Hij hielp me
          daar was ik van overtuigd

Een verhaal over misbruik

Hallo allemaal, Mijn naam is Rianne en ik ben 22 jaar. Een tijdje terug zag ik in het forum het kopje 'loverboys' staan.. Ik heb hierop gereageerd, vandaar hier mijn verhaal.

Het begon gewoon met wat 'kreten' via Hyves.. Juni 2007. Ik had veel vrije uren die ik doorbracht achter mijn PC op mijn kamertje thuis. In die tijd zat ik heel anders in mijn eetstoornis dan nu. Ik wist toen nog niet of ik wel wilde aankomen en van mijn anorexia af wilde.

Ik voelde me toen nog veilig in mijn eetstoornis, omdat dat het enige was waar ik 'zelf' de regie overhad, tenminste dat dacht ik. Ik was geen PRO-ANA, tenminste zo heb ik mezelf nooit genoemd. Een enkele keer keer ik weleens op een Hyves die behoorde onder dat kopje. Ik zag dat meiden elkaar onderling aanmoedigden. Vooral meiden. Eén man. Hij viel me op. Hij stuurde naar verschillende meiden 'opbeurende' berichten. Ik wist toen verder nog niks.

Via via kwam ik ook met hem in contact. Eerst via Hyves. En echt, zoals hij 'praatte', geloofde ik het steeds meer. Hij hielp me, daar was ik van overtuigd! Maanden is het daarbij gebleven; berichten via Hyves en mails. Later werd het ook via MSN. Hij zat steeds meer op me. En elke dag keer ik er weer naar uit dat hij me 's avonds aansprak op MSN. Om me moed in te praten om door te gaan. Ik was er van overtuigd dat het hielp. Nu achteraf weet ik dat hij me alleen maar meer in mijn eetstoornis heeft geholpen..

In die tijd zat ik nog op school, maar hij kreeg me zo ver, dat ik met de trein richting zijn huis zou gaan. Dat het thuis niet goed ging tussen mijn ouders en mij, heeft er zeker aan geholpen de stap te maken om weg te gaan. Op het station stond hij me op te wachten. Een kerel van over de twee meter met geblondeerd haar en een zwart bomberjack. Iemand anders zou van angst gillend weglopen, ik voelde me op de een of andere manier vertrouwd bij hem. Alsof ik me vanaf dat moment nergens meer zorgen over hoefde te maken, hij mij beschermde tegen de hele wereld. Niets was minder waar..

De hoeveelheden die ik bij hem te eten kreeg waren absurd weinig. Daar kon geen enkel mens op leven. Ik kreeg er vitaminenpillen naast, die zouden me helpen. Zelf slikte hij ook behoorlijk veel pillen om zijn lijf en spieren in topvorm te houden. De meest vreselijke onderwerpen wilde hij bespreken. Binnen een paar minuten zat hij al naast me zat en wilde me kussen en strelen.

Toen kwam valentijnsdag.. Bij mij thuis werd een grote roze doos afgeleverd.. De gekste dingen zaten erin. Ik werd gek! Hoe kan iemand mij dat nou sturen? Er is toch niemand op deze hele aardbol te vinden die mij leuk & lief vind? Blijkbaar wel dus.. En weer trapte ik er met beide benen in. Eind februari merkte ik dat ik meer bij hem was dan thuis en op school. Dus besloot ik me ziek te melden en thuis verzon ik een smoes, zodat ik weer naar hem kon. Opnieuw stapte ik in de trein. Eenmaal bij hem thuis voelde ik dat ik 'gevangen' zat.

Hij hield van jonge, dunne meiden. Ik moest zo weinig mogelijk eten. Hij meldde zich ziek op zijn werk zodat hij op me kon passen. Elke ochtend een pil en halverwege de dag een beetje eten wat ik in m'n holle kies kon stoppen. Mijn eetstoornis vierde feest! Die vond dit geweldig. Ik viel af. Meer en meer. Het gaf me een kick. Maar ook enorm veel verdriet. Elke dag liep ik uren met hem rond door de bossen vlak bij zijn huis. Ik moest en zou calorien verbranden. Want elke nacht moest ik lichter wegen dan de nacht ervoor.

Ik zit nu in Tilburg in een kliniek om te vechten tegen mijn eetstoornis. Ik ga door een hel. Omdat ik moet praten over de dingen die hebben 'meegeholpen' aan mijn eetstoornis. Het onderwerp loverboy komt dan ook regelmatig langs. Kan je hem een loverboy noemen? Ik weet het niet. Ik weet in ieder geval dat ik me gebruikt voel. Misbruikt zelfs. Ik heb spijt. Ik ben bang. Ik heb angsten. Ik heb flashbacks.. Alles komt dan weer terug. Toch gaf ik nooit een kick. Ja, heel soms een kleine traan, meer niet. Ik kon geen 'nee' zeggen. Hij kon nooit stoppen voor zijn eigen genot geschied was. En ik durfde niks. Hij had mij in zijn macht.

En dan was er nog elke dag die weegschaal.. Ik zag de cijfers lagen worden. Zo laag dat ik echt wel in levensgevaar was. Mijn lichaam kon bijna niks meer. Overdag hing ik op de bang, tekenfilms te kijken. 's Nachts was ik van hem.

April 2008 zag ik de mogelijkheid om bij hem weg te komen. Ik ging naar huis. Ook al wist ik dat ik daar ook niet veilig was. Alles was beter dan bij hem op dat moment. Mijn ouders snapte er niks van. Ik voelde veel onbegrip en heb tot op de dag van vandaag het hen ook nog niet verteld. Ik probeerde mijn leven weer op te pakken. Te gaan werken. Sociale contacten in mijn eigen dorp weer oppakken. Maar toch bleef er iets triggeren in mij.. Doordat ik bij hem weg was gegaan was hij in de put gezakt zei hij. Op internet en MSN zette hij een foto van zichzelf liggend op de grond in een plas bloed. Lekker gefotoshopt. Ik ging eraan kapot. Nergens kon ik mijn verhaal kwijt..

Ik kwam er na een tijdje achter dat er naast mij nog drie andere meiden waren die bij hem in huis waren of geweest waren, waar hij ongeveer hetzelfde mee heeft gedaan. Een van die meiden sprak ik regelmatig. Hij had haar meegenomen op vakantie naar Turkije, samen met zijn dochtertje. Daarvan heeft ie later de meest gore foto's van op een fotosite gezet. Toen het haar ook lukte om bij hem weg te gaan en hij hoorde dat ze aangifte wilde gaan doen werd hij pislink. Hij zette een foto van haar op diezelfde fotosite met 'kuthoer' eronder.

Ik spreek geen één van die meiden nu nog. Ik heb genoeg aan mezelf. Maar soms kom ik per ongeluk op Hyves nog een foto tegen van één van hun en dan schrik ik van de lichamen die ik dan zie.. Als ik het goed heb heeft ie nu weer contact met die meiden en is een van die meiden zelfs (net 20 jaar en hij midden 40) nu zijn vriendin!!! Ik heb ook nog foto's van hem en mij samen. waar ik 'gemaakt' vrolijk, verliefd of blij opsta, met de meeste 'verliefde teksten', ik bekijk ze nooit meer. Maar ik denk er nog dagelijks aan, aan wat er toen is gebeurd..

Al vanaf mijn elfde heb ik een eetprobleem. Dit heeft te maken met veel dingen die er in mijn jeugd zijn gebeurd. Maar ik durf met overtuiging voor de volle honderd procent te zeggen dat deze gek, een andere naam heb ik er niet voor, absoluut heeft meegewerkt om mijn eetstoornis zo te maken dat ik nu ben opgenomen en kei en keihard moet vechten om m'n kop boven water te houden.

Het is moeilijk om mensen nu nog te vertrouwen.. Hij heeft mij geraakt, een scheur in mijn denken gemaakt. En ik doe nu al mijn best die te helen. Het intense verdriet dat ik er soms om heb zal blijven, maar ik verplicht het mezelf deze strijd te winnen. Al is het alleen maar om aan hem te laten zien dat ik me door niets en niemand laat kleineren!

Pas via het internet dus alsjeblieft op met aan wie je je letterlijk en figuurlijk blootgeeft. Vooraal als je je eenzaam voelt en minderwaardig, ben je een prooi voor bepaalde figuren.

Reageren op dit verhaal, klik HIER