prettig heel gek maar ik was daarmee niet de enige die niet zo blij was met de lunch. Ook zei hielt het braaf bij 1 broodje. Ik herkende veel in haar en zei in mij dat was wel fijn ik kon is mijn ervaringen uit wisselen. Daarna was het tijd voor nog meer ervaringen uit te wisselen. Het was tijd voor lotgenoten contact. Ik nam deel aan de anorexia, boulimia groep. Ik zat daar met 4 meiden die anorexia hebben, 3 dietisten die graag wilde horen hoe wij onze es ervaarde. 4 vrouwen die een es hebben gehad waarvan er 2 nu een groep begeleiden en 2 mensen die vandaag de groep begeleide vanuit SABN. Als je het zo goed leest was ik dus de enige die momenteel boulimia had. Alleen had ik er niet zo'n last van. Ik herkende ook veel in die meiden met anorexia. Die momenteel alle 4 hulp kregen. Zo ver ben ik zelf nog niet mijn pad tot de geschikte hulpverlening is nog niet afgerond ik ben het nog aan het bewandelen. Ik frustreerde me aan de andere kant ook wel een beetje. Een meisje met anorexia zei ik had ook boulimia maar toen durfde ik niet goed om hulp te vragen en kreeg ik ook niet de juiste hulp. Door uiteindelijk anorexia te krijgen kon niemand er meer om heen en moesten ze wel in zien dat ik ziek was. Ik herken dat zelf ook er is zoveel onbegrip over boulimia. Het valt toch wel mee? Je bent toch niet te dun? je eet toch nog ja dat klopt denk ik dan maar wat er in mijn hoofd omgaat maakt niemand mee die strijd iedere dag. Ik merkte dat ook wel ik vertelde dat ik vast liep in de hulpverlening dat ik het allemaal niet meer wist. De frustraties kwamen er allemaal uit. Als je eenmaal een dubbele diagnose hebt ben je afgedaan schipper je tussen het een en het ander. Wat is de hulpverlening in nederland toch krom op het gebied van psychische problematiek. Ik kan als verpleegkundige ook niet zeggen aan u nierprobleem help ik u maar voor u astma moet u een andere verpleegkundige inschakelen :D. haha dat zou wat zijn waarom kan het wel zo gaan in de psychische tak van zorg? Aan het einde van de gespreksgroep kregen we allemaal een kaartje met een spreuk de mijne was wel heel toepasselijk het geeft duidelijk weer waar ik naar toe moet namelijk: Ik mag gewoon mijzelf zijn en er op vertrouwen dat, dat goed genoeg is! Iets wat voor mensen met een eetstoornis moeilijk is want het vertrouwen in anderen en in jezelf is een constante strijd. Je ziet jezelf in de spiegel staan en kunt niets goeds denken de lat ligt hoog dus het is nooit goed genoeg. Ik ben erg benieuwd wanneer deze spreuk voor mij waarheid mag gaan worden! Na de dag reisde ik door naar Utrecht samen met een dietiste in opleiding en de psycholoog van de lezing. Het was erg fijn om ook hun belevingen te horen en het gaf aan de ene kant ook wel steun. Aan de andere kant merkte ik ook bij mezelf dat ik nog een lange weg te gaan heb en dat ik niet altijd zo zeker ben van het feit of ik mijn eetstoornis al wel wil verliezen? Want wat ben ik zonder mijn eetstoornis? Na de dag vol spanningen begon de visuel cirkel weer het eindigde weer in een eetbui met compensatie. Want waar moet ik anders mijn emoties in kwijt? Intervisie
Vandaag zat ik vol spanning te wachten op het telefoontje van de Ursula. Terwijl ik eigenlijk al langst wist wat er uit zou gaan komen. Ze waren tijdens de intake al vrij duidelijk geweest. Namelijk dat niet alleen mijn eetstoornis aangepakt moet gaan worden maar ook mijn ontwijkendepersoonlijkheidstoornis (of te wel mijn teruggetrokkenheid). Dit kan de Ursula mij niet bieden dus ik zal verder moeten zoeken bij de huidige instantie waar ik nu zit. Gelukkig heeft die vrouw van de intake nog met mijn huidige therapeut overlegd dat ik zeker wel hulp moet gaan krijgen voor mijn eetstoornis!! Ik zeg gelukkig omdat mijn huidige therapeut dat nu niet het grootste probleem vind. Hij vind het niet wenselijk dat ik een combinatie ga volgen. Hopelijk gaat het me lukken om toch de geschikte therapie te vinden het liefst een combinatie therapie. Zodat de echte strijd straks kan gaan beginnen! Voor nu is het afwachten.... Ik had er dus al best wel het balen in. Want hoe je het ook went of keert het is nooit leuk om afgewezen te worden ookal kan je de reden wel begrijpen. Daarna moest ik dus naar mijn werk we hadden intervisie. Intervisie houdt in dat je in een groep een casus/situatie waar je tegen aanloopt gaat inbrengen en daar met elkaar over gaat nadenken en deze gaat bespreken. Aangezien ik de enige was waar het momenteel niet goed loopt op het werk was ik degene die de casus moest inbrengen. Daar zat ik dan vol spanning ik kende de groep nog niet want dit was pas de eerste keer. Ik ben ook erg gesloten van mezelf. Alleen op de een of andere manier zat het bij mij zo hoog dat ik vandaag geen moeite ervaarde met het delen van mijn situatie op de afdeling. De werkdruk is namelijk erg hoog op mijn afdeling. De lat wordt erg hoog gelegd. Dat niet alleen er is geen duidelijkheid tussen collega's wat ik als eerste moet gaan leren. Het is allemaal erg vaag en ook het inwerken laat lang op zich wachten. Toen ik afgelopen nachdienst nog een verschrikkelijke opmerking van een collega kreeg was de maat vol. Ik had besloten te gaan stoppen met mijn traineeship. Gelukkig is die gedachte nu naar de intervisie wat afgezwakt. Alleen dat het niet goed loopt is wel duidelijk. Ik was blij herkenning te krijgen die vrouw die de intervisie vorm gaf kende namelijk mijn afdeling. Ze gaf ook aan dat de sfeer bij ons niet zo goed is. Dat de werkdruk hoog is en daarom gauw het excuus wordt gemaakt dat leerlingen en trainees niet goed ingwerkt kunnen worden. Momenteel heb ik ook geen vaste begeleidster naja ik heb er wel een maar werk daar haast niet mee samen. Daar sta je dus alleen op een afdeling waar de zorg zeer complex is. Voor iemand met een eetstoornis is dit extra zwaar. Ik uit die stress namelijk weer in mijn eetstoornis waardoor ik de nodige kilo's al ben afgevallen. Voor mezelf opkomen blijft een moeilijk punt want heb het al vaker aangegeven dat het zo niet gaat. Ik zou al een gesprek gehad hebben maar die ging niet door omdat de teamleidster ziek was. kortom het blijft maar doorgaan en opstappelen. Niet te vergeten dan ook nog mijn perfectionisme! Ik legde zo de hele casus voor mijn mede trainees neer. Ze gaven aan dat het zeker niet alleen mijn schuld was maar dat ik meer voor mezelf moest opkomen! dat ik niet zo over me heen moet laten lopen. Dat niet alleen ze vonden zelfs dat het lichtelijk onder pesten viel die opmerking? Ze dachten allemaal goed mee en ik merkte dat mijn verhaal hun ook wel raakte. Na de intervisie bleven ze nog even met mij praten. Ze gaven aan dat ik altijd op hun kon terug vallen en dat deed me wel goed. Ik merkte voor het eerst dat jezelf openen ook een positive kant kan hebben. Het luchte op! Het ligt allemaal niet alleen aan mij ik zie geen spoken. Alleen is het nu zaak om er wat aan te gaan doen. om te gaan zorgen dat ook mijn werk en daarmee de spanning wat afnemen! Zodat hopelijk hiermee mijn eetstoornis wat minder vrij spel krijgt. Vandaag heeft hij in ieder geval gewonnen. Ik zat namelijk vol emoties na die opmerking van mijn collega, het telefoontje van de ursula en die zware intervisie was het klaar. Toen moest ik ook nog naar de supermarkt me hele huisje was namelijk leeg had niets te eten meer. Daar sta je dan weer in de supermarkt met je mandje en het volgende dillema. Uiteindelijk kom je thuis met 2 volle tassen je eetstoornis heeft weer zegen gevierd. Na een flinke eetbui en helaas ook de compensatie ervan. Kom je weer tot het besef zo kan het niet langer!! Ik moet voor mezelf gaan opkomen!! ik moet laten zien dat ik net zo veel waard ben als een ander. Zodat ik het plaatje van loesje uiteindelijk met een NEE kan beantwoorden! Alleen is dit zo verschrikkelijk moeilijk :( Wees niet bang om te verliezen!Afgelopen zondag zat ik in de kerk. Ik ging luisteren naar een mis met medewerking van mijn oude jongerenkoor. Het thema van de mis "verlies" heeft de afgelopen week impact op mij gehad. Iedereen krijgt in zijn of haar leven wel te maken met verlies. Alleen was dit thema voor mij nu momenteel erg herkenbaar. ik moet keuzes gaan maken in mijn leven. Bij het maken van keuzes kom je tot nieuwe inzichten dat niet alleen het zorgt ook voor verlies. Ik moet er dingen voor gaan opgeven. Mijn vertrouwde leventje zoals ik dat nu ken. Dit beseffende maakt mij dat ook wel een beetje bang. Bang om te verliezen wat ik nu heb. De afgelopen maanden is er veel veranderd in mijn leven. Ik heb mijn opleiding tot verpleegkundige afgerond. Ik ben op mezelf gaan wonen en ben gestart met een traineeship. Ik woon dus nu niet meer thuis ook ben ik geen studente meer. Ik heb nu mijn eigen leventje gekregen. Een leven wat van je wordt verwacht als je volwassen wordt. Dit zorgt ook wel weer voor de nodige stress door een fulltime baan op een zwaar complexe afdeling. De lat ligt hoog en ik moet presteren. Ik wil het allemaal perfect doen want dat eist toch iedereen? Je moet vooral maar normaal zijn en erbij horen. Ik voel me alleen helemaal niet bekwaam, ik weet namelijk dat ik nog veel beter kan. Ik doe mijzelf en daarmee mijn patiënten te kort. Ik kan namelijk veel meer maar mijn hoofd zit vol. Vol met mijn eetstoornis die iedere dag zoveel aandacht opeist. Die dag in dag uit loopt te trekken en alle vrije tijd om mij heen lijkt op te vreten. Het zit hem al in simpele dingen zoals boodschappen doen. Dit is voor mij een zware last het is niet simpel want er zijn zoveel keuzes. Wat ga ik kopen? Ik wil gezonde dingen met niet zo veel calorieën terwijl daarnaast een stem roept juist wel calorieën voor een eetbui. Door alle stress om maar mijn masker op te zetten en te leven in schone schijn verergerd mijn eetstoornis juist. Ik uit die stress weer in eten of juist niet eten. Het is een visuele cirkel. Waarom ben ik dan zo bang om het te verliezen? Wat heb ik aan die schone schijn? Wat brengt het mij om iedere dag maar door te gaan in de daglijkse sleur terwijl ik totaal niet gelukkig ben. Het is mijn perfectionisme en doorzettingsvermogen, ik mag niet falen van mezelf. Is dit alleen wel terecht is het falen? Is het juist niet knap als je aan jezelf gaat werken? Ik weet wat het me opleverd als ik zo door zal gaan. Waarschijnlijk nog een crisisopname. Mijn laatste crisisopname heeft mijn ogen geopend het gaat niet zoals ik wil. Ik verlies de controle juist. Ik kan niet perfect zijn en doordat ik dat wil gaat het juist mis. Weet je waar ik zo bang voor ben voor de reacties van anderen. Iedereen denk dat het altijd wel goed met mij gaat heb mijn leven op de rails. Wat als blijkt dat het allemaal maar schone schijn is? Het is eng om op te geven wat vertrouwd voor je is! Het is veilig en het werkt al jaren zo voor mij. Alleen begin ik nu te beseffen dat het niet meer werkt. Dat mijn eetstoornis die voor mij zo veilig voelt van mij zijn koffers wel is mag gaan pakken. Ik wil hem los laten maar momenteel trekt hij nog te hard. Ik besef dat ik mijn leventje ga verliezen en daarmee alles wat daarbij hoort. Mijn werk, mijn hobby's en ook uiteindelijk mijn manier van denken, voelen en mijn manier van uiten namelijk door mijn eetsoornis. Dat maakt me ook wel weer bang... Ik zet me over mijn angst heen want wat ik er voor terug krijg is het meer dan waard om dit alles te verliezen. Ik wil namelijk dat meisje worden dat zelfverzekerd is van zichzelf en tevreden is met haar uiterlijk. Dat meisje wat van haar zelf kan houden en daarmee ook echt van andere kan houden. Die mensen kan toe laten in haar leven, die weer geniet. Om dit te bereiken zal ik eerst het grootste verlies van mijn leven moeten gaan lijden om daarna mijn leven stukje bij beetje weer op te gaan bouwen. Alleen dit keer in de bouwstyle zoals ik het wil. of zoals het in de overweging van afgelopen zondag werdt gezegt: Wat je weg je ook brengt, wat je hebt verloren, nu verliest en zult verliezen in het leven: wees niet bang om te verliezen. Ik wens u toe, dat uw verlies maakt, dat u dezelfde mens blijft, maar niet hetzelfde blijft. Intake bij de UrsulaVandaag was het tijd om wat verder te gaan op mijn 3 sprong. Namelijk intake bij de Ursula. Om kwart over 9 stond mijn vriendin voor mijn deur tijd om op weg te gaan naar Leidsedam. Na een uur en kwartier kwamen we er aan nu was er geen weg meer terug. Ik melde me bij de balie en keek is om mij heen wat mij opviel was dat er meiden liepen met allerlij vormen en maten. Ze waren dus niet allemaal harstikke dun wat ik wel verwachte. Dat luchte voor mij meteen al wel wat op gelukkig ik ben niet de dikste hier. Vol zenuwen zat ik met mijn vriendin in de wachtruimte. Toch nog even gauw naar de wc want ik had me toch een zenuwen. Na ongeveer 5 minuten werd ik geroepen daar liep ik dan achter de psycholoog van de intake aan. Voelde me erg opgelaten nu zou de vragenzee gaan beginnen. Het kamertje was vrij standaard 3 stoellen en in het midden een tafel. Tegenover mij zat een stagiaire. Ik moest gelijk weer denken aan mijn stage tijd weet nog zo goed hoe dat voelt. Naast mij zat de psycholoog die de intake deed. Ze pakte mijn dossier erbij en de vragenzee begon. Waneer is je eetstoornis precies begonnen? weet je ook waarom hij is begonnen? hoeveel eet je op een dag en wat eet je dan? hoevaak heb je eetbuieen en wat eet je dan? hoe kijk je tegen jezelf aan? Precies wat ik eigenlijk wel verwachte de standaard vragen over eten. Verder ging het over mijn thuissituatie mijn vrienden en mijn werk. Het was dus eigenlijk vrij algemeen allemaal. Dit maakte het ook wel veilig ik hoefde er niet echt diep op in te gaan. Ik hield mijn antwoorden ook maar vrij kort. Ik zag aan de psycholoog die begon te knikken en te hummen dat ze me wel begreep. Geen lange en diepgaande antwoorden nodig. Als laatste vroeg ze me wat ik verwachte? wat zou ik willen hier. Ze gaf aan dat het geen klinische behandeling zou worden maar dat had ik ook niet verwacht. Ik heb geen ondergewicht en mijn bloeduitslag is goed. Ik bedoel het is zo erg nog niet. Ze gaf aan of ik dacht genoeg te hebben aan ambulant? als ik eerlijk ben denk ik van niet zei ik heel voorzichtig. Toch wel gek want ik zelf vind dat het allemaal wel mee valt maar ik zou niet genoeg hebben aan ambulante therapie? Nee ambulant is 1x in de week 1.5 uur waarna je eetstoornis weer gewoon 6 dagen door kan gaan en kan gaan trekken. Dan blijft deeltijdtherapie dus over. Ik gaf aan dat ik ook het idee had vast te zitten tussen mijn teruggetrokkenheid en mijn eetstoornis. Uiteindelijk is de psycholoog daarover gaan overleggen. Ze gaf aan dat ze toch goed zou vinden als ik voor beide tegelijk in therapie zou gaan. Dit zou wel betekenen dat de ursula dan niets voor mij zou kunnen betekenen want dit is te ver weg. Ze zou dan willen dat ik mijn eigen therapie voort zet en dan bij mij in de buurt hulp zoek voor mijn eetstoornis. Ze wil dus met mijn eigen therapeut gaan overleggen of ik dat goed vond? ik dacht bij mezelf ik vind alles goed want ik zelf weet het niet meer ik zit vast. vast in hulpverlenersland te wachten tot dat iemand me helpt en zegt dit kan wel is gaan werken. Want ik zelf weet het nu even allemaal niet meer. Er zijn zoveel keuzes te maken. Na het gesprek was het nog tijd om te wegen. Ik moest de weegschaal onder ogen zien. Met een diepe zucht stond ik op de weegschaal maar tot mijn verbazing was ik afgevallen! niet zo´n beetje ook niet! Dat maakte de dag toch nog een beetje goed. Het was weer tijd om naar huis te gaan en in de auto was ik nog wat ontdaan. Voor mijn gevoel nog niet veel wijzer geworden. Ik weet nog steeds niet welk pad te bewandelen want dat ik een eetstoornis heb en daar wat aan moet gebeuren wist ik stiekem al wel. Alleen weet ik nu niet meer zo zeker of de ursula mij daar bij kan helpen en dat zorgt weer voor nieuw gepieker! Tijd voor ontspanning!!Na de laatste tijd zo hard te hebben gevochten was het gister tijd voor wat ontspanning. Waar is de ontspanning beter te halen dan in een pretpark? Daarom vertrokken mijn moeder, stiefvader, zusje en ik gister naar Duitsland op weg naar Phantasialand. om 5:30 ging gister de wekker. Tijd om op te staan want we gaan vandaag naar Duitsland naar Phantasialand. Ik zelf was daar nog nooit geweest. Dat maakte het ook wel leuk weer heel nieuw park met nieuwe attracties. Om 6:30 zaten we met zijn alle in de auto. Mijn zusje had de nodige dvd's meegenomen dus we zaten lekker step up te kijken. Na de film toch nog even mijn oogjes gesloten want het was weer vroeg vanmorgen. Om 9:00 was het zo ver we stonden voor Phantasialand. Daar aangekomen kregen we een parkplattegrond die natuurlijk in het Duits geschreven was. Dit maakte het extra leuk omdat je de uitleg van de attracties niet kon lezen. Tenminste er stonden vaak blijkbaar hele andere dingen dan wij dachten. Zo dachten mijn zusje en ik in de rij te staan voor een achtbaan. Tenminste er stond dat het snel ging zo goed kunnen wij dus Duits. Na lang in de rij te hebben gestaan moesten we een lift in. Mijn zusje en ik keken elkaar aan waar blijft die achtbaan? Toen we een praatje hadden gekregen in het Duits natuurlijk kwamen we in een kamer daar moesten we in een kar stappen. Het bleek een stimulatie attractie te zijn die wel erg gaaf was. Race fur atlantis.
De achtbanen waren er zeker ook wel en wat hebben we daar wat afgegild met zijn 2en. Het hoogte punt van de dag was toch wel het mysterycastle. Er stond bij dat het een vrije val zou zijn van 65 meter. Mijn zusje en ik die stalen zenuwen hebben houden daar wel van. Wij dus vol enthousiasme naar binnen. Daar aangekomen schrokken wij ons alleen echter dood. Vanachter een gordijn kwam ineens een vrouw naja vrouw. Een wandeld persoon zonder hoofd. Ja echt zonder hoofd het was een acteur. Mijn zusje die stalen zenuwen heeft voor alles wat hard gaat is alleen doodbang voor alles wat eng is. Je raad het al nog sneller dan dat we binnen waren stonden we weer buiten. Mijn zusje trok hard aan mijn armen hier gaan we niet meer in hoor kimberley ik wil eruit!! Aan het einde van de dag was ik nogal nieuwschierig geworden ik dacht bij mijzelf waar ben ik eigenlijk bang voor? Ik bedoel voor een stel acteurs en een vrije val van 65 meter? Een eetstoornis is ook doodeng en wat dacht je van mijn intake maandag! Ik raapte al mijn moed bij elkaar en ging dit keer alleen naar binnen. Ik was binnen 5 minuten weer uit de attracties die dus echt niets voor bleek te stellen. Toen ik dat mijn zusje vertelde en haar aan de hand letterlijk meesleurde kwamen we beide weer 5 minuten later uit de attractie waren we hier nu zo bang voor geweest?
ondanks dat ik de nodige afleiding vond merkte ik ook dat mijn eetstoornis nog steeds aanwezig was. Mijn ouders bleven maar aankomen met lekkere dingen. Tot ergernis van mijn eetstoornis heb ik ook mega gezondigd. Na het dagje pretpark gingen we uit eten bij een friettent. Zoals ik al eerder schreef gaan bij friet de alarmbellen af. Ik was daarom ook zo blij dat ze ook nasi hadden dat was toch voor mijn gevoel wat veiliger. Ik merkte dat waar ik ook ga mijn eetstoornis toch met mij meegaat. Ondanks dat heb ik echt genoten en deed dit dagje pretpark me ook zeker goed! en dat niet alleen niet de hele dag aan eten denken is ook wel is super lekker! |
Het is weer een lange tijd stil geweest. Dit omdat er zoveel weer is gebeurd. Mijn tijd op de PAAZ is niet voor niets geweest. De laatste loodjes daar zitten er aan te komen a.s dinsdag mag ik namelijk met ontslag. Waarna ik nog 2.5 week dagbehandeling daar zal gaan volgen voor net dat extra steuntje in mijn rug.
Maar hoe ga je verder naar zo iets heftigs? Er kwam woede, er kwam verdriet er kwam twijfel kon ik wel blij zijn dat ik hier nog was?? Was het niet makkelijker geweest als het gewoon was gelukt? JA dat klopt dat was makkelijker geweest maar ik ben sterk en heb me er weer doorheen gevochten. Maar soms is de makkelijkste weg niet de beste...
ant als ik wel zo door blijf gaan zal mij leven een drastisch einde gaan kennen.
Afgelopen weekend was erg zwaar, ik heb mezelf namelijk terug gevonden in de stilte....... In de drukte van al het dagelijkse leven vergeten we dat wel eens. Stil staan bij.. Echt naar jezelf kijken en luisteren naar je diepste verlangens.
Ik had een Bijbel tekst gekregen uit Johannes, Bruiloft in Kana waar Jezus te gast was. Het eerste wonder vond hier plaats Jezus veranderde iets simpels als water in wijn. Dat niet alleen de wijn was op en Jezus vulde de vaten weer. De woorden OP, Wat wilt u van me? en Vul hebben me dat hele weekend bezig gehouden. OP iets wat velen van ons hier zijn OP van onze strijd. We moeten weer gevuld worden (soms letterlijk met eten om weer op gewicht te komen) Soms ook minder letterlijk maar meer symbolisch met kracht gevoed om door te kunnen gaan. Door gaan met dit zware gevecht. Wat wilt u van me zegt Jezus tegen zijn moeder! Ja wat wil ik?? In de stilte in de diepe stilte vond ik mijn diepste verlangen...
Hier weer een blog van mij. Het is een tijdje akelig stil geweest. Aller eerst natuurlijk voor iedereen nog de beste wensen en een zeer gelukkig en gezond 2010 toegewenst. Het jaar begon voor mij meteen al heel erg zwaar ik heb me hard naar boven moeten knokken maar hier ben ik weer!! 
Even kwam het besef zeker naar mijn laatste nachtdienst toen ik bijna van mijn eigen af ben gegaan het moet stoppen!! Het is klaar dit ben ik niet meer! Waar is dat meisje dat altijd zo hard kon vechten? Afgelopen dinsdag had ik gesprek met iemand van team es. Er kwam uit dat het allemaal nog niet erg genoeg was voor klinisch of deeltijd dat mijn huidige psych er maar wat meer aandacht aan moest besteden. Even was ik blij! Ik heb nog steeds de controle ik hoef niet tegen mezelf in te gaan en ik kan weglopen van mezelf en al mijn angsten en mijn kop hard in het zand steken, Tot mijn moeder aan de telefoon tegen mij zei wanneer krijg je wel hulp hoe ver moet het zijn?
Verstrengeld in jouw web geen kant op te gaan. Zit ik vast in jouw gedachten.. Alles wat zo verstandig leek al het goede wat ik kon denken is weg.. Je bent sterker dan wat dan ook. Je houdt me gevangen mijn mond stijf op elkaar. Gevangen in jouw web. 
Nieuwe ronde nieuwe kansen. Zou het geluk nu eindelijk wat richting deze kant komen?
Hier zit ik nu en voel de pijn van binnen. Alles waar ik voor heb gewerkt/geleerd is weg het pijnlijke besluit is gevallen. Ik kan niet meer werken als verpleegkundige niet zolang ik zelf nog niet goed voor mezelf kan zorgen. Het is dan echt gebeurt de eerste stap is gezet. De eerste stap van het verlies en het doet zeer.
ik voel mijn perfectie nu roepen je faalt!! Je geeft op en dat mag niet. ik voel me ook ineens erg egoistisch terwijl ik eigenlijk diep van binnen weet dat voor jezelf opkomen helemaal niet egoistisch is. Het is mijn eetstoornis die nog steeds en altijd het laatste woord heeft :(. Hoe hard ik ook vecht hij laat me nog niet los... Maar ik vecht nog steeds en ieder dag kom ik een stapje dichter in de goede richting! Want er is weer een sprankje hoop aan de horizon!
Vandaag was een zware dag! Aller eerst bericht gehad van de ursula. Daarna door naar Intervisie op mijn werk. Tijd om bij mezelf en mijn werksituatie van de afgelopen tijd stil te staan. Tijd om mezelf een spiegel voor te laten zetten.
Be not afraid to let go..!
Hier is het mysterycastle