Wie niet vecht, is al verloren
Door Sanne 10 jaar geleden zijn de eerste ontwikkelingen voor anorexia begonnen. Langzaam is het erin geslopen en ging alles steeds een stapje verder, steeds een obsessie erbij. Het heeft lang geduurd voor ik inzag dat het het een ziekte is dat ik in mijn hoofd hoor en dat het niet ‘normaal' is wat ik dacht omdat ik niet anders gewend was. De lagere schoolMijn moeder vertelde me dat ik als klein meisje al geen bikini's aan wilde maar een langer topje want niemand mocht mijn dikke buik zien. Maar in groep 5 was ik voor het eerst echt bewust bezig met mijn lichaam. De lerares was iets aan het uitleggen en ze legde haar hand op mijn tafel. Ik dacht wat een mooie ring en meteen daarna: ze heeft wel dunne vingers. Ik keek naar mijn vingers: bah hartstikke dik en al dat vet. Dat was de eerste keer dat ik gedachte had waarbij ik ging vergelijken. En van die ene keer veranderde het in altijd en continu. Als ik thuis kwam van school ging ik kijken of mijn benen toch niet dikker waren als een schoendoos. Met de schoendoos achter mijn benen stond ik voor de spiegel. De middelbare school (2002-2005)Ik ging naar de eerste klas en kwam bij een van mijn vele vriendinnen in de klas. Ik was ontzettend verlegen en onzeker en was zenuwachtig voor de eerste schooldag. Maar het viel allemaal mee en was blij dat ik bij een vriendin in de klas zat. Maar de tweede dag veranderde dat ze liet me ineens staan voor een ander meisje. Ik durfde daar natuurlijk niets van te zeggen en ging er vanuit dat ik zelf iets fout had gedaan. Toen ik thuis kwam ging ik naar mijn kamer en toen zag ik waarom ze zo deed : Kijk nou hoe ik eruit zie! Lelijk en dik en stomme kleren, zo wilt niemand met me omgaan. Ik wil eruit zien zoals die meiden op school met een kort truitje en een dunne buik! Ik was zo boos op mezelf dat ik voor het eerst in mijn armen krasten. De dag erop begon ik met een plan om te veranderen en dunner te worden. Ik snoepte niet meer en gooide op school mijn eten weg. In de loop van het schooljaar werd het met die ‘vriendin' alleen maar erger. De ene dag was ze mijn vriendin en de andere dag maakte ze me belachelijk. Ze wist dat ik heel verlegen was dus liet me expres een vraag beantwoorden voor heel de klas omdat ik een een rood gezicht kreeg en dicht klapte. Halverwege het jaar moest ik naar faalangsttraining. Omdat die vrouw dacht dat het goed voor me was om te blijven praten spraken we af dat ik in de tweede klas naar een counselor zou gaan. In de tweede had ik een leukere klas en alles ging beter. Maar ik had nog steeds heel erge faalangst en daarom had ik gesprekken met een counselor. Maar naarmate de gesprekken kwamen en steeds nieuwe dingen bij. Inmiddels deed ik mezelf vaak pijn. Ik haatte mezelf mijn buik armen benen overal zaten krassen. Ook was het niet bij wat minder eten gebleven. De obsessies stapelde zich op, Ik braakte veel en smokkelde met mijn eten. Maar ik zei dat is maar voor even tot ik dun ben dan ga ik weer gewoon doen. Het braken was geen keuze het was een moeten. Het ging zelfs zo ver dat als mijn ouders iets doorhadden dat ik naar mijn kamer ging met een plastic tas. Die counselor schrok van alles wat ik vertelde en ze stuurde me door naar een andere counselor. Die counselor vertelde me dat ze dacht dat ik een eetstoornis had maar ze wist niet goed hoe ze daar mee om moest gaan. Dus ze stuurde me naar maatschappelijk werk op school. Die vertelde me dat ik vaker langs moest komen om te praten. En ze vond dat ik mijn ouders moest vertellen over alles wat ik deed. Maar dat wilde ik absoluut niet. Mijn moeder was overspannen en had angsten, ze durfde het huis niet uit. Ik dacht dat ze met mij nergens wilde komen omdat ik zo lelijk en dik was. Dus dat was al erg voor haar. Dus dit mag ze niet weten ze heeft al zoveel last van me. Op school ging het ook niet goed en ik ging het jaar niet halen. Ik moest de tweede klas dus overdoen. Toen had ik ook een leuke klas en ik had al veel gehad aan mijn gesprekken en de faalangsttraining. Ik had geen gesprekken meer met maatschappelijk werk want het ging allemaal goed en ik had geen hulp nodig. Ik braakte veel, nam allerlei afslanktabletten in, en automutileerde maar dat ‘loste ik zelf wel op' en dat moest nog maar ‘even' tot ik dun was. Ik hoorde mijn moeder een keer een opmerking maken toen het heel slecht met haar ging. Ze zei : Ik kan de kinderen om me heen niet uitstaan en ik hou gewoon niet meer van ze. Dat was voor mij de druppel mijn wereld stortte in. Ik haatte mezelf nog meer en wilde dood. Ik ging mezelf steeds meer pijn doen. En dacht vaak aan zelfmoord. Een vriend van me zag mijn buik vol met krassen en mijn armen. Hij vertelde het op school want hij was bang dat ik mezelf wat aan zou doen. Op school moest ik mijn ouders bellen maar ik deed alles zolang ze dat maar niet hoefde. Toen hebben we afgesproken dat ik er mee zou stoppen en ze zou me in de gaten houden en zodra er een kras stond moest ik het mijn ouders vertellen. Toen ben ik in een keer gestopt met het automutileren. Het ging met ups en downs kwa eten er waren weer nieuwe obsessies en slechte gewoontes bijgekomen. Maar ook dit schooljaar ging ik niet halen. Ik moest dus van school af. Ik ging naar een andere school waar ik niemand kende. De drang om af te vallen werd sterker als ooit tevoren want ik dacht ‘hoe dunner je was hoe meer er vrienden met je willen zijn'. Gelukkig was ik een stuk minder verlegen en zekerder van mezelf dus ik maakte al snel genoeg vrienden. Maar in de pauze gingen we naar de supermarkt,kruidvat etc. Bij kruidvat nam ik voor het eerst laxeertabletten mee. Wat begon met 3 tabletten in 1 keer eindigde met een pakje in een keer. Ik voelde me goed en dacht dat ik alles onder controle had. Halverwege het schooljaar ben ik gestopt met school, het ging niet meer. Ik kon me niet concentreren en maakte mezelf hele dagen gek in mijn hoofd. Ik heb een halfjaar overspannen thuis gezeten en ben naar maatschappelijk werk in ons dorp gegaan. Werken (2006-2007)Het ging weer beter, ik zat weer een stuk beter in mijn vel en was minder depressief. Destijds werkte ik ook bij kruidvat dus daar kon ik meer komen werken. Omdat ik toch wel inzag dat ik eetproblemen had ben ik in behandeling gegaan bij de viersprong + ziekenhuis. Op mijn werk hadden ze daar begrip voor en was ik vaste dagen vrij. Iedere maandag had ik een gesprek met mijn psychologe, iedere 4 weken controle in het ziekenhuis, iedere 6 weken een gezinsgesprek. En om de 6 a 7 weken een gesprek met een arts over mijn medicatie. Ik had veel aan de gesprekken maar het lukte me niet om helemaal te stoppen met laxeren. Het was vrijdag en de drang was te sterk. Ik had weer een pakje tabletten op, maar moest gaan werken. Ik belde mijn baas op om te vertellen dat ik alweer ziek was. Dit was voor hem de druppel : ik hoefde niet meer te komen en hij was het beu. Een week later zou ik bij een supermarkt beginnen voor 32 uur. Ik ging naar hun toe en vertelde eerlijk wat er was gebeurd. Hun hadden gelukkig vertrouwen in mij en gaven me toch de kans om te laten zien dat ik het wel aankan om te werken. Ik heb sinds toen niet meer gelaxeerd. Mijn behandeling ging goed, ik at normaal zoals ik had geleerd met een opbouw dieet en op mijn werk ging het ook goed. Maar halverwege het jaar kwam daar verandering in. Ik werd zo moe van het vechten in mijn hoofd. Steeds vaker gaf ik weer toe aan niet eten, braken of laxeren. Ik moest wel op gewicht blijven omdat ik steeds naar het ziekenhuis moest voor controle. Ik had vaste trucjes die ik deed voor ik naar het ziekenhuis moest zodat ik altijd wat meer woog als dat het eigenlijk echt was. De maanden daarna was een groot toneelstuk. Ik deed alles wat iedereen wou en zei wat ze wilden horen. En eindelijk hoorde ik wat ik wilde horen : Je bent klaar om te stoppen met de behandeling! De week daarna zou mijn laatste behandeling zijn. Ik had al hele plannen en dieeten gemaakt. Mijn obsessies stonden op papier. Maar toen vond mijn moeder alles. Al mijn plannen vielen in het diepe en ik zelf stortte in. Ik kan niet meer, ik ben zo moe van het vechten. Met mijn psychologe en mijn ouders hebben we samen bekeken wat we gingen doen. En we kwamen tot de conclusie dat opname het beste zou zijn. Op mijn werk hadden ze daar al het begrip voor want ook mijn werk ging niet langer. Ik zat achter de kassa, tijdens bestellen, vullen, spiegelen alleen maar de kcal te tellen. Opname (2007-2008)13 maanden ben ik opgenomen geweest bij emergis. Ik heb daar zoveel geleerd maar dat wordt te veel om te vertellen dus ik vat het even kort samen. De opname ging met vallen en opstaan. Ik was heel gemotiveerd of ging overal tegenin. Ik wilde beter worden en dan weer niet. Je wordt zo geconfronteerd met jezelf en dat is heel zwaar. Maar de erkenning die je bij anderen vind is zo fijn en dat helpt je enorm. Iemand die je snapt en die ook die ‘rare' dingen doet en denkt! Veel moest ik weer leren. Ik moest dingen leren eten, van eten houden, stoppen met braken, stoppen met laxeren, stoppen met obsessief gedrag, stoppen met automutileren, met gevoelens en tegenslagen om leren gaan, dingen uit het verleden verwerken, mezelf accepteren en ga zo maar door. De eerste maanden heb ik iedere dag naar het eten huilend op mijn bed gelegen. Mijn maag deed pijn ik was die hoeveelheden niet gewend. Maar naar een paar maanden ging dat wel. Maar pas weer maanden later voelde het ook als ‘oke' en toen ik 8 maanden in behandeling was voelde het als ‘normaal' dat was een gevoel waarvan ik niet wist dat ik dat kon voelen. Eten en niet rommelen en je ook nog gewoon goed voelen?! Maar ook toen kreeg ik weer een terugval. Ik kon het niet meer aan. Wilde niet meer leven. 6 weken ben ik bezig geweest met mijn medicatie opsparen, brieven schrijven, dingen opschrijven die ik wilde met mijn begrafenis, liedjes opschrijven, kist uitzoeken, het ging echt heel ver! En toen heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Toen mijn moeder erachter kwam zijn we snel naar het ziekenhuis gegaan en we waren net op tijd in het ziekenhuis en toen is mijn maag leeg gepompt. Deze zeer negatieve ervaring heeft zoveel mensen pijn gedaan maar ik zelf heb er veel van geleerd. Toen zag ik in dat dat NIET is wat ik wilde. Ik wil leven, ik wil wel blijven vechten ik wil gaan winnen van die stomme eetstoornis! Sinds toen is het elke keer beter gegaan met eten en mijn stemming. Ik werkte naar het afronden van mijn behandeling toe. En eindelijk was het zover! Het ging zo goed en ik was helemaal op gezond gewicht dat ik naar huis mocht! School/stage (2008-2009)Nu zit ik op school en loop stage op een basisschool. Natuurlijk was het eenmaal thuis weer een stuk moeilijker oude gewoontes komen terug en thuis is de plek waar alles begonnen is. Naar een paar maanden thuis kreeg ik weer een terugval van een paar maanden. Ik heb nog een nazorgbehandeling lopen bij emergis waar ik heel veel aan had. Ik kreeg de kans het zelf te proberen en anders moest ik nadenken over opnieuw opname. Gelukkig kwam ik er weer bovenop en had ik het weer onder controle. En nu ben ik gelukkig, ik zit goed in mijn vel, ga volgend jaar de opleiding doen die ik heel graag wil en rond volgende maand mijn nazorgbehandeling af. Ik had nooit gedacht dat dit mogelijk was om z'n leven te leiden. En dacht dat hoe mijn leven eerst was ‘normaal' was omdat ik gewend was aan de anorexia in mijn hoofd. Maar geloof me, Het kan anders! Het gaat nu heel goed met me maar iedere dag is het weer doorzetten om de gedachtes in je hoofd van anorexia te negeren. En natuurlijk heb ik nog dagen dat het niet goed gaat maar dan pak ik het eerst volgende eetmoment de draad weer op. Nu ben IK de baas van mijn leven en niet langer mijn anorexia. Ik heb er mee leren omgaan en kan er nu mee leven. Ik heb het onder controle en weet hoe ik met tegenslagen om moet gaan. De opname en de steun van mijn familie en vrienden heeft mijn leven veranderd. Ik heb veel verwerkt en afgesloten en ga nu verder met mijn leven.
Ik wil nog een ding zeggen dat ik mezelf altijd heb verteld: Wie vecht kan verliezen maar wie niet vecht is al verloren & zonder strijd geen echte overwinning!
|