De weg terug onderschat
Hoi, ik ben Debby en lijd nu ruim 1,5 jaar aan de eetstoornis anorexia Mijn eetstoornis is begonnen door verschillende oorzaken. Tot mijn 17de stond ik altijd vrij positief en vol zelfvertrouwen in het leven en genoot volop, maar na de middelbare school had ik totaal geen idee van wat ik worden wilde en besloot een opleiding tot visagiste te volgen. Eenmaal bezig met de opleiding wist ik het zeker: dit is wat ik wil. Ik had de droom om in de toekomst bij de tv te werken als fulltime visagiste, maar als ik op een avond in oktober 2003 een acute pancreatitis aanval (alvleesklierontsteking) krijg verandert mijn leven voor mij vanaf dat moment compleet. Ik ga jaren lang door het leven met veel pijn en vooral angst om die aanval terug te krijgen! Omdat mijn maag hierdoor ook een opdonder heeft gehad kan deze niet veel meer verdragen en heb dan ook jaren lang dag in en dag uit ontzettend maagpijn en last van een opgezette voor mij zichtbare maag. Ik werd wat dikker en zo lag mijn gewicht van mijn 17 tot mijn 21ste rond de 72 kilo met maatje 42. Ik werd mega onzeker en kende mijn eigen lichaam niet meer. Mijn droom om visagiste te worden ligt inmiddels dan al een tijdje d.m.v. mijn gezondheid op de achtergrond, maar nog steeds wel in de hoop op? Ook worstel ik jaren lang tussen kind willen blijven en het volwassen moeten worden en als ik dan ook nog op mijn 19de mijn eerste sex ervaring met mijn toenmalig vriendje beleef, waar ik achteraf gezien op dat moment helemaal nog niet klaar voor was omdat ik mij nog erg kind voelde, maar er toch aan toe gaf om me niet te voelen falen, walg ik helemaal van mezelf en krijg ik een hele grote afkeer van mijn eigen lichaam. Na een relatie van bijna 8 maanden gaat het uit tussen ons en ik bouw een grote muur om me heen, ik voel me vies en bouw een smetvrees op (ligt niet aan die jongen hoor, hem is niks te verwijten die problemen liggen bij mij). Ik wilde vanaf dat moment geen nieuwe jongens leren kennen, omdat ik bang was voor de sex die erbij kwam kijken. Ik werd nog onzekerder en wilde me never nooit meer bloot hoeven te geven. Ik ging verder met mijn leven tot ik op mijn 20ste voor het eerst na lange tijd weer in aanraking kom met het make-up vak en ik opnieuw mijn droom zie uitkomen en ik er echt voor wil gaan, maar ik tig tallen keren flink mijn neus stoot als ik het achteraf toch niet bereiken kan. Ik word erg perfectionistisch, want ik moet en zal mijn droom laten uitkomen en als ik dan een aantal keer voor tv heb gewerkt en ik daar vaak mijn ideaal beelden tegenkom achter de schermen (bepaalde bekende Nederlanders) en ontzettend zelfverzekerde mensen ben ik jaloers en wil ik ook graag zo zijn. Ik word nog perfectionistischer dan ik al was en word dan van de ene op de andere dag ook ineens een enorme voorstander van plastische chirurgie met de bedoeling in de toekomst veel aan mijn eigen lichaam te laten verbouwen (perfect toen in mijn ogen) als ik uiteindelijk mijn droom nog steeds niet kan laten uitkomen voel ik mij erg falen, maar ik leg me er uiteindelijk met veel pijn en verdriet bij neer met de gedachte: ik ben niet goed genoeg! Inmiddels is het juni 2007 als ik onverwachts in aanraking kom met een alternatieve geneeswijze voor mijn maagpijn als therapie. Het helpt, de pijn vermindert vrij snel, maar mijn opgezette maag is blijvend. In september 2007 als ik 21 ben en ik achter de kassa op mijn werk sta en er een klant een aantal keer een hele nare opmerking maakt en vraagt of ik zwanger ben en ik zijn ogen in mijn buik gericht voel branden, word ik nog onzekerder en voel ik mij werkelijk dik! En als ik dan ook nog eens een lichte ontsteking in mijn darmen krijg waardoor ik zo`n 6 kilo afval en ik mij beter daardoor voel als die ontsteking weer genezen is, besluit ik dat ik nog wel wat kan afvallen, want als snel merk ik dat ik hierdoor zelfvertrouwen opbouw en zo kom ik voor het eerst in februari 2008 op mijn 22ste in aanraking met het leed dat anorexia nervosa heet! In februari 2008 ligt mijn gewicht inmiddels rond de 66 kilo en als ik in mijn omgeving steeds meer complimentjes krijg over of ik ben afgevallen en dat ik er goed uit zie, geeft me dat een kick en ben ik trots. Als ik in juni 2008 inmiddels rond de 58 weeg en mensen me nog steeds nakijken en vragen of ik nog verder ben afgevallen geeft met dat opnieuw zelfvertrouwen en voel ik me wederom sterk. Zo kom ik er al snel achter dat afvallen iets is waar ik goed in ben. ik stop volledig met snoepen. Ik besluit dat er nog wel een paar kilo afkan en ook ik vind dat ik er steeds beter begin uit te zien (hoewel mijn maag nog steeds wel zichtbaar was, leek hij ook wel wat in te slinken) en dat gaf me een heerlijk gevoel. Ik schaf van de een op de andere dag een weegschaal aan en al snel word dat ding mijn grote vriend, ik kan geen dag zonder hem en weeg mezelf wel 6 tot 10 keer per dag. Als ik in augustus 2008 rond 55 weeg en ik opeens een stem in mijn hoofd hoor die zich voorstelt als mijn grote vriendin, heeft ze me vanaf dat moment compleet in haar macht en ik kan alleen nog maar denken aan verder afvallen en zo min mogelijk tot niet eten! Ik begin in die periode ook nog eens bij een nieuwe baan, waar ik inmiddels solliciteerde en werd aangenomen. Ik wist op dit moment wel dat het niet helemaal lekker met me ging. Maar echt het besef dat ik werkelijk ziek was had ik toen nog niet. Ook niemand was er toen nog van op de hoogte. Zo ligt in oktober 2008 mijn gewicht op 51 kilo en moet ik voor alle zekerheid nog 1 keer terug op controle bij de internist voor mijn darmen, zij ziet dat ik inmiddels al ruim 15 kilo in korte tijd verder ben vermagerd en vraagt mij of ik bewust afval. kan ik het niet meer voor me houden en ik geef met pijn en moeite toe dat ik bewust afval, al snel stelt zij de diagnose anorexia nervosa. Ondanks dat ik bewust verder afval kan ik nog niet beseffen op dit moment dat ik werkelijk aan anorexia lijd. Ik en anorexia geloof je het zelf, ik hoor alleen maar een rotstem in mijn hoofd die zegt dat ik niet eten mag en moet afvallen maar ik lijd heus niet aan anorexia hoor. De internist eist dat ik opnieuw over 4 weken terug bij haar op controle kom, want zij maakt zich intussen ernstige zorgen om me als ik binnen die 4 weken niet ben bijgekomen laat ze me met spoed opnemen. Er wordt flink paniek bij me opgeroepen, een opname waarom er is toch niks met me aan de hand, nogmaals: ik lijd heus niet aan anorexia. op mijn werk wordt het steeds drukker en ik maak flink wat uren. Ook mijn collega`s begint het op te vallen dat ik nog verder ben afgevallen, ze vinden me zelfs te mager. Ik voel mij wederom nog steeds erg sterk en als ook zij aan me vragen of het wel goed met me gaat, zeg ik dat er niks aan de hand is, maar eigenlijk trek ik het allemaal niet meer ik voel me zwak en sta totaal uitgeput en energieloos op de werkvloer als ik op een koopavond tijdens mijn werk zie ik alleen maar zwart voor mijn ogen en ik kan niet meer op mijn benen staan, maar ik ga door, ik drink wat water en laat niks merken. Tot donderdag 13 november 2008: ik stort compleet in (hoewel mijn ouders al enige tijd het vermoeden hadden dat ik misschien wel aan anorexia zou lijden, heb ik hen een aantal dagen hiervoor inmiddels op de hoogte gesteld van wat de internist zei) mijn ouders nemen contact op met mijn behandelde internist en zij schrikt er absoluut niks van als ze te horen krijgt dat ik compleet ben ingestort. Zij stelt voor dat ik acuut naar het ziekenhuis kom en dat ik opgenomen moet gaan worden. Ik wil niet, maar ik zie ook dat ik zo niet langer meer door kan. Ik meld me op mijn werk ziek en zo wordt ik opgenomen op de P.A.A.Z afdeling waar ik bijna 7 weken doorbreng. Mijn gewicht is gedaald tot net iets onder de 50 als ik word opgenomen. Ik heb onwijs veel lichamelijke klachten en vooral mijn gezicht staat vol uitslag. Als ze er uiteindelijk na ruim 7 weken achterkomen dat mijn probleem toch dieper zit dan het lijkt, besluiten ze dat ik 2 keuzes krijg of ik ga terug naar huis en ik word aan mijn lot overgelaten of ik kies voor een intensievere en langere opname in een gespecialiseerde kliniek voor eetstoornissen! Hoewel ik nog steeds niet 100% het besef heb dat ik werkelijk aan anorexia nervosa lijd besluit ik dan ook om naar huis te gaan, want ik zie het echt niet zitten om intern opgenomen te gaan worden. eind december 2008 mag ik naar huis en ik heb dan een gewicht terug bereikt van 52 kilo. 3 dagen lijkt het goed te gaan, waarna ik weer enorm herval en ik een gewicht bereik van 47.8 kilo en ik zwaar depressief en totaal uitgeput 3 weken aan een stuk alleen maar op bed kan liggen met ontzettend veel lichamelijke klachten. Uiteindelijk zie ik in dat ik zo echt niet verder kan en krijg ik het besef dat ik werkelijk aan anorexia lijd (het heeft intussen mijn hele dagelijks leven in haar macht en ik kan alleen nog maar uitgeput op bed liggen) in overleg met mijn psychologe van toen, mijn huisarts en mijn familie is alsnog besloten om me te laten opnemen in een gespecialiseerde kliniek voor eetstoornissen in België. Ondertussen sterft ook een tante van me begin januari 2009 ze was ongeneeslijk ziek en het was haar wens dat ik beter zou worden en zou knokken voor mezelf. Uiteindelijk kan ik na 5 weken veel op bed te hebben gelegen begin februari 2009 al terecht in de gespecialiseerde kliniek, omdat er spoed achter is gezet. Op maandag 2 februari ga ik naar Tienen, waar ik een kennismaking week tegemoet ga, al snel kom ik erachter dat dit voor mij niet de juiste behandeling is en ik voel mij hier ook totaal niet op mijn gemak, ook kan ik mij nergens toe zetten door de ernstige heimwee die ik op dat moment heb. Ik voel me ook niet betrokken in de groep en heb veel het gevoel er alleen voor te staan. ik besluit na 5 dagen op vrijdag avond na de kennismaking week om terug naar huis te gaan en een andere behandeling te zoeken of het zelfs misschien wel alleen te gaan doen. Bijkomen in gewicht zal zo moeilijk niet zijn dacht ik en die rotstem zal vanzelf wel een keer weer verdwijnen. Mijn ouders halen me op en een week later zit ik bij de huisarts om te melden dat ik terug thuis was en dat ik het zelf wilde gaan doen. Mijn huisarts zei: "Debby snap je dan echt niet dat je werkelijk een groot probleem hebt, dit kan je niet alleen." Ik zei ik kan dit wel alleen, ik had inderdaad op dit moment toch nog steeds niet helemaal het besef dat de weg terug zo enorm zwaar zou zijn. Bijkomen in gewicht moet dat dan echt ? okè dan moet dat maar een makkie dacht ik, maar eigenlijk wil ik helemaal niet bijkomen. Ik kwam 3 kilo bij tot 50 kilo en raakte opnieuw zo zwaar depressief dat ik het niet meer trok en opnieuw had die rotstem mij heel de dag en nacht in haar macht. Ik lag wederom weer veel op bed en zag het leven totaal niet meer zitten. Wederom leek het besef nog eens te komen dat ik werkelijk wel aan anorexia lijd, want het beheerst mijn hele dagelijkse leven en het lukt me echt niet meer om bij te komen, ik had het echt niet gedacht dat het zo zwaar zou worden. Opnieuw ging ik langs de huisarts en zo kwam ik terecht bij mijn huidige hulpverleenster een psychotherapeute/gedragstherapeute toen ik bij haar eind maart 2009 in behandeling kwam, kwam ik er al snel achter dat inderdaad een klinische opname voor mij niet de beste beslissing was, omdat ik vaak mijn problemen nog niet in wilde zien denk ik en omdat ik altijd heb geroepen ik kom hier zelf uit. Ik wil hier zelf uitkomen, ik heb het zo ver laten komen ik wil dit zelf doen! Op de P.A.A.Z. heb ik dat ook maar al te vaak tegen mijn hulpverleners gezegd. Tot ik dan uiteindelijk bij mijn huidige ambulant terecht kwam en het eerste wat ze tegen mij zei "Jij bent sterk en jij kan dit met mijn hulp." Ik was zo ontzettend blij, iemand die ik eindelijk kon vertrouwen en mij echt serieus nam in dat opzicht die in mij geloofde dat ik sterk genoeg ben om hier zelf uit te komen. Hoewel er bij de intake al gelijk een goede klik was moest ik nog wel vertrouwen in haar zoeken, want ik had inmiddels al een aantal hulpverleners gehad maar na een aantal sessies kwam dat vanzelf. Zo ben ik begonnen met wat uurtjes werken, ik moest hiervoor naar een arbo arts. Ik werd ook hier gewogen 51.8,maar na het gesprek bij deze arts zei hij dat ik werkelijk nog steeds een groot probleem heb en of ik echt wel zeker wist dat ik terug aan het werk wilde, want volgens hem beheerste mijn anorexia en mijn depressie nog steeds mijn hele leven. Toch wilde ik het gaan doen, al was het alleen maar om mijn sociale leven terug op te gaan bouwen! Ik mocht 2 ochtenden werken van 3 uurtjes, maar al snel bleek ook dat te vermoeiend, maar gelukkig mocht ik mijn eigen tempo aangeven. In april moest ik terug komen bij de arbo arts en mijn gewicht lag nog steeds niet hoger dan 51.8 kilo en volgens hem moest ik toch opnieuw gaan overwegen voor een intensievere behandeling, want anders had ik grote kans om mijn baan te verliezen, omdat ik niet herstel als ik zo door ga. Uiteindelijk krijg ik weer een enorme terugval als ik zo half april voor het eerst braakpogingen onderneem en werkelijk een aantal avonden na elkaar boven de pot hang en me totaal geen raad weet. Braken lukte me vaak niet, maar er kwam wel gal uit (achteraf gezien ben ik daar nu mega blij om ik vond het dood eng maar ik moest het van mezelf gewoon doen) ....ik barstte enorm van de keelpijn. Huilen, janken, brullen, agressief zijn omdat het me niet lukte en ik walgde enorm van mezelf! Ik wilde mezelf opnieuw kapot maken, waarom weet ik niet! Ik vermager in zeer korte tijd opnieuw terug tot onder de 49 kilo en deed wederom net als voorheen dagelijks ontzettend veel aan beweging om maar af te vallen! Ik meld mij opnieuw volledig in de ziektewet, want die paar uur werken hou ik ook echt niet meer vol. Ik krijg een auto rijverbod vanwege mijn enorme depressiviteit en ook moet ik terugkomen bij de arbo arts. Ik stem uiteindelijk eind mei in om alsnog een intensievere behandeling aan te gaan, want hoewel ik die klik met mijn psychotherapeute heb weet ik helemaal niet meer hoe ik verder moet en ik word zo enorm gek van die rotstem en moet dagelijks zo hard vechten even overweeg ik zelfs om toch terug voor de klinische opname te gaan, omdat ik ook het hele leven niet meer zie zitten word me dat ook zelfs aangeraden! Er wordt overlegd tussen mijn rayonmanager, arbo arts en mijn huidige therapeute en als ik eind mei weer bij haar in therapie sessie zit en zeg dat ik het allemaal niet meer weet en er totaal door heen zit en er nieuwe intake in afwachting is voor alsnog een klinische opname is zij er nog steeds als enige geen voorstander van dat een klinische behandeling voor mij de beste oplossing is. Jij bent sterk zegt ze en jij kan dit, je moet je angsten alleen onder ogen durven te komen en aan durven te gaan en die depressies die je hebt zijn vrij normaal bij je ziektebeeld en zo raak ik mezelf opnieuw helemaal compleet kwijt in de anorexia maar ook in mezelf, ik weet niet meer wie of wat ik ben, mega agressief en zwaar depressief ga ik door het leven. Ik werk opnieuw weer een paar uurtjes omdat ik moet, thuis blijven stemmen ze niet meer mee in, maar de rest van de dagen lig ik wederom vrij veel in mijn bed. Helemaal alleen thuis en opnieuw afgezonderd van de hele buitenwereld. Het ging erg slecht tot mijn huidige therapeut mij enorm heeft geconfronteerd met bepaalde dingen en er uiteindelijk al mijn angsten naar boven komen waardoor mijn eetstoornis is ontstaan. Inmiddels durf ik die angsten nu onder ogen te komen en al vrij snel (sinds een week of 4) lijkt het weer bergopwaarts te gaan. langzaam aan durf ik mijn angsten los te gaan laten en ik kan nu wel zeggen dat ik tegen mijn werkelijke angsten in durf te vechten dat het eten inmiddels weer stukken makkelijker gaat en ook durf ik langzaam weer dingen te ondernemen. Ik ben erachter dat ik meer kwijt raakte dan me lief was en ook mijn huidige baan staat nog steeds enorm op het spel. Ik ben momenteel overgeplaatst naar een ander filiaal waar het wat rustiger is en ik alle tijd heb om aan mijn volledige herstel te werken en ondertussen toch een aantal uurtjes per week op de werk vloer terug door kan brengen om zo toch mijn terug opbouwende sociale leven te onderhouden. Mijn lichamelijke klachten zijn inmiddels weer zo goed als verdwenen. Wat ik zeggen wil: ik geloofde het ook niet, maar het is waar als je, je angsten langzaam aan, aan durft te gaan dan kom je stapje bij beetje sterker in het leven te staan. Ik voel mijn zelfvertrouwen vrij goed omhoog gaan en ook mijn andere angsten kan ik inmiddels beginnen los te laten. Mijn gewicht ligt momenteel op 52 kilo maar afvallen wil ik niet meer, hoe moeilijk ik het nu ook echt nog wel eens heb, beheerst het sinds een week of 3 niet meer mijn hele dagelijks leven en ik wil de laatste loodjes om mijn ziekte volledig te overwinnen zeker door zetten! Ik wil niet meer dat, dat stomme getalletje bepaald hoe ik me voelen mag. Ik heb momenteel al het vertrouwen in mezelf terug gevonden dat het me gaat lukken al zal die weg nog even weg zijn. ik wil mijn minimale bmi terug bereiken van 19 en dus een gezond gewicht van minimaal 56 kilo. ik moet ook wel om mijn lichaam terug gezond te krijgen en om terug te kunnen menstrueren. Mijn lichaam is helemaal nagekeken en ik heb gelukkig geen blijvende schade opgelopen. Wel heb ik een lichte en beginnende vorm van osteoporose opgelopen, maar daar slik ik nu tabletten voor. Depressief ben ik gelukkig niet meer dagelijks, maar heb zo nu en dan nog wel wat dip momenten! Maar ik ga door en ik ga winnen!!! Inmiddels ga ik al 3 weken weer terug op stap en zie ik dat het leven voor me nog zo veel moois te bieden heeft, wat ik de afgelopen 4 weken al heb bereikt dat neemt anorexia mij never nooit meer af! Sterker nog hoe moeilijk het ook is, hongeren kan ik niet eens meer, mijn lichaam trekt dat echt niet meer. Aan mijn huidige therapeute heb ik heel veel steun en momenteel ga ik daar nog 1 keer per 2 weken naar toe ik merk ook dat ik dat zeker nog wel een tijdje moet blijven doen, maar terug vallen nee dat wil ik niet meer. Ik krijg er alleen maar veel moois voor terug en mensen in mijn omgeving geven me nu complimentjes dat ik er werkelijk weer beter uitzie. Zelf vind ik dat nu eindelijk ook! Ik wil niet meer maatje 32-34 willen hebben om maar te denken dat ik daar gelukkig van word, wat ik nu leer is dat ik geluk zelf zal moeten vinden en dat niemand dat voor me kan toveren! Bang om dik te worden ben ik nog wel, maar als ik me goed realiseer kan ik straks met mijn streefgewicht 56-58 kilo niet dik zijn dan heb ik maatje 36 en dan ben ik nog slank. Inmiddels kan ik wel met trotsheid zeggen dat ik het al overwonnen heb om plastische chirurgie te ondergaan, ik zou never nooit meer willen laten toepassen geen polonaise aan mijn lijf willen en ook sta ik zeker weten inmiddels wel open voor een eventuele nieuwe relatie, bang voor wat daarbij komen gaat ben ik momenteel niet meer! ook de angst voor een drankje in het weekend tijdens het stappen probeer ik los te laten, de angst vooral om weer die enorme opdonder aan mijn maag terug te krijgen als ik alcohol drink. Dat vind ik nog wel erg moeilijk vanwege de calorieën, maar ik leer nu langzaam om ook weer te gaan genieten van het leven! Wat er vooral de afgelopen 4 weken met me gebeurd is, is een enorm wonder maar het is het zeker waard! Ik voel me werkelijk sterker worden! En die rotstem gaat mijn leven vanaf nu af aan niet meer bepalen, ik blijf mezelf voorhouden dat ik het net zo veel waard ben als ieder ander mens. En eindelijk lukt het me ook al eens om weer met een positiever gevoel in de spiegel te kijken! Ik wil Debby weer laten spreken. 6 jaar lang ben ik mezelf echt kwijt geweest. Wat ik iedereen mee geven wil die aan een eetstoornis lijdt: Zelf wil ik in de toekomst graag nog een boek uit brengen over mijn verleden en over het feit dat iemand met anorexia per definitie niet graat en graat mager hoeft te zijn, maar dat anorexia om iets heel anders draait en dat iemand met voorheen 72 kilo net zo goed aan anorexia kan lijden dan iemand met voorheen bv 55 kilo! Ook wil ik laten weten hoe het is om met de P.A.A.Z in aanraking te zijn geweest, omdat ook daar hele verkeerde oordelen over gegeven worden |