Ik vecht voor ons
Door Sharmeela de Roo Al 8 jaar lang ben ik aan het vechten tegen mijn anorexia. In mijn hoofd ben ik er iedere dag opnieuw mee bezig. Elke dag opnieuw is het een gevecht tegen de gedachtes omtrent eten. Elke dag opnieuw ben je bezig met wat je jezelf wel en niet toe mag staan, en toch blijft iedere stap die je dan zet, een overwinning! Een overwinning als je jezelf weer iets toe hebt gestaan. Maar zo'n groot schuldgevoel wat je achteraf hebt, een negatieve gedachten stroom die dan gaat overheersen, en dan is het de kunst om sterk te blijven en te blijven proberen om tegen alle eetgestoorde gedachtes in te blijven gaan. Het is het waard zeggen ze om te blijven vechten, daarom blijf ik elke dag opnieuw weer tegen mijn anorexia vechten, Blijf ik hoop houden, En blijf ik dromen. Maar de dromen die ik zo graag achterna wou gaan streven, heb ik zelf kapot gemaakt. Kapot gemaakt door mijn anorexia. Mijn droom was jarenlang om naar de Dansacademie toe te gaan, als voorbereiding hierop deed ik 5 dagen in de week een theateropleiding en deed ik de vooropleiding van de Dansacademie in Amsterdam. Mijn motto was: 1 dag niet gedanst, is een dag niet geleefd. Ik kon er zo goed mijn gevoel in kwijt. Maar door mijn anorexia heb ik me lichaam zo erg afgetakeld dat de dansacademie momenteel niet meer haalbaar is. Een verergerde vorm van Botontkalking heb ik opgelopen en zo nog meer lichamelijke gevolgen. Mijn eigen lichaam heb ik kapot gemaakt, en ik heb het zelf gedaan! Gevangen zit ik in de wereld van anorexia, zo gevangen dat ik mijn dromen niet meer kan nastreven. Dit heeft me zoveel pijn en verdriet gedaan, maar het is de harde realiteit, ook wat een eetstoornis met je lichaam kan doen. Nu heb ik andere mogelijkheden moeten zoeken om toch nog te kunnen dansen, Nu dans ik 1 uur in de week, maar het doet veel met je als je beseft dat je niet meer zo kunt dansen op het niveau als je vroeger hebt gedaan. Maar dit is nu eenmaal de harde realiteit! Omdat ik het belangrijk vind om voldoende aandacht te besteden aan eetstoornissen, en om te laten zien wat het met je doet heb ik meegedaan aan het programma van Je zal het maar hebben van BNN omtrent mijn gevecht tegen anorexia. Het was een hele mooie ervaring om mee te maken. Alle crewleden waren zo ontzettend betrokken, Ik heb ze toegelaten in mijn wereld. Het wereldje van alle gedachtes die je hebt tijdens het eten, Mijn dansdromen etc. Ik heb met alle crewleden zo kunnen lachen. Ik heb kunnen huilen. Met ze kunnen praten over het enorme gevecht in mijn hoofd. Het was een crew die enorm voor me heeft klaargestaan. Ik kon gewoon echt mezelf zijn. Niemand die me veroordeelde.
Wanneer zal ik mezelf ooit weer normaal kunnen gaan zien in de spiegel?, zonder mijn enorme afkeer, zonder het vertekende zelfbeeld, Zonder gedachtes dat ik van mezelf walg. En wanneer zal mijn eetstoornis steeds weer een beetje naar de achtergrond gaan verdwijnen? Misschien vragen waar ik me nu nog niet mee bezig moet houden, maar het blijven vragen die je bezig houden. Ik vecht, elke dag steeds weer opnieuw, Elke dag blijf ik hopen dat die ene dag komen gaat dat mijn wereldje veranderen zal, en dat ik mezelf en vooral mijn lichaam kan accepteren. Ik vecht niet alleen voor mezelf, ook voor Femke die al veel te vroeg afscheid heeft genomen van deze wereld omdat ze het gevecht tegen anorexia niet meer aankon. Lieve Femke, Rust maar zacht! Ik vecht voor ons...
♥ 1988 - 2011 ♥ may she rest in in peace |