Pro-anaGevangen in een pro-ana forum
Op mijn 14de openden de virtuele deuren naar een pro-ana forum zich voor mij, dat ik nu verder ‘het forum' zal noemen. Het was behoorlijk lastig om binnen te komen, ik moest eerst door een soort screening om te kijken of ik wel ‘een echte ana was'. Er werden vragen aan me gesteld, die ik maar beantwoordde met het antwoord waarvan ik dacht dat ze het horen wouden, en ik werd toegelaten. De eerste keer dat ik toegang had tot het forum, keek ik mijn ogen uit. Zoveel subfora, zoveel topics, zoveel leden, het leek een complete stad op internet. Pro-ana en de Olsen Twins
Tot op een dag dat ik ze ging vergelijken met mezelf: ik vond me veelste dik. Hun waren zo perfect ik vond ze zo mooi slank: ik wil ook zo worden dacht ik! Ik kreeg veel reacties op mijn website dat ik creatief was en hele goede styles en layouts kon maken! Dat vond ik altijd fijn om te horen, ookal was ik er altijd erg onzeker over altijd negatief! De vakantie was voorbij en ik was al die tijd nog druk met de website. Dunner dan thinspo
Rond mijn 12de gingen mijn moeder en mijn (ex)stiefvader uit elkaar. Ik dacht toen trouwens nog dat hij mijn biologische vader was, maar later bleek dat dit niet het geval was en dat hij en mijn moeder al die jaren tegen mij gelogen hadden! Ik wilde heel graag bij mijn (ex)stiefvader wonen maar dat mocht niet. Ik begrijp nu wel waarom, maar toen begreep ik het niet. Ik heb na de scheiding ook nauwelijks contact met hem gehad. Hier ben ik heel lang verdrietig om geweest.. Op mijn 12 ben ik ook seksueel misbruikt door een paar jongens, ik had altijd het gevoel dat het mijn eigen schuld was, dus hield ik mijn mond erover tegen iedereen en probeerde ik te doen alsof het nooit gebeurd was. Na deze gebeurtenis voelde ik me vaak depressief.. Nooit mooi en perfect
In groep 1 had ik een leuke klas en alles was fijn. Totdat mijn vader een andere baan kreeg en we gingen verhuizen. Ik was echt heel verdrietig, want ik miste mijn vriendinnetjes zo. Ik kwam in groep 2 terecht en toen begon het: ze begonnen me te pesten, ik was bruin en dus anders. Ik mocht nooit mee spelen en ze sloten mij buiten. Ookal zei de juf er wat van, het bleef hetzelfde. In groep 5 moest mijn moeder naar een verpleegtehuis want het ging thuis echt niet meer. Een meisje uit de buurt zat ook bij mij in de klas, zij pestte me ook buiten school om. Ik had eindelijk een beste vriendin maar die pakte zij van mij af. Ze vertelde allemaal leugens tegen iedereen die mij aardig vond. Ondertussen ving mijn moeder me altijd op als ik verdrietig thuis kwam. Maar zij kon ook niets doen. Ik besef nu ook dat het met haar ook steeds slechter ging. Behalve op school en met vriendinnetjes ging het thuis ook niet goed. Mijn moeder vergat steeds meer en dus ook het huishouden. Ik probeerde altijd maar wat te doen in het huishouden want mijn vader werd anders heel boos op mijn moeder en dan kregen ze ruzie en dat wilde ik niet. Dus ik maakte soms schoon. Ben ik nou echt zo dik?
Pro-ana vriendinnen: we hielpen elkaar de vernieling in
Mijn ouders die veel ruzie maakten en dreigden om te gaan scheiden, de dood van een vriend van mij, waar ik maar niet overheen kon komen. Ik voelde mij ongelukkig, onzeker en lelijk. Ik las iets in de krant over Pro-Ana sites. Daarmee begon het allemaal. Ik las mijn bericht nog een keer goed door. Moest ik dit wel doen? Wat voor een gevolgen zou het hebben? Mijn handen trilde. Langzaam drukte ik op de verzend knop. Klik. Mijn bericht was verzonden. Gelijk kreeg ik er een reactie op. ‘Geen zorgen. Wij begrijpen je wel. Je moet gewoon even doorzetten. Dan komt alles goed. Je wilt toch mooi zijn? Daar moet je wat voor doen. Stay strong.' Dit bericht was het begin van een periode vol donkere gedachten, leugens en problemen. Wie laat mijn hart kloppen
Dagenlang zat ik thuis, mijn sociale leven bestond allang niet meer en naar school gaan, daar had ik al helemaal geen zin in. Het liefst zat ik hele dagen op mijn kamer, met de gordijnen dicht, en hoeveel ik ook om muziek geef, zelfs daar had ik geen behoefte aan. Het enige wat ik wilde was stilte, stilte en rust. Om de tijd door te komen lag ik met mijn laptop in bed en bracht ik de dagen door op een pro-Ana forum. Op zoek naar tips en trucs om zo snel mogelijk af te vallen, op zoek naar inspirerende foto's en teksten. Dagenlang kon ik vasten.. in 'de buitenwereld' was er toch niemand die het interesseerde waar ik mee bezig was. Een tijdlang ben ik er heilig van overtuigd geweest dat het goed was wat ik deed, ik viel af en bij elke kilo die ik lichter werd, werden de meiden trotser. Ik had eindelijk het gevoel ergens voor gewaardeerd te worden. Dat ik ook vreselijke eetbuien had wist niemand, zelfs de meiden op het forum durfde ik dit niet toe te vertrouwen. Ik schaamde me ontzettend... De eetbuien waren een geheim, ze waren van mij en daar mocht niemand iets van weten.. Ze vonden plaats op mijn slaapkamer als ik alleen was. Stiekem smokkelde ik enorme hoeveelheden eten naar binnen om deze binnen no-time naar binnen te werken en er net zo snel weer uit te werken. Binnen een uur was het weer 'klaar', had ik de boel opgeruimd, schoongemaakt, nam ik mezelf voor dat 'dit écht de laatste keer was' en ging ik weer verder met het leven waarin ik niets at.... tot de volgende eetbui.. Ik had niet geleefd
Ik kan me nog herinneren dat ik toen ik 5 was, voor de spiegel stond, en aan mijn moeder vroeg of ik dik was. Ze zei dat ik een beetje stevig was, maar dat dat zo hoorde. Ik geloofde haar toen al niet. Door de jaren heen werd ik nog steeds gepest, soms zelfs zo erg dat ze me in elkaar sloegen, en bedreigden. Ik fietste nooit zonder te huilen en te bidden naar huis. Het ging slecht met me, tot ik verhuisde. Ik ging naar een nieuwe school, daar ontmoette ik veel nieuwe mensen, en een paar geweldige vriendinnen. Dat was nieuw voor me, want vriendinnen had ik nooit gehad. Maar tot mijn spijt werd ik toch steeds meer gepest. Voor het meisje dat anorexia wil
Dus, jij denkt dat niet-eten en jezelf uithongeren een goede manier is om gewicht te verliezen? Jij wilt graag anorexia zodat je dun en perfect kan worden en al je problemen kan vergeten. Zodat je eindelijk kan worden die je wilt zijn, kan presteren en controle kan voelen? Ik denk dat jij te veel sprookjes hebt gelezen. Maar weet je, eetstoornissen hebben niets met sprookjes te maken. Leven met een eetstoornis is als leven in een hel. Maar, aangezien je er één wilt, zal ik je hierop voorbereiden. Ik zal je precies uitleggen wat er met je zal gebeuren. Als mijn schrijven jou vervolgens niet doet beseffen dat jouw wens enorm dom is en dat naar een pro-ana site gaan om anorexia te ontwikkelen belachelijk is, dan wens ik je veel succes met het jezelf langzaam van het leven beroven. Want dat is alles wat je te doen staat. En afvallen zal je dan zeker. Het meest ironische deel van dit alles is het gegeven dat gewicht verliezen door middel van niet-eten bijna altijd mislukt. Ik wed dat jij denkt dat je er waanzinnig dun en mooi van zal worden, toch? FOUT! Je zal niet stralen, mooi zijn....de kans is zelfs groter dat je ervan aankomt. En één ding is zeker. Gek, waanzin is een vast onderdeel in het verhonger c.q. anorexiapakket. Jouw psyche zal niet meer de jouwe zijn dus kus haar maar vaarwel..... Je bent echt te dik
Ik kwam al snel op één van de grootste sites uit, ik vond het walgelijk wat die mensen schreven en dachten! Ik kon het niet begrijpen! Dat was de eerste keer dat ik op een pro-ana zat. Ik kon toen niet weten waar dit op uit liep. De schoolarts kwam eraan, dat betekende meten en wegen! Nou ben ik altijd al wat mollig geweest en wist ik dat maar al te goed,... toch schrok ik ervan dat ik van de schoolarts moest terugkomen, omdat ik te dik was. Letterlijk heeft ze gezegd: 'ik geef je een kaartje mee, want je bent echt te dik!'. Lekker tactisch dus. Ik vond het afschuwelijk en dit heeft dan ook een grote indruk op me gemaakt! Brief van een pro-ana bezoekster
Hai meiden,
Ik heb al een tijdje niets meer gepost op het p.a. forum, mede door het slinken in leeftijd van de meiden hier en mede door de hoop die ik had te veranderen, gezond(er) te leven en blijer te leven. Ik had plannen mezelf te laten opnemen, hoopte zelfs aan te komen (er blijft een gezonde sporter in mij!) Maar dan wel zonder dat ik van mezelf walgde, mezelf lelijk vond. Ik hoefde van mezelf mijn streefgewicht niet te halen, ik wist dat ik die toch wel zou halen! Nog 4 kilo is voor mij, jippie! En dan? Zou ik dan gelukkig zijn? Nee. Zou ik dan eindelijk mooi zijn? Wat lelijk is zou lelijk blijven. Zou ik dan eindelijk het gevoel hebben Iets bereikt te hebben in mijn waardeloze leventje? Nee, want je kan altijd nog verder. In principe tot je aan de sonde ligt (wat ik me niet zou laten verplichten) dus waarschijnlijk in principe tot ik dood zou gaan. ...omdat ik stiekem ergens nog hoop had in een carrière, een toekomst, een leven. Dit 'beter leven' plan scheen niet te werken, de redenen waren er te veel. Uiteindelijk kwam het er bijna altijd op neer dat ik mezelf te dik vond, dat ik niet tussen meisjes wilde zitten die het veel erger hadden dan ik, ik wilde geen hulp VRAGEN voor iets dat nog zelf opgelost kon worden. Met dank aan pro-ana
In 2 jaar ben ik erg veel aangekomen naar een normaal gewicht, waar ik niet zo blij mee was. Ik was erg onzeker over mezelf. Kreeg een paar reacties, en kreeg een idee in mijn hoofd. Een paar kilo minder. Dat zou het zijn, ik zou me dan beter voelen. Dus dat was mijn planning, eerst dat snoep is vervangen door appels, komkommer, of ander groente of fruit. Ik had wel eens gehoord dat er een site was waar meisjes elkaar hielpen met het afvallen, maar ik wist nooit hoe het heette. Ik las in de girlz! over een meisje die boulimia had. En daar stond het Pro-ana. ik had het eindelijk gevonden, ik wist waar ik moest zoeken. En daar zou ik toch al mijn steun uit kunnen halen. Dus daar begon het mee. Ik keek op die site, ik schrok eerst wel van wat hun allemaal deden om af te vallen, alles was opgeslagen in mijn hoofd. En ik sloot de computer af. 'S nachts dacht ik na, die meisjes zijn ook gelukkig en dat wou ik toch ook worden? De volgende dag op school had ik mijn gedachten er niet echt bij, ik zat telkens met mijn hoofd bij pro-ana. zou ik ook zo gaan worden? Het lelijke (pro-ana) eendje |
Dertien jaar was ik, toen ik voor het eerst met pro-ana sites en weblogs in aanraking kwam. Ik had toen al ruim een jaar een zeer verstoord eetpatroon. Als 13-jarige had ik natuurlijk geen verstand van eten en afvallen dus zonder nadenken volgde ik zo veel mogelijk tips op, om maar zo dun mogelijk te worden. Mijn eetstoornis bestond destijds uit lange periodes extreem weinig eten, gevolgd door korte periodes veel eten. Ik was dus behoorlijk aan het jojoën. 
Mijn naam is Janine en ik ben 19 jaar oud. Ik heb al 7 jaar Anorexia Nervosa. Ik had de Cito-toets gehaald op de basisschool, de grote vakantie begon! In de vakantie besloot ik een website te maken over Mary-kate en Ashley Olsen, ook wel bekend als de Olsen Twins van Full house toen ze nog kleiner waren. Ik was helemaal geobsedeerd door hun, ik was een grote fan! 
Mijn naam is leah en ik ben 17 jaar oud. Ik denk dat mijn probleem met eten ongeveer rond me 13/14 jaar begon. Ik ben nooit echt 'dik' geweest alleen stevig en best wel gespierd. Ik trainde ook veel waardoor ik gespierd was. Ik zat op dansen. En ik hield ook veel van lekker en ongezond eten.
Ik ben een meisje van 14 jaar, het begon in 2010 op 30 maart. Ik was x kilo, maar ik voelde me veelste dik. mijn beste vriend vroeg of ik wat wou eten: ik zei nee. ik had me voorgenomen om niks te nemen zodat ik dunner zou worden. 
Op het eerste gezicht leek er nergens een aanleiding voor te zijn. Mooie cijfers op school, veel vrienden. Maar daar achter was er voor mij een andere wereld. 
,,Jij leeft niet, jij wórdt geleefd." 
Het begon toen ik vier was, ik werd nooit geaccepteerd. Ik was altijd 'te dik en te lelijk' om mee te doen met spelletjes. In het begin geloofde ik het niet, maar na een paar maanden geloofde ik het steeds meer, en werd ik steeds onzekerder.
Voor het meisje dat denkt dat ze anorexia wil....
Mijn verhaal begint in groep 7. Ik las toen veel, ook de Fancy van m'n zus las ik vaak. Hier stond een keer een verhaal in over een meisje met anorexia. Ze vertelde dat ze vaak op pro-ana sites kwam. Ik had geen idee wat dat was natuurlijk, maar lang leve Google.
Ik weet nog heel goed. Dat ik niet wist hoe het heette. Helaas kwam ik er achter. Ik vond wat ik zocht, maar of het nou helemaal goed was. Ik ben nooit echt dik geweest. In groep 7 had ik zelfs ondergewicht.
Ik ben Ella en ik ben 16 jaar. Ik zal jullie mijn verhaal vertellen. Meer dan 2 jaar geleden begon de anorexia langzaam in mij te sluipen. Ik zat toen begin de 3e klas van het vmbo. Ik ben de hele basisschoolperiode gepest, omdat ik ‘raar' liep, door een ‘rare neus' en zo kan ik nog wel even doorgaan. 
Wat ik mij kan herinneren is dat mijn ouders gingen scheiden toen ik een jaar of twaalf was. Kort daarna overleed mijn opa, en er waren wat ruzies in de familie. 
Altijd had ik een gelukkig, goed leven. Er gebeurde wel eens wat, zoals in elk leven. Toen ik negen jaar was, kreeg mijn moeder een herseninfarct en dit was voor mij, als klein meisje, erg indrukwekkend. Op een verkeerde manier. Ik was de enige die nog met mijn moeder kon praten en daarom heeft dit zoveel indruk op mij gemaakt.
Op 5 september 2007 ben ik begonnen met het maken van een pro-ana weblog, eerst had ik een gewone weblog, waar ik o.a. veel van mij afschreef omtrent situaties thuis en mijn zelfbeschadiging. 
Ik kan me nog goed herinneren dat ik je vertelde dat ik mezelf te dik vond. Jij was een fors meisje; en vond jezelf ook te dik. We gingen samen afvallen. 
Bij mij begon allemaal zo'n 4 maanden geleden. Ik zal eerst eens vertellen hoe ik de jaren ervoor heb doorgebracht. Ik ben altijd al een beetje te zwaar geweest, al zal het in het begin zal het niet meer dan x kilo geweest zijn. door Esmee