Dagboek van SanneOnverwachte wendingHallo allemaal! De laatste tijd gaat het een stuk beter met me. Dit komt ook doordat ik ben gaan bloggen: de reacties die ik kreeg waren heel erg ondersteunend en ik voelde me begrepen, terwijl ik me lange tijd heel onbegrepen heb gevoeld. Hierdoor begon ik echt weer te leven en ik wil allereerst Scarlet bedanken dat ik de kans kreeg een dagboekje te mogen bijhouden. Daarnaast wil ik iedereen bedanken voor de lieve en ondersteunende reacties die ik kreeg. Ik weet dat deze dagboekjes niet voor zo'n korte periode horen te zijn, maar voor mij is het beter om dit stukje ‘eetstoornis' achter te laten. Want in de blog draait het wel steeds om de eetstoornis en ik wil dat proberen achter me te laten.
Ik wil iedereen hier die elke dag nog worstelt tegen het eten/niet-eten alle sterkte van de wereld wensen en dat iedereen de kracht mag krijgen om een mooi leven te krijgen zonder die voortdurende strijd. Blijf altijd hopen en geloven! De zon is er voor iedereen! Liefs, Sanne Stoppen met therapie
Zoals ik eerder schreef was ik aan het wachten op een evaluatiegesprek over mijn therapie bij Accare in Smilde; dinsdag was het dan zover... Eerst zou ik nog een half uur PMT hebben, en daarna het gesprek. Met mijn PMT-therapeute ben ik toen een stuk in het bos gaan lopen, het was tenslotte stralend weer. We hebben veel gepraat over hoe rot een eetstoornis eigenlijk is en over de stappen die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Voor mezelf had ik al besloten dat ik voor nu wel even wilde stoppen met therapie: het zelf proberen. Ik voelde, en voel nog steeds dat ik die kracht heb. Het is ontzettend moeilijk te beschrijven maar ik heb het idee dat ik de laatste twee weken kilometers ben opgeschoten. Dacht ik al dat ik heel ver was, dan heb ik nu ontdekt dat het nog beter kan. Ik had al lange tijd het idee dat ik de anorexia op de achtergrond had geschoven, maar achteraf gezien was dat een grote illusie. Ik was alleen maar gewend geraakt dat ik leefde mét de eetstoornis. De laatste twee weken heb ik het idee dat ik écht leef, écht zonder eetstoornis. Die mij altijd weer liet denken denk denken over eten. Er gaan nu dagen voorbij dat ik niet continu calorieën tel, maar gewoon aan leuke dingen denk! Dit komt zeker weten ook omdat ik goed en regelmatig eet de afgelopen weken: niet te veel én niet te weinig. Dus geen schuldgevoel en ook geen compenseren; nooit gedacht dat ik dat zou kunnen. Oke, terug naar therapie ;). Bij het gesprek werd mij gevraagd of ik nog hulpvraag had en zo ja wat. Ineens raakte ik in paniek: ik wil wel stoppen met therapie, maar dat betekende dat ik afscheid zou nemen van iets dat zo gewoon voor mij was geworden. Duizend gedachten gingen door me heen: wat nou als ze me nu wegsturen? Klopt mijn gewicht eigenlijk wel? Straks liegen ze en sturen ze me dik ‘weg'. Daarom heb ik eerlijk gezegd dat ik zelf het idee had dat het echt goed met me ging, maar dat ik me nog wel vreselijk zorgen maakte over mijn lichaam, alhoewel ik weet dat ik een gezond gewicht heb. Mijn therapeuten zeiden toen tegen me dat ik best nog een keer langs de diëtiste mocht, maar ze vroegen zich tegelijkertijd ook af hoeveel nut dat zou hebben. Want wat ze ook zou zeggen, ik moet mezelf toch zelf accepteren omdat het nu goed is... En dat is meer dan waar.
Daarom hebben we in overleg besproken dat ik voor nu ga stoppen met therapie. Het voelt voor mij goed, maar ook beangstigend. Wie weet hoe het nu gaat lopen, ik moet blijven vechten. En als het toch niet gaat mag ik altijd terugkomen. Ik kreeg ook nog een heel leuk compliment van mijn PMT therapeute: dat ze in mijn ogen zag dat ik gelukkiger was. En later zei de andere therapeute ook nog dat ik zo straalde! En heel eerlijk gezegd: zo voelt het de laatste tijd ook! Ik hoop dat ik jullie met deze blog laat zien dat er altijd hoop is. Blijf vechten en weet dat de zon schijnt achter de wolken! Angst voor wat komen gaatMet alweer de zoveelste sneeuwbui buiten zit ik lekker warm achter de computer. Ik durf bijna wel te zeggen dat deze week alleen thuis best goed is gegaan. Ik heb mijn eetlijst heel goed volgehouden en daar ben ik best trots op. Wel vond ik het moeilijk om echt zelf te moeten koken en alles echt zelf doen, dan ben ik er zo mee bezig en blijf ik alles maar checken en afwegen. In sommige uitdagingen die ik voor mezelf gesteld had kies ik dan toch weer voor het veilige van de eetstoornis, maar in andere dingen kan ik ‘ Aan de ene kant dus heel spannend, maar aan de andere kant valt er ook een soort rust over me heen. Ik kan zelf alles bepalen van hoe, wat, waar en hoe laat, en daardoor kan ik beter loskomen van die vaste dagstructuur die ik mezelf anders zo opleg en die beïnvloed wordt door anderen. Echt heerlijk, even die vrijheid! Deze week dus heel wat vrijheid en blijheid! Daarover gesproken; dit is iets waar ik ontzettend aan gehecht ben en (weer) van kan genieten. Deze week was het weer wat beter weer en kon ik er lekker met mijn paard opuit. Even de frisse wind daar je bol doet een mens goed. Terwijl ik aan het rijden was dacht ik terug aan een dik jaar geleden. Alles was in die tijd zo ellendig en donker, ik worstelde vreselijk met het eten/niet eten en had het ontzettend koud. Geen sociale uitstapjes en ga zo maar door... Daarnaast natuurlijk geen energie om na school nog dingen te ondernemen zoals bijvoorbeeld rijden. Wat een negatieve spiraal... Na een periode van weer leren eten en aankomen realiseer ik me nu maar al te goed dat eten zo belangrijk is om te voelen en te leven. En ja, het is elke dag een strijd en mijn zelfbeeld is niet goed, maar iets wat ik niet ga doen is het hierbij laten zitten. Ik ben een eind, maar ik weet dat het nog niet ‘normaal' is. Toch ben ik ergens bang voor de toekomst. Ik accepteer mijn lichaamsbeeld nu gewoon niet. Maar op een of andere manier wil ik toch niet opnieuw afvallen. Natuurlijk zou ik in mijn ogen slank willen zijn, maar ik weet ook dat als ik opnieuw ga rotzooien met eten dat ik ook al mijn lichamelijke klachten van toentertijd weer terugkrijg. En dat is iets wat ik niet wil, want dat vond ik een echte hel. Maargoed, de toekomst: hoe zie ik die eigenlijk? Ik ben nog steeds bang voor alles wat daarbij hoort. Mijn diëtiste zei een tijd terug: wees nou niet bang als je de komende jaren wat bijkomt, dat hoort bij het leven en bij ouder worden. Toen kon ik redelijk leven met die gedachte, maar hoe langer ik er over nadenk hoe banger het me maakt. Als ik mezelf nu niet kan accepteren, hoe moet dat dan later? Ik wil niet als ik jaren ouder ben nog steeds met die roteetstoornis worstelen! Een hoop vragen voor de toekomst dus.... Ik zeg maar: stapje voor stapje... want acceptatie gaat in stapjes... VeranderingDeze week was echt een week van verandering. Na 7 jaar is mijn vader weer definitief in Nederland komen wonen. Natuurlijk heel erg gezellig, maar het wordt vast wennen! Zoals ik eerder schreef zijn mijn ouders deze week eerst samen op vakantie, waardoor ik alleen thuis ben. Wat is misschien nog wel het moeilijkste vind is dat mijn moeder weg is. Ik vergelijk altijd alles met mijn moeder qua eten. Ik weet dat het voor iemand met een eetstoornis heel normaal is om steeds maar te vergelijken hoeveel iemand anders eet, maar ik ben er zelf inmiddels ook wel achter dat ik dat niet meer wil. Toch valt het me zwaar dat ik er deze hele week ‘alleen' voor sta. Het geeft me de mogelijkheid op een terugval, maar aan de andere kant geeft het me de kans om na de denken over wat ik nu eigenlijk zélf wil. Wil ik mezelf blijven vastklampen aan mijn eetstoornis? Wil ik dag in dag uit met eten bezig zijn? Wil ik in een wereld leven die bestaat uit presteren, compenseren en op mijn hoede zijn? Want vaak heb ik het gevoel dat ik in zo'n wereld leef. Het vreemdste is nog wel dat ik precies weet wat ik daarvoor moet doen: gewoon goed eten, minder perfectionistisch zijn, niet meer op de weegschaal staan en gewoon lekker puberdingen doen. Het klinkt zo makkelijk, maar waarom is het dan zo moeilijk voor me? Wil ik het niet? Of durf ik het niet? Ik ben kwaad op mijn eetstoornis in mij die mij van dit alles weerhoudt. Maar de enige manier om dingen te veranderen is door dingen anders te doen. Daarom heb ik een hoop dingen vastliggen die ik doodeng vind. Morgen ga ik met vriendinnen koken en deze week ga ik ook twee keer ergens anders eten. Dit betekend voor mij echt controle loslaten: iets wat me bang maakt, maar me ook een sterk gevoel geeft wat betreft het ‘verslaan' van mijn eetstoornis. Tot slot nog een mooie tekst uit een liedje dat ik vandaag hoorde, best toepasselijk: ‘Je zult toch een keer moeten kiezen, Wat is praten toch belangrijk.Omdat het vakantie is, is natuurlijk iedereen vrij en vooral heel blij. Mij valt deze vakantieweek zwaarder dan ik had gedacht. Het schoolritme is natuurlijk weg, en omdat ik nu mijn normale dagstructuur kwijt ben heb ik meer moeite met eten. Altijd gebeurt dat weer: het gaat goed, maar als het dan even anders loopt wordt het weer doffer en doffer in mijn kop... Toch ben ik gisteren sinds tijden met vriendinnen wezen logeren. Best wel een grote stap, want dat durfde ik het afgelopen jaar helemaal niet. Want bij logeren hoort natuurlijk samen koken en daarna lekker op de bank om film te kijken. In mijn gedachten vertaald met: stilzitten en vreten.
Daarna gingen we cake bakken die overigens heerlijk mislukt was maar al met al wel lekker! Na een de film hebben we nog wat gepraat, en dat liep uit tot het fijnste gesprek dat ik in tijden met mijn vriendinnen heb gevoerd. Ik kon eindelijk weer eens eerlijk zijn over hoe het met me ging en ik durfde me best kwetsbaar op te stellen. Ik vertelde dat het aan de ene kan heel goed gaat, maar dat de eetstoornis nog wel heel erg mijn leven beheerst. Het gaat goed, maar aan de andere kant durf ik bijvoorbeeld niet goed met vrienden af te spreken, want stel je voor dat er eten bij komt! Mijn vriendinnen reageerden echt heel goed, maar schrokken ook wel omdat ze niet meer hadden gemerkt dat ik er nog last van had. En dat is nu juist de valkuil: omdat ik er weer gezond uit zie merken niet veel mensen nog iets van mijn ‘anorectische gedrag'. Dan val ik af, maar bedenk dan weer dat dat ook niet goed is. Het was een heel fijn gesprek en zo zie ik weer: praten is zo ontzettend belangrijk! Het lucht op, maakt soms verdrietig, maar helpt wel altijd iedereen weer een stapje in de goede richting! genietenWat een periode van uitdagingen zeg...
Omdat mijn vader donderdag definitief terugkomt uit Nigeria wil mijn moeder een verrassingsontbijt organiseren (hij landt heel vroeg). Op zichzelf natuurlijk een heel origineel idee, maar ik zie er ontzettend tegenop. Al met al, ze wil dus croissantjes erbij doen, en die moesten we volgens haar dit weekend maar even voorproberen. Meteen bekroop mij een gigantisch schuldgevoel en ik begon meteen te bedenken hoe ik hier óf onderuit kon komen, óf hoe ik dit ging compenseren. Ik had tenslotte die ochtend ook al een moeilijk tussendoortje op! Maar wie wil dit nu eigenlijk allemaal? Ikzelf, of die roteetstoornis? Maar het moeilijkste moest nog komen: de verjaardag van mijn tante op zondag. Toen ik zondag uit bed kwam eerst ontbeten en daarna een flink stuk met de honden gewandeld. Dit doe ik vaak 's ochtends, maakt je hoofd lekker leeg! Omdat ik wist dat we die middag op visite naar mijn tante gingen had ik mezelf het een en ander ‘opgelegd'. Ik mocht niet compenseren van mezelf. Best wel moeilijk voor mij, met de gedachte aan een groot stuk verjaardagstaart in het vooruitzicht. Tot nu lukte het me om me goed aan mijn eetlijst te houden. Bij mijn tante aangekomen was er geen taart! E cht een giga opluchting op één of andere manier. Nou, dan durf ik ook wel wat hapjes te nemen dacht ik. Dit deed ik ook, en ik was best trots. En toen... kwam er ineens wel taart! Ik schrok me in eerste instantie dood, want ik vond dat ik mijn portie wel had gehad. Toch heb ik een stuk appelkruimeltaart genomen, en hoewel ik het ontzettend moeilijk vond er van te genieten heb ik het helemaal op.
Ik hoop dat het me in de toekomst steeds minder zal bezighouden, maar loslaten is zo moeilijk. VerantwoordelijkheidHallo allemaal, Nou, het is al weer even een paar dagen geleden dat ik voor het laatst heb geschreven. Dinsdag zou ik een voortgangsgesprek hebben bij Accare. Helaas bleek dat mijn therapeute ziek was. Daarom hebben we de afspraak twee weken moeten opschuiven. Even afwachten dus, want volgende week is het al weer vakantie! Zelf heb ik best wel zin in de vakantie. In die week komt ook mijn vader, die inmiddels bijna zeven jaar in het buitenland heeft gewoond, definitief weer in Nederland terug! Best wel spannend dus; eerlijk gezegd ook wel een beetje raar hoor! Het zal in ieder geval weer een hele verandering zijn.
Eigenlijk natuurlijk fantastisch, maar het maakt me ook wel een beetje angstig. Het is lang niet de eerste keer dat ik alleen thuis ben en voor mezelf moet zorgen, maar toch heb ik weer heel erg het gevoel dat er een hoop verantwoordelijkheden op me afkomen. Het is tenslotte al zo vaak misgegaan in dit soort weken. Mijn eetstoornis trekt op dit moment behoorlijk, en als ik zelf alles moet doen terwijl een week lang niemand mij controleert is het ‘makkelijk' om er weer aan toe te geven. Toch voel ik me sterk! Ik ben trots dat mijn ouders me (weer) alleen durven laten en me dus verantwoordelijkheid geven over mijzelf en mijn eetgedrag. Het is misschien de makkelijkste weg om weer aan de anorexia toe te geven, maar ik wil en ga die makkelijke weg niet nemen. Ik ben nu zo goed op weg; ik wil en ga dit hopelijk volhouden. Helaas begint het geplan qua eetlijsten nu al, maar gelukkig heb ik ook al afgesproken om een paar keer ergens anders te gaan eten en mijn vriendinnen en ik gaan nog met z'n allen koken. Een hoop angsten en gezelligheid tegelijk dus. En het hoort er allemaal bij! Maar ik ga van die week een goede week proberen te maken! Controle?Iets wat mij steeds weer probeert in te halen in mijn strijd tegen mijn eetstoornis is de drang naar controle. Al toen ik dieper in mijn eetstoornis zat moest en zou alles precies. Die controle uitte ik in eten: precies afwegen, precies op een bepaald bord, precies een bepaalde tijd en ga zo maar even door: dingen waarvan ik nu geleerd heb dat ze allemaal overbodig zijn. Sinds ik probeer die controle in het eten los te laten merk ik dat ik op andere gebieden juist nóg strikter ben geworden dan ik al was. Alles moet netjes zijn en gaan zoals gepland. Dit gaat bij mij helaas nogal eens gepaard met humeurschommelingen, wat nogal eens discussie uitlokt thuis. Ik kom moeilijk los van mijn ‘dagschema', spontaan iets doen zorgt voor grote paniek. Paniek om controle te verliezen. Maar is die controle er eigenlijk wel? Er waar is die dan wel niet voor nodig? Door al die strikte dingen vind ik het vaak moeilijk om te genieten en op een spontane manier te leven.
Nu las ik een paar dagen geleden iets wat mij persoonlijk nogal aansprak: Ik kon dat mezelf best wel aantrekken. Ik wil alles goed. Altijd alles goed. Als het goed heb ik een gevoel van macht, controle. Ook mijn eetstoornis geeft mij een duidelijk Nu heb ik zo mijn ‘trucjes' om mijn eetstoornis uit te dagen. Het kan al heel simpel: ik ‘vergeet' vaak expres mijn horloge mee te nemen. Niet alleen op school, maar vooral ook naar leuke dingen zoals verjaardagen of sportwedstrijden. Ik merk dat ik dan veel meer geniet, maar ook minder denk aan vaste etenstijden of andere rituelen. Eens hoop ik die striktheid te laten varen, al is een beetje regelmaat natuurlijk niet slecht voor een mens! Ziek zijnMijn eerste blog schrijf ik op een dag dat ik de griep te pakken heb! Voor mij juist een moeilijke dag qua eten, omdat ik thuis zit en veel kan nadenken. Wel eten/niet eten: ik voel de hele dag een grote onrust in me. Toch zal ik moeten toegeven aan mijn griepje.
Daarop vroeg mijn therapeute me of ik nog wist wat we 2 weken geleden hadden gedaan, namelijk de ‘touwtjes-oefening'. Dat mijn benen dus niet zo dik waren als ik ze zelf zag. Ik kan/wil dit nog steeds niet zien: mijn benen zijn vreselijk en daar sta ik achter. Ik moet ze bewegen. Een andere deel van me wil dat ik mezelf accepteer: ik mag er zijn, ook mijn benen en heupen! Ik hoop dat die dag eens zal komen. Komende dinsdag heb ik een evaluatiegesprek met mijn therapeuten, of ik nog verder wil met PMT of dat ik het zelf wil proberen. Mijn PMT-therapeute weet maar al te goed hoe vaak ik mijn ‘masker' nog opzet. ‘Ja ja, het gaat prima met mij hoor!' Ik hoor het mezelf zeggen, terwijl ik stiekem wel beter weet. Daarnaast ben ik nog bang om het los te laten. Bang voor het gat dat er ontstaat zonder therapie en eetstoornis. Dinsdag ben ik voor het laatst bij mijn diëtiste geweest: een sprong in het diepe voor mij. Als laatste raad gaf ze me de weegschaal los te laten, niet meer elke week wegen (wat we hadden afgesproken als max.), zodat de laatste kilo's vanzelf gaan. Nou, makkelijker gezegd dan gedaan! Het eten zorgt nog elke maaltijd voor strijd en ik ben bang mijn stabilisatiegewicht te overstijgen, dit vind ik al erg genoeg! Wanneer kan ik dit loslaten? Ik ben Sanne!Hallo allemaal, ik ben Sanne en ik ben 17 jaar oud. Ik ga naar het Gymnasium en mijn passie ligt in de paardensport; ik bof super met mijn eigen paard. Mijn broer en zus zijn al een hele tijd het huis uit, omdat ze een stuk ouder zijn dan ik (24 en 26).
Mijn leven is op zich een beetje anders gegaan dan bij vele andere meiden. Toen ik net 1 jaar oud was verhuisden wij naar Gabon in Afrika vanwege het werk van mijn vader. We hebben daar bijna 4 jaar gewoond, en hoewel ik nog klein was weet ik me nog een hoop leuke momenten uit die tijd te herinneren. Vervolgens verhuisden we weer naar Nederland, waar ik naar de basisschool ging. Toen ik in groep 7 zat kwamen mijn ouders met het bericht dat we weer gingen verhuizen; ditmaal naar Nigeria: ook in Afrika. Mijn broer en zus bleven in Nederland wonen in ons huis. In Nigeria ging ik naar groep 8 op een klein schooltje voor Nederlands onderwijs met ongeveer 22 leerlingen. Ik maakte hier supervrienden, maar omdat het expat-bestaat een leven van komen en gaan is vertrokken 2 van mijn beste vrienden halverwege het schooljaar. Sindsdien vond ik het buitenlandse leven niet meer leuk; ik voelde me vaak alleen en onbegrepen: ik was de oudste op school en nu waren mijn leeftijdsgenootjes ook nog vertrokken! Na groep acht verhuisde ik weer naar mijn oude plek in Nederland en ging ik samen met mijn beste vriendin naar klas 1 van het Gymnasium. Mijn vader bleef in Nigeria wonen. Ik denk dat dat het prille begin was van mijn eetstoornis. De overgang van het kleine schooltje naar de ‘leerfabriek' van de middelbare school waren voor mij groot. Er kwam ontzettend veel op mij af en ik voelde me verloren. Ik voelde me depressief en dom, maar ik kon altijd met leraren praten en ik kwam uit deze dip. Mijn perfectionisme begon toen op de spelen. In klas 3 kreeg ik een hersenschudding na een val van een paard. Ik zat ongeveer 3 à 4 weken thuis, en de achterstand die ik opliep was groter dan ik eerst dag. Daarnaast had ik grote lol met vriendinnen, met als gevolg dat ik in de 3e klas bleef zitten. Eerst vond ik dit vreselijk; ik praatte hier vaak over met mijn lerares Latijn die mij altijd steunde. Opnieuw kwam ik uit een dip. De zus van mijn beste vriendin kreeg in die tijd ook anorexia, en ik wilde ook dun worden! Ik dacht zelfs één keer: ‘ik wou dat ik eventjes anorexia had, dan was ik ook dun'. Niet wetende dat het een hel was/is. Toen ik naar de 4e klas ging moest en zou ik goede cijfers halen. Ik was overigens dolgelukkig en had alles wat ik wilde: lieve mensen om me heen, een eigen paard, ik haalde goede cijfers en had best veel aandacht van jongens. Daarnaast was ik net begonnen met roeien. Toen ik van vak besloot de wisselen koos ik het vak Bewegen Sport en Maatschappij. Ik vond dit superleuk: sportte inmiddels méér dan 1x per dag en daardoor moest ik veel eten, wat ik toen ook met genot deed! Ik kreeg veel complimenten over mijn lichaam, maar snapte eigenlijk niet dat mensen mij mooi vonden. Ook miste ik mijn vader steeds meer, want die woonde inmiddels al 5 jaar in Nigeria. Ik vond alle mensen uit mijn klas gespierd en slank, en dat wilde ik ook. Ik ging hardlopen voor mijn conditie; en natuurlijk niet meer snoepen want dat was zogenaamd niet voor mij weggelegd. Als snel ging er geen dag meer voorbij dat ik niet sportte. Sterker, ik durfde niet niét te sporten, bang dat ik te weinig calorieën verbrandde. Met kerst kreeg ik gescheurde pezen, waardoor ik 2 weken op krukken liep. 2 weken op krukken?! Ik was doodsbenauwd dat ik nu ging aankomen. Ik moest maar nog minder eten. Dit had als gevolg dat ik afviel. Mijn sociale contacten gingen verloren omdat ik de hele dag bezig was met (niet) eten, calorieën en bewegen. Ik weet nog heel goed dat mensen commentaar gingen leveren op mijn gewicht. Het was op een donderdag, en ik was in die tijd heel depressief omdat ik mijn papa zo miste. Ik huilde de hele dag en om mijn gevoelens te doven at ik bijna niets meer. Naar school ging ik steeds minder, omdat ik door het energietekort erg emotioneel was. Op die dag kwam ineens mijn mentor naar me toe, met de boodschap dat hij me wilde spreken. Hij zei dat het veel mensen opviel dat ik zo veel was afgevallen, en wat ik daarvan vond. Ik werd nogal boos: ik was hartstikke dik en mensen moesten zich niet met mij bemoeien! Ik miste gewoon mijn vader en door dat verdriet at ik misschien slecht, maar dun? Ha! Ik nooit! Mijn mentor legde zich hier eerst bij neer. Nog geen uur later kwamen mijn vriendinnen op me af (die ik steeds minder zag); ze zeiden dat ik er zo slecht uitzag en dat ik zo sterk vermagerd was en hoe dat kwam. Weer werd ik pissig en gebruikte ik mijn gemis als excuus. Mijn beste vriendin zei nog: ik wil niet dat er met jou hetzelfde als met mijn zus (die dus anorexia had gehad). Die avond brak ik. Ik had gek genoeg al maanden niet op de weegschaal gestaan, omdat ik bang was dat ik ontzettend zwaar was. Die avond ging ik op de weegschaal staan en schrok (ja zelfs ik) me dood. Ik kon me niet herinneren dat ik zo licht was geweest, maar ik had toen nog net een gezond gewicht. Maar ik? Mijn lichaam? Dat moest een fout zijn. Ik was in mijn ogen namelijk superzwaar. Ik ging nadenken en moest aan mezelf toegeven dat ik misschien inderdaad te weinig at. Toch "zei" een stem/ gedachte in mijn hoofd: hé, je bent al zo ver! Je kan het! Gaat door, door, door! En dat deed ik. Ik raakte in een negatieve spiraal en viel nog wat af. Toen kwam het moment dat ik mijn lerares Latijn alles bekende. Ik kreeg positieve respons en ging die week nog naar de diëtiste en kinderarts. Deze laatste verwees mij door naar een eetstoorniskliniek, waar ik sindsdien een ambulante therapie volg voor NAO, omdat ik voor de intake m.b.v. de dietiste weer op mijn minimum zat. Maar dit was slechts het begin van mijn strijd. Ik wilde vanaf toen ook weer vechten! Na meer dan een jaar gaat het nu redelijk goed met me. Ik eet goed, maar voel me steeds rot omdat ik eet. Ik walg van mijn lichaam en dit zit ontzettend diep. Ik heb tenslotte jaren tegen mezelf gezegd dat ik om te walgen ben. Het eten gaat met ups en downs, maar de gevoelens worden nog steeds erger. Ik hoop dat ik jullie door mijn blog herkenning en kracht kan geven. Ik zet vaak nog stappen terug, maar ik geef nooit op! Liefs, Sanne |
m goed de baas.
Uiteindelijk toch mijn spullen gepakt en op de fiets naar het logeeradres gegaan;). Kreeg daar natuurlijk gelijk een sapje aangeboden, wat ik vriendelijk afsloeg: roteetstoornis! Toch was het heel gezellig en daarna hebben we in de stad alsnog lekker wat gedronken. En tsja, toen liet ik het maar over me heen komen. Vervolgens met z'n allen boodschappen gedaan, en hoewel ik me er niet mee probeer te bemoeien merk ik dat mijn eetstoornis-gedrag dan weer heel erg opspeelt. Toen we weer thuis waren hebben we lekker gekookt en gegeten en ik kon er best wel van genieten, hoewel het vergelijken blijft. Als dat opkomt probeer ik altijd op mezelf in de praten: het is mijn leven, mijn eten en het zal mijn mond in moeten. Ik kan wel vergelijken, maar dat is totaal zinloos. En dat is het dus ook!
Deze dag geeft me gelijk te tijd om na te denken wat ik wil met m'n therapie. Ik volg wekelijks PMT, nu vooral gericht op het accepteren van mijn lichaam. Dit vind ik echt ontzettend confronterend: afgelopen dinsdag moest ik voor de spiegel. Ik was al in tranen voordat ik er voor stond, zo ontzettend walg ik van mezelf. Mijn therapeute vroeg me een goed en een minder goed punt van mezelf aan te wijzen. Als minder goed punt (in mijn ogen dus vreselijk) mijn benen en heupen natuurlijk: ik zou ze wel willen afzagen! Een goed punt kon ik helaas (nog) niet bedenken...