Moeder van.. & eetstoornis

Part-time eetstoornis?

Ik vraag me de laatste tijd steeds meer af, wanneer weet je dat je beter bent, dat je genezen bent van je eetstoornis?  Is dat op het punt dat je een boterham kan eten zonder calorieën te tellen? Is dat op het punt dat je rustig een chocolaatje naar binnen kan schuiven zonder schuldig te voelen?

Is het het punt wanneer je niet meer elke dag bezig bent met wat je die dag moet/zal gaan eten, dat je niet meer er tegen aankijkt om te eten? Of is het dat punt wanneer je niet meer de behoefte voelt om controle te hebben?

Als dat zo is, dan ben ik nog lang niet beter, elke dag vecht ik nog steeds tegen mijn eten, ik betrap me erop dat ik weer mijn calorieën tel, en dat ik weer aan het compenseren ben, soms met pilletjes, soms met gewoon minder eten.

Maar er zijn ook dagen dat het iets beter lijkt te gaan. Dat ik maling heb aan wat ik naar binnen krijg, dat ik dropjes eet, en dat ik chocolade hagelslag op mijn brood durf te doen. En ook al hoor ik die stem dan in mijn achterhoofd, ik negeer hem en zet de stap naar gewaagder eten. Die momenten zijn er nu wel, momenten waar ik een paar maanden geleden overtuigt van was dat ik dat echt niet zou kunnen.

En ook al blijven het momenten en geen dagen/weken dat ik dit durf, voor mij betekent het vooruitgang. Beter worden gaat niet in grote stappen, het is vaak twee stappen vooruit en dan weer een of anderhalf achteruit. Het afgelopen weekend heb ik weer flink wat stappen achteruit gezet, ging weer flink de mist in met het eten en ook met het compenseren, ik was in mijn beleving weer terug naar af.

Zondagavond ben ik  gaan bedenken waarom ik ineens weer zo een terugval had en kwam erachter dat een situatie met een vriend mij niet lekker zat, en ook al ben ik weer aan het hannesen geweest met mijn eten, en had ik weer die terugval, ik kan nu achterhalen waarom dit komt, inzicht krijgen in wat mij triggert en proberen om de situatie aan te pakken zodat ik weer “controle” krijg over de situatie en niet meer mijn eetstoornis ervoor hoef te zetten.

Maar zoals zo vaak zijn de woorden makkelijker op papier geschreven dan dat het in de werkelijkheid is. De pilletjes daar ben ik zondagavond mee gestopt, maar de drang om weinig te eten is er nog steeds, ik let heel goed op wat ik binnen krijg, en merk dat mijn lichaam weer moeite krijgt met de lage voedselinname. Trillen, slap zijn, licht in mijn hoofd, weinig energie, concentratieproblemen, hartkloppingen, in mezelf gekeerd, een paar van de symptomen die me nu weer parten spelen en  die ik maar al te goed herken.

Aan de andere kant geeft het me ook weer het gevoel van macht en in controle zijn, ook al weet ik in mijn achterhoofd dat dit niet een echt gevoel is, mijn eetstoornis heeft weer terrein gewonnen voor nu. Maar ik weet dat hoe meer inzicht ik krijg in mijn eetstoornis en de triggers, mijn eetstoornis zal verliezen en ik zal winnen.

En die gedachte houdt mij nog steeds op de been, en geeft mij weer de moed om verder te vechten.

Programma KRO

Ik heb er al eerder over geschreven, ik werk mee aan een programma van de KRO over eetstoornissen. Afgelopen week heeft de KRO een persbericht de wereld ingestuurd over het programma. De naam ervan is XXS.

Ik had gehoopt dat ze met een andere naam zouden komen, maar helaas door omstandigheden kon dat niet meer. Vanaf 18 juli wordt het op Nederland 3 uitgezonden, best wel spannend eigenlijk.

Ik kreeg van de week een mailtje met daarin de boodschap dat het persbericht eraan zat te komen, en ik moet eerlijk zeggen dat ik even schrok, ik had echt zoiets van oeeehhhhhh nu gaat het echt gebeuren, ik was er even stil van.

Ik heb er nooit zo bij stil gestaan wat er nog meer bij komt kijken dan het filmen van mijzelf, en nu een persbericht. Een maandje of twee geleden waren we uitgenodigd om naar het KRO gebouw te komen om daar de andere meiden en jongen te ontmoeten met hun familie.

Reuze spannend en aan het begin was het wel even onwennig, we kregen ook een ruwe montage te zien en dat bracht genoeg stof omhoog om over te praten, en zo ontstonden de gesprekken vanzelf. Ik vond het erg leuk om te zien wie de andere waren en kennis te maken met hun, en met hun familie of vriendinnen.

Ook hebben we toen de leader opgenomen, tekst ingesproken en persfoto's gemaakt, alhoewel het laatste voor mij niet hoefde, ik ben niet zo van de foto's, het is dat ik soms wat foto's wil maken om in mijn dagboek erbij te zetten, maar verder ben ik meer diegene die altijd de foto's maakt. Hihihihihihi.

Ook dit soort dingen had ik nooit bij stil gestaan dat dit er ook bij hoorde.

Natuurlijk heb ik heel nieuwsgierig gelijk het persbericht opgezocht, en schrok wel een beetje van de reacties die mensen achter gelaten hadden daarbij. Het zou aandachttrekkerij zijn, er werd aangenomen dat het volgen met een camera niet goed zou zijn want dat zou alleen de eetstoornis nog meer in stand houden enz. Allemaal reacties waarmee je leest dat mensen niet snappen hoe het werkelijk is.

De filmploeg is een aantal keer bij mij geweest, en ik ben een keer met hun op stap geweest, die momenten zijn op een hand te tellen. Verder heb ik een mini-camera en daar spreek ik regelmatig wat op in of ik film zelf dingen, dus ook totaal geen druk .

Ook als de filmploeg om me heen is, dan draait het om mij, wat ik prettig vindt en waarbij ik me prettig voel, dus geen gepush omdat het beter is voor het programma.

Voor mij is het dus geen extra belasting naast mijn eetstoornis, ik moet eerlijk zeggen dat het me zelfs geholpen heeft op sommige vlakken, doordat er een soort vergrootglas op je gewoontes en maniertjes gezet wordt ga je er over nadenken waarom je die doet en hoe je dat het beste kan uitleggen, zo ontstonden er voor mij ook momenten waarop ik dacht "ow ja, daarom doe ik dat".

Nu dat er een definitieve datum is wanneer het programma uitgezonden wordt komt het wel erg snel dichterbij hoor, en komen er weer allerlei gedachtes en twijfel omhoog, aan de andere kant, als ik maar 1 iemand over de streep kan trekken om hulp te vragen, of 1 persoon kan behoeden om deze weg in te slaan, door mee te doen aan het programma , dan is het mij al meer dan waard.

Een eetstoornis is geen pretje, elk moment van de dag ben je er mee bezig, zelfs nu dat ik dit schrijf, weet ik dat de eetstoornis weer gewonnen heeft de afgelopen twee dagen, ik heb weer weinig gegeten, niet meer dan 1 maaltijd per dag en voel me weer hongerig, slap en rillerig, met aan de andere kant toch weer het gevoel van controle hebben en dat valse gevoel van macht.

Ook al heeft mijn eetstoornis deze twee dagen gewonnen, ik blijf tegen hem vechten en wil hem niet nog meer "gezonde" dagen van mij laten afpakken.

Maar het is zo moeilijk.........

Long time no see

Hier na een lange tijd weer een berichtje uit Rotterdam. Het is al weer enige tijd geleden dat ik op de site wat geschreven heb, niet omdat ik het niet wilde, maar ik was mijn inlogcodes kwijt door pc problemen, en Scarlet een berichtje sturen stond nog steeds op mijn To Do list. Gelukkig mailde ze mij van de week en nu is alles weer opgelost en kan ik weer schrijven.

Mijn laatste bericht is van 10 februari, en in de tussentijd is er veel gebeurd en veranderd. Het belangrijkste is toch wel dat ik gestopt ben met de 4daagse therapie. Niet omdat ik beter ben, maar omdat meer er op dit moment niet inzit.

Lange tijd heb ik mijn eetstoornis gebruikt om dingen niet te voelen, en niet onder ogen te willen zien. Door het weer opbouwen van mijn eetpatroon komen en kwamen er steeds meer dingen naar boven, ik begon weer te voelen en kreeg/krijg herbelevingen.

Door mijn eetstoornis en het weinige eten wat ik lange tijd binnen kreeg, had mijn lichaam weinig energie. De energie die mijn lichaam nog wel had ging voornamelijk naar mijn vitale organen, mijn lichaam schakelde de systemen uit die veel energie kosten, zoals haargroei, nagelgroei, menstruatie, huidvernieuwing/ herstel etc, maar ook emoties. Lachen, huilen, boos worden kost veel energie en mijn lichaam had die energie niet meer, ik ging als ware in een neutrale stand, waardoor het voelen ook minder werd.

Een van de therapeuten kon het mooi omschrijven, die zei dat het als ware was dat je allemaal ballen onder water probeert te houden, dat gaat lange tijd goed, maar op een geven moment lukt dat niet en dan komt zo een bal met veel vaart omhoog springen als die onder je vingers vandaan schiet.

Zo is en was het ook met mijn emoties en de herbelevingen, door het eten kreeg ik meer energie, en ging ik weer voelen, maar omdat ik het lang weggedrukt had kwam dat als een bal omhoog schieten en kon ik ineens hele heftige lachbuien hebben, me dagenlang schuldig voelen over iets heel simpels, me ineens heel angstig voelen.......... De ballen boos en verdriet zijn "gelukkig" nog niet omhoog gekomen.

Maar het zorgde er ook voor dat ik herbelevingen en nachtmerries kreeg, herbelevingen en nachtmerries over vroeger toen ik nog thuis woonde, maar ook over mijn relatie met de vader van de jongste. Heel onprettig en ook frustrerend, ook omdat de therapie die ik kreeg meer gericht was op het eten, en niet zozeer op het verwerken van deze dingen.

Doordat ik al jaren als "overlevingstactiek"mijn eetstoornis ervoor gezet had, was dit ook nu weer wat ik deed. Des te meer ik ging voelen des te minder ik ging eten, en als het dan weer "rustig"was dan pakte ik me eetschema weer op ( zoals dat op therapie regelmatig geadviseerd werd) en kwamen de nachtmerries en herbelevingen weer naar boven, zo liep ik al een tijdje in dit cirkeltje rond.

Na overleg met de hoofdtherapeute hebben we dan ook besloten dat het beter was om te stoppen met de 4daagse therapie en te gaan kijken voor andere therapievormen. Ik krijg nu hulp bij mijn nachtmerries en ga 1x per week op individueel gesprek bij de eetpoli, waar ik dan gewogen wordt en we mijn eetschema bespreken. Verder krijg ik stoptechnieken om de herbelevingen te stoppen, en zijn we bezig om te kijken welke andere therapievorm het beste aansluit bij wat ik nodig heb. Kortom, beter ben ik nog niet, maar wel op de goede weg.

Dat wil niet zeggen dat alles goed gaat, eten blijft moeilijk, vanaf dat ik opsta totdat ik ga slapen en lang daarna ben ik nog steeds met eten bezig, wat ga ik eten, hoeveel ga ik eten, wanneer ga ik eten, wat zit er in, wie heeft het klaargemaakt, met wie ga ik eten, etc. al die vragen die in mijn hoofd blijven rondspoken en dat is alleen voordat ik eet, dan heb ik het nog niet eens over de gedachtes die rondgaan als ik wat gegeten heb.

Wel heb ik meer lef wat eten betreft, ik kan nu wel op sommige momenten "impulsief" ergens wat eten halen, b.v een stroopwafel bij een stroopwafelkraam, of een broodje bij de Hema. Dan zeg ik echt tegen mezelf, "Ik heb nu trek in dit"en dan ga ik het ook nemen ook, ik moet er niet te lang bij nadenken want dan doe ik het niet meer, en komen alle "eetgestoorde" gedachtes weer omhoog.

Naderhand komen die ook wel, maar dan ben ik aan de andere kant ook trots dat ik het toch gedaan heb, zo heb ik vorige week zelfs wat patat gegeten na een hele lange tijd. Wel gewoon thuis, maar toch, dat is iets wat heel lang voor mij letterlijk "vet voedsel"was.

Op dit moment gaat mijn avondeten goed, de rest van de maaltijden blijft moeilijk, daar wint mijn eetstoornis toch vaak nog terrein.

Ik merk dat doordat ik mijn eetstoornis als een apart deel van mezelf neerzet ik er meer afstand van kan nemen en meer de grens kan zien tussen mijn eetstoornis en ikzelf. Ik ben ziek, mijn ziekte heet een eetstoornis, en mijn ziekte zorgt ervoor dat ik moeite heb met eten. En ook al zit die ziekte in mijn hoofd dat wil niet zeggen dat die niet echt is, dat ik het me inbeeld, of aandacht ermee vraag, reacties die ik vaak op internet tegenkom als ik over eetstoornissen lees. Erg frustrerend, want daardoor voel ik me nog meer alleen staan.

Ik heb het idee dat ik in een "grijs" gebied zit, het gebied tussen mijn eetstoornis en het beter worden in, het ene moment trekt de eetstoornis heel erg, het andere moment het beter worden. Ik weet dat dit gevaarlijk terrein is, en dat de kans om terug te vallen nu meer aanwezig is dan alle andere momenten, aan de andere kant kan ik nu ook de leukere kant zien van het beter worden en dat is me ook wat waard, dus blijf ik doorvechten, en de ene dag wint mijn eetstoornis en de andere dag win ik.

De afgelopen week ben ik weer begonnen met werken, 2 halve dagen per week, en ik vindt het heerlijk, weer het ritme oppakken en even mijn hoofd op andere zaken hebben dan mezelf, even Sannie zijn, zonder alles wat erachter zit, de klanten weten dat niet , en ik kan nu weer lekker lachen met de klanten, hun adviseren, en op mijn werk stoeien met de cijfertjes, iets waar ik goed in ben.

Het is een heel verhaal geworden, maar ik heb ook zoveel te vertellen.

Ik zal van de week meer schrijven over alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd.

Voor iedereen die het kan gebruiken een dikke knuffel en tot gauw.

Groetjes sannie

bibberitus

Hoi Allemaal, Hier even snel een berichtje vanuit een wit Rotterdam. Het is vrij druk hier in "Casa Sannie" de kids, het huishouden, therapie, de verbouwing van mijn keuken, en een kennis die overleden is wat me niet los laat, zijn een beetje te veel aan het worden, en ik merk dan ook dat mijn eetstoornis weer lekker aan het trekken is.  

Ik ben weer aan het hannesen met mijn eten en sla weer maaltijden over, of neem mijn tussendoortjes niet. Ik ben heel snel geïrriteerd , naar mijn kids toe, naar vrienden, kan niet veel hebben van ze.

Ook als ik op therapie wat moet vertellen, of als er iets gebeurd/gezegd wordt wat me aangrijpt, dan zit ik de hele dag te bibberen en te trillen. Ik krijg de spanning niet uit mijn lijf, wat ik ook probeer. Ik baal enorm van mezelf, waardoor ik mezelf weer stom vindt, en me niks waard vindt als moeder of als vriendin en zo weer die negatieve cirkel inga wat tot gevolg heeft dat ik weer niet eet.

Dat zijn bekende valkuilen, maar op de een of andere manier zie je dat niet als je erin zit. Ook de drang tot zelfbeschadiging neemt weer toe, net als de laxeerdrang. S'avonds lig ik al om half 10 in bed, omdat ik doodmoe ben, maar ook om deze neigingen te onderdrukken als ik alleen ben en de kids op bed liggen.

De diagnose van Therapie zou eigenlijk een opname zijn in een eetkliniek, dat is iets wat ik echt niet wil, maar er zijn dagen dat ik toch denk dat het beter is, even de boel de boel laten en alleen maar focussen op mezelf. Maar aan de andere kant om dagen weg te zijn van mijn kids, nee dat vindt ik ook geen optie.

Dus we blijven maar de moed erin houden en doorgaan, gisteren kreeg ik een super lief kaartje van mijn collega's waarbij ze allemaal wat liefs geschreven hadden, dat geeft me dan wel weer een boost om verder te gaan.

Ik wens jullie een fijne week toe en voor wie het nodig hebben een dikke knuffel.

Groetjes Sannie

Heftig

Ook ik heb de documentaire gezien afgelopen woensdag van Vel over Probleem 2 en wauw die was ook weer heftig, net als de eerste. 

Om te zien dat die meiden met dezelfde strijd bezig zijn als ik, vindt ik moeilijk om te zien, ik begrijp ze, ik weet wat ze voelen en wat ze doormaken, maar tegelijk zie ik de angst en de onmacht in de ogen van de ouders, en ook de vermoeidheid, steeds maar weer die strijd tegen de eetstoornis, je eigen kind, de buitenwereld en tegen de therapeuten/instellingen.

Als ouder heb je nu eenmaal “zorgen” , en er wordt wel gezegd, kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen……

Ook ik heb mijn zorgen voor mijn kindjes, en die hebben geen eetstoornis, dus ik snap heel goed beide kanten van het verhaal die aan een eetstoornis zit, het verhaal van de persoon zelf en van de omgeving.

Wat mij zowel in de eerste aflevering als in de 2^de tegenstond is dat het alleen maar over anorexia gaat, terwijl er nog zoveel meer is wat onder het kopje eetstoornissen valt.

Ik snap dat dit een vervolg was en dat daarom wederom de focus lag op deze meiden die dan ook allemaal anorexia hebben.

Maar ik ben ergens toch wel blij dat ik de kans krijg om via het programma waar ik aan meewerk te kunnen laten zien dat eetstoornissen niet alleen maar voorkomt bij jonge meiden en dat het alleen maar bestaat uit anorexia.

Het zien van de documentaire heeft me wel weer doen beseffen dat ik ziek ben, dat dit niet iets is wat ik verzin om aandacht te krijgen, maar dat dit echt een ziekte is., dat sommige reacties en handelingen en gedachtes bij de ziekte horen, en dat dit niet Sannie is, maar mijn eetstoornis.

En ik hoop dat er veel meer dames/heren daardoor de stap durven nemen naar de hulpverlening en de kracht kunnen vinden om ook tegen deze ziekte te vechten.

Zondag gaan de kinderen en ik naar de Efteling en worden daar gefilmd door de filmploeg van Skyhigh TV. Het leuke is dat we toestemming gekregen hebben van de Efteling en dus gratis naar binnen mogen, we een dame krijgen die de hele dag met ons meegaat zodat we ook niet in de rij hoeven te wachten en gelijk bij een attractie naar binnen kunnen en krijgen we een golfkarretje ter beschikking . Dus dat is echt heel fijn, ook voor mij, zo kan ik toch met de kinderen wat leuks doen zonder dat je urenlang in de rij staat ( en daarbij je meeste energie al weer verliest) en zo langer door kan gaan, dat als ik moe begin te worden ik niet hele stukken hoef te lopen, enz.

Ik heb er super zin in, alleen kijk ik op tegen het eten, ik neem voor de zekerheid mijn eigen boterhammetjes mee want ik weet echt niet wat ze voor eten hebben in de efteling.

Zo kan ik dan kiezen voor iets veiligs bv mijn eigen boterhammen en hoef ik niet een stress moment te hebben en ( in mijn ogen) “onveilig”eten te eten.

Mocht je toevallig die dag ook gaan, spreek me gerust aan, dit kan ook buiten de camera om, ik zou het super vinden om wat meer contact te hebben met andere meiden/dames/heren.

Met mij gaat het redelijk op dit moment, het middag eten gaat goed, alleen de ochtendmaaltijd en de avondmaaltijd blijven moeilijk.

Ik heb al vanaf mijn ik denk 9^de of zo niet ontbeten dus ik sta echt soms met braakneigingen mijn brood te eten in de ochtend.

Vaak neem ik dan een Brinta wake up, dat gaat dan net wat makkelijker.

De avondmaaltijd gaat steeds slechter, op therapie gaat het goed, maar thuis ga ik steeds minder opscheppen, dat komt denk ik ook doordat de kinderen mij plagen aan tafel.

Ze bedoelen het goed, maar het zorgt voor mij wel voor extra stress, en dat heeft zijn weerslag op mijn eten.

Ik ontwikkel steeds meer controle handelingen rondom het eten, zo kan ik er erg slecht tegen dat alles over mijn hele bord verspreid ligt en probeer alles bij elkaar te houden, dat gaat goed als we iets eten wat een “prutje” is maar doperwten of sla is voor mij echt een crime, dat gaat alle kanten op en daar wordt ik heel gestrest van. Ik “orden” ook ongemerkt de borden van de kinderen tijdens het eten, wat er weer voor zorgt dat ik op mijn vingers getikt wordt door de kinderen en die er dan weer smakelijk om lachen en grapjes maken.

Ik wil daar morgen met hun over gaan praten.

Ook de drang naar laxeren is nog steeds groot, ik vindt het moeilijk om te eten en al dat eten naar binnen te moeten eten (sommige maaltijden is voor mij echt moeten) en wetende dat je dit in je moet houden en er niets aan mag doen om het versnelt kwijt te raken.

Dat alleen zorgt voor stress en spanning, wat weer zorgt voor laxeerdrang.

Maar ik besef ook hierbij dat mijn eetstoornis, mijn “ziekte” dit veroorzaakt en dat zolang ik vecht ik een kans heb om beter te worden.

Ik wens jullie een fijn weekend toe allemaal en voor diegene die het nodig hebben een dikke knuffel.

Winter

Wit besneeuwde daken, auto’s die verstopt gaan onder een dikke laag sneeuw, de straat die spiegelglad is en ik kijk vanuit mijn huiskamerraam naar buiten naar spelende kinderen die in de sneeuw , sneeuwpoppen aan het maken zijn.

Voor mij is deze ijspret nu geen pretje, ik heb het de hele dag koud, mijn energie nivo is een stuk minder omdat mijn lichaam toch harder moet werken met deze kou, en besef dat mijn lichaam nog steeds niet goed kan inschatten hoe warm die mij moet houden, ik ben als de dood dat ik val, ik heb nog wel een stoot kussen op mijn kont maar die is niet meer zo massief als in het verleden en de kans dat ik nu bij een val een van mijn botten breek is meer aanwezig, nu dat ik het afgelopen jaar veel aan omvang ben kwijt geraakt.

Therapie gaat redelijk goed op dit moment, en ik heb nu het idee dat ik er wat aan heb, tis wel emotioneel zwaar, als ik thuis kom heb ik geen tijd om alles wat die dag besproken is de revue te laten passeren omdat mijn kindjes dan weer de aandacht vragen, het huishouden gedaan moet worden enz.

Vaak ga ik pas na 9 uur zitten en dat is het “me time”zoals ik dat dan noem. Ik heb een paar goede vrienden om me heen en met hun bespreek ik dan ook wat er gebeurd is, of wat me dwars zit, dat helpt dan wel om alles op een rij te zetten, en ook om inzichten te krijgen in hou ik me in situaties opstel.

Ik ben er bv achter gekomen dat ik niet zo bang ben voor personen maar meer voor situaties, ik ben constant op mijn hoede en heb een flinke dosis wantrouwen, niet omdat ik de personen niet ken of zo, maar meer omdat ik constant aan het inschatten ben welke kant een situatie op gaat, goed of negatief. Door zelf vaak met ´overdreven´ grapjes of opmerkingen te komen, heb ik dan vaak de controle in handen over hoe een situatie verloopt, en gaat het niet goed dan ben ik weg, ik loop dan weg of keer zover in mezelf dat ik geen contact meer maak met de mensen om me heen.

Wat eten betreft gaat het nog steeds met ups en downs, de eetstoornis trekt nog enorm, en ik probeer te eten maar dat is niet altijd gemakkelijk, ik merk dat de middagmaaltijd wel goed gaat, maar de avond en de ochtend maaltijd blijft moeilijk en die eet ik vaak ook tegen mijn zin in.

Ook de tussendoortjes zijn voor mij nog steeds volstrekt overbodig, maar ook die probeer ik trouw te eten, ook al is het met tegenzin.

Ik merk nog steeds dat ik de controle op andere vlakken zoek, en ook tijdens het eten bereiden gaat dat ook steeds verder, zoals verschillende snijplanken gebruiken voor de groenten, alles steeds maar weer ordenen, ook op mijn bord.Voordat ik de deur uit ga 3x alles controleren, als ik maar het idee heb dat ik de controle heb over mijn ding.

Controle over eten, controle over het huishouden, controle over situaties, en controle over mijn lichaam.

Aan het eind van de dag ben ik zo moe, ook al bestaat mijn leven alleen maar uit therapie en de kids, maar de hele dag bewust bezig zijn met al je stappen, al je handelingen dat vreet energie.

Ik heb het shirt en de armband besteld via hier en ik had ze binnen een paar daagjes al binnen. Ik ben er heel happy mee, het shirt valt wel wat groot, ik had een s besteld, maar het had makkelijk een m kunnen zijn, maar hij zit heerlijk en ik draag hem met trots. De armband ben ik al kwijt, die is door mijn dochter ingepikt hihihihihihi.

Als alles door gaat gaan we zondag met de filmploeg naar de winterefeling om een dagje uit te filmen, het lijkt me wel erg leuk, maar ook super vermoeiend.

Ik doe wel extra warme kleding aan want het zal fris zijn daar, mocht je toevallig ook gaan, schiet me dan gerust aan hoor, het lijkt me super leuk om ook met meiden/dames te praten die hier bij Proud2bme zitten, ( en als je het niet wil ga je natuurlijk niet op beeld) en natuurlijk doe ik mijn Proud shirt aan.

Ik wens jullie een fijne week allemaal, en voor diegene die gereageerd hebben op mijn vorig stukje super bedankt daarvoor ik lees de reacties graag en het is fijn om te weten dat er mensen mee leven.

Een dikke knuff voor jullie allemaal.

“Kersemus” 2009,

Vandaag is het tweede kerstdag, en terwijl ik dit schrijf besef ik dat veel van ons het moeilijk hebben op deze dag.

Vaak familie verplichten waar het eten in grote hoeveelheden aanwezig is, snoeperijen op tafel, gourmetten, fonduen of zelf een grote kalkoen, vaak gecombineerd met meer gangen, voorafje, hoofdgerecht, toetje.

Voor mij in ieder geval erg moeilijk, moeilijk om er van af te blijven, moeilijk om niet toe te geven aan mijn laxeer drang.

Voor mij is kerst meer het samen zijn met diegene die je dierbaar zijn, mijn kindjes momenten geven waar ze later aan terug denken.

Ook al zijn de cadeaus nog zo groot, of is het huis nog zo netjes en kraakhelder, al is er nog zoveel eten in overvloed, dat zijn vaak niet de dingen die kinderen zich herinneren, maar dat je met z’n allen spelletjes gedaan heb, een kerstfilm gekeken heb, lekker op kerstochtend met z’n allen in het grote bed stoeien, dat zijn de momenten die echt waarde hebben.

Ik heb van de week op youtube weer een filmpje van Tiny en Lau gezien Kersemus 2009. het blijven twee mooie portretten, maar ook al is het gescheld en gevloek een constante factor ook hun willen van de kerst iets moois maken.

Al 3 mijn kindjes zijn nu naar hun vaders toe, en ik zit nu lekker achter de pc met een mok thee te genieten van de stilte. Straks ga ik ook weer onderweg en is de rust weer verdwenen, maar nu geniet ik nog even.

Ergens zal ik blij zijn als deze dagen weer voorbij zijn en alles weer in zijn gewone ritme loopt. Toch weer die drang naar controle denk ik hihihihi.

Met mij gaat alles redelijk, afgelopen week veel last gehad van hoofdpijn en duizeligheid, ik denk dat mijn voorhoofdholtes weer gaat opspelen, in de zomer zou ik daaraan geopereerd worden maar zowel de narcotiseur als ik vonden dat geen goed plan, ik at toen erg weinig en laxeerde veel, en had dus veel lichamelijke klachten zoals hartkloppingen, duizeligheid, haaruitval, droge mond, droge huid etc.

Geen goede conditie dus om een operatie in te gaan, maar ik denk dat het nu misschien wel de tijd is om weer eens een afspraak te maken.

Want ik heb me de afgelopen week echt ernstig niet lekker gevoeld.

Ik heb ook therapie afgebeld want ik durfde niet eens te rijden met die duizeligheid.

Maar nu gaat het al weer wat beter, hoofdpijn is er nog wel, maar de draaierigheid is gelukkig weg.

Ik heb twee weken geleden de kleding lijn van proud2bme bekeken, ik vindt ze echt heel gaaf, en ben helemaal weg van de sieraden, dus ik ga zeker nog een leuke bestelling doen. Na alle kerstinkopen, nu even wat voor mezelf aanschaffen hihihihihihi.

Ik wil jullie allemaal een fijne dag toewensen vandaag, en de komende dagen, en voor diegene die het kunnen gebruiken geef ik een dikke knuffel.

Groetjes Sannie

Sneltrein,

 Afgelopen week is echt in een sneltrein voorbij gegaan.

Maandag kreeg ik te horen dat ze graag met mij verder wilde voor het tv programma,

Dinsdag kwam een van de redactieleden thuis bij mij om een handycam af te geven zodat ik zelf opname kon maken, en donderdag ochtend waren de eerste opname al met een filmploeg.

Nu ben ik niet zo groot behuisd en de ploeg bestond uit 5 personen, gelukkig is dit wel als het goed is de vast ploeg dus ik krijg niet steeds met verschillende mensen te maken, dat geeft mij wat meer rust, en daar ben ik wel heel blij mee.

Maar mijn huisje was dus erg vol.

Rond half 10 voelde ik me licht in mijn hoofd en wilde wat eten, ik had voor een snelle Jelle gekozen, maar het was zo druk in de huiskamer dat ik in de keuken ben gaan eten, ik wilde even mijn rust hebben, zodat ik zonder te veel stress de ontbijtkoek naar binnen kon werken, ik vindt het toch een hele hap zo’n ding.

De therapie vindt ik nog steeds niet leuk, ik vind de pauzes leuker dan de blokken therapie, het ligt niet aan de meiden, en ook niet aan de therapeuten, maar ik heb geen idee wat ik moet doen, wat er verwacht wordt, waar ik aan moet werken etc.

Ook heb ik het idee dat deze vorm van therapie niet echt voor mij werkt.

Ik heb er met een van de therapeuten over gesproken, en ik heb gevraagd of ik het nog een paar weekjes kon aankijken en daarna een gesprek kon hebben met haar zodat we dan kunnen kijken hoe verder.

We hebben het termijn op drie weken gesteld, ik wil het er het beste van maken, maar ik merk wel dat het me steeds meer kost, ik ben kortaf tegen de mensen om me heen, en heb zelfs ruzie gemaakt met een verkoopster in een winkel.

Zo ben ik helemaal niet, ik ben zelf altijd heel rustig en gemakkelijk in de omgang.

Hieraan merk ik dus dat ik niet lekker in mijn vel zit en dat heeft ook weer zijn uitwerking op mijn eetgedrag.

De drang naar de lax begint weer enorm toe te nemen en ik kan niet veel dingen doen om de spanning naar beneden te brengen.

De opname ochtend met de filmploeg was erg leuk, en ik heb er een goed gevoel bij en vindt ze stuk voor stuk heel aardig en ik hoef maar aan te geven als het niet gaat of zo en het draaischema wordt aangepast.

Wat dat betreft is het absoluut geen trigger voor mij ( waar ik wel bang voor was)

Het enige wat ik achteraf merkte is dat het me wel veel energie kost, en ook al waren ze er maar 3 uurtje nadien zat ik helemaal te trillen en te shaken van de ontlading van de spanning die je toch onbewust heb.

Ik ben die dag om 06:15 opgestaan en nadat de filmploeg weg was, had ik ook nog therapie en de kindjes natuurlijk, al met al was ik rond half tien zover dat de kids op bed lagen en ik eindelijk kon ontspannen.

Vrijdag had ik niks gepland en dat was maar goed ook, ik heb van 10 uur tot 3 uur op bed gelegen en geslapen, dat was goed want ik was helemaal leeg.

Ook zaterdag heb ik nog rustig aan gedaan en zaterdag avond sinterklaas gevierd met mijn kindjes.

Op therapie hadden we ook sinterklaas gevierd donderdag met het sinterklaas spel, en ik vond het zo leuk dat we dat zaterdagavond ook met de kindjes gedaan hebben.

Het was fijn want ik merkte dat ik me voor een paar uurtjes niet bezig hield met mijn eetstoornis.

Even geen “lastige”vragen, geen radertjes die doormalen in mijn hoofd, maar gewoon even plezier maken en veel lachen.

Ik wilde het opnemen voor tv, maar ik had de energie niet om ook dat er nog bij te doen, dus ondanks dat ik de camera wel bij me had heb ik het niet gedaan, ach er komt nog kerst aan en dan wil ik het spel nogmaals spelen, dus dan neem ik het dan wel op.

Nu dat ik niet meer werk ( ik zit in de ziektewet vanwege therapie) en therapie volg, merk ik dat ik alleen maar bezig ben met mijn eetstoornis en dat mijn wereld een stuk kleiner wordt.

Ik mis mijn werk enorm, ik krijg lieve kaarten van mijn collega’s, dat doet me goed, en vanwege hun steun wil ik ook echt mijn best doen op therapie.

Maar mijn wereld is nu wel een stuk kleiner geworden en bestaat eigenlijk alleen maar uit therapie, de kids, en het huishouden, ik mis denk ik het "gewoon even Sannie zonder alle toeters en bellen erom heen" zijn. 

Op mijn werk is de 13^de een personeelsfeest, en ik zou er graag heen willen, alleen is het met een diner erbij en dat houdt me tegen, het idee dat ik dan daar tussen al die etende collega’s moet gaan zitten, niet wetende hoe het eten bereid is, door wie enzv. dat weerhoudt me.

En om daar te gaan zitten terwijl je zelf niet eet, met al die etende collega’s om je heen? Ik weet het niet.

Ik denk dat ik wel ga, maar dan voor of na het eten, of ik bel morgen even naar mijn werk om te vragen hoe het diner gehouden wordt, als het bv een lopend buffet is waar je zelf je eten kan halen en dan als zijnde een soort bbq het bij sta tafels kan opeten, dan is het een stuk makkelijker om als niet etende collega er tussen te staan.

Dus die beslissing laat ik nog even open.

Ik wens jullie allemaal een goeie week toe, en voor diegene die het kunnen gebruiken een dikke knuffel.

Groetjes Sannie

De eerste week zit erop

Donderdag was op zich een rustige dag met twee therapieblokken, en ook het avondeten viel mee. Wel werd in het laatste blok gelijk gevraagd of ik mijn lax al weggedaan had. En dat het “team”van therapeuten geschrokken waren en mij besproken hadden in hun vergadering en dat ik per direct een afspraak had om mijn behandelplan door te nemen.

Ik  vond de reactie erg overdreven en klapte daardoor dicht. Wist niet meer wat ik erop terug moest zeggen.

Vrijdag om half 4 kwamen er twee dames lang van een productiebedrijf, omdat ze een programma willen maken over eetstoornissen, zij zochten daarvoor een moeder met een eetstoornis en ik had me een tijdje geleden daarvoor aangemeld, wel met de nodige reserve, want je weet nooit wat ze zoeken. Maar mijn reserves wat dat betreft zijn nu weg en ik heb er een goed gevoel over.

Vrijdagavond en zaterdag was ik bij een goede vriend en dat was wel ontspannen.Op zaterdagmiddag zijn we nog even het centrum van Schiedam in gegaan,  en ik heb daar weer wat thee gescoord. Eten is een probleem, maar ik heb er een nieuwe verslaving bij en dat is losse thee soortjes verzamelen.

Bij een theewinkeltje heb ik weer twee heerlijke smaakjes meegenomen, en daar geniet ik nu terwijl ik dit tik van. 

Zondag ben ik samen met een andere vriend naar Kerkrade gegaan.

Daar kon je op een speciale ouderwetse pietentrein stappen en werd je naar een oud stationnetje gebracht. Onderweg kwamen we sinterklaas tegen, die autopech had en die moest toevallig ook naar dat zelfde station. Dus de vraag aan alle kindjes was natuurlijk of sint mee mocht, nou er was er geen een die nee zei !!!! Dus huppa sint en zijn makkers in de trein en wij weer op weg naar station Simpelveld. Daar aangekomen met de sint, een klein feestje gehouden en nadat alle kinderen een cadeau gekregen hadden weer terug in de trein met sint naar de auto en daarna naar Kerkrade.

Omdat we toch in de buurt waren zijn we even lang het 3 landen punt gegaan en hebben daar warme chocolademelk gedronken met slagroom, voor mij een uitdaging, maar ik heb het weten te drinken zonder schuldgevoel.

Daarna via Duitsland, België weer terug naar Nederland en bij de Nederlandse grens gestopt voor een Mc Donalds, daar heb ik niks van genomen, dat is mij net te veel van het goeie. Maar de kindjes zaten vol smaak te eten. Ik heb die avond mijn maaltijd overgeslagen, ik merk dat ik toch weer wat aan het hannessen ben met mijn eetpatroon, dat komt deels door de therapie, en deels omdat ik het gewoon even niet meer wil. Ik moet nu 6 eetmomenten hebben, maar kom vaak maar aan 4 eetmomenten.

Maar ik blijf het proberen, de ochtend is en blijft een uidaging omdat ik al vanaf jongs af aan niet gewend was om te ontbijten. Daar werd vroeger nooit zo op gelet omdat mijn moeder altijd op bed lag, haar roes uit te slapen. Dus dat blijft een uitdaging, en ik krijg het soms met moeite en vaak helemaal niet weg.

Ik heb zondag ook een “oude” schoolvriend van mij via deze site op de hoogte gebracht, ik wilde het hem al eerder vertellen, maar kon de woorden en het moment niet vinden om dat te doen. Ik was bang dat hij het contact zou verbreken als hij wist dat ik “eetgestoord” ben. Maar gelukkig reageerde hij heel positief en heeft ook een super lieve reactie achter gelaten.

Ik merk dat ik steeds meer de behoefte heb om “open kaart “te spelen, maar dat ik de woorden niet altijd kan vinden of dat er toch iets is wat ervoor zorgt dat ik ze niet over mijn lippen krijg. Tis ook niet iets waar je nou ontzettend trots op bent, maar ik wil ook niet meer hoeven liegen of situaties vermijden. Vandaag weer naar therapie geweest en gelukkig had ik een afspraak met een van de therapeuten 1 op 1.

Hier heb ik alles verteld, dat ik het niet naar mijn zin heb, dat ik vind dat het laxeer verhaal uit zijn proporties is getrokken enz.

Afgesproken is nu dat ik het drie weken aankijk, en dat we daarna een terugblik hebben op de afgelopen weken.

Als het dan nog steeds niet goed voelt dan gaan we kijken naar wat wel goed is voor mij. Dus ik ben benieuwd.

Zo en nu lekker douchen en naar mijn bedje, morgen mag ik weer naar therapie….. joepie ….. ik kan haast niet wachten hihihihihihihihi.

Normaal ben ik best wel een gangmaakster maar daar durf ik niks te vertellen en zit er stilletjes bij. Dat is niet des Sannie , dus ik ben benieuwd of dit echt wel gaat werken. Maar goed, ik zeg altijd dat je alles moet proberen. Dus ik probeer het gewoon, en wie weet.

Groetjes Sannie

Het zit hem in de kleine stomme dingen

Vandaag mijn derde dag gehad bij therapie.

Het eerste uur hadden we creatieve therapie, en dat moet voor mij geen probleem zijn.

Maar doordat de therapeute die dit uur ondersteunt geen goede tijdsplanning had ( en tijd tekort kwam) werd halverwege het programma aangepast.

Dit zorgde bij mij voor een heel onrustig gevoel en ook een opgejaagd gevoel.

Ik vond het heel apart om te merken dat als er ineens een verandering is, dat dit toch wel zijn weerslag heeft en dat ik dus duidelijk behoefte heb aan structuur.

Ik heb dit al eerder gemerkt, misschien komt het ook dat doordat ik steeds meer mijn eetpatroon aan het opbouwen ben, ik mijn gevoel voor controle op andere dingen richt.

Ik merk aan mezelf dat ik thuis steeds meer alles aan het afkaderen ben, vooral met stomme dingen zoals de was ophangen, ik betrapte me erop dat ik vanochtend de handoeken van groot naar klein aan het ophangen was en er hing er een tussen die kleiner was, en die moest op dat moment verplaatsen zodat het wel weer in de juiste volgorde hing. Normaal zou ik daar niks om geven.

Dit is een van de kleine dingen waarin ik merk dat ik toch controle ga zoeken op andere gebieden.

Van de week was ik boodschappen aan het doen en ik werd ineens niet lekker, kreeg een drukkend gevoel op mijn borst, voelde me licht in mijn hoofd, had het idee dat ik sneller moest ademen, mijn bewustzijn vernauwde zich (alsof ik ineens moeite had met alles wat er om me heen gebeurde), ik voelde me benauwd etc.

Ik denk dat het wat klachten zijn van hyperventilatie, alhoewel ik dat nooit heb gehad en dus niet weet hoe dat zou moeten voelen.

Ik denk dat het deels door de stress komt van vorige week.

Het lijkt wel alsof  ik het een aan het verruilen ben voor het ander.

Erg prettig ;-) ( maar niet heus)

Vanavond voor de eerste keer avond eten gegeten bij therapie. Ik vond het erg lastig ook omdat er nu ineens gelet op wat je eet, en voor mij er nog meer de nadruk op het avond eten komt.

Ik vond de kwaliteit van het eten redelijk goed, het eten word ergens anders gemaakt en komt dan in een warm houd kar naar ons toegebracht.

Normaal verlies je daardoor smaak en geur en ook kleur , maar het viel reuze mee, en ik vond het lekker.

We hadden rijst, gemengde groente, sla, en een soort hachee prutje, en als toetje griesmeelpap.

Ik zat ook behoorlijk vol na afloop, en nog wel eigenlijk hihihihihihi.

Morgen de laatste dag voor deze week en ik ben heel benieuwd hoe die gaat verlopen.

Voor ieder die het nodig heeft weer een dikke knuffel en ik hoop dat jullie met mij meeduimen dat we morgen ook weer iets lekkers eten.

onderbuik gevoel

Soms gebeurt er iets of beland je in een situatie die je al vanaf het begin tegen staat, vaak kan je zelf niet eens aangeven hoe of waarom, maar voelt het gewoon niet goed.

De vraag is dan hoe je daar mee om gaat.

Sinds gisteren zit ik in de 4 daagse therapie, ik vond de dag van gisteren erg moeilijk, ook omdat er zo veel nieuwe indrukken op je afkomen, maar ook omdat je met een hele nieuwe groep start en je toch moet wennen aan elkaar, zij aan mij en ik aan hun. Ook de therapeuten moet je leren kennen.

De therapeut van gisteren lag mij totaal niet en ik vond haar erg autoritair en negatief overkomen, misschien in haar ogen nodig voor jonge meiden, maar dat gaat niet werken bij mij. Ik ben nu 39 en heb toch wat meer levenservaring dan de meeste meiden van mijn groep, en om dan te zien hoe een therapeut andere benaderd op een in min ogen een aanvallende manier, daar krijg ik de rillingen van over mijn rug.

Vandaag heb ik geprobeerd om wat meer contact te leggen met de meiden van de groep, maar ik heb het idee dat sommige niet echt open staan voor contact. De therapeuten van vandaag waren wel een stuk prettiger en ik vond de dag van vandaag dan ook iets minder negatief dan die van gisteren. Aan het eind toen we naar huis gingen en ik moest wachten buiten op mijn “taxi” bleven er drie meiden bij me staan totdat ik opgehaald werd omdat ze het niet leuk vonden dat ik alleen bleef staan wachten, dat vond ik wel weer heel tof.

Ik heb het besluit genomen om deze week aan te kijken en anders volgende week een gesprek aan te vragen, ik heb echt een onderbuik gevoel dat dit niet echt de weg voor mij is, maar omdat ik zelf vindt dat je alles moet proberen en ik twijfel of mijn eetstoornis nu niet aan het trekken is, wil ik eerst de week afmaken.

Morgen moet ik avond eten meedoen daar en ik weet dus echt niet wat ik krijg of wat er klaargemaakt wordt.

Dit zal dus echt een flinke uitdaging zijn voor mij, normaal ben ik diegene die alles klaar maakt wat eten betreft, en nu moet ik maar afwachten.

Super spannend dus.

Ik hoop dat het iets makkelijks is, duimen jullie voor me? 

Slap

Alle spanning is me toch te veel geworden, ik heb me weer laten verleiden en naar de lax gegrepen.

Ik voel me zo stom, en aan de andere kant ook weer opgelucht, stom omdat ik weer een terug val heb, opgelucht omdat ik nu de spanning kan laten gaan.

Ik wil proberen om toch voor maandag weer te stoppen, maar ik heb het gewoon even heel hard nodig om deze dagen door te komen, zaterdag is mijn laatste werkdag en ik hoop dan dat de spanning minder wordt, en dat ik dan de lax opzij kan zetten.

Afgezien van de lax, eet ik op dit moment ook weer minder. Ik heb vanavond ook mijn avond eten overgeslagen. Ik heb er echt ff geen fut voor om er tegen in te gaan, door de lax en de pijn (flinke kramp) die ik er van heb voel ik me flink misselijk, dus echt trek in eten is er ook niet.

Ook heb ik mijn bloed laten testen vorige week bij de huisarts, ik voel me al weken dood en dood moe, zo moe dat ik s’avonds niet eens meer de fut heb om te praten en veel moeite moet doen om geduld te hebben om de kids aan te horen.

Vandaag kon ik bellen voor de uitslag, en mijn bloed was oke, geen gekke/opvallende dingen.

De dokter vertelde dat er een grote kans inzat dat doordat ik nu weer iets van een eetpatroon opgebouwd heb, en mijn lichaam niet langer in de reserve stand staat, nu alles er een beetje uit begint te komen, waaronder ook de vermoeidheid, ik moest het nog een paar weekjes aankijken en dan evt. een nieuwe afspraak maken.

Ik vond het al moeilijk om naar de dokter te gaan met deze klachten omdat met je eetstoornis al gauw alle klachten daarop geschoven worden en er ook vaak iets heerst van “je doet het jezelf toch aan”. Dus voor mij is de drempel naar de dokter erg hoog.

Door mijn eet gestoord gedrag heb ik vrij veel klachten, hartkloppingen, jeuk overal, haaruitval, droge mond, droge huid, tintelende handen/vingers, constant koud, concentratie problemen, slapeloosheid afgewisseld met extreem veel slapen, weinig geduld, slechter zien, energie tekort, pijnlijke gewrichten overal.

Als ik het zo zie dan snap ik mezelf nog minder dat ik hier mee door blijf gaan, ik voel me dan nog stommer, maar iets in mij kan de cirkel gewoon niet doorbreken

Maar deze klachten hou ik liever voor mezelf dan dat ik ze met een dokter bespreek, ik weet het antwoord toch al………. Meer eten en stoppen met de lax , maar goed als dat zo makkelijk geweest was dan had ik het wel zonder hulp gekund.

Ik ga zo lekker nog wat tv kijken en de kids zo naar bed brengen, en dan lekker een warme douche nemen ( mijn 3^de voor vandaag) ik weet dat dit niet goed is voor mijn huid, maar het is zo lekker warm en zorgt ervoor dat ik even minder last heb van mijn lijf, alsof een warme deken over me heen komt.

By the way, ik slaap s’nachts ook met een elektrische deken, want heb het zo koud, en aangezien dat ik alleen ben, kan ik alleen op die manier warm blijven.

Voor iedereen die het kan gebruiken een dikke knuffel.

4 daagse therapie,

Op dit moment zijn het spannende tijden hierbij mij thuis.

Goed bedoeld, maar slecht bedacht

Hoe vaak ik de afgelopen maanden niet al goed bedoelde "adviezen" krijg van mensen uit mijn omgeving, ik kan ze niet meer tellen. En het blijft niet alleen bij adviezen maar ook vaak goed bedoelde opmerkingen en positief bedoelde feedback. Maar veel van deze opmerkingen, adviezen en feedback geeft vaak het tegenovergestelde effect.

Mijn collega's van de afdeling weten nu van mijn eetprobleem, ik heb het ze een maandje geleden verteld, voor mij geeft dat aan een kant rust want nu dat mijn "geheim" op tafel ligt, hoef ik niet meer allerlei foefjes te verzinnen om niet samen met hun te lunchen, leugentjes te verzinnen zoals "ik heb geen trek, ik heb al gegeten enz.".

Nu kan ik bij de koffie pauze aan tafel gaan zitten en alleen thee drinken en rustig het alleen bij mijn thee houden zonder dat er vragen gesteld worden, ik kan bij de lunch rustig mijn boterham eten zonder dat de vraag gesteld wordt of dat alles is wat ik eet.

Maar aan de andere kant...... als ik mijn brood op heb (wat bij mij wel ff duurt) is er altijd wel een van de collega's doe "goed bedoeld" zijn/haar duim opsteekt en mij een schouderklopje geeft met de woorden erbij "goed gedaan hoor" .

Goed bedoeld maar wel slecht bedacht......................., het geeft mij het gevoel dat ik een kind ben die je met positieve aandacht beloont als die zijn bordje leeg gegeten heeft, als een van mijn andere collega's hun bord leegeten sta ik toch ook niet als een juichende complimenterende positivo naast hem handen klappend hem of haar toe te juichen?

Een paar maanden geleden was ik uitgenodigd voor een avondje kaarten bij een stel collega's/vrienden die van het probleem afwisten, zij hadden bij A.H een aantal zakken snoep en chips gekocht voor die avond en hadden van een of ander spaar systeem stickertjes gekregen.
Ze hadden bedacht dat elke keer als ik een snoepje zou eten ik een stickertje zou krijgen.

Goed bedoeld maar slecht bedacht............ ik voelde me net een kind, mijn zoontje van 6 krijgt ook stickers op zijn hand van zijn juf als die iets goed gedaan heeft in de klas.

Ik ben binnen 10 minuten weer naar huis gegaan.

Een collega die ik een tijdje niet gezien had( hij is ziek), stond van de week op mijn werk in de gang te wachten op de bedrijfsarts, toen ik hem zag heb ik hem gelijk een knuffel gegeven want ik weet dat het wel ernstig moet zijn wil hij thuis blijven, hij had mij een tijdje niet gezien en ik denk dat hij schrok van hoe ik eruit zag, en toen ik hem een knuffel gaf en hij zijn armen om mij heen sloeg en meer bot voelde als dat hij gewend was, maakte hij de opmerking midden in de gang "wel blijven eten hoor !!!!! "

Goed bedoeld, maar slecht bedacht.......... Ik kon alleen maar uitbrengen dat de bedrijfsarts op hem stond te wachten, de dame van personeelszaken die naast hem stond liep achter mij aan toen ik wegliep en zei "je weet toch wel dat het een grapje is, dat hij het niet zo bedoeld?"
Ik zei dat ik dat wel wist, maar leuk is het niet als je zo aangesproken wordt midden op de gang waar veel collega's ook lopen. Ik voel me de laatste weken wel wat beter over het algemeen genomen , maar merk wel dat "negatieve" opmerkingen harder binnen komen.

20 mensen kunnen je vertellen dat je er mooi en goed uitziet en dat doet me niet veel, maar een minder leuke uitspraak en die blijft dan de hele week hangen. Mijn schoonzusje maakte van de week de opmerking dat ik er slecht uitzag, terwijl ik me juist wat beter voelde.

Goed bedoeld, maar slecht bedacht............. Zo een opmerking kan bij mij juist weer een hoop triggeren, dan ga ik bedenken wat ik vindt dat niet goed is aan mij en dat koppel ik aan die uitspraak , zodat ik genoeg redenen heb om te denken dat ik niet goed genoeg ben, dat ik lelijk ben enz. wat dan ervoor zorgt dat ik meer in mijn eetstoornis duik.

Het zijn juist dit soort goed bedoelde adviezen, opmerkingen, en feedback die vaak ondoordacht zijn. En het ergste is, dat ik het ze vaak ook niet kwalijk kan nemen. Ik begrijp mijn zelf al soms niet laat staan een ander, en ik denk dat er niet veel zijn die snappen hoe een eetstoornis werkt tenzij je het zelf heb meegemaakt of er zelf een heb.

Ik wil niet dat mensen met tips en zo aan komen, doe maar gewoon, ik ben niet anders als jij, alleen eet ik anders. Ik ben in gevecht, en als ik het niet meer aankan dan weet ik de juiste personen wel te vinden, En heb ik vaak ook niet meer nodig dan een luisterend oor.

Niemand kan het eten bij mij naar binnen krijgen alleen ik.

En al gaat het stapje voor stapje, ik kom er wel.

Ik weet dat ik dit kan winnen, alleen de goed bedoelde, maar slecht bedachte adviezen, tips, feedback en opmerkingen maken het er vaak niet makkelijker op. Ik wou dat mensen zich eerst eens gingen verdiepen in eetstoornissen voordat ze zulke uitspraken doen. Ik ben nu wel zo ver dat ik kan zeggen op een rustige manier dat dit niet is wat ik nodig heb en aangeef wat ik wel nodig heb.

Maar dat wil nog niet zeggen dat de radertjes in mijn hoofd niet meer draaien en dat de stem van mijn eetstoornis zwijgt, op zo een moment schreeuwt en roept die en probeert mij weer te verleiden.

Spanning

Soms voel ik me net een verslaafde, verslaafd aan het niet eten, verslaafd aan het laxeren,  en het gevecht daar tegen is zo vermoeiend.

Afgelopen woensdag was voor mij een hele heftige dag, in de ochtend op mijn werk onverwachts een ontruimingsoefening met klanten ( wat totaal niet goed ging),

daarna naar de bedrijfsarts om weer mijn verhaal te doen en hem een update te geven over mijn herstel,

toen een emotioneel weerzien met een collega die al een tijd in de ziektewet zat en die gelijk een rake opmerking maakte “wel blijven eten hoor”midden op de gang,

daarna naar therapie en daar op de weegschaal ( en de weegschaal en ik zijn echt geen vriendjes, hij geeft altijd hele andere dingen aan als dat ik wil ;-),

en toen hoorde ik dat er een plekje vrijkwam in de volgende ( fase 2) therapiegroep  en dat ik daar voor waarschijnlijk in aanmerking kwam.

Dat zou ik dus komende week horen of dat doorging.

Kortom genoeg factoren aanwezig om een enorme spanning te voelen en dat gebeurde dus ook, ik voelde me heel onrustig en had enorme behoefte om die spanning te ontladen.

Normaal zou ik dat doen door mijn eten te stoppen en te laxeren, maar omdat ik echt wil proberen om naar die volgende fase te gaan wilde ik dat niet doen en heb ik geprobeerd om wat te tekenen en wat gitaar te spelen.

Echt helpen deed dit niet.

Donderdag ochtend weer gewerkt en toen ik naar huis reed werd ik gebeld door therapie dat ik daadwerkelijk door mocht. En huppa de spanning vloog weer omhoog.

Toen s’avonds mijn jongste ruzie ( 6 jaar) begon te maken met de middelste (13 jaar), barste de bom en ben ik uitgevlogen tegen mijn jongste, ik heb hem op bed gegooid en keihard tegen een kunstof box aangetrapt.

 Eeeeehhhmmm de box spatte in een paar stukken uit elkaar en lag hulpeloos aan de andere kant van de kamer, de jongste in tranen en de middelste stond heel stil te zijn om maar niet op te vallen.

Ik heb toen een vriend gebeld om te vragen of hij langs wilde komen om met mijn jongste te praten en de zorg even van mij over te nemen.

Ik baalde er zo van en dacht maar aan een ding, ik ga weer mijn ding doen, en laat iedereen maar lekker kletsen, als ik mijn ding kan doen dan voel ik me rustig en kalm, dan voel ik me in controle.

Ik ben er wel trots op dat ik niet naar de lax heb gegrepen alhoewel de behoefte er heel erg was, en nog steeds is.

De verleiding om weer terug te gaan naar mijn eetstoornis is af en toe zo groot, en dat vindt ik nu het moeilijkste om dat gevecht te vechten, om proberen sterker te zijn dan de drang die je steeds in je voelt.

Ik ben dit weekend lekker weggeweest en dat heeft me wel weer wat rust gegeven, alleen wilde ik echt niet naar huis, en zelfs nu dat ik weer thuis zit staat het me tegen, en ik merk dan ook dat ik elk excuus aangrijp om maar niet hier te zijn. als ik weg ben dan kan ik alles een beetje vergeten, net alsof het niet bestaat, maar thuis is het heel anders.

Alsof ik weet dat thuis mijn gevecht tegen mijn eetstoornis weer op me wacht.

Dagboek

Ruim 9 jaar geleden kwam jij in mijn leven, als een roofdier kwam jij aangeslopen om mij als jou prooi uit te zoeken, ik was zwak en weerloos, niet bestand tegen de verleidingen die jij mij bood.

Mijn naam is Sandra, ofwel Sannie en ook ik heb een eetstoornis, 39 jaar en moeder van 3 kids, geen jong meisje dus maar net zo in gevecht als vele van jullie hier.

Anorexia, Boulimia ik ken ze beide maar al te goed, Eetstoornis Niet anderszins omschreven, dat is de naam van het gevecht die ik elk eetmoment weer aanga. Heen en weer geslingerd worden tussen beide stoornissen, weken/maanden leven op X calorieën en laxeren , gevolgd door maanden van eetbuien en schuldgevoel.

Al jaren levend met een masker op om maar niemand te laten zien wat er echt in mijn eigen "ikje" speelt, je eenzaam en alleen voelen, ook al ben je omringt door mensen, en je buiten de groep voelen staan.Zo op zoek naar houvast en controle over alles en dit alleen kunnen vinden in je eetpatroon, want dit is het enige waar je echt controle over heb.

Ik ben ziek, ik heb een eetstoornis, maar ik weet dat ik niet alleen ben, dat er met mij duizenden jonge vrouwen, maar ook veel "oudere"vrouwen kampen met dezelfde ziekte.

Door mijn verhaal hier te plaatsen wil ik laten zien dat een eetstoornis in alle leeftijden voorkomt, maar dat het niet veel verschilt van de verhalen van de andere meiden hier.

Groetjes Sannie

Even voorstellen

Mijn naam is Sandra Burmester, 39 jaar jong en moeder van 3 kids. Wie had ooit gedacht dat ik een eetstoornis zou ontwikkelen, al 9 jaar vecht ik tegen deze stille "vriend", en net als met alle andere vriendschappen, soms hou je van hem en soms kan je hem niet uitstaan.

In mijn jeugd was eten vaak al een probleem, ik was een langzame eter en hier werden regelmatig grapjes over gemaakt aan tafel, de andere waren vaak al lang klaar als ik nog niet eens de helft van mijn bord leeg had.

Er waren zelfs momenten dat de andere al klaar waren en aan hun toetje begonnen en omdat ik niet snel genoeg was, aten ze mijn toetje ook maar op, nu denk je ach das toch niet zo erg, maar als klein kind je toetje zien op gegeten te worden door andere ( het lekkerste deel van de maaltijd) heeft grote indruk op mij gemaakt.

Ik was de eerste van totaal 4 kinderen in ons gezin, en omdat mijn moeder zwanger was van mij moesten mijn moeder en vader trouwen, na mij kwam nog een broertje en een zusje, en later nog een zusje van een andere vader.

Het huwelijk van mijn moeder en vader was niet goed te noemen en terwijl mijn vader steeds meer aandacht ging geven aan zijn zelfgebouwde computer, ging mijn moeder steeds meer vrijwilligerswerk doen in een speeltuin in de buurt.

In die periode is mijn moeder ook gaan drinken, eerst gewoon voor de gezelligheid, naderhand steeds meer en meer. Het huwelijk tussen mijn ouders kwam tot een einde toen ik 10 jaar was.
De ruzies tussen mijn ouders en het drinkgedrag van mijn moeder waren toch wel orde van de dag. En ondanks dat mijn vader niet meer thuis woonde bleven de drank problemen rondom mijn moeder zich verder ontwikkelen.

Regelmatig kon mijn moeder niet voor ons zorgen omdat ze te dronken was en kwam de zorg voor mijn broertje en zusjes op mij terecht. Doordat er veel geld naar de verslaving ging van mijn moeder was er vaak weinig geld over om eten en andere benodigdheden te kopen. Ook kwam mijn moeder niet haar bed uit ‘s ochtends omdat zij daar niet voor in staat was, ontbijt werd al gauw overgeslagen en brood namen we wel mee, maar vaak met het goedkoopste ( ongezonde) beleg. Ik voelde me toen ook heel erg alleen en eenzaam, op school werd ik veel gepest, zowel op de basisschool als later op het voorgezet onderwijs. Mijn zelfvertrouwen was (en is nog steeds) erg laag.

Ik ben samen gaan wonen met mijn vriend toen ik 20/21 jaar was, en heel wat keren heb ik het moeilijk gehad toen ik bij hem thuis kwam, zijn moeder had nog 3 zonen thuis wonen en was gewend dat die een flink bord eten op aten, het kwam dan ook vaak voor dat ik meer at als wat ik wilde en stiekem naderhand naar het toilet ging om te spugen, niet dat ik dit bewust deed, maar omdat ik zoveel gegeten had dat het er spontaan weer uit kwam, ik durfde dit nooit te zeggen.

Na twee kinderen gekregen te hebben en heel wat jaartjes verder, deed ik vrijwilligerswerk in een buurthuis bij een speel-o-theek. Door spanningen daar en door het steeds slechter gaan van mijn relatie, begon de eetstoornis voor de eerste keer zich echt te uiten. Ik heb toen wekenlang niets gegeten, en had soms ook flinke eetbuien tussendoor, dat ik ineens alles binnen een half uur naar binnen werkte. Dit had een flinke aanslag op mijn darmgestel en die deed dan ook door het weinige eten niet veel meer.

Ik weet nog dat de drang om naar de wc te gaan er wel was, maar alles was zo hard wat erin zat dat mijn lichaam het er niet uit kon krijgen, huilend heb ik op de wc gezeten omdat alles zo zeer deed.
Tot op een dag, een van de psychologen ( die praktijk hielden in het buurthuis) langs liep en zei tegen mij, het gaat niet goed met jou he!!!! Ik barste in tranen uit en hij stuurde me naar de huisarts voor een verwijskaart, en een week later zat ik bij hem op consult, ik heb toen een aantal gesprekken gehad, en waarbij ook mijn toenmalige vriend betrokken werd.

De vraag werd daar gesteld wat we buiten de kids om nog samen hadden ( met de bedoeling om de positieve dingen te benoemen) wij konden beide niks verzinnen wat er nog zou zijn en hebben toen besloten dat het beter was om uit elkaar te gaan. Omdat wij geen ruzie hadden en er geen sprake was van haat en nijd zijn we ook als goede vrienden uit elkaar gegaan, en dat zijn we tot op de dag van vandaag nog steeds.

Nadat wij besloten hadden om uit elkaar te gaan ontmoete ik vrij snel al weer een nieuwe partner, en doordat hij me steeds stimuleerde om te eten raakte de eetstoornis al weer gauw naar de achtergrond. Ik ben met hem gaan samen wonen en helaas bleek hij niet zo charmant als dat hij zichzelf aan het begin deed voorkomen. Op het moment dat wij gingen samen wonen veranderde hij van de leuke lieve meelevende man in een dominante, overheersende, onberekenbare man, die agressieve neigingen vertoonde, die hij vaak botvierde op mij.

Wij kregen samen nog een zoon, en na 3 ½ jaar ben ik letterlijk daar weggevlucht met mijn kindjes. Ik probeerde wanhopig de controle vast te houden door weer niet te eten en extreem veel te skeeleren. (elke dag een uur anderhalf uur , flink doorgaan)

Na weggegaan te zijn bij hem, woonde ik voor het eerst op mezelf. Ik heb veel hulp gehad van een vriend en wij zijn toen ook een relatie begonnen. Het alleen wonen vond ik echt verschrikkelijk en had vaak eetbuien, mijn gewicht schommelde in de hele periode dan ook vaak van 65 kilo naar 85 kilo. Mijn eetbuien had ik voornamelijk s'avonds als de kids op bed lagen en als ik alleen was, was er iemand bij dan had ik die behoefte niet. Ook verstopte ik vaak eten zodat niemand het kon vinden en ik het voor mezelf had.

Ik wist hoe mijn toenmalige vriend dacht over dikke mensen en probeerde dan ook vaak om weer af te vallen. Wat niet altijd lukte. Het eerste jaar nadat ik op mezelf woonde heb ik ook bewust rust en tijd genomen om alles op een rij te zetten en de kids en mezelf de tijd te geven om alles te verwerken.

Het tweede jaar ben ik begonnen aan mijn rijbewijs en een mbo opleiding. Beide gingen me goed af en voor beide slaagde ik "makkelijk" en in een keer. Ondanks dat ik enorm trots was op mezelf bleef ik mezelf naar beneden halen en een lage eigenwaarde houden. Ik vond ( vindt) mezelf niet mooi, dik, lelijk en niets waard.

Ook deze relatie liep op de klippen in oktober vorig jaar (2008) na een hele reeks denigrerende opmerkingen heb ik gevraagd of hij zijn spullen wilde pakken en naar zijn eigen huis wilde vertrekken, ik zei dit omdat ik heel erg gekwetst was, en niet zozeer om de relatie te verbreken. Dit heb ik ook meerdere keren nog gezegd naderhand. De volgende dag ging ik naar mijn werk en bij thuiskomst bleek dat hij inderdaad zijn spullen meegenomen had ( we woonde niet samen maar in 4 ½ jaar tijd gaan er toch heel wat spullen over en weer), op bed lag een briefje waarin hij het "uit"maakte, 4 ½ jaar relatie en je word gedumpt via een briefje. Ook weer een enorme boost voor mijn zelfvertrouwen !!!!!! niet dus !!!! De eetstoornis kwam weer lekker om de hoek kijken en weer volgde weken van niks eten/eetbuien.

In December/januari begon ik mezelf weer een beetje terug te vinden en schreef me in op een datingsite. Hier leerde ik een hele leuke man kennen en beging febr. hadden wij elkaar voor het eerst ontmoet. We hadden veel lol samen en het klikte heel goed, maar door mijn gebrek aan zelfvertrouwen en mijn angst om gekwetst te worden hield ik hem op een afstand, op het moment dat ik echt klaar was om een relatie met hem aan te gaan, kreeg hij zelf problemen en liet mij "vallen".

Dit triggerde de eetstoornis weer en sindsdien is mijn grote "vriend"weer in mijn leven, alleen nu met laxeerpillen en periodes van niet meer dan X calorieën eten per dag. Totdat ik instortte op mijn werk en de bedrijfsarts hulp heeft gezocht en zo kwam ik tenslotte terecht bij de psyq de afdeling eetstoornissen. Daar werd de diagnose gesteld Eetstoornis N.A.O. ( Eetstoornis Niet Anders Omschreven)

Eigenlijk zou de remedie een opname in een eetkliniek zijn, maar dat wil ik echt niet. De gedachte om weg te zijn van mijn kids en mijn vrijheden in te moeten leveren zoals het autorijden wanneer ik dat wil ( mijn grote passie) is ondenkbaar. Nu volg ik al bijna 4 maanden therapie die bestaat uit 1 dagdeel, waarin we nu bezig zijn om mijn eetpatroon op te bouwen. Hierna zal ik fase 2 in gaan die bestaat uit 4 dagdelen therapie.

Het eten gaat met horten en stoten, het avondeten gaat redelijk, de rest blijft moeilijk. Elk eetmoment is weer een gevecht en ondanks dat ik nu wel een eetpatroon heb, is het heel kwetsbaar en nog niet verankert in mijn dagelijks leven.

Er hoeft maar iets te gebeuren en ik ga weer laxeren en stop met eten. Ergens weet ik dat ik niet goed bezig ben, maar stoppen met dit gedrag is zo moeilijk. Twee weken geleden had ik weer een terugval en merk dan dat er maar iets hoeft te zijn om mij weer uit balans te brengen. Naast het elke dag bezig zijn met eten/niet eten, wegen en de drang om te laxeren tegen te houden, heb ik ook nog een aantal fysieke klachten, zoals haaruitval, hartkloppingen, droge huid, droge mond, wisselende emotionele buien, weinig energie, vermoeidheidsklachten, pijnlijke gewrichten/knieën.

Je zou denken dat je op je 39ste wel beter moet weten, maar helaas ik weet wel beter, alleen het in praktijk brengen is een stuk moeilijker. Ik probeer het vaak wel te relativeren door grapjes te maken over mijn eetgedrag, maar ook al lacht de buitenkant, de binnenkant huilt.

Sannie