Dagboek van Robin

Dit dagboek is inmiddels gesloten

Ik ben Robin

Ik ben Robin, 17 jaar oud. Wanneer ik begon met minder eten kan ik niet meer herrineren. Het was geen doorgeslagen dieët, dit was anders het voelde anders. Ik voel me gelukkig als ik de controle heb over mijn eten en de cijfers. Maar het is meer dan controle en angsten.

Het is de onzekerheid die mij tot waanzin dreef van automutileren tot anorexia. Mijn moeder kreeg me in de gaten en had al gauw hulp ingeschakeld. Of ik het nu wou of niet. Binnen een paar maanden had ik mijn intake bij smilde, ondekte ze dat ik pdd-nos had.

Hét was de schrik van me leven, Ik? en PDD-NOS? dát kan toch helemaal niet.

Reageren op het dagboek van Robin? Klik HIER

Gesprekken

Vandaag zou ik een telefoontje krijgen van smilde in verband met mijn opname. Ik was al vroeg in de morgen wakker. Niet alleen voor het telefoontje, maar ook voor mijn gesprek op school over me opleiding of ik die nog wel kon volgen.

Ik kon me moeilijk op het gesprek concerteren met mijn coach, begeleider en moeder. De woorden ging me ene oor in en me andere oor uit. Met me gedachte zat ik al bij mijn opname. Hoe erg ik er ook tegenop kijk het is iets wat ik moet doen! of het nu iets zal veranderen of niet. Na het gesprek zijn we naar huis gegaan waar ik moest wachten, en wachten. Uiteindelijk heeft mijn moeder naar smilde gebeld voor informatie.

Alles was akoord zei de man, morgen zou ik gebeld worden welke dag ik kon komen. Ik was opgelucht, maar voel me er gewoon niet lekker bij, kijk er tegen op.

Laatste dagje

Vandaag werd ik wakker gebeld door smilde. Maar kreeg geen antwoord of ik al opgenomen moest worden. Ze wouden me moeder spreken, dus ze heeft hun opgebeld met als resultaat: morgen om 1 uur! zo snel al! dat wil ik helemaal niet. Maar ik weet dat ik het thuis niet langer uithou. Ik ben iedereen tot last misschien niet gelijk rechtstreeks maar iedereen word de dupe van mijn problemen.

Ik moest me tas inpakken, een grote ramp! wat moet ik nu mee nemen?

het zijn maar twee weken maar ik vond het echt vreselijk moeilijk om mijn tas in te pakken. Gelukkig kwam mijn moeder op het idee om even een kop koffie te gaan drinken bij mijn opa en oma. Daar was ik ook zeker even aan toe.

We gingen nog gezellig met zijn 3tjes naar buiten met de paardenwagen. Even de natuur in mijn hoofd leeg maken voor morgen! want morgen is dé grote dag.

kusjes, Robin.

Eerste dag opname Smilde

Het was écht vreselijk moeilijk de eerste dag. Ik kreeg gelijk een tussendoortje voor me kiezen geschoven toen ik daar aankwam. één sinaasappel! ik was echt een grote kluns had geen idee hoe ik zo ding moest eten. We hadden er zelf een tijd voor +- 20 minuten voor een maaltijd. De meiden op de groep zijn wel hardstikke aardig! dat is echt iets postiefs.

Het avond eten liep heel erg moeilijk het was véél zoveel had ik in maanden nog niet gegeten. Nu moest
ik het allemaal in een keer opeten, elke hap wordt je op je vingers getikt. Ze bedoelen het goed, maar zo voelt het zeker niet! het voelt vreselijk.. Morgen moet ik mijn eetschema samenstellen en wegen (het is weegdag)

Kus.

Weegdag

We moesten vandaag om 7 uur opstaan om te wegen. Ik voelde me echt heel erg ongemakkelijk en gespannen. Zeker, omdat het ook mijn eerste keer wegen zou zijn héél ergens anders dan thuis.

Na het wegen moest ik mijn eerste volle dag beginnen aan mijn eet schema. Het is echt een rottaak, maar ik moet erdoorheen. Het zijn maar twee weekjes! we mogen 2x perdag zo 15 minuten wandelen.
Ik wou graag wandelen, heel de dag in het huisje zitten is gewoon echt niet leuk. De groep was mij vergeten mee te nemen met wandelen. Voelde me er best ongemakkelijk onder want iedereen was wandelen.

Daar zat ik dan helemaal alleen met een groepsbegeleider.

De verjaardag van mijn zusje

Vandaag is mijn zusje jarig ik vind het echt heel erg jammer dat ik er niet bij kan zijn. Vanavond mag ik haar eventjes bellen. Voor het avond eten. Dát ga ik ook zeker doen!

Ik heb mijn zusje gebeld, toch een beetje initatief getoont. Het was best wel even moeilijk om haar stem te horen. Zeker omdat ik haar al heel erg weinig zie. Het maakt het gewoon lastig. Later heeft mijn moeder ook nog gebeld, dát luchte echt op zonder telefoontjes zou ik me gewoon zo verlaten voelen. Een beetje contact doet me goed. Ook al is het maar 5/10 minuten bellen.

Vandaag hebben we niet echt iets heel speciaals gedaan. Ik ging eventjes naar het dorp wat spullen halen. Samen met nog een groepsgenootje. Deed me echt even goed om buiten het terrein te zijn. S`avonds hebben we met ze alle op de bank gezeten, gooische vrouwen gekeken (dát kijk ik normaal echt nooit) maar het was wel gezellig! gelukkig maar. Morgen mogen we een uurtje uitslapen, omdat
het weekend is.

Gefeliciteerd lieve Megan met je 10de verjaardag!

Ik heb een grote kamer (offcieel voor gezinsopname) dus er staan twee bedden in. Vind ik vreselijk eigenlijk want nu is het echt super klein!

.

Slapende slak

Bijna

Ik had me vanmorgen verslapen. We moesten om half 9 aan de tafel zitten ik werd 1 voor half 9 wakker. Ik moest me echt vreselijk snel haasten. Wat bijna onmogelijk is voor mij in de morgen! in zo geval ben ik echt een trage slapende slak. Niet dat ik het heel erg vond dat ik iets later aan tafel zat..

Verder is er deze dag niet echt veel gebeurd. Gewoon de dagelijkse routine. Waar ik echt vreselijk aan moet wennen. Ook heb ik bijna héél me eetlijst op vandaag. Ik vind het vreselijk moeilijk, maar ik moet het doen. We doen het gezamelijk met ze alle, voor elkaar. Ook al wil ik het eigenlijk gewoon echt niet het is iets wat ik wél moet doen. Want langer dan 2 weken hier zitten is geen
oplossing! morgen heb ik bezoek uur, me moeder en stiefvader komen langs.

Kan echt niet wachten!

Eerste bezoek

Vandaag is het bezoek uur van 2 tot 5. Alleen me moeder en stiefvader kwamen. Het liefste had ik er ook een vriendin bij gehad, die eventjes weer een glimlach op mijn gezicht zou toveren. We hebben even gewandeld. Ook al wouden ze het niet echt volgens mij. Want ik moet ''rustig'' aan doen. We zijn dus maar even langs enge geiten beesten geweest. Ze waren dik, misschien zelfs wel zwanger. Geen idee eigenlijk.

Met het tussendoortje kon je kiezen om het met de groep te eten of alleen met je ouders. Ik wou het met de groep eten, mijn ouders kwamen ook aan tafel. Niet dat ik het écht niet wou. Het maakt het alleen wel lastiger. Kreeg ik ook nog eens zo klote sinas-appel. Die ik niet normaal kan op eten. Wordt een mega kliederboel, vreselijk irritant..

We hadden ook nog even een gesprek. Best wel een zwaar gesprek, vond het lastig. Zulke gesprekken horen toch op te luchten? waarom doen ze dat bij mij dan niet?

Bedankt lieve mensen!

Bedankt lieve mensen voor jullie kaartjes! Ik vind het echt hardstikke leuk en zal ook proberen mijn steun en toeverlaat uit jullie kaarten te halen.

Kusjes, Robin

ps. ik had nooit verwacht zo blij te zijn met een kaartje van jullie.

We hebben dit weekend en vandaag de grudge 1 & 2 gekeken. We zijn nu bezig met deel 3 van de grudge. We kijken regelmatig films in toezicht. (het uurtje na je grote maaltijd dat je stil moet zitten en ze op je letten) Ook heb ik vandaag kennismaking gehad met de school waar ik een week op zal verblijven. Dat vond ik echt niet leuk. School over het algemeen vind ik kortom klote en dan ook nog eens hier, op dit terrein. Gelukkig zijn we alleen met de mensen van de groep.

Rustig sigaretje

Vandaag alweer kaartjes gehad, vind het echt zo leuk! het doet me echt goed om leuke kaartjes te lezen ze hangen ook allemaal in me kamer aan de muur.

Ik ben verhuist van kamer 03, naar 05. Had eerst een meer gezinskamer maar kon daar toch niet echt mijn kamertje van maken. Nu heb ik gewoon een 1 persoons kamer waarvan ik toch meer mijn kamer van kan maken. 'voelt prettiger?' in een zekere zin. Ofzo..

Had vandaag me eerste schooldag. Ik mag twee delen naar school. Dat houd in s'ochtends, voor het tussendoortje en na het tussendoortje tot aan het middag eten. School was niet echt bijzonder. Het leuke was dat ik aan een knuffel ben begonnen, helemaal zelf!

Ik heb een uitbarsting gehad, s`avonds. Het was erg moeilijk, en voelde me er echt niet goed onder. Gewoon weg ellendig.

Ik zat buiten om af te koelen en even rustig te worden. Het werkt alleen niet. (net als praten, dát lucht in mijn ogen ook niet op) het was zelfs zo erg dat ze me kwijt raken. Hun in paniek, ik zat gewoon rustig op het bankje een sigaretje te roken...

Hulk muis

Vandaag alweer school, saai? ja. Ik heb vandaag mijn knuffel afgemaakt. Het is een groene muis met tijger oortjes en een zwarte staart. Hij is echt zo schattig, zacht en dik. En leukste is nog, dat IK hem heb gemaakt. IK, die helemaal geen verstand heeft van knuffels maken.

Hij is echt leuk, al zeg ik het zelf hij heeft al een bijnaam:''Hulk-muis'' Omdat hij natuurlijk groen is..

Sinds dat ik hier ben, ben ik opzoek naar motivatie, maar ik ken hem gewoon niet vinden. Hoe hard ik ook probeer, ''als ik eet dan--'' maar het werkt niet.

Vreetlijst gehaald

Ik zit hier nu alweer een week, je zou denken dat alles langzaam makkelijker zou worden. Maar dat is gewoon niet zo, het lijkt steeds moeilijker te worden ook, omdat ik gewoon zie dat ik aankom. En ik vind het vreselijk, ik wil het niet. Maar het MOET. Ik heb geen keuze.

Ik heb vandaag mijn eetlijst gehaald, mét moeite mezelf er doorheen geslagen. Voor de groep. Niet voor mezelf, dát lukt me gewoon niet. Ik ben nogsteeds zoekend naar motivatie, ik faal en ga alleen maar negatiever denken bij alles wat ik doe.

Wanneer kan ik gewoon weer giebelen en lachen? ik weet het niet, zodra ik thuis ben misschien? maar hoe dan? ik weet het niet. Alles is zo vreselijke tweestrijd in me hoofd. Ik voel me met de dag steeds slechter. Gelukkig kwamen vandaag Arjan en me moeder langs. We hebben samen even het tussendoortje gegeten, even wat afleiding tot hoever je het afleiding kon noemen...

Schaamte

Dagje Assen

Vandaag waren we maar met zijn vieren, met wat begeleiders. Het was echt zulk lekker weer! dat we besloten om met ze alle naar Assen toe te gaan om even te shoppen. Tussen het tussendoortje en de lunch in. We gingen met een eng wit busje.

Voelde me een gevangende op vrije voeten. Als een klein kind...Die voor het eerst in een auto zitten (dát doen twee weken met je hersens!) We zijn ongeveer een uurtje in Assen geweest. Was als de dood dat ik bekende zou tegen komen. Best vreemd. Waarom eigenlijk? vraag ik mezelf dan af.

Alsof ik me schaam. voor mezelf..?

.

Tweede bezoekdag

Vandaag hadden we weer bezoekuurtjes. Vergeleken met vorige week verliep deze echt niet gezellig. Uitbarsting na uitbarsting tegen over me moeder en stiefvader. (já, mijn vader was er niet, vorige week ook al niet)

Voelde me er kut onder, zoveel houden mensen van je. Gelukkig kwam mijn lieve vriendin wél langs. We hebben weer even lopen lachen etc. Voelde me even weer gewoon zoals ik altijd al deed. Maar mijn gevoel veranderde niet. Het moment dat iedereen weg was (na +- 3 sec) voelde ik me alweer elendig.

Bijna alweer weg

Nog maar een paar dagen dan mag ik weer naar huis! Het voelt allemaal wel vreemd hoor. Heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren.

In ieder geval mag ik weer lekker naar huis toe. Verder volg ik nogsteeds me eetlijst. Braaf.. voor iedereen.. met de vraag wanneer ik eindelijk weer eens dingen met plezier voor mezelf kan doen.

.

Bios

Nog maar een dag en dan mag ik weer naar huis! Ik kan niet wachten om gewoon weer in mijn eigen huis te zijn. Te slapen in mijn eigen bed, me eigen kamer, me ouders, me katten & me vrienden. Gewoon weer thuis, al zal het nog een hele klus worden om alles weer op te pakken.

Deze laatste warme maaltijd braaf naar binnen werken. Zonder boos te worden, geen krimp geven ‘het is maar een warme maaltijd' mezelf groot houden. Ben BIJNA weer thuis. Nog maar één nachtje slapen.

We zijn naar de bios geweest voor de laatste keer met ze alle. We zijn naar de storm geweest, een nieuwe Nederlandse film over de water noodsramp. Ik hou totaal niet van Nederlandse films de enige Nederlandse film die ik gezien heb en goed vond was de lift. (horror natuurlijk)

Ik moet toegeven dat deze film nog best goed was, goed geacteerd, goed gemonteerd. Het was echt hartstikke gezellig. Bij binnenkomst van de filmzaal kwamen we in een zwarte hal (bedekt met vloerbedekking?) allemaal tekens. Dacht dat ik aan het spacén was, overal zag ik die tekentjes, best wel droog vond het er wel leuk uitzien.

Oost West, Thuis Best?

IK MAG NAAR HUIS! VANDAAG! Ik wil echt heel graag naar huis. Al zal het wel even wennen worden zonder alle meiden van de groep. In twee weekjes bouw je toch wel een band met elkaar op. Je kunt zelfs zeggen dat het vrienden zijn, en dat in twee weken.

Ik heb als afsluiting iedereen van mijn groep een kaartje gegeven met iets persoonlijks erop. Kreeg zelfs nog een afscheid cadeau. Totaal onverwachts (verwachte het dus écht niet!) een wekker! Hoe ze er bij kwamen, tja. Toen me moeder me mobiel had afgepakt had ik geen wekker meer. Zo kwamen ze op het gekke idee om mij een wekker te geven! Hij is echt gewoon cool, hij kan wiebelen =D

Ik had nooit verwacht dat het afscheid me zo zwaar zou liggen. Ik vond het moeilijk, natuurlijk wou ik graag naar huis. Maar de steun die hun mij hebben geboden kan niemand mij bieden op die manier. We hebben iets gemeen, of ik het nu positief of negatief moet zien. We zijn nog met ze alle op de foto gegaan, als aandenken aan deze twee (gezellige) weken.

Ik wens jullie daar allemaal veel sterkte en succes toe met jullie behandeling <33

Liefs, Robin.

Eerste weekje thuis

Ik ben nu net een weekje thuis en heb besloten om een blogje te plaatsen. 

Eindelijk weer thuis, probeer ik me normale leven weer op te pakken. Het is lastig, ik had ook niet verwacht na 2 weken opname dat ik weer kerngezond terug zou komen. Of ik klaar ben voor deze verandering is nog maar de vraag. Het is allemaal nog zo tegenstrijdig en er lijkt maar geen eind aan te komen. ''Its nothing more then just a other endless road''

Ik ben deze week regelmatig alleen thuis met een hoop verantwoordlijkheden voor mijn eetlijst. Ik vind het moeilijk om alleen te eten als er niemand bij is. Hier kunnen mijn ouders niks aandoen en dat neem ik zo ook niet kwalijk. Na mijn opname heb ik het gevoel dat ik letterlijk in het diepen wordt gegooid. Ik sta er (voor mijn gevoel) helemaal alleen voor. Moet hellemaal alleen vechten tegen mezelf. Ik heb erg veel moeite met afleiding zoeken.. een beetje tv kijken, wandelen etc. Gelukkig is dit weekend een vriendin langs gekomen en hebben we het heel erg gezellig gehad. Een beetje over school gehad, ik verlang naar school gewoon naar de meiden uit me klas. De gezelligheid, de afleiding.

Gelukkig heb ik van een vriendin van me moeder puzzels en boeken geleent. Dus daar ben ik nu mee bezig. Het zijn hele drukke puzels, met veel poppetjes erop afgebeeld. Was twee uur bezig en schoot er niks mee op. Ben echt een ramp met puzzels!

Kleding

Ik heb gelukkig nog een ding geleerd voor tijd vermaak van me opname, knuffels maken. Nu ik weet hoe ik knuffels in elkaar kan zetten ben ik één stapje verder gegaan. Ik ben aan het kijken of ik ook kleding kan maken. Nu ben ik aan het oefenen voor een rokje gewoon van een dekbed overtrek (witte stof) Ik maak hem gewoon met de hand, we hebben geen namelijk geen naaimachine. Hij wordt dus wit met plooien erin verwerkt en misschien ook strikjes. Dit is maar oefenen als ik weet hoe het allemaal in elkaar steekt ga ik wel échte stof ervoor halen. Nu heb ik minstens wat te doen en ik vind het nog leuk ook. Het werkt ook prima als afleiding. Ik moet alleen wel oppassen voor me vingers..

Naalden zijn levensgevaarlijk!!

School

Ik heb een proef periode gekregen opschool waarin ik mij aan bepaalde zaken moet houden. (bepaalde verplichtingen) tot zover, gaat het goed voor mijn gevoel in ieder geval. Andere mensen zullen hierover andere meningen hebben.

Op andere gebieden zitten nog weinig vooruitgang. Voor mijn gevoel krijg ik er niks voor terug en ik vind het eigenlijk gewoon weg nutteloos om ervoor te blijven doorzetten. Ik heb nog motivatie nodig om door te zetten. en deze krijg of heb ik gewoon nog niet.

Wel ben ik ondanks deze hele situatie waarin ik me alleen maar slechter, en slechter voel nu al 2 dagen gestopt met roken. Niet erg handig als je tot over je oren in de stress zit. Maar ik heb geen keus..

Nieuwe behandeling, nieuw begin?

Er zijn weken voorbij, weken van angst, vreugde en verdriet.. Tegenstrijdige gevoelens schieten over en weer, dan weer vrolijk dan weer niet te genieten.. Ik weet het gewoon allemaal niet meer.. Ik zat heel erg te twijfelen of ik nu wel of niet een blog moest plaatsen, maar besluit het hierbij toch te doen. Er is veel gebeurt, op deze manier kan ik het toch eruit gooien..

 ‘I smiled and said: I’m ok’

Ik was dus bezig met een rokje en hij is af. Ik ben er niet te vrede mee, het was leuk voor zolang het duurde. Ik ben er wel een beetje trots op, heb het toch voor elkaar gekregen om een rokje te maken helemaal met de hand. Het was een leuke ervaring.

Stoppen met roken is taboe? Ik deed dus een poging met stoppen met roken, niet omdat ik het wilde nee, omdat het moest (geen geld = geen sigaretten) het was me in zekere zin ‘gelukt’ niet dus, ik rook nu wel nauwelijks of niet. Maar helemaal gestopt ben ik niet. Niet alleen, omdat ik niet wou, nee als ik stop met roken kom ik sowieso 1/2 kg aan. En aankomen komt gewoon nog steeds niet voor in mijn wereldje.. hmmpff..

Ik heb het geprobeerd echt waar, aankomen. Maar ik merkte dat het gevoelswaardig voor mij gewoon niet werkt. Ik ben dus alleen maar meer klote door gaan voelen en zo wil ik me dus niet voelen, nooit meer.. dan voel ik liever niks dan deze gevoelens.. Om alles even gewoon recht te zetten, ben ik vooruit of achteruit gegaan? Geen van beide..

‘je moet je angsten onder ogen komen, je moet er tegen vechten’

Ik begin dus vanaf morgen met een nieuwe behandeling, deeltijd. (niet voor me ED) voor de mensen die niet weet wat dit inhoud, deeltijd houd in dat je meerdere dagen in de week therapie krijgt, extra ondersteuning. Ik ben echt hartstikke zenuwachtig voor de groep, what the *** moeten ze wel niet van me denken? Ik weet niet wat ik ervan moet gaan verwachten, ik weet wat we er allemaal gaan doen maar of het zal werken is nog maar te vraag. Ik moet het maar gewoon op me laten afkomen.

We will see what will happened

Ik hoop stiekem toch wel dat mensen wat aan mijn dagboekje hebben gehad. dat ze inzien dat ze er tegen moeten blijven vechten, probeer je geluk uit de kleinste dingen te halen en te genieten van wat de dag met zich mee brengt.

Volg je hart naar geluk.. <33

Ik sluit hierbij (tijdelijk) mijn blog, Als er nog dingen gebeuren zal ik dat zeker met jullie delen maar ik kan gewoon niet elke week een blog typpen. Het spijt me. mijn verhaal kent nog lang geen einde maar voor hier laat ik het rusten. Wees sterk en geloof in jezelf, iedereen is het waard.

Liefs, Robin