De huisarts en eetstoornissen
Geschreven door een meisje dat nu nog even anoniem wil blijven Het kwam allemaal uit, toen ik op een middag met een groep vrienden in de stad liep. We gingen naar een cafeetje om gezellig wat te drinken. Een vriendin van mij riep me, en ik liep naar haar toe, ondertussen begon alles te draaien en werd het ineens een zwart gat voor mijn ogen. Mijn vrienden hebben mij even later verteld dat ik was flauwgevallen, maar dat er toevallig een jongerenwerkster langs liep. Zij had aan mijn pols gevoeld, en mijn hartslag ging veels te snel, dus had ze besloten om een ambulance te bellen. Mijn vriendin wist natuurlijk wel wat er aan de hand zou kunnen zijn, en heeft alles verteld , ook moest ik later alles vertellen. De politie kwam met de ambulance mee , en mijn ouders kregen alles te horen. Ik moest het ze zelf vertellen en mijn moeder heeft toen zo snel mogelijk een afspraak bij de huisarts gemaakt. Toen brak de dag aan dat ik erheen moest, mijn beste vriendin ging met mij mee en ik zat super zenuwachtig in de wachtkamer, ik dacht wat ik doe ik hier? Ik hoor hier niet... Toen waren we eindelijk aan de beurt... Mijn vriendin begon het verhaal over wat er was gebeurd en vertelde alles eromheen. De huisarts stelde mij en mijn vriendin heel veel vragen: bijvoorbeeld of ik laxeermiddel en afslankmiddelen gebruikte en of ik braak. Ik ben daar heel eerlijk over geweest en heb alles toegegeven. Ook vroeg hij wat ik per dag eet en of ik bewegingsdrang heb. Toen kwam het moment dat ik me moest wegen, ik vond het verschrikkelijk. Toen alle vragen waren gesteld, was zijn oordeel dat doordat ik had aangegeven dat ik gewoon WILDE afvallen, dat ik maar geen tussendoortjes meer moest eten maar wel 3 boterhammen per dag en lunch en avondeten, en ik bijvoorbeeld 1 uur zou moeten sporten per dag. Mijn vriendin zei op dat moment: ze eet al geen tussendoortjes en denkt u echt dat ze 3 boterhammen per dag gaat eten omdat u dat haar zegt terwijl ze na alles wat ze eet al zowat huilend op je schoot ligt? Hij zei toen dat ik nog niet ernstig genoeg was, en als ik er baat bij had, ik na 6 weken kon terugkomen om te zien of ik echt veel gewicht had verloren. De politie had nog geïnformeerd bij mijn ouders over hoe het met mij ging nu en vroegen naar wat de huisarts had gezegd. De politie en jongerenzorg geloofde allebei niet dat ik de waarheid had gezegd en dachten dat ik alles bij elkaar had gelogen en dat de huisarts zo bij zijn oordeel was gekomen. Dat klopte dus absoluut niet! Het meisje van jongerenzorg wou ook met me mee nog een keer naar de huisarts en hem eens iets duidelijk maken, maar vergeet het maar dat ik daar nog een stap naar binnen zet zei ik. De politie gaf mijn ouders de tip mee dat ze rechtstreeks hulp via een gespecialiseerde instelling hulp moest zoeken, het probleem is alleen dat ik gewoon niet meer durf, ik ga me niet nog eens zo voor schut laten zetten. Ik heb mijn ouders kunnen laten geloven dat alles goed met me gaat en ik het zelf wel op kan lossen en heb jongerenzorg gezegd dat ik het gewoon niet wil, en hun mij niet kunnen dwingen. In mijn achterhoofd weet ik ook wel dat ik het zo alleen maar erger maak, maar op sommige momenten denk ik ook het is toch normaal? Reageren? Klik HIERVaker ontvangen wij dit soort geluiden over de huisarts en de omgang met eetstoornissen. Heb jij ook een dergelijke ervaring en wil je die met ons delen? Mail dan naar info@proud2Bme.nl Alleen d.m.v. JULLIE verhalen kunnen wij een signaal afgeven richting de hulpverlening! Mail ons! |