Een wandelend twijgje
Door Kim Mijn eetstoornis is iets wat ik al ruim een jaar stilletjes in mijn eentje met me meedroeg. Natuurlijk wist iedereen in mijn omgeving wat er aan de hand was, het was absoluut niet te missen. Ik veranderde van een dwarse, duidelijk aanwezige puber in een wandelend twijgje, zou je iets te hard ademen, dan viel het zo om... Maar hoe duidelijk je de anorexia ook kon zien, en hoe bizar mijn gedrag ook werd, ik praatte er met niemand over, nooit niet. Was ik zelf niet met mijn domme hoofd begonnen met lijnen? Er was niemand die me vroeg te liegen, of die me doosjes laxeermiddel kado deed. Mijn ziekte was mijn straf, voor alle misstappen die ik in mijn leven gemaakt had, omdat ik slecht was. En dus droeg ik hem alleen. Het moet verschrikkelijk moeilijk zijn om een persoon waarvan je houd langzaam kapot te zien gaan aan een ziekte die onbegrijpelijk voor je is. Iemand zonder eetstoornis kan 20 boeken over het onderwerp lezen en alle feiten kennen, maar het gevoel enorm en dik te zijn, en de blinde paniek over een hap macaroni zal hij (gelukkig) nooit begrijpen. Zo ook mijn ouders niet, en dat leidde vaak tot wanhopige preken. Ten einde raad probeerden ze me vaak met engelengeduld, en soms luidkeels (een tikkie grof) wakker te schudden. ‘Deden ze niet alles voor me? En probeert iedereen niet aan alle kanten rekening met mij te houden? Stop dan in Godsnaam eens met liegen, en kots niet steeds in die wasbak, daar komt verstopping van! Ik heb nog 2 dochters, zie je niet dat we eraan kapot gaan?...' Zo ging het een tijd door, tot ik met X Kg ondergewicht en een donsvachtje waar een wasbeer jaloers op zou zijn niet eens meer een brug op mocht fietsen... De hartkloppingen die er steeds vaker waren maakte me bang, ‘waar was ik nou eigenlijk mee bezig, diep vanbinnen wilde ik nog niet dood!' Vanaf toen probeerde ik het, eerst nauwelijks merkbaar maar later ging ik weer steeds wat meer eten. En terwijl ze op was van alle zorgen en stress die ze al te verduren had gekregen, zette mijn moeder zich nog een keer voor de volle 100% in.
Mijn lichaam deed al snel pogingen zich te herstellen, en het bekende hongergevoel kwam terug. Bij ieder hapje dat ik in mijn mond stak gaf alles in me aan dat er meer moest komen, VEEL MEER! De drang om te eten was niet meer te weerstaan, alsof ik geen keus had, en ik kreeg vreetbuien. De periode die toen kwam heb ik als in een soort waas beleefd. Aan de ene kant waren er mijn ouders en zusjes die zielsgelukkig waren dat ik zo snel weer aankwam. En aan de andere kant was er die enorme walging van mezelf, van mijn lichaam die me had verraden en alle controle die ik kwijt leek te zijn. Voor ik het wist had ik er ineens X kilo bij!!! De paniek die ik had over mijn nieuwe eetgewoonte was enorm, net als mijn schaamte. En daarom hield ik ook dit nieuwe geheim weer voor mezelf... Inmiddels loop ik ruim 2.5 jaar rond met een eetstoornis, en woon ik nu een klein tijdje op kamers. De reden hierachter is dat mijn familie het niet meer op kon brengen om mij van zo dichtbij mee te maken... Mijn moeder is op, en uitgeblust van het steeds hopen, vechten en vervolgens weer teleurgesteld worden. Ik heb alle energie uit haar gezogen. De afstand was voor alle partijen zeker hard nodig, de pijn zit er nog, maar we kunnen nu wel een stuk normaler met elkaar omgaan. Het valt me alleen nog steeds zwaar om de ES niet compleet uit de hand te laten lopen. Mijn eetpatroon is chaotisch, er zijn periodes van lijnen en afvallen, en er zijn tijden van vreetbuien, braken en laxeren. En ookal weet ik dat ik erg ongezond bezig ben, ik heb me er voor nu bij neergelegd. Gevoel en emotie hierover heb ik ook niet echt op het moment, mijn leven is nu gewoon zoals het is, en niet anders. Ik ben even zat van het vechten tegen mijn 2e ik, het is hoog tijd voor een pauze. Ik ben in een supermarkt gaan werken, en hoop alles goed genoeg op een rijtje te krijgen om mijn school af te gaan maken. Uiteindelijk bereik ik de top vast vanzelf een keertje, maar voor nu zet ik even een tentje op aan het dal. Reageren? Klik HIER |