The story of...Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl Ik ben sterker dan Anorexia
Een klein woordje, met grote gevolgen die je hele leven doen veranderen. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik zat met mijn moeder aan de eettafel, ze had het al door, ze zag en merkte dat ik steeds minder at en zag dat ik bezig een eetstoornis te ontwikkelen. Op het moment dat dat ook uitsprak, flipte ik:''Denk je nou echt dat ik Anorexia heb? Ik, Renske, Anorexia? Nee mam, never!!! Dat zie je echt verkeerd.' Maar mijn moeder had het niet verkeerd, hoe hard het ook voor me was, mijn moeder sprak de waarheid. Eén van de ergste dingen die je kan overkomen Anorexia en zwanger
Doordat ik dus al vroeg op mij zelf woonde creëerde ik een soort van perfectie. Alles moet beter dan hoe ik het deed/doe. Mijn haar, make-up, kleding, werkzaamheden, eigenlijk alles. Ik kook bijvoorbeeld ook niet graag, omdat het voor mij nooit goed genoeg is, er komt altijd iets meer bij en meer waardoor 't natuurlijk niets wordt. Ik denk dat mijn eetstoornis is gekomen doordat mijn ex-vriend er vandoor ging met een dun meisje. Dat ging mij aan het denken zetten en toen wilde ik niets anders dan dun zijn, maar dan natuurlijk SUPER dun. Ik wilde mijn botten zien, zó dun. Ik koos ervoor. Vanaf dat moment ben ik heel weinig gaan eten. Ik wilde net als die nieuwe vriendin zijn. Dat is dus verder gegaan dan dat ik had gedacht. Ik leerde in 2009 mijn huidge man kennen, wij hebben nu 3 jaar een relatie en zijn inmiddels getrouwd. Van 't één komt het ander,... we gingen op vakantie en BINGO! Ik bleek zwanger te zijn. Terwijl ik z'n 1,5 jaar niet ongesteld was geweest. maar toch, een wonder bestaat. We waren superblij, en ik had vooral een reden om mijn leven te beteren. Mijn kindje had mij nodig, was afhankelijk van mij en daar haalde ik motivatie uit om in therapie te gaan binnen de Ursula. Huisarts gebeld natuurlijk, en zij vond het verstandig dat ik onder controle zou gaan bij een Gynaecoloog vanwege de Anorexia. Nadat ik mijn intake gesprek had gehad, ben ik begonnen in een startgroep, waarna ik al snel door ging naar een Eetmanagement-groep. Dat deed ik wel effetjes, maar dat was behoorlijk zwaar. Ik moest vanaf dat moment van mijn weinige eten af en een eetlijst gaan eten. Vooral even doorbijten en motivatie halen uit mijn kindje dat groeide in mijn buik. Het was eten voor mijn baby. Vechten tegen mijn eetstoornis
Er was een groepje jongens die in groep 7 zaten, die nogal een hekel aan mij hadden. Ze begonnen af en toe met opmerkingen als ´dikzak´ naar me te roepen, of iets wat met dik zijn te maken had. Eerst trok ik me er weinig van aan, probeerde ze te negeren. Maar op een gegeven moment was het niet meer te negeren, en gingen er steeds meer jongens mee doen. Ik ging het zelfs geloven. Mijn zelfvertrouwen was altijd al laag, dus natuurlijk geloofde ik alles wat ze zeiden. ' 'Zie je wel, ik bén dik en lelijk, ik ben niets waard' dacht ik. Mijn tweelingzus en ik besloten samen af te gaan vallen, en besloten om gezonder te gaan eten. We aten geen snoepjes, geen koekjes, geen chips, en geen volle producten meer. Dit ging ons allebei makkelijk af. Op een gegeven moment waren we wat kilootjes kwijt en besloten we dat het genoeg was nu. We bleven gezond eten, maar we hoefden niet meer af te vallen. Toen ging ik naar de eerste klas. In de eerste werd ik niet gepest en voelde ik me happy, en zelfs mijn lichaam kon ik accepteren. De eerste klas was voor mij een prettig jaar. Toen ging ik naar de tweede klas, en kwamen de jongens die mij gepest hadden in de eerste klas. Toen begon het weer.. Ik liep door de gangen en hoorde 'Jij hebt een dikke kont', 'Hé, dikzak' en van die dingen. Ik was afgevallen, maar toch bleven ze het zeggen... Van dwangstoornis naar eetstoornisEigenlijk is alles pas echt begonnen toen ik overging van de basisschool naar de middelbare school. Gelukkig kwam ik wel met een paar meiden uit groep acht in de brugklas. Tenminste, in eerst instantie was ik daar heel blij mee. Toen het schooljaar eenmaal begonnen was, hoorde ik er al snel niet meer bij. Ik merkte aan veel dingen dat de meiden liever niet met mij omgingen. De meiden met wie ik het op de basisschool goed kon vinden, waren in mijn ogen niet meer zoals ze toen waren. Daar kreeg ik een ontzettend eenzaam gevoel van, alsof ik in de steek gelaten werd.
In de nacht lag ik vaak huilend in bed. Ik wilde niet meer naar school, echt niet! Alleen bij de gedachten dat ik weer heen moest, kreeg ik buikpijn. Zelfs als ik alleen maar in de buurt van de school kwam, werd ik al misselijk. Met mijn ouders durfde ik er eerst niet echt over te praten maar op een gegeven moment moest ik wel, want ik had er zoveel verdriet van. Ik kropte het eerst alleen maar op, maar in de nacht kwam het er vaak uit, ik kon alleen maar huilen. Ik vond het heel moeilijk om er met mijn ouders over te praten omdat ik me schaamde en dacht dat ze me toch niet konden helpen. Gelukkig deelde ik wel steeds wat meer met ze zodat ze me wel een beetje konden steunen. Anorexia: elke dag een gevecht
Ik heb een jaar achterstand op het gebied van rekenen, ik stroomde als kind zijde al niet goed door en snapte niks van rekenen. Daarna kwam de middelbare school. Dat vond ik spannend en eng. Ik dacht: ''Een nieuwe start. Misschien kan ik het pesten achter mij laten.'' .....maar helaas begon het pesten in de eerste klas weer opnieuw. Ik vond niet echt aansluiting en iedereen had commentaar op mij. Ze zeiden dat ik teveel praatte, dat ik lelijk was en dat ik meer make-up moest dragen, je moet nieuwe kleren kopen, je bent stom en ga zo maar door. Ik hoorde dit bijna elke dag en begon dit tegeloven. Hierdoor heb ik nu nog weinig zelfvertrouwen over. Anorexia: van het diepste dal naar de top
Het begon allemaal echt in december 2008. Daarvoor voelde ik me ook niet echt fijn. Ik zat niet lekker in mijn vel. Mijn moeder was ziek en lag weer in het ziekenhuis. Ik maakte weer die rit in de ambulance mee, alle herinneringen van het ongeluk en ziekenhuis kwamen weer naar boven. Ik wist niet meer wat ik moest. Het ging allemaal goed met me. Tenminste zo deed ik me voor. Begin 2009 ben ik gaan afvallen. Dan zou ik wel wat mooier en zelfverzekerder zijn, maar ik ben nooit te zwaar geweest, op de basisschool was ik tot groep 7 altijd te licht. Ik ging eerst meer bewegen en daarna toen het niet snel genoeg ging, ging ik ook minderen met eten. Ik voelde me heel anders worden. Ik merkte dat ik mezelf niet meer was. Ik was opeens zoveel bezig met weinig/ niet eten, afvallen, calorieën verbranden. Ik wist dat dit niet goed was. Ik zat gevangen. Ik probeerde wel los te komen, maar ik wist niet hoe, de eetstoornis was te sterk. Ik wilde niet dat die "stem" erger werd en negatiever als ik er niet naar luisterde. Ik ging er maar naar luisteren, want dan was het minder erg. Maar ik kreeg wel meer opdrachten, ik moest mezelf steeds meer eten verbieden, alleen drinken waar geen calorieën in zitten en steeds meer bewegen. Als ik genezen ben, wie ben ik dan?
Een lange tijd heb ik een eetstoornis gehad. Een veel te lange tijd heeft mijn eetstoornis mijn leven belemmerd, of, beter gezegd: mijn leven beheerst. Mijn eetstoornis wás mijn leven. Ik leefde in een klein wereldje met een gigantische muur om me heen, een muur waardoor ik niets meer binnen liet. Geen gevoel, geen emoties. Het was een muur die bestond uit kilo's, calorieën, vetten en vooral door een obsessie met mijn zelfbeeld. Ik kon niet over de muur heen kijken. Of eigenlijk dúrfde ik het niet. Ik was bang voor alles wat er buiten mijn wereldje gebeurde. Ik was bang voor alles dat me mogelijk zou kunnen kwetsen. Ik was bang voor gevoel, want ik kon er niet mee omgaan. Als ik over het muurtje heen zou gaan, dan zou ik iets moeten doen wat ik niet kon. Omdat ik iets moest doen wat ik niet kon, was ik bang om te falen. Maar de grootste tijd van mijn eetstoornis heb ik nog gebruikt om te bedenken: als ik genezen ben, wat dan? Wat doe ik dan en wat vind ik dan leuk? Waar houd ik me dan mee bezig? Dat was misschien nog wel hetgeen waar ik het meeste tegenop zag. De angst om mezelf te ‘herontdekken'. Om uit te vinden wie ik écht was. Wie ik was behalve dat meisje dat ‘zo goed met eten om kan gaan' en dat meisje dat ‘zo gedisciplineerd kan sporten'. Zou ik nog wel iets kunnen, zou ik nog ergens goed in zijn? Uiteindelijk ben ik bijna gedwongen, door zowel vriendinnen als hulpverlening als door eigen motivatie om door te zetten. Om niet meer toe te geven aan mijn eetstoornis. Stukje bij beetje vond ik mezelf terug. Dat ging met horten en stoten en af en toe viel ik terug, bang geworden voor het meisje dat ik zou worden, het meisje dat ik niet kende. Langzaam maar zeker was ik niet meer dat stille, onzekere meisje voor anderen. Steeds leerde ik een nieuw stukje van mezelf kennen. Waar ik zo bang voor was, het ‘niets kunnen' naast mijn eetstoornis, is juist dat wat ik op dit moment me niet eens meer voor kan stellen. Doordat ik over mijn muurtje geklommen ben, ben ik verder gaan kijken dan mijn eetstoornis. Ik ben gaan kijken naar mijn nieuwe klasgenootjes, ik ben gaan kijken naar andere dingen die ik leuk vond. Fotografie, bloggen, gezelligheid. Als je me nu vraagt waar ik goed in ben, dan kan ik je dat echt vertellen en kan ik het ook zelf geloven.
Nog steeds vind ik mezelf elke dag weer een stukje uit. Elke dag gaat er nog een stukje van het laatste restje eetstoornis weg. Ik eet ijsjes, ik ga voor een groot publiek staan zonder me te schamen, ik trek mijn mond open als iets me niet bevalt, ik geniet van het leven. Ik heb weer het gevoel dat ik lééf. Elke dag een stukje meer. Het kan. Je kúnt volledig genezen van een eetstoornis! De muur lijkt hoger dan dat ie is. Als je maar vertrouwt op jezelf en op je omgeving. Dit wil ik graag met jullie delen omdat ik onder andere op het forum heel vaak de twijfel ‘wie ben ik zonder eetstoornis?' tegenkom. Dat weet je pas als je over je muurtje heen durft te kijken. Iedereen heeft talenten, het is aan jou om ze te ontdekken. Durf verder te kijken dan je eetstoornis. Anorexia, het viel niet meeHet begon allemaal op de basisschool. Ik werd daar erg gepest om mijn uiterlijk. Ik was anders dan anderen. Ik kon niet goed leren en heb een afwijking aan mijn rug, waardoor ik een beetje met mijn kont naar achter loop. Ik was een mollig meisje, niet dik, niet slank, maar gewoon goed en mooi. Maar omdat ik zo vaak ben gepest, ben ik heel onzeker over mezelf gaan denken. Ik vond mezelf lelijk dik. Ik hoorde er gewoon niet bij.
Mijn lijf ging al vroeg in de pubertijd en ik was 10 toen ik voor het eerst ongesteld werd. Ik kreeg vrouwlijke vormen en dat voelde eng. Het hoorde voor mijn gevoel nog echt als je 10 jaar bent. Al snel werd ik wat volwassener en hield ik mij bezig met make-up en vooral met mezelf, hoe lelijk ik was. Na de basisschool ging ik naar het speciaal onderwijs. Daar voelde ik me wel op mijn gemak. Ik was niet de enige die niet goed kon leren, er waren veel meer meiden/jongens die zo waren. Ik kreeg daar ook een beste vriendin, met haar had ik altijd heel veel lol. Ik bleef vaak bij haar slapen en we deden leuke dingen samen. In de eerste klas ging ik wat rommelen met eten. Ik ging gezonder eten, minder snoepen, en wat meer bewegen. Dit deed ik gewoon omdat ik wilde afvallen, niet eens zoveel maar gewoon een beetje. Ik vond alleen dat ik niet snel genoeg afviel, dus in de zomer van dat jaar ben ik nog minder gaan eten. Ook ben ik toen op voetbal gegaan, waar ik het erg naar mijn zin had. Mijn opa zei tegen mijn moeder: "Chantal haar gezicht wordt wat smaller". Ik vond het helemaal niet erg om dat te horen, dat was namelijk ook mijn bedoeling. In de tweede klas ging het helemaal mis, ik at nog steeds minder en iedereen zag aan mij dat ik in een korte tijd veel afgevallen was. Anorexia: terug naar de veilige wereld
Ik was op jonge leeftijd al heel erg met eten bezig, ik hield echt van eten maar tegelijkertijd was het ook me vijand. Ik kwam namelijk rond me 11/12de aan, ik kreeg rondingen en werd daardoor erg onzeker. Ik keek altijd enorm op tegen de hele dunne meisjes : ‘'zo wilde ik ook zijn''. Ik heb toen ontzettend veel lijnpogingen gedaan die keer op keer mislukte. Totdat ik op een gegeven moment op de weegschaal ging staan. Ik weet nog precies hoe érg ik schrok. Ik had een getal in me hoofd, maar dat getal wat op de weegschaal verscheen was vele malen hoger dan dat. Vanaf toen ben ik streng gaan lijnen en ik viel in korte tijd ontzettend veel af. De complimentjes stroomde binnen. Ik? Ik was nog lang niet tevreden... Al acht jaar depressief
Achteraf denk ik dat ik dit allemaal heb verdrongen, want ik weet vrijwel niets meer van mijn tijd in Limburg. Mijn hele leven veranderde na die ene avond. Elke avond was het weer zover, mijn ouders kregen ruzie. Mijn vader, die een alcoholist is, had elke avond teveel drank op. En er werden gruwelijke dingen door mijn vader gezegd, vooral over mij en mijn zussen. Wij waren de ergste kinderen die mijn vader zich kon wensen. En toen begon het.. ik kreeg een deuk in mijn zelfvertrouwen. Op dat moment begon ik net op een nieuwe school, groep 8. Ik raakte bevriend met een meisje die het zelf ook niet makkelijk had. Daar kwam ik ineens met iets heel onbekends in aanraking, automutilatie. En op dat moment leek het voor mij de enige uitweg om van mijn pijn af te komen. Eetbui vrij en een gezond gewicht
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 was. Ik denk dat toen mijn angst voor loslaten begonnen is. Ik had een zeer goede band met mijn vader en met mijn moeder helemaal geen band. Later kwam ik zelfs te weten dat mijn vader mijn eerste weken de verzorging volledig op zich moest nemen, omdat mijn moeder me te klein vond omdat ik op 7 maanden geboren ben. Ik had heel veel verdriet als kleuter. Als mijn vader me kwam bezoeken en hij ging weer weg dan werd ik hysterisch. Ik wist met mezelf geen raad. Na een tijdje begon mijn moeder te daten, heel veel verschillende mannen kreeg ik te zien. Soms bleven ze slapen, soms bleven ze voor enkele maanden... ik kon er moeilijk aan wennen omdat het steeds een andere man was. Ik had het gevoel dat ik nergens controle over had. Als het streefgewicht ver weg lijkt
Anorexia. Je hebt een ongezond laag gewicht. Wat doe je ermee? Ik ken je niet persoonlijk, maar misschien lijdt je zo erg aan anorexia dat jouw streefgewicht nog lager ligt dan je gewicht van nu.. Je hebt het idee dat je sterk bent als je nog minder weegt, nog minder eet en dus meer eten kan afslaan. Dán voel jij je sterk, maar ben je dat? Ben je sterk als je streeft naar een ongezond gewicht dat onder je gewicht van nu ligt? Je bent juist sterk als je tegen de anorexia vecht, en je streefgewicht hoger ligt dan je gewicht van nu. Ook al lijkt dat streefgewicht nog zo ver weg.. het is niet onhaalbaar! Voor jouw gevoel is het lage streefgewicht haalbaar. Ja, misschien is het wel heel makkelijk om nog meer af te vallen! Dat streefgewicht is misschien niet zo ver weg als het lijkt.. Kies je dan voor de makkelijkste weg? Ga je nog meer afvallen? Genezen van een eetstoornis is mogelijk!T Ik ontwikkelde anorexia, wat later oversloeg naar boulimia. Het was een verschrikkelijke tijd. Periodes waarin ik eetbuien had, overgaf en laxeerde wisselde zich af met periodes waarin ik amper at. Het was een grote strijd met mezelf en ik voelde me 24/7 verdrietig, eenzaam en onbegrepen. Ik zat wel in behandeling maar het hielp niet. Door Danique Ik vond het doodeng om mijn eetstoornis los te laten. Ook voelde ik me onbegrepen omdat ik in een groep zat waar alleen maar meisjes met anorexia zaten en niet met boulimia. Ik voelde me waardeloos omdat ik niet zo af kon vallen als dat die anorexiameisjes konden. Op school ging het minder goed en het interesseerde me allemaal niet meer. Met mijn vriendinnen praatte ik wel, maar het was meer alsof ze tegen een zombie praatten dan tegen een levend mens. Niets kwam bij me binnen en het enige waar ik aan kon denken was aan eten of niet eten. Mijn leven bestond uit eten, overgeven, laxeren, snijden en depressief zijn. De eetstoornis was vertrouwd
Toen ik ontslagen was uit het ziekenhuis ging ik minder snoepen, weigerde traktaties van vriendinnen en ging ik meer sporten. Ik zwom 3 of 4 keer per week, en fietste elke dag van en naar school. Ik viel meer af, en werd er steeds gelukkiger mee. In de meivakantie gingen we met het gezin op vakantie naar Turkije, we zaten in een all-inclusieve hotel en we aten er best wel veel. Na de vakantie was ik x aantal kilo aangekomen, dat nam ik zo verkeerd op dat ik heel streng ben gaan lijnen. Eerst begon ik met tussendoortjes weggooien op school. Mijn vriendinnen zagen het wel, maar ze zeiden er niks van. Maar toen ik daar niet van afviel ging ik ook mijn lunch weggooien. Ik probeerde ook steeds vaker onder het avondeten uit te komen. Omdat ik zo vaak zwom, moest ik vóór 5 uur eten, daardoor lukte het mij om niet te gaan avondeten. 'S Ochtends ontbeet ik nog wel gewoon met mijn moeder, die had niks in de gaten. Ik begon met mijn eten uit te spugen, en laxeerpillen te nemen. Ik hield niks meer binnen, en het eten wat ik nog binnenhield was er ook zo weer uit omdat ik laxeerpillen gebruikte. Ik had elke dag kramp ik mijn darmen, maar ik liet het aan niemand merken. De hele dag moest ik in de buurt van de wc zijn, het was verschrikkelijk. Een vriendin van mij wist dat ik aan het lijnen was. Op een avond is zij naar mijn moeder gestapt, en ze zei dat het niet goed met mij ging. Ze vertelde niet wat er aan de hand was, maar mijn moeder was er snel genoeg achter. Ze hoorde mij overgeven op de wc, en toen kon ik er niet meer onderuit. Die periode was verschrikkelijk, mijn ouders hielden mij constant in de gaten, en samen met mijn ouders ben ik naar de dokter gegaan. De dokter nam het allemaal niet serieus en we moesten het nog maar even aankijken. Ik moest zelf aangeven als ik hulp wou, maar dat wou ik helemaal niet. Het was mijn leventje, en het voelde vertrouwd aan. Ik liep nog steeds bij een kinderarts, omdat ik in het ziekenhuis had gelegen. Mijn moeder heeft met die arts een afspraak gemaakt, en hij nam mij wel serieus. Ik kwam terecht bij een diëtiste en moest elke week naar het ziekenhuis. De arts verwees mij door naar Rintveld, een eetstoorniskliniek. Dat wou ik echt niet, maar ik werd gedwongen. Ik was inmiddels x kilo afgevallen. Na de intakegesprekken kwam ik in een behandelgroep, in deze groep heb ik 10 weken gezeten. Ik voelde mij daar niet echt op mijn gemak, en elke week was een grote straf voor mij, eerst wegen, dan praten en dan een tussendoortje eten. Elke week moest ik een pond tot een kilo aankomen, ik vond het allemaal verschrikkelijk. Het afvallen voelde voor mij als controle, ik kon niet zonder, maar het moest. Mijn beste ‘vriendin' in mijn hoofd werd afgepakt, door allerlei soorten therapieën. Sinds kort zit ik in een andere behandeling. Ik zit inmiddels op mijn streefgewicht, maar ook dat blijft een gevecht. Mensen zeggen vaak tegen mij dat de eetstoornis over is, omdat ik weer op mijn gewicht ben, maar voor mij is het juist een grotere strijd. Als ik ook maar een ons boven mijn streefgewicht zit, moet ik weer afvallen. Ik wordt nu zo in de gaten gehouden, dat ik niet meer kan afvallen. Dat gevoel is heel dubbel, het voelt vervelend dat ik zo in de gaten gehouden wordt, maar ik weet dat het nodig is, anders moet ik worden opgenomen, en dat is iets wat ik nooit wil! Door Eva Ben je zwanger? Toen ging ik op dieet
In het begin ging het minderen met eten niet zo goed als dat ik dacht. Ik dacht dat het veel simpeler zou zijn. Ik besloot het allemaal in kleine stapjes te doen en ging meer sporten en dronk veel meer water. De problemen thuis verdubbelden zich. Het was echt een rotperiode. Steeds bleef het gevoel van ‘dik zijn' in mijn hoofd hangen en wou ik meer en meer afvallen. Mijn ouders zijn beiden niet dun, of beter gezegd, mijn ouders zijn aan de stevige kant. Ik wou (en wil nog steeds) niet zo worden als hun. Ik vind het verschrikkelijk om er later zo uit te moeten zien. Ze hebben dan al wel 3 kinderen, maar ook op foto's van vroeger waren ze niet bepaald slank. Overgeven en kaliumtekort
Eigenlijk speelt eten al heel lang een grote rol in mijn leven. In de puberteit ontwikkelde ik een ernstige depressie. Hoewel de depressie niets te maken had met eten of met dik zijn, was eten voor mij een manier om met negatieve emoties om te gaan. Ik had geen eetbuien, maar kocht regelmatig iets lekkers om mezelf te troosten. Tegelijkertijd schaamde ik me voor mijn eetgedrag en voelde ik me dik. In het voorjaar van 2006 had ik mijn depressie redelijk onder controle. Ik was toen achttien jaar en had inmiddels verschillende behandelingen achter de rug. Ik werd echter steeds ontevredener over mijn lichaam. Met mijn ogen dicht
Al mijn hele leven ben ik eigenlijk bang. Bang voor wat andere van mij vinden. Op de basisschool was ik dan ook niet gelukkig. Ik was gewoon anders. Toen ik naar de middelbare school ging, geloofde ik gewoon dat het beter zou worden. Nee dus. In de 1ste dacht ik mijn vriendinnen gevonden te hebben, maar ze lieten me opeens vallen. Ik weet nog steeds niet waarom. Dat deed echt heel veel pijn. Daarna heb ik lang overal tussen gezweefd. Ik verweet het mezelf en wilde het liefst veranderen. Ik ging mezelf toen pas echt weer waarderen toen ik een vriendje kreeg. Ik was goed zoals ik was! Alleen zijn er altijd meiden die het je niet gunnen. Ze probeerde van alles om me te kwetsen, en kwamen zelf langs mijn huis om ruzie te maken. Eén daarvan heb ik het gelukkig wel weer vergeven. Strijden tegen de anorexia duivel
Mijn eetprobleem is eigenlijk begonnen toen ik afstudeerde in "het middelbaar". Ik had er net de 2 leukste schooljaren van mijn leven opzitten en was afgestudeerd als apotheekassistent. Omdat ik mezelf nog te jong vond om al te gaan werken, ik was 18 jaar, besloot ik om verder te gaan studeren. Ik vond echter niet echt een richting die me aanstond en ben uiteindelijk verpleegkunde gaan doen. Dit bleek al snel helemaal niets voor mij! Verslaving en een eetstoornis
Rond mijn 14e kwam ik voor het eerst in aanraking met soft drugs. Ik rookte al stiekem voor mijn ouders en blowen was not done, wat de uitdaging groter maakte. Ik ging met "foute" jongens om. Op mijn 14e kreeg ik dan ook mijn alleereerste hijsje van een blow. Ik vond het helemaal niet lekker, maar ik wilde er bij horen. De wietsmaak vond ik niks en de eerste keer dat ik blowde was verschrikkelijk. Maar het werd me steeds meer aangeboden en ik ging steeds meer blowen en ook spijbelde ik van school. Het gevoel na het blowen begon ik lekker te vinden en dat ik daarna vreetkicks had nam ik voor lief. Tot ik kilo's was aangekomen en ik nog onzekerder werd. Ik begon de vreetkicks uit te braken en langzaam viel ik af. Ik kon nu de link blowen is aankomen leggen. Toen ik 15 was heeft mijn zus tussen mijn e-mail gelezen en erachter gekomen dat ik blowde. Ze printte het uit en liet het aan mijn ouders lezen. Zo'n grote ruzie had ik nog nooit gehad. Ik moest acuut stoppen met blowen, en dat deed ik ook. Ik wil leven, niet overleven |
Ik ben 20 jaar oud en ik heb nu al een tijdje een eetstoornis. Eerst boulimia, maar dat is sinds 3 jaar omgeslagen naar Anorexia. Door omstandigheden moest ik op mijn 10e jaar mijn ouderlijk huis uit. Door jaren van het ene naar het andere huis verhuizen, werd ik al erg snel volwassen voor mijn leeftijd. Ik had vooral vrienden die ouder dan mij waren, waardoor ik mijzelf voor alles moest bewijzen in 't dagelijks leven.
Gelukkig zat ik wel met een meisje in de klas, waarmee ik het wel goed kon vinden. We zaten vaak naast elkaar in de klas, we fietsten samen naar school en we spraken wel eens af. Maar naarmate de eerste maanden voorbij gingen, werd het steeds moeilijker in de klas en op school. Ik hoorde er totaal niet bij en de klas ging zich steeds meer tegen mij keren. Ik kreeg vaak pijnlijke opmerkingen naar me toe en ik werd niet geaccepteerd zoals ik was. 
Al eerder schreef 
Ik hield mij door die onzekerheid bezig met gewicht en uiterlijk. Zo was mijn zus altijd dunner dan ik. Ik had wel 1 à 2 kleding maten groter en ik wilde ook zo dun zijn. Maar dat hoorde niet bij mijn.
Tja wanneer is het begonnen. Een moeilijke vraag. Het ging namelijk helemaal niet om me lichaam, en ik vond mezelf helemaal niet te dik. Het begon allemaal al ruim 6 jaar geleden, op de basisschool: Ik was altijd al erg perfectionistisch en ik wilde altijd alles goed doen voor iedereen met als gevolg dat iedereen altijd dacht dat het met mij wel goed ging en goed kwam...
Het begon allemaal toen ik 11 jaar was. Ik verhuisde vanuit Limburg naar Gouda. Ik woonde hier met mijn ouders en mijn twee oudere zussen. De eerste avond in ons nieuwe huis herinner ik me als de dag van gister. Mijn ouders hadden een heftige ruzie en ik wist niet wat mij overkwam. Ik had dit nog nooit gehoord, maar volgens mijn zussen ging dit al jaren zo. 
Ik ben Jovi, 23 jaar. Ik lijd/leed 9 jaar aan een eetstoornis. Ondertussen zit ik al 3 jaar op mijn persoonlijke streefgewicht. Ik deel dit verhaal op Proud om andere hoop te geven. 
Lieve allemaal, 
oen ik twaalf, bijna dertien was, was ik een vreselijk onzeker meisje. Ik voelde me heel klein op de grote middelbare school en voelde me heel onzeker over mijn lichaam en mijn gedrag. Ik was continue bang dat mensen me stom zouden vinden of mij af zouden keuren. Ik vond mezelf veel te dik en lelijk en begon met lijnen. Dat lijnen werd uiteindelijk een levende hel. 
Het begon allemaal toen ik in de 2de zat. Ik kreeg opeens heel erge buikpijn en werd opgenomen in het ziekenhuis. Waarom ik zo'n buikpijn had, konden ze niet ontdekken, het zou iets van stress zijn. In de tijd dat ik opgenomen was in het ziekenhuis kon ik moeilijk eten en ik merkte dat ik me gelukkiger voelde als ik minder at. Ik viel af. Ik was nooit dik geweest. 
Dat er echt een duidelijke oorzaak voor mijn eetprobleem was, was wel duidelijk. Er waren veel problemen thuis en ik werd op de basisschool heel erg gepest. Ook van de middelbare school in het eerste en tweede leerjaar ging het pesten nog steeds door. Vaak werd er aan me gevraagd of ik zwanger was. Nadat jongens dat bleven vragen besloot ik om te minderen met eten.
Nooit had ik gedacht dat een eetstoornis mijn gezondheid ernstig in gevaar zou kunnen brengen. Ik wist wel dat wat ik deed gevaarlijk was, maar het drong niet tot me door dat ik mijn lichaam aan het kapotmaken was. Ik zat zo in mijn eigen wereldje dat ik het niet kon en ook niet wilde beseffen. Totdat plotseling bleek dat ik ieder moment een hartstilstand kon krijgen...
Was ik maar weer een klein meisje. Met mijn ogen dicht door het leven, aan papa's en mama's hand. Ik zag de nare dingen niet, en vertrouwde op hun. Ik zag alleen MIJN wereld, MIJN fantasie. Toen was er de dag dat mijn ogen open moesten. Ik werd te oud....
Het is volgens mij ongeveer 2 jaar geleden dat mijn eetstoornis is begonnen, hoe het is verlopen en hoe het nu gaat, wil ik graag met jullie delen. Op school ben ik vroeger heel vaak gepest, dit om verschillende redenen zoals dat ik een streber was en dat ik me niet klede zoals andere. Als ik er zo bij nadenk ben ik nooit gepest omdat ik dik was, ookal was ik in die tijd wel wat kilo te zwaar.
Iedereen heeft wel een verslaving: Kauwgom, lollies, roken, shoppen etc. Zo heb ik 2 verslavingen: mijn eetstoornis en drugs. Waar het allemaal begonnen is is in de derde klas van de middelbare school, inmiddels hoor ik in het vierde van het MBO te zitten. Maar helaas kan ik niet naar school toe.