The story of...Eetbui vrij en een gezond gewicht
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 was. Ik denk dat toen mijn angst voor loslaten begonnen is. Ik had een zeer goede band met mijn vader en met mijn moeder helemaal geen band. Later kwam ik zelfs te weten dat mijn vader mijn eerste weken de verzorging volledig op zich moest nemen, omdat mijn moeder me te klein vond omdat ik op 7 maanden geboren ben. Ik had heel veel verdriet als kleuter. Als mijn vader me kwam bezoeken en hij ging weer weg dan werd ik hysterisch. Ik wist met mezelf geen raad. Na een tijdje begon mijn moeder te daten, heel veel verschillende mannen kreeg ik te zien. Soms bleven ze slapen, soms bleven ze voor enkele maanden... ik kon er moeilijk aan wennen omdat het steeds een andere man was. Ik had het gevoel dat ik nergens controle over had. Als het streefgewicht ver weg lijkt
Anorexia. Je hebt een ongezond laag gewicht. Wat doe je ermee? Ik ken je niet persoonlijk, maar misschien lijdt je zo erg aan anorexia dat jouw streefgewicht nog lager ligt dan je gewicht van nu.. Je hebt het idee dat je sterk bent als je nog minder weegt, nog minder eet en dus meer eten kan afslaan. Dán voel jij je sterk, maar ben je dat? Ben je sterk als je streeft naar een ongezond gewicht dat onder je gewicht van nu ligt? Je bent juist sterk als je tegen de anorexia vecht, en je streefgewicht hoger ligt dan je gewicht van nu. Ook al lijkt dat streefgewicht nog zo ver weg.. het is niet onhaalbaar! Voor jouw gevoel is het lage streefgewicht haalbaar. Ja, misschien is het wel heel makkelijk om nog meer af te vallen! Dat streefgewicht is misschien niet zo ver weg als het lijkt.. Kies je dan voor de makkelijkste weg? Ga je nog meer afvallen? Genezen van een eetstoornis is mogelijk!T Ik ontwikkelde anorexia, wat later oversloeg naar boulimia. Het was een verschrikkelijke tijd. Periodes waarin ik eetbuien had, overgaf en laxeerde wisselde zich af met periodes waarin ik amper at. Het was een grote strijd met mezelf en ik voelde me 24/7 verdrietig, eenzaam en onbegrepen. Ik zat wel in behandeling maar het hielp niet. Door Danique Ik vond het doodeng om mijn eetstoornis los te laten. Ook voelde ik me onbegrepen omdat ik in een groep zat waar alleen maar meisjes met anorexia zaten en niet met boulimia. Ik voelde me waardeloos omdat ik niet zo af kon vallen als dat die anorexiameisjes konden. Op school ging het minder goed en het interesseerde me allemaal niet meer. Met mijn vriendinnen praatte ik wel, maar het was meer alsof ze tegen een zombie praatten dan tegen een levend mens. Niets kwam bij me binnen en het enige waar ik aan kon denken was aan eten of niet eten. Mijn leven bestond uit eten, overgeven, laxeren, snijden en depressief zijn. Overgeven en kaliumtekort
Eigenlijk speelt eten al heel lang een grote rol in mijn leven. In de puberteit ontwikkelde ik een ernstige depressie. Hoewel de depressie niets te maken had met eten of met dik zijn, was eten voor mij een manier om met negatieve emoties om te gaan. Ik had geen eetbuien, maar kocht regelmatig iets lekkers om mezelf te troosten. Tegelijkertijd schaamde ik me voor mijn eetgedrag en voelde ik me dik. In het voorjaar van 2006 had ik mijn depressie redelijk onder controle. Ik was toen achttien jaar en had inmiddels verschillende behandelingen achter de rug. Ik werd echter steeds ontevredener over mijn lichaam. Met mijn ogen dicht
Al mijn hele leven ben ik eigenlijk bang. Bang voor wat andere van mij vinden. Op de basisschool was ik dan ook niet gelukkig. Ik was gewoon anders. Toen ik naar de middelbare school ging, geloofde ik gewoon dat het beter zou worden. Nee dus. In de 1ste dacht ik mijn vriendinnen gevonden te hebben, maar ze lieten me opeens vallen. Ik weet nog steeds niet waarom. Dat deed echt heel veel pijn. Daarna heb ik lang overal tussen gezweefd. Ik verweet het mezelf en wilde het liefst veranderen. Ik ging mezelf toen pas echt weer waarderen toen ik een vriendje kreeg. Ik was goed zoals ik was! Alleen zijn er altijd meiden die het je niet gunnen. Ze probeerde van alles om me te kwetsen, en kwamen zelf langs mijn huis om ruzie te maken. Eén daarvan heb ik het gelukkig wel weer vergeven. Strijden tegen de anorexia duivel
Mijn eetprobleem is eigenlijk begonnen toen ik afstudeerde in "het middelbaar". Ik had er net de 2 leukste schooljaren van mijn leven opzitten en was afgestudeerd als apotheekassistent. Omdat ik mezelf nog te jong vond om al te gaan werken, ik was 18 jaar, besloot ik om verder te gaan studeren. Ik vond echter niet echt een richting die me aanstond en ben uiteindelijk verpleegkunde gaan doen. Dit bleek al snel helemaal niets voor mij! Verslaving en een eetstoornis
Rond mijn 14e kwam ik voor het eerst in aanraking met soft drugs. Ik rookte al stiekem voor mijn ouders en blowen was not done, wat de uitdaging groter maakte. Ik ging met "foute" jongens om. Op mijn 14e kreeg ik dan ook mijn alleereerste hijsje van een blow. Ik vond het helemaal niet lekker, maar ik wilde er bij horen. De wietsmaak vond ik niks en de eerste keer dat ik blowde was verschrikkelijk. Maar het werd me steeds meer aangeboden en ik ging steeds meer blowen en ook spijbelde ik van school. Het gevoel na het blowen begon ik lekker te vinden en dat ik daarna vreetkicks had nam ik voor lief. Tot ik kilo's was aangekomen en ik nog onzekerder werd. Ik begon de vreetkicks uit te braken en langzaam viel ik af. Ik kon nu de link blowen is aankomen leggen. Toen ik 15 was heeft mijn zus tussen mijn e-mail gelezen en erachter gekomen dat ik blowde. Ze printte het uit en liet het aan mijn ouders lezen. Zo'n grote ruzie had ik nog nooit gehad. Ik moest acuut stoppen met blowen, en dat deed ik ook. Ik dacht alleen maar: afvallen afvallen afvallenT Elke ochtend kreeg ik een geweldig gevoel als ik op de weegschaal stond, maar ik was mezelf volledig kwijt. Ik had het koud, werd niet meer ongesteld, had donshaartjes, was erg afwezig, snel moe en alleen maar bezig met afvallen. Vroeger volleybalde ik ontzettend veel. Ik trainde 5-6 keer in de week en ik was sterk/gespierd. Het is nu nog moeilijk om te zeggen dat ik niet dik was toen, maar ik had een gezond gewicht. Nu ik zo veel met lijnen bezig was, had ik gewoon geen energie. Ik was afwezig tijdens trainingen, stond vaak aan de kant en beleefde alles in een soort roes. Teamgenoten wisten niet wat ze met mij aan moesten. Van Anorexia naar eetbuien
In de tijd dat ik weer een normaal eetpatroon leerde handhaven, steeg in gewicht, ik langzamerhand naar mezelf durfde te kijken en durfde te veranderen ging het allemaal goed. Mijn angst voor eten raakte ik kwijt, ik had weer vrienden, ging weer op pad.. ik leefde weer. En toch, toch liet ik me weer verleiden om af te gaan vallen. Een vakantie gehad, vakantiekilo's aangekomen. En tsja, die moesten er toch wel af. En zo begon ik weer fanatiek te lijnen. Eerst gezond, later steeds sneller. Dat gezond afvallen schoot immers in mijn hoofd niet op. En zo werd er weer wat meer weggelaten, sportte ik net wat meer als anders en zette ik door, ik zette te ver door. Mijn hoofd kon het niet meer bijhouden, evenals mijn maag die ik in die tijd als ‘knorkampioen' bestempeld had. Wat een honger. En daarmee werd het verlangen in mij om te eten steeds groter. Toekomst zonder anorexia
Er was geen ruimte meer voor plezier maken en genieten van de momenten met vriendinnen. De momenten in de eetzaal van 't school waren een nachtmerrie. In bed huilde ik mezelf in slaap. Uiteindelijk is mijn moeder erachter gekomen en snel volgde een opname in Tienen, Ter Berken. Daar heb ik veel mooie meiden leren kennen, die mij elk op hun manier steunde en motiveerde. Al snel had ik de draad van het leven weer te pakken. Genezen van mijn eetstoornis
In het eerste jaar ben ik omgeslagen met eten en ik kreeg stemmetjes in mijn hoofd, niets interesseerde me meer, het enige wat ik wilde is afvallen, afvallen en nog eens afvallen. Op een gegeven moment at ik alleen nog avondeten, dat was het enige waar ik niet onderuit kwam. In het begin kon ik het goed geheimhouden. In het 2e schooljaar kwam mijn moeder erachter en schakelde ze professionele hulp in. Toen begon de moeilijke strijd voor mij. In het begin kwam ik bij een kinderarts, psycholoog en dietiste terecht. Ik moest me elke week gaan wegen in het ziekenhuis. Ik werd goed in de gaten gehouden. Bij de diëtiste ben ik na een paar keer gestopt. Ik zag haar als vijand omdat ze zei wat ik moest eten. Ik gebruikte dat tegen haar. Een half jaar later heb ik mijn dieptepunt bereikt. Boulimia, mijn hel
Ik leerde toen het idee 'comfort food' ofwel troostvoedel en begon eetbuien te krijgen, vooral in de avond, als ik alleen was, maar soms ook als ik bij mensen op bezoek was. Ik kon niet stoppen met eten, vooral vettige dingen, chocolade en koekjes waren mijn favorieten. Ik was dus altijd erg mollig, misschien zelfs dik met ruim overgewicht. Naast het feit dat de thuissituatie niet goed was en mijn gezondheid ook niet, werd ik gepest op school. Ik had niets anders meer dan eten. Geloof in volledige genezing
Ik behoorde tot één van de populaire persoontjes in de lagere school, al deed ik daar niets speciaal voor; ik was sportief, ging graag met vrienden/vriendinnen om, zo ook met de jongens omdat ik gewoon meer hield van ruwere spelletjes en verder wilde ik er graag voor iedereen zijn. Blijkbaar lag ik dus goed in de groep en hier werd ik me jammergenoeg pas van bewust toen ik plots van de ene op de andere dag werd gepest gedurende de twee laatste maanden van de lagere school, zonder ik enig idee had wat of waar er iets was fout gelopen. Anorexia, obesitas en gastric bypass
Met periodes heel dwangmatig. Dan at ik alleen maar toetjes bijvoorbeeld. Of alleen maar rijstwafels. Maar altijd moest mijn maag vol zijn. Elk moment van de dag. Toch gebeurde het heel stiekem allemaal. Mensen zagen me weer "gewoon" eten dus dachten dat mijn eetstoornis voorbij was. En ja, ikzelf was ook van die mening. De angst voor eten was omgeslagen in alleen maar heel veel willen eten. Lekker eten, calorierijk eten. Maar dat had natuurlijk ook gevolgen. Ik kwam aan. Raar genoeg veranderde mijn zelfbeeld niet altijd mee. Het idee dat ik nu dik was, nestelde zich maar heel traag in mijn hoofd. Dat was te merken aan dat ik te kleine kleren droeg. Kleren waar ik uit gegroeid was, bleef ik gewoon dragen. Het zag niet uit zie ik nu in. Maar dat geeft wel aan dat lichaamsbeeld en de realiteit niet altijd hand in hand gaan. Zowel als je te dun bent, als wanneer je te dik bent. Zo ging ik maar verder met eten tot het moment dat ik lichamelijke klachten begon te krijgen vanwege mijn overgewicht. Vocht in mijn enkels, altijd buiten adem en geen trappen meer kunnen lopen. Bijna suikerziekte. Ik had morbide obesitas gekregen... hoeveel kan je schommelen van anorexia naar morbide obesitas... Spijt van mijn littekens
Al in de pubertijd begon ik mezelf te verwonden. In dezelfde tijd als mijn eetstoornis begon. Bij mij hingen die twee heel erg aan elkaar verbonden. Want beide gaven me in de eerste plaats het gevoel sterk te zijn. Krachtig. Ik kon mijn lichaam beheersen. De punten op mijn rapport niet, mijn onzekerheid bij vrienden niet, het pesten op school niet, het misbruik niet, maar mijn lijf, daar kon ik sterk over zijn. Ik kon hongeren. Ik kon dat ene krasje zetten. Zo begon het. Maar zowel mijn eetstoornis als mijn automutilatie hebben extreme vormen aangenomen. Wat begon als controle eindigde in controleverlies. Elk probleem in mijn leven dacht ik te beheersen met hongeren en zelfbeschadiging. Het werd een soort verslaving zelfs. Jij bent de anorexia
Mijn dromen, mijn verlangens, mijn gedachtes streefden naar één ding: dun zijn. En nee, niet zomaar dun, niet dun zoals de meeste filmsterren, of mary kate olsen's figuur. Nee, ik wilde mager zijn. Ik wilde dat je mijn ribben kon tellen, dat mijn sleutelbeenderen water konden opvangen, dat mijn heupbotten pijn deden bij het slapen, dat ik mijn ruggengraat voelde wanneer ik tegen een leuning zat. ziek. ziek was ik. Ik weet nog, dat ik het ziekenhuis binnen kwam. Zoals ieder mens wachtte ik rustig tot mijn arts me kwam halen voor mijn zoveelste lichamelijk onderzoek. Ze keek me aan, ik keek naar de grond om haar niet in de ogen aan te hoeven kijken. Ik ging op de weegschaal staan, ik was verslechterd, mijn streefgewicht was immers ziek en haast onmogelijk. Boulimia: geen opname bij gezond gewicht
Voor zover ik me kan herinneren was mijn jeugd best oké - niet bepaald geweldig, maar er was niet echt iets mis. De basisschool was een beetje ingewikkeld, ik heb op drie verschillende basisscholen gezeten. De eerste wissel was om praktische redenen, de tweede wissel was omdat ik niet gelukkig was, ik viel buiten de groep en avond aan avond lag ik huilend in bed. Anorexia, ik ben er klaar mee!
Vanaf mijn dertiende, sinds de brugklas, begon ik af en toe een dagje niet te eten. In de eerste jaren op het middelbaar onderwijs was ik erg onzeker, ik denk dat dit ook logisch is op die leeftijd. Toch ben ik altijd wel een beetje onzeker geweest en kon ik me somber voelen. Op mijn 8e/9e jaar heb ik in therapie gezeten bij een Speeltherapeute. Ik denk dat zij al door had dat ik hooggevoelig (HSP) was en misschien had ik toen al die kwetsbaarheid om een eetstoornis te ontwikkelen op een latere leeftijd. Ik was in die periode negatief over veel dingen en van horen zeggen heb ik dat ik na die therapie ben opgeknapt. Ik ben het jaar voor die speeltherapie blijven zitten in groep 5, wat voor mij voelde als falen. Ik weet niet waarom ik in de brugklas ben begonnen met die lijndagen. Het voelde gewoon goed. Misschien wilde ik ergens goed in zijn. Op zo'n lijndag at ik alleen mijn avondeten bij mijn ouders thuis. De rest van de dag at ik amper. Dat voelde goed. Ik wist niet waarom ik het deed en was me er niet bewust van dat het niet echt gewoon was. Ik deed dat gewoon en het voelde wel goed. Ik deed het niet om af te vallen en woog mezelf de eerste jaren niet eens. Maar op ten duur werd dat wel een uitdaging en echt jaren later een obsessie. Ik viel in die eerste twee/drie jaar niet eens veel af in die dagen dat ik lijnde. Hooguit vier kilo, die ik, als ik weer goed ging eten, wel weer aankwam. Ik ben nooit dik geweest. Ik had als kind lange dunne benen en was eerder mager dan mollig. Zo ben ik gebouwd. Het begin van mijn eetstoornis heeft niets te maken gehad met mijn uiterlijk, dat heeft de anorexia die ontstond met zich meegebracht, maar was geen uitgangspunt. Ik voelde me slapjes en verdoofd op dagen dat ik niet at, omdat mijn suikerspiegel laag was. Dat voelde fijn. Ik voelde me leeg en toch ook vol. Vol van gevoelens die ik niet wist te verwerken, indrukken en spanning waar ik niet mee om wist te gaan. Het eetgedrag van mijn moeder
Zij die perziksnoepjes en ik de zwart witjes en de krakelingen. Niet te vergeten natuurlijk de kaneelkussentjes. Maar niet te veel daarvan want die wogen zo zwaar en dan konden we minder nemen. Met de volle zak snoep naar de bioscoop toe en daar lekker snoepen. Of de broodjes met kruidenkaas bij de Hema of de V&D. 1 broodje met kruidenkaas en 1 broodje extra, want er zat altijd zoveel kaas op 1 broodje. Eetstoornis: ineens is de schade zichtbaar
Ik had geen flauw idee waar ik aan begonnen was en hoe dit het begin was van het ruïneren van mijn lichaam. Ineens is de schade zichtbaar, net nu het beter gaat Het begon onschuldig, zoals vele jonge meisjes wel eens een poging doen om een paar kilo kwijt te raken. Achteraf gezien was de intentie van mij wel meteen al fout. Ik was nooit dik, ik ben altijd slank geweest. Ik was gewoon niet tevreden en voelde mij continue onrustig. Er moest iets meer, er moest iets beter in mijn leven. Dit lijnen ging verbazingwekkend goed. Toch haalde ik er nooit voldoening uit. Het moest minder, het moest dunner, het moest beter... |
Ik ben Jovi, 23 jaar. Ik lijd/leed 9 jaar aan een eetstoornis. Ondertussen zit ik al 3 jaar op mijn persoonlijke streefgewicht. Ik deel dit verhaal op Proud om andere hoop te geven. 
Lieve allemaal, 
oen ik twaalf, bijna dertien was, was ik een vreselijk onzeker meisje. Ik voelde me heel klein op de grote middelbare school en voelde me heel onzeker over mijn lichaam en mijn gedrag. Ik was continue bang dat mensen me stom zouden vinden of mij af zouden keuren. Ik vond mezelf veel te dik en lelijk en begon met lijnen. Dat lijnen werd uiteindelijk een levende hel. 
Nooit had ik gedacht dat een eetstoornis mijn gezondheid ernstig in gevaar zou kunnen brengen. Ik wist wel dat wat ik deed gevaarlijk was, maar het drong niet tot me door dat ik mijn lichaam aan het kapotmaken was. Ik zat zo in mijn eigen wereldje dat ik het niet kon en ook niet wilde beseffen. Totdat plotseling bleek dat ik ieder moment een hartstilstand kon krijgen...
Was ik maar weer een klein meisje. Met mijn ogen dicht door het leven, aan papa's en mama's hand. Ik zag de nare dingen niet, en vertrouwde op hun. Ik zag alleen MIJN wereld, MIJN fantasie. Toen was er de dag dat mijn ogen open moesten. Ik werd te oud....
Het is volgens mij ongeveer 2 jaar geleden dat mijn eetstoornis is begonnen, hoe het is verlopen en hoe het nu gaat, wil ik graag met jullie delen. Op school ben ik vroeger heel vaak gepest, dit om verschillende redenen zoals dat ik een streber was en dat ik me niet klede zoals andere. Als ik er zo bij nadenk ben ik nooit gepest omdat ik dik was, ookal was ik in die tijd wel wat kilo te zwaar.
Iedereen heeft wel een verslaving: Kauwgom, lollies, roken, shoppen etc. Zo heb ik 2 verslavingen: mijn eetstoornis en drugs. Waar het allemaal begonnen is is in de derde klas van de middelbare school, inmiddels hoor ik in het vierde van het MBO te zitten. Maar helaas kan ik niet naar school toe.
ijdens een vakantie met mijn ouders in Frankrijk werd ik opeens bewust van voeding. Ik besloot vegetariër te worden. Niet om af te vallen, maar vanwege de dieren. Na die vakantie ben ik thuis op de weegschaal gaan staan en ik zag dat ik afgevallen was. Wat een kick kreeg ik hiervan! Ik begon meteen met lijnen en leefde op droog brood, appels, yoghurt en een beetje avondeten. 
Ik weet het nog goed. Ik als ‘anorectisch meisje' die niet goed wist waar de drang naar eetbuien nou vandaan kon komen. Ik snapte het niet, kon me er geen voorstelling van maken dat je zo graag wilde eten. Nee, niet wilde, ‘moest' eten. Ik hoopte ook dat ik me er nooit een voorstelling van zou kunnen maken. Maar helaas, ook ik kwam in de ban van eetbuien terecht..
Vroeger wist ik niet wat hoop was. Ik leefde in mijn eigen wereldje en was jarenlang depressief. Twaalf jaar werd ik door mijn moeder emotioneel mishandeld. Ze deed het uit onmacht. Ik had het Syndroom van Gilles de La Tourette. Ik was het meisje met de ‘tics'. Iedereen bleef liever uit mijn buurt. En wanneer mensen je constant ontwijken, weet je ineens niet meer wie je graag heeft.
Het begon op de basisschool. Ik vond mezelf een beetje dik en wou wat afvallen. Soms sloeg ik mijn lunch over, ik was er niet heel erg mee bezig en het was nog niet heel belangrijk voor me. Het viel niet zo op, maar dit was een soort voorteken van de anorexia die ik later ontwikkelde. Mijn eetpatroon veranderde toen ik naar de middelbare ging. 
Mijn eetstoornis gaat al terug naar toen ik 5 jaar was. Door een hele nare samenloop van omstandigheden en eigenlijk doordat mijn moeder altijd bezig was met eten en diëten, ging ik me ook op eten richten. We aten thuis amper samen, nooit aan tafel, en een gezonde leefstijl qua eten was ver te bekennen. 
Al in de vroege pubertijd kreeg ik een eetstoornis. Het begon met 
Automutilatie. Tegenwoordig een niet meer zo onbekend woord als vroeger. Niet altijd maar toch regelmatig gaat het samen met andere problemen zoals een eetstoornis, dissociatie of verslavingen. Maar wat brengt je ertoe om in die negatieve spiraal te komen? En hoe kom je eruit? En wat dan als je lichaam vol littekens staat?
Je vraagt me te laten zien wat ik al die tijd verborgen heb gehouden. Je vraagt me op papier te zetten, wat ik niet eens kan uitspreken. Ik zal het proberen.....
Ik ben 18 jaar en inmiddels worstel ik zo'n zeven à acht jaar met eten. Het begon onbewust en naar mate de tijd verstreek werd het steeds bewuster een manier om te dealen met mezelf en alles om me heen.
Ik ben 
Het eetgedrag van mijn moeder, een verhaal apart: opgegroeid met rare gewoontes en gedachtes. En dat alles omdat mijn moeder eetgestoord is. Ik herinner me nog de uitbarstingen, de uitstapjes op vrijdagmiddag naar de stad, waar we in de Jamin een grote zak pakten en allebei allemaal dingen mochten pakken die we lekker vonden.
Op sommige momenten zou ik willen dat ik de afgelopen tien jaar terug kon draaien. Als ik in de spiegel kijk en zie hoe het nu met mijn gebit gesteld is, denk ik, kon ik nou maar eens terug gaan in de tijd. Wanneer ik weer ontzettend veel last van mijn darmen heb en bijna niet meer kan lopen van de pijn, denk ik, ik had gewoon geen flauw idee, tien jaar geleden.