Dagboek van Milou van der Horst

Milou heeft haar Dagboek inmiddels afgesloten

Een nieuw begin

Ik heb ervoor gekozen om te gaan studeren in Wageningen. Deels omdat het een heel leuke studie is die ik ben gaan doen, deels omdat de omgeving geweldig is (bos, vrij kleine stad enzovovoort), deels omdat ik opnieuw wilde beginnen. En dat is gelukt. 

Het lukt me om helemaal opnieuw te beginnen. Alles waar ik tegenaan liep te veranderen. Ik ontmoet heel veel leuke mensen, waar ik me op mijn gemak bij voel. Alles gaat veel soepeler (met af en toe een dip, maar dat is normaal denk ik): keuzes maken, contacten leggen, leven.

Het voelde echt als een nieuwe, blanco start, een punt waarop ik was beland waarop alles anders kon worden. Een punt van waaraf ik aan mijn vrijheid kon werken. Met de handvatten die ik heb meegekregen van hulp die ik krijg kom ik van mijn 'eetverslaving' af en wil ik er ook vanaf komen. Want het kan. Een eetstoornis/ eetverslaving is niet iets wat je heel je leven bij je draagt. Ik wil graag de handvatten met jullie delen, in de hoop dat ook julllie kunnen werken aan jullie vrijheid, want het is echt de moeite waard! En het kan!

- Liefdevol gokken: Je hoeft het niet te kunnen, je hoeft het niet te willen, je hoeft het niet zeker te weten: DOEN!!

- Mogen falen: Ook jij bent een mens. Je hoeft niet altijd alles goed te doen en alles het beste te doen van allemaal! Dat is niet natuurlijk. En niemand vindt het raar als je een keer iets verkeerds doet. Ook anderen kunnen van jouw fouten leren, en jijzelf ook. Door vallen en opstaan leer je hoe het leven in elkaar steekt, en hoe jijzelf in elkaar steekt. 

- Voelen: Wat wil je? Waar heeft je lichaam behoefte aan? Wat voel je? Wat zijn je dromen, je angsten, je twijfels? Je hoeft je gevoel niet weg te stoppen! Omarm je Monster! Je moet je eetstoornis niet proberen weg te duwen, kapot te maken. Accepteer dat hij er is en omarm hem. Wordt er vriendjes mee. Het klinkt heel raar, maar het werkt. Als jij in alle macht probeert afstand van je eetstoornis te houden, zal hij extra hard om de hoek komen kijken. Vergelijk het met het denken aan witte beren. Je mag niet aan witte beren denken. Wat doe je? Je denkt er extra hard aan. En het kost je ook nog eens extra veel energie, die je veel beter in andere dingen kan stoppen.

- Eerlijk communiceren: Deel wat je voelt. Zeg wat je bezig houdt. Zo kunnen anderen inzicht in je krijgen. Zo kunnen ze je steunen, wat ook een fijn gevoel is voor anderen. Mijn hulpverlener zei laatst dat het egoïstisch is om niet te delen wat je hebt meegemaakt of meemaakt, want zo onthoud je andere mensen van het bieden van steun aan jou. Het is heel waardevol als mensen zich kwetsbaar opstellen. Jij vindt het toch ook fijn om iemand te troosten, te steunen, een luisterend oor te bieden? Waarom zouden anderen dat dan niet fijn vinden? Je hoeft het niet alleen te doen! Er zijn zoveel mensen die willen weten wat er in je omgaat, zoveel mensen die willen weten hoe dingen werken in je hoofd. Vaak durven ze het niet te vragen en durven ze er niet over te beginnen. Wees eerlijk en probeer niet te liegen. Liegen doet jezelf geen goed, maar ook anderen niet. Maar communiceer ook eerlijk met jezelf. Hou jezelf geen leugens voor! Wees wie je bent! 

- Verbinden: Sta in verbinding met je hele lichaam. Leef niet alleen in je hoofd, want er hangt ook nog iets onder: je lichaam. Pas als jij verbinding kan maken tussen je hoofd en je lijf, zal er een natuurlijk mechanisme tot stand komen. Je zelfhelend vermogen treedt in werking: je wordt weer ongesteld, je blijft gelijk in gewicht (hoeveel je ook eet, serieus!), je lichaam houdt zichzelf gezond. Je natuurlijke energiebalans herstelt zich weer, zodat de energie lekker door je lijf kan circuleren. Je zult merken dat je het ook weer warm begint te krijgen. Wees lief voor jezelf. Dan word je weer HEEL. 

- Zelfzorg: Zorg goed voor je lijf, maar ook voor je hoofd. Neem rust en ontspanning. Durf op tijd naar je lichaam te luisteren. Ben je ziek? Nou, neem een dagje vrij en blijf in bed. Dat is helemaal niet erg, je lichaam heeft daar behoefte aan. Hol niet hard weg voor je behoeften of denk het niet weg! Dat is echt geen zelfzorg. Maar ook: neem waar je zin in hebt qua eten en drinken. Als je denkt: daar heb ik nou trek in! dan is dat goed. Je lijf vraagt daarom. Het is niet verkeerd om het te nemen. Het bizarre is dat je na genoeg gelijk blijft in gewicht. Ik heb het ondervonden. Ook qua sport en bewegen moet je goed voor jezelf zorgen. Als je merkt dat je beweegt en sport omdat het van jezelf moet, dan is dat geen goede zelfzorg. Dat is Monster. Door een blessure moet ik vier tot zes weken rust houden met mijn voet. Geen uur achter elkaar hardlopen, geen conditietraining, niet een tijd lang door het bos wandelen, geen andere activiteiten, rust. En ik ben niks aangekomen. Geloof je het? 

- Op eigen benen staan: je bent een onafhankelijk iemand. Je bent zelfs onafhankelijk van Monster. je hebt hem niet nodig. Durf je eigen keuzes en beslissingen te maken. Het maakt je sterker en zelfverzekerder. Zo groei je steeds meer uit tot een fladderende vlinder. Vrij. Onafhankelijk. Mooi. En zo zal iedereen je vinden. 

Handvatten om ervan af te komen

Ik heb mezelf vaak afgevraagd: hoe kom ik van mijn eetstoornis af? Waar begin je? Er zijn zoveel dingen die niet helemaal in je hoofd kloppen als je een eetstoornis hebt, dat je niet weet wat je precies als eerste moet aanpakken. Ik heb een aantal handvatten voor je.

- Communiceer open en eerlijk. Niet alleen tegen anderen, maar ook tegen jezelf. Hou jezelf niet voor de gek. Zeg tegen anderen wat je vindt, waar je mee zit, wat je bezig houdt, wat je gedaan hebt. 'Delen is helen'. Zodra je het moeilijk hebt, vraag hulp. En zodra anderen hulp nodig hebben, help hen dan ook. Liegen zorgt ervoor dat je je rot voelt: je voelt je schuldig en hebt vaak spijt. Ook een leugentje om bestwil schaadt meer dan je denkt. Het staat het contact met anderen ook in de weg. Er kan geen contact zijn op basis van vertrouwen als jij liegt, wat juist heel belangrijk is!

- Wees eerlijk naar je behoeften en luister ernaar. Waar heb je zin in? Wat wil je graag doen? Wat wil je juist níét? Probeer zo oprecht mogelijk ernaar te luisteren, en het af te wegen. Wat gebeurt er nou als je datgene doet waar je zin in hebt? Door jezelf in je behoeften te voorzien zal de drang van die behoefte afnemen. Het eist niet continu ruimte in je hoofd, waardoor je je meer kunt concentreren en rustiger wordt. Heb je geen zin om te sporten? Nou, doe het dan niet! En ga nou niet meteen allemaal excusen bedenken waarom je wél moet sporten. Luister naar je lichaam en wees er lief voor! Pas dan wordt de balans van je lichaam en geest hersteld en bevordert dat het zlefhelende vermogen van het lichaam. 

- Je hoeft dingen niet te willen. Nee, je hoeft niet mee te gaan met de verwachtingen van anderen. Je hoeft niet datgene leuk te vinden wat anderen ook leuk vinden. Als iemand zegt dat je iets moet doen, hoef je het niet te willen. Je bent een individueel persoon, met eigen opvattingen, meningen, verlangens, enzovoort. Jij zult vast wel mensen kennen die je leuk en aardig vindt, maar de toch niet alles doen wat anderen van hen vragen en van hen willen. Ga in je eigen kracht staan en durf 'nee' te zeggen. Het is niet erg!

- Ont-moeten. Laat de dingen die je van jezelf moet doen los. Het zal ervoor zorgen dat je een rustiger persoon wordt. Het leven wordt een stuk leuker als je niet zoveel van jezelf moet doen. Wat is erop tegen om te genieten, om vrij te zijn? Het zorgt ervoor dat je langer door kunt gaan, dat je emotionele reserve groter wordt en steeds wordt aangevuld. 

- Wegen doet meer kwaad dan goed. Als je jezelf weegt, kan dat naar twee kanten uitpakken: of je bent helemaal blij met je gewicht, of je bent doodongelukkig ermee en hebt de rest van de dag (of langer) een rothumeur. Over het algemeen maakt wegen het leven niet gemakkelijker. Het zorgt ervoor dat je meer met je lichaam bezig bent (in het begin als je stopt met wegen maakt je dat wel onrustig en kijk je meer naar je lichaam, maar later neemt de rust toe), met wat je eet (o, ik mag dat koekje niet, want ik ben drie ons aangekomen!). Stop met wegen. Het zal enorm moeilijk zijn in het begin, maar het is beter, echt. Je voelt je een stuk vrijer!

- Je doet ertoe! Je bent een waardevol persoon, vol talenten, mooie eigenschappen. Ieder mens is uniek en ieder mens is een aanvulling voor de wereld en voor anderen. Anderen leren ongetwijfeld van jou. Van hoe je in het leven staat, hoe je dingen aanpakt, van je opvattingen en meningen, enzovoort. Durf jezelf te ontwikkelen en te zijn wie je wilt zijn, met je plussen en je minnen. Niemand is perfect. Niemand hoeft perfect te zijn. En wat is perfect? Het is een subjectief begrip, voor iedereen betekent het iets anders. Durf jezelf te omarmen, zeg tegen jezelf dat je van jezelf houdt- dan ga je er op den duur ook in geloven. En daar is toch niks mis mee? Heb jezelf lief zoals je anderen lief hebt. Dan straal je het ook uit naar anderen. 

- Geloof niet in het spotlighteffect. Het spotlighteffect houdt in dat je denkt dat iedereen net zo bewust is van je blunders, fouten en je uiterlijke onvolmaakdheden als jijzelf. Het klopt niet! Jij bent de enige die jezelf continu onder observatie houdt. Je bent steeds maar bezig met je eigen gedachten, gevoelens en gedragingen. Daardoor lijkt het alsof iedereen net zo bezig is met jou als jijzelf. Dat is heel normaal en komt bij iedereen voor. Het heet egocentrische vertekening. Uit onderzoek is inderdaad gebleken dat bijna niemand datgene opmerkt waar jij mee zit. Dus maak je maar niet zo'n zorgen over jezelf!

- Gok! Neem of doe eens datgene wat je eigenlijk niet durft. Wat heb je te verliezen? Leer door ervaring. Leer dat als je het sporten eens een keer overslaat dat de wereld niet vergaat en dat je geen twee kilo aankomt. Het zal moeilijk zijn, maar zet vooral door. Dan krijg je steeds meer vrijheid, steeds meer vertrouwen. En dat moet gewonnen worden door kleine dingen. Kleine stapjes, kleine gokjes. En al die stapjes vormen een weg naar vrijheid. Naar een heel jij. Wie wil dat nou niet? :)

Ervan af komen

Ik begin het steeds meer te geloven: dat je geheel eetstoornisvrij kunt worden. In de jaren dat ik zoekende ben om een uitweg te vinden in de gevangenis die anorexia heet, verzamelde ik alle ervaringsverhalen van meiden en jongens met een eetstoornis. 

Soms heb ik momenten gehad waarop ik dacht: Ik kom hier nooit uit. Vooral ook omdat ik het nog niet wilde. Ik durfde 'het' niet los te laten, voor zover dat kan. Ik was bang voor de inmense verandering die een leven zonder eetstoornis met zich mee zou brengen. Ik was als de dood voor een leven zonder- want je eetstoornis vult bijna je hele dag. Wanneer je er fysiek niet mee bezig bent, ben je er wel in je hoofd mee bezig. Ook al is dat zwaar en beklemmend, toch vormt het je tot iemand. Maar wil je zo iemand wel zijn...? Ik begin steeds meer de eetstoornis als een gevangenis te zien. Ik zuig de verhalen van anderen op die beweren dat ze er vanaf zijn. Meiden die in dezelfde kliniek hebben gezeten als ik, die enorm in de eetstoornis zaten toen ik ze leerde kennen. Maar die er min of meer uit zijn geklommen... Op zichzelf zijn gaan wonen, hun leven niet meer lieten beheersen door alles rondom de eetstoornis.

Zo ook een verhaal van een meisje waar ik nog steeds contact mee heb, sinds we allebei zijn ontslagen uit een kliniek. We hebben veel gemaild. Ze ging op zichzelf wonen in de andere kant van Nederland. Het was een grote gok, want ze was graatmager en zat er flink middenin toen ze vertrok.

Het kon twee kanten op gaan. Ze is de goede kant opgegaan. In haar hoofd werd steeds meer ruimte van de eetstoornis ingenomen door nieuwe vrienden, haar studie, het op zichzelf wonen, léuke dingen. Steeds minder ruimte was over voor de eetstoornis. Langzaam maar zeker werd die op de achtergrond geduwd. Totdat ze transformeerde in een stralende, gelukkige, mooie jonge vrouw vol dromen en plannen- met vriend. 

Ik begin er echt steeds meer in te geloven: dat het kán, een leven zonder eetstoornis. Ik denk alleen wel dat je erin moet geloven. Dat je er zelf achter moet staan dat je eruit kan komen. Als je het maar voor de helft gelooft, zal je er ook maar voor de helft vanaf komen. Dat weet ik niet zeker, want ik heb het zelf nog niet meegemaakt. Maar het gaat gebeuren. En ik hoop het jou ook van harte toe.

Ik hoop dat je je vrij vecht uit de beklemming die een eetstoornis heet. Want een leven mét eetstoornis is naar mijn idee niet het leven dat iemand zou moeten lijden- met lange ij. Je kan niet 100% uit het leven halen met een eetstoornis. Je kan niet voor de volle 100% genieten, lol maken, dromen, plannen maken- overal kleeft een randje eetstoornis aan. Dat is wat ik geloof. 

Ik denk wel dat je er klaar voor moet zijn. Op een gegeven moment loop je overal in vast. Op een gegeven moment kom je jezelf tegen (uitzonderingen daar gelaten). Je bent moe, op, na alle jaren vechten tegen en met je eetstoornis. Voor de één gebeurt dat wat sneller dan bij de ander. Net zoals een marathonloper, een tour de france-renner niet eeuwen door kan blijven lopen en fietsen.

Op een gegeven moment schreeuwt hun hoofd, hun lijf: stop! Dit kan zo niet langer. Dit moet veranderen! En als jij met je eetstoornis dat punt hebt bereikt... ben je bereid de laatste eindsprint in te zetten. Juichende mensen zullen je opwachten.

Dolblij kom je over die streep. Want je hebt het gehaald...! De tocht was niet makkelijk, loodzwaar, maar je bent er. Je bent er. En dan begint het leven pas écht, voor de volle 100%.

Het Monster omarmen

Een tijdje geleden kreeg ik van mijn peettante het boek Monster & Mo van Monique Rosier voor mijn verjaardag. Ik heb altijd een beetje afkeer van zelfhulpboeken. Toch ben ik er gisteren in begonnen. Jemig, wat heeft het boek me geraakt. 

Het boek vertelt het persoonlijke verhaal van Monique, daarnaast nog verhalen van anderen. Ze vertelt in haar boek over haar theorie, wat er uiteindelijk voor zorgt dat je nooit meer hoeft te en wilt dieeten. Wat me opvalt is dat ze nooit in haar boek het heeft over 'eetprobleem' of 'eetstoornis', maar structureel over een 'eetverslaving'. Want dat is ook zo: je bent in feite verslaafd aan het afvallen, het niet eten, het wel-eten, alles wat daarbij hoort. 

Nooit meer dieeten. Eten wat je lekker vindt en wat je wilt. Vrij leven zonder alle grenzen die je jezelf oplegd. Léven en niet meer overleven. Nooit meer verlangen naar idealen die je niet kan bereiken (of tijdelijk alleen). Nooit meer jezelf straffen, mislukt en minderwaardig voelen als je je eigen dieet niet vol kunt houden. Nooit meer jojoën met aankomen, afvallen, eten, niet-eten. Een leven in pure vrijheid. Wauw. Dat is wat je wilt. Je kan mij niet wijsmaken dat jij daar ook niet naar verlangt. Want ook al val je af, je tevredenheid duurt nooit lang. Het is nooit genoeg. 

Monique Rosier schrijft in haar boek over het Monster in haar. Het Monster waar ze uiteindelijk mee is gaan samen werken. Die ze heeft omarmt. Want het Monster, de eetstoornis, ben je in feite zelf. Pas als je dat erkent en juist datgene doet wat het Monster je verbiedt (alles eten wat je wilt, waar en wanneer je wilt), zal je juist bereiken wat je wilt. Je kan dan alles eten wat je wilt en lekker vindt en je komt niet aan, wonderbaarlijk. Je lichaam heeft haar balans gevonden. Misschien dat je in het begin wel aankomt, maar dat gaat er volgens Monique later weer af. Of een beetje meer aankomen is niet erg- je leert van jezelf te houden. Juist het verlangen naar een lager gewicht, naar eten dat je niet mag van jezelf zorgt ervoor dat je aankomt en dat het dieeten niet (meer) lukt. Dat zorgt voor frustratie. Dat zorgt dat je klem gaat zitten in je hoofd en dat je leeft met pijn. Maar juist wanneer je alles van jezelf mag eten wat je wilt, zodat je er niet meer naar hoeft te verlangen, zal je de balans gaan vinden. En een leven in vrijheid leven. 

Dat is wat ik wil: een leven in Vrijheid leven. Een leven zonder grenzen die je jezelf oplegt op het gebied van eten en gewicht. Ik snap alleen niet dat het kan: alles eten wat je wilt en niet aankomen. Dat is iets wat naar mijn idee niet logisch is. En dat is precies wat je hoofd je al die jaren heeft verteld of nog steeds vertelt. Maar je hebt niet alleen een hoofd, je hebt ook een lijf. Je leeft al die tijd alleen maar in je hoofd. Ik snap er geen mallemoer van, maar het is het proberen waard, toch? Als je erkent dat je vast zit, dat die eetstoornis je leven kapot maakt en jou daarbij, dat je verder wilt in het leven zonder een eetstoornis- dan moet je de Grote Gok maak wagen, toch? Wat heb je immers nog te verliezen? Ik zou zeggen: lees eerst het boek maar.

Vertrouwen

Vertrouwen. Je kan op zoveel dingen vertrouwen... In jezelf, in anderen, vertrouwen op dat dingen goed komen. Ben jij goed in vertrouwen? Of kan je het überhaupt?

Ik soms. In bepaalde dingen niet. Het duurde een hele tijd voordat ik weer vertrouwen terug kreeg in mensen. Na alle behandelingen in klinieken, ziekenhuizen en poliklinisch was ik het vertrouwen in mensen nogal kwijt. Ik dacht dat iedereen me alleen maar kwaad wilde doen. Me pijn wilde doen. Niet het beste voor me wilde doen.

Want je kind opsluiten in klinieken en ziekenhuizen was toch niet 'het beste voor iemand willen doen'? Iemand zeven uur per dag vastbinden op een bed in een kale, geïsoleerde kamer is toch iemand pijn doen? Iemand 'pesten'?

En als ik het allemaal niet meer aankon stuurden ze me naar huis om het maar uit te zoeken, want ze konden niks met me. Of me platspuiten met slaapmiddel en me dan stiekem (zo dacht ik er toen over) vetmesten. Enzovoort.

Mensen vond ik slecht. Kwaadaardig. Maar langzaam maar zeker leerde ik weer mensen kennen die me probeerden te begrijpen. Die aardig waren, en voorzichtig met me waren. Die het beste met me voor hadden. En langzaam maar zeker begon ik ook te geloven dat iedereen alleen maar op zijn manier probeerde me het beste te behandelen, ook al wisten ze zelf niet eens wat het beste was. Niemand heeft me geprobeerd moedwillig nog meer schade te bezorgen. Iedereen probeerde alleen maar mijn leven te redden. 

Maar het vertrouwen in mezelf...? Heb jij vertrouwen in jezelf? Zelfvertrouwen? Of haal jij net als ik nog steeds je zelfvertrouwen en controle (waar je vertrouwen van krijgt als je het 'goed' doet) uit eten en gewicht? Jezelf durven en leren te vertrouwen kost enorm veel tijd. Beetje bij beetje moet je jezelf (weer) leren kennen. Je eigen talenten, kwaliteiten erkennen. Pas als je die kan toegeven, al was het alleen maar stilletjes voor jezelf, dan krijg je zelfvertrouwen denk ik. Dan zie je: hé, die som heb ik goed opgelost. Of: hé, die situatie heb ik goed aangepakt. En dan krijg je vertrouwen...

Je hebt ook het vertrouwen in het leven. In dingen die gebeuren. In de stroom van het leven. Dat het ooit goedkomt, al was het maar voor even. Dingen gebeuren niet zonder reden, dat geloof ik. Ook al zie je dat niet op dat moment, soms zie je dat pas jaren later. Maar niks gebeurt zonder reden denk ik. Durf vertrouwen te hebben in de toekomst en in het leven, want hoe dan ook: het levert je mooie dingen op. Ik geloof niet dat een leven aleen maar rot en verdroogd is. Ooit breekt de zon door, al ben je tachtig. Durf erop te vertrouwen dat het goedkomt, wat 'het' dan ook is voor jou. Leef je leven in vertrouwen. In jezelf, in anderen, in alles. 

PS: Komen jullie ook op de Proud2Bme dag? Ik ben er ook! 

Zelfmoord

Gisteravond heb ik een uitzending van Jong over zelfdoding gezien. Zelfmoord is doodsoorzaak nummer één onder jongeren. Iedere dag doen vijf jongeren een poging tot zelfmoord (of plegen écht zelfmoord). Ik vond het schrikbarend. Dat je dood wilt kan heel veel verschillende oorzaken hebben. Misschien herken je de wens om dood te willen. Ik wel. 

Tegenwoordig heb ik die wens niet écht meer, om dood te willen. Maar ik weet dat er heel veel mensen wél rondlopen met die wens. Ik kan me er ook goed in verplaatsen, omdat ik een tijd geleden 'dood zijn' bovenaan op mijn verlanglijstje had staan. Dood = rust. Zowel voor mezelf als voor mijn ouders, dacht ik toen. Mijn ouders zouden toch niet verdrietig zijn, want ik kon me niet voorstellen dat mijn ouders op dat moment nog van me konden houden. Ik kon me voorstellen hoeveel rust de dood van mij voor mijn ouders met zich meebracht. De dood zag ik als verlossing. Verlossing van alle angst, boosheid, eenzaamheid, al het leed. Want lijden, dat deed ik. En niet zo'n beetje ook.

Een meisje in de uitzending gisteren van Jong las stukjes uit haar dagboek voor van die tijd. Ik had het geschreven kunnen hebben. Het verschil tussen mij en dat meisje is dat zij wel poging tot zelfmoord heeft gedaan. Twee keer zelfs. Hoewel ik net zoals zij zowat hele dagen fantaseerde (als ik niet met eten, gewicht en bewegen bezig was) hoe ik mezelf het beste van het leven kon beroven en hoe het daarna moest zijn, heeft zij het ook echt gedaan. Ik heb het nooit gedaan. Ook al was ik er vaak heel dichtbij, ik heb nooit een echte poging gedaan (tenzij extreem afvallen ook tot een poging tot zelfmoord hoort). Iets weerhield me altijd. Iets bracht me altijd aan het twijfelen. 

Na de aflevering van Jong dacht ik na. Hoe kan het toch dat, ondanks dat die wens zó groot was, ik geen zelfmoord heb gepleegd? Had ik het lef niet? Ik snap het nog steeds niet. Toch ben ik er blij om dat ik geen zelfmoord heb gepleegd. Het leven is het waard, ook al is het vaak nog erg zwaar. Er is weliswaar veel leed, angst, onrecht, ziekte en noem maar op, maar toch bestaat er in het leven ook geluk, blijdschap, liefde, opluchting en ga zo maar door. Elk leven kent ups and downs. Ieder leven heeft ook een keerzijde, een goede en een slechte. Ooit komt die goede keerzijde in zicht, al is het maar een seconde, maar soms is dat moeilijk of niet te zien. Toch bestaat hij. Toch is het niet onmogelijk om die zonkant te zien, al ben je tachtig en loop je achter een rollator. Dat denk ik. 

Op de grens

16 mei... De dag waarop mijn eerste examen begint. 16 juni...: de uitslag. Ik sta op de grens.

Hier heb ik vijf jaar lang naar uitgekeken, vanaf de eerste week dat ik weer naar school mocht na de opnames in ziekenhuizen en klinieken. Ik heb ervoor geknokt om in de tweede weer in te kunnen stromen met dezelfde klas als in de eerste van het vwo (die ik overigens maar drie weken heb gezien).

In die eerste week van de tweede vroeg ik me al af waarvoor ik al die tijd zo had geknokt: was dit nou waar ik zo naar had uitgekeken- de klas, het vwo, de middelbare? Vervolgens heb ik zo hard mogelijk mijn best gedaan om hoge cijfers te halen (mede ook door mijn prestatiedrang)- alles om zo snel mogelijk en zo zeker mogelijk te kunnen slagen in de zesde. Ik heb zelfs nog een hele tijd getwijfeld of ik niet naar de havo moest gaan, want  dan was ik eerder van die school af (en ik wilde toch een hbo-studie doen). Maar nee, ik hield vol. En nu zit ik een halve week voor mijn examens. Het is een hele onwerkelijke tijd.

Je staat met een half been nog in school, met een half been sta je in je examens en je bent ook al met je hoofd bij het zoeken van een kamer, een vervolgstudie, de introductieweek van de universiteit, je leven na de middelbare, enzovoort. Deze weken van voorbereiden voor je examens zijn heel dubbel. Aan de ene kant ben ik zenuwachtig voor al dat formele en nieuwe rondom de examens, doodsbang dat ik onverhoopt tóch niet slaag, bang voor de omstandigheden die me kunnen doen zakken (black out?), bang dat ik niet genoeg heb geleerd, enzovoort. Dat hoofd blijft maar denken.

Zo niet over wiskunde, scheikunde en alle andere vakken dan wel over na de vakantie (beginnen op de universiteit), de vakantie zelf, de examens, de examentrainingen. Ik durf niet te denken aan mijn diploma, want dan spring ik nu al een gat in de lucht en huil ik van opluchting en ontlading (van al die zes jaar). Ik durf ook niet te denken aan zakken, want dan wordt ik nu al vreselijk somber. Mijn leven hangt af van dat papiertje. Het is mijn vrijbrief naar vrijheid.

De (enge?) zomer

Zomer. Zon, zee, strand? Of durf je je (nog) niet te vertonen in bikini op het strand? Ik niet. Nog niet. 

Een aantal jaar geleden durfde ik zelfs niet 's zomers met 35 graden geen T-shirt met korte mouwen en een korte broek aan. Ik liep in een T-shirt met lange mouwen en een lange broek. Mijn argument daarvoor: Dan ziet iedereen je lichaam, je vetrollen en zo. En nu denk ik daar heel anders over. Ik vind het juist fijn om weer in T-shirtjes en in korte broeken te lopen.

Zelfs de shirtjes met spaghettibandjes durf ik aan! Het is zo dat ik denk dat je er minder dik uitziet zonder verhullende kleding dan met. Daarnaast zit het ook gewoon veel lekkerder met warm weer en is het normaler. Want ik wilde nooit opvallen, en juist met het lopen in lange kleding doe je dat, als het bloedheet is! Maar in bikini lopen gaat me nog net iets te ver. Dat vind ik weer iets te bloot. Je kan ook prima op het strand zitten in een lange zwembroek en een T-shirt.

En met zwemmen kan je het uittrekken, want dan ben je in het water en dan ziet toch niemand je lichaam. Trouwens, over zwemmen gesproken: ik hou ervan. Je bent zo gewichtloos. Iedereen blijft drijven, hoe zwaar of hoe ligt -ie ook is. Iedereen is wat dat betreft in het water gelijk.

De zon is ook gezond, vind ik. Je maakt vitamine D aan en je voelt je over het algemeen vrolijker. Zomer betekent vaak ook vakantie! Daarnaast staat een bruin kleurtje je goed en gezond. Een aantal jaar geleden was ik de hele zomer in het ziekenhuis opgesloten, en mocht ook niet naar buiten. Laatst zag ik een foto van mij in het ziekenhuis, naast mijn moeder en Feyenoordspelers die op bezoek kwamen (nu pas zie ik dat het Dirk Kuijt was en allemaal andere bekenden!)- zó bruin. En ik: zó wit. Haast doorschijnend.

Ook daardoor val je op in de zomer- als je niet in de zon wilt of durft te zitten. Als je je dan wel buiten waagt, val je op door je witheid. Ken je (vooral) die oude mannetjes die gaan zwemmen in hun zwembroek (nogal logisch) en waarbij het T-shirt dat ze aangehouden hebben met zonnen op hun huid getekend staat (door de witheid)? Ik weet van die periode nog goed dat ik de zon haatte.

Ik wilde niet opgesloten zijn wanneer ik stelletjes in de zon zag zitten in het park tegenover mijn ziekenhuiskamer. Ik haatte mijn leven in gevangenschap nog meer, omdat iedereen buiten was en ik niet mocht. Juist door dat verschil. Ik haatte de zon, omdat storm, regen en donkerte meer bij mijn gevoel paste. 

Ben jij een type dat de zomer binnen doorbrengt? Bang om je te laten zien waneer half Nederland buiten is? Ben jij het type dat (nog) niet in bikini durft? Of hou je van de zomer/ lente juist dóór zon, zee, strand, bikini etc? 

Keuzes voor de toekomst

Naarmate je wat verder bent in je eetstoornis, dus er niet meer zo middenin zit (of wel- kan ook) ga je je meer richten op de toekomst. Althans, dat heb ik. Trouwens, iedereen moet nadenken over wat die met zijn/ haar leven wil. Maar als je niet meer in klinieken en ziekenhuizen hoeft te wonen, niet meer 24 uur per dag met je eetstoornis bezig bent, komt er plaats voor andere dingen. Je gaat weer naar school, je besteedt weer meer tijd aan hobby's, etc.

En dan komen onvermijdelijk ook de vraag: wat ga je doen in de toekomst?

School dwingt je na te denken over je vervolgstudie. Wat wil je na de middelbare school gaan doen? En waar? En hoe? Heb je plannen voor de toekomst, heb je dromen? Je krijgt daar meer en meer tijd voor als je niet 24 uur bent opgenomen en ook nog drie keer per dag naar therapie moet of wat dan ook. Misschien dwingt je psycholoog of zo wel na te denken wat je met je leven wil. 

Enfin, soms vind ik die vragen over de toekomst best lastig. Je moet voor je vervolgstudie een keuze maken die misschien wel doorwerkt in je hele leven. Je moet kiezen voor iets wat je helemaal niet kent. Misschien kies je wel veilig voor de studie die je moeder/ vader/ zus of broer ook doet of heeft gedaan. Durf jij je in het onbekende te storten? 

Soms moet je ook keuzes maken voor de toekomst die direct verband houden met je eetstoornis. Ik was laatst bij de diëtiste voor een laag glucosegehalte, en die liet mij voor een heel lastige keuze staan. Ik ben namelijk nog nooit ongesteld geweest, maar toch al bijna negentien. De diëtiste vertelde dat als het nog veel langer ging duren (mijn niet-ongesteldheid), dat mijn eierstokken dan onderontwikkeld blijven met tot gevolg dat ik onvruchtbaar zou kunnen worden. Zij hield mij de keus voor: of een aantal kilo's (5? 10? Who knows) aankomen, of het risico lopen onvruchtbaar te worden. Jemig, wat een keuze. Ik wil nu niet aankomen, want dat maakt me bang en weer in paniek.

Ik wil niet weer mijn dagen laten tekenen door angst en meer afgunst over mijn lichaam, maar stel dat het leven me een vriend geeft. Stel dat we samen kindjes willen krijgen. Het verdriet kan soms heel groot zijn als een vrouw geen kinderwens in vervulling kan laten gaan. Misschien verlaat je vriend je wel door je onvruchtbaarheid...? Dat geeft ook veel pijn.

Het is een keuze die je met je verstand of met je gevoel kan maken. Waar zou jij je door laten leiden? Zou jij kiezen voor het 'veilige', vertrouwde? Of zou jij (verstandig) kiezen voor de mogelijke kinderwens die je op dit moment je niet kan voorstellen? 

Overbezorgd?

Ik was al een tijdlang best moe. Ik geef dat niet snel toe, ik ben ook niet snel moe. Maar het duurde al best lang. Dus ik heb bloed laten prikken (voor het laatst was het zes jaar geleden in een kliniek). Het bleek dat ik een glucosegehalte had van 3,1 redelijk dicht na het ontbijt. Bizar laag. Mijn moeder in alle staten. Ze is verpleegkundige en wist te vertellen dat je bij zo'n laag glucosegehalte in een 'hypo' kon schieten. Dan is het glucosegehalte zo laag dat je gaat trillen, zweten en flauw kan vallen. Als je dan niet ingrijpt kan je in coma raken. Oeps.

Dus ik naar de dokter om te praten. Hij zei dat ik me niet zo'n zorgen hoefde te maken en dat ik nog wel marge heb. Hij heeft me gerust kunnen stellen na mijn verhalen van mijn moeder. Want ongerust, dat was ik wel behoorlijk. Ik wil goed voor mijn lichaam zorgen. Ik wil het niet kapot maken. Maar ik wil ook niet aankomen. Dus het glucosegehalte moet van mij wel omhoog, maar hoe doe je dat als je niet wilt aankomen? De dokter stelde een diëtiste voor. Meteen flitsten alle diëtisten weer voorbij met de gevreesde en gehate eetlijsten die opgeprikt werden op het prikbord van de kliniek en zo. Toch heb ik ingestemd. Want ik wil er iets aan doen: ik wil een evenwicht vinden tussen genoeg en gezond eten en gelijk blijven in gewicht. En dat vind ik enorm lastig, vandaar het lage glucosegehalte. 

Mijn zus zit in haar vierde jaar van geneeskunde. Ze weet al best veel en was ook helemaal zich 'rot geschrokken' van het bericht. Nou, mijn vader ook meteen mee. Ik kan er dan niet tegen dat als de dókter zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken dat mijn ouders en zus me dan helemaal gek gaan maken. Dat is naar mijn idee dan overbezorgdheid. Oké, beter dan dat ze het niet interesseert, maar het moet wel grenzen kennen. 'Ja, ik maak me zo'n zorgen.' is dan het excuus. Maar je hoeft je geen zorgen te maken, omdat de dokter dat ook niet doet! Hij zal het toch wel weten?! 

Waar ik dan ook niet tegen kan is dat mijn vader nu elke avond vraagt: 'En heb je al extra suiker genomen vandaag?' Of dat hij zegt: 'Nou, dan moet je maar grote scheppen suiker in je thee of zo doen.' Terwijl hij wéét hoe lastig dat ligt, dáárvoor ga ik ook naar de diëtiste! Ik h eb hem dat ook uitgelegd, maar de volgende dag vraagt hij het weer. 

Het is zó'n dilemma voor me. Ik wil dat glucosegehalte omhoog krijgen, maar ik bots (weer) tegen de grenzen van mijn eetstoornis aan. Niemand schijnt dat te merken. Iedereen is zó bezig met zijn/ haar eigen zorgen dat ze niet zien of willen zien wat het met mij doet. Hoe ik bijna zat te janken bij de dokter, omdat hij zo begripvol was. Omdat hij vroeg hoe het nou in mijn 'koppie' zat, bloedserieus. Dat ik gerust alles mocht vertellen wat ik wilde, het was niet gek. Het bleef binnen vier muren. Of het nog wel goed met me ging in mijn hoofd. Dat vraagt nou niemand op die manier. 

Heb je ook soms overbezorgde ouders, of vind je dat ouders niet bezorgd genoeg kunnen zijn? Vind je dat jouw ouders ook wel wat minder bezorgd mogen zijn? 

Je komt het overal tegen

Op TV, hyves, de krant, mail, tijdschriften, internet: overal lijk je het soms tegen te komen: eetstoornissen. Vooral anorexia. Zelfs in mijn examenbundel en op een leestoets kreeg ik een artikel erover. Ik wil dan heel hard wegrennen eigenlijk, maar ik blijf altijd zitten en kan niet laten het artikel toch te lezen.

Raar is dat. Een soort dubbel gevoel. Ik wil er eigenlijk helemaal niks meer mee te maken hebben. Als ik mensen zie, hoor of hun verhalen lees die ook te maken hebben met een eetstoornis wil ik het liefst mijn oren dichthouden, mijn ogen sluiten en weglopen. Maar aan de andere kant geeft het me herkenning, troost en houdt het me in zijn greep. Vooral dat laatste. Het is een soort aantrekkingskracht van anorexia naar mij en/ of ik naar anorexia. Een soort haat/ liefde-verhouding. 

Laatst zocht ik in mijn woordenboek een woord op. Ik bladerde door het boek heen en zag tussen de rijen met woorden 'weegschaal' staan. Ik bladerde terug en vond het na een tijdje inderdaad.  Alsof mijn ogen onbewust extra gevoelig zijn voor dat soort signalen. Ik vervloek mezelf erom, dat ik nooit rust heb. Want tel maar eens hoeveel prikkels er op een dag bij je binnen komen die te maken hebben met eten, gewicht, anorexia. Om nog niet eens te spreken van herinneringen. Of andersom: de prikkels prikkelen de herinneringen. Zeker op van die bijzondere dagen, zoals bij mij morgen dat is: 1 april, de dag dat ik zeven jaar geleden voor het eerst in het ziekenhuis werd opgenomen. Op zo'n dag en de dagen ervoor ben ik nóg gevoeliger voor dat soort prikkels. 

Als er meiden of jongens naar me toe komen via hyves willen ze vaak hun verhaal doen. Bijna altijd denk ik: O, nee hè... Ik neem me voor om kort te antwoorden, ze door te sturen naar deze site, wat dan ook. En toch kan ik het nooit: kort antwoorden. Dat is het: die haat/ liefde verhouding. Aan de ene kant blijft het trekken, aan de andere kant wil ik er niks meer mee te maken hebben. 

Herken je het dubbele gevoel? Maak jij een keuze of je het toelaat of niet? Loop jij ervoor weg of laat je je meetrekken?

Eenzaam

Er zit een meisje in de gymzaal in elkaar gedoken en voor zicht uit te staren. Ze is duidelijk verdrietig. Somber. Iedereen om haar heen lacht en praat. De wereld om haar heen gaat door, en zij zit vast. Ik heb niet zo heel veel met haar, maar toch ga ik naar haar toe. Vraag of het wel gaat, of ze iets wil vertellen of zo. 

Ik zag mezelf zitten. Alleen. Voor me uit starend en een hoofd vol gedachten, terwijl de wereld om me heen verder gaat zonder mij. En niemand die het opmerkt. Dat is nog het meest erge, dat vond ik ook bj dat meisje. Men lijkt het niet eens op te merken. Men is zó met andere dingen bezig (met lachen, praten, sporten etc), dat ze het gewoonweg niet doorhebben als iemand op het punt van breken staat.

En dat vind ik zo erg. Dat maakt mij, en ook dat meisje (en met ons nog vele anderen) zo alleen. Pas als je jankend de klas uitloopt (wat gebeurde bij het meisje één lesuur later), dán pas heeft iedereen het door...

Dus je moet huilen om men te laten zien dat er iets met je is? Nee, je kan het ook vertellen. Maar dat kan ik niet. Zelfs niet aan mijn eigen vader of zus als het slecht met me gaat. Ik wil niet opscheppen, ik wil mijn zwakte niet tonen, ik wil het niet vertellen omdat ze het toch niet begrijpen, of omdat ze het verkeerde zeggen en het alleen maar erger maken, ik kan het niet. De drempel is zó hoog. Alleen aan mijn moeder kan ik het vertellen. En vaak doe ik het zelfs niet. Ze ziet het vaak al aan me. Dat maakt me vaak best alleen. Dat ik verder niet echt iemand heb bij wie ik zomaar, zonder angst, drempels of horten en stoten mijn verhaal kan doen. Kan vertellen waar ik mee zit, wat me bezig houdt, wat me verdrietig of boos maakt. Alleen dus bij mijn moeder. En in deze tijd van overal verliefde stelletjes op bankjes, drommen vrienden en vriendinnen arm in arm zie je wat je mist, zeker als het niet zo goed gaat. Dat steekt soms best wel. 

Ben jij iemand die zijn gevoelens zomaar op tafel gooit? Of ben je ook iemand dat afwacht of het maar niet vertelt?

In het middelpunt

Het is lang geleden dat ik weer een interview heb gehad, maar gisteren was het weer eens zover! De Vriendin kwam op bezoek. Nou ja, een journaliste dan. O, ik hou van interviews... 

Ik hou van interviews, omdat je zó diep gaat in zo'n gesprek. Echt tot op de bodem soms. Ik heb dat wel eens als confronterend en onprettig ervaren (Sophie op drie, Jong), maar soms kan het ook heel fijn zijn. De dingen die je in het dagelijks leven nooit bespreekt, komen daar wel aan bod. Het geeft dan wel een soort gevoel van opluchting. Dat er (eindelijk) naar je geluisterd wordt naar de dingend ie je nog iedere dag bezig houden maar waar zo weinig mensen weet van hebben. En dat het niet blijft bij alleen maar een loze zin waar niet op geantwoord wordt, maar dat er dan ook echt op in wordt gegaan. Diep. Er wordt doorgevraagd. Dat moedigt je aan om alles op tafel te gooien. Ik hoor je nu denken: Oe, journalisten...? Die zijn zo sensatiegericht. Zo hard. Zo... Nee.

Journalisten ervaar ik keer op keer weer als hele prettige, begripvolle, aardige mensen. Ik denk dat het er ook aan ligt met wat voor onderwerp je geïnterviewd wordt. Ik heb alleen nog maar vrouwen als journalisten gehad. Toen Mijn allerliefste vijand uitkwam, heb ik steeds geroepen: ze zijn nog begripvoller en invoelender dan alle psychologen bij elkaar! Echt, ik meen het. Er is alle aandacht voor je. Je kan ongestoord je verhaal doen. En als de interviewer uiteindelijk iets opschrijft dat je zo niet had bedoeld of wat je er liever niet in wilt, geef je dat aan en halen ze het weg. 

Gisteren was het ook zo'n lieve vrouw. Ze zei al na een kwartier of zo: 'Ik heb bij jou het gevoel dat je nog heel veel gaat bereiken. Dat zie ik aan de lichtjes in je ogen.' Nou, zeg eens eerlijk: dat past niet in het beeld wat iedereen altijd heeft van journalisten!  

Ik wil eigenlijk nooit echt graag in de belangstelling staan. Althans, niet op school of weet ik waar. Maar als het om mijn boeken gaat vind ik het niet erg. Het is ook het goede doel. Soms doet het ook gewoon goed om anderhalf uur lang je verhaal te kunnen doen. Dat er iemand luistert naar je. Dat er zelfs een fotograaf en een visagiste op je af worden gestuurd. Dat geeft soms best energie.

Je druk maken

'Je maakt je veel  te druk!' Tja, dat hoor ik wel vaker. Maar hoe doe je dat: je niet zo druk om alles maken? 

Ik heb al veel rijlessen gehad, maar nog steeds zit ik in sommige situaties zo te stressen dat mijn instructeur grinnikt: 'Je hebt knalrooie oren' of: 'Zal ik het raampje even voor je open doen?'. Een tijdje geleden ging het zelfs zó slecht dat hij na de rijles voor de deur nog een heel gesprek met me aanging. Hij merkte hoe erg ik ermee zat dat het niet ging zoals zou moeten. Toch bleef het me nog lang dwars zitten en ben ik er de volgende les op terug gekomen. Hij verklaarde: 'Jij maakt je ook veel te druk. Anderen leggen het naast zich neer, maar jij blijft ermee zitten. Het gaat bij iedereen wel eens niet lekker.'

Bij mijn zus gaat altijd alles zo makkelijk. Als ik eraan terug denk heb ik haar nog nóóit zenuwachtig gezien. Zelfs niet bij haar examens. Ze blijft altijd zó rustig. Alles gaat bij haar schijnbaar vanzelf. Voor de wind. Ik heb soms zo het gevoel alsof ik voor bijna alles moet knokken. Misschien ook wel omdat ik me overal zo druk om maak, lijkt het alsof niks vanzelf gaat. In feite gaat dat het ook niet, bij bijna niemand niet, maar ik zit uren te leren en haal nog een vijf. Anderen leren één uur of kijken iets alleen door en halen een acht. En dat is dan ook echt zo. Ik ben altijd jaloers op mensen. Zelfs als ik een acht heb denk ik nog als iemand een negen heeft: dat wil ik ook. Slecht (ik wil helemaal niet jaloers zijn!), maar hou het maar eens tegen! 

Ik denk dat mensen die zich niet zo druk maken om álles het een stuk makkelijker hebben. Het is niet zo dat ik een koele kikker wil zijn waarbij alles je koud laat, maar ik wil gewoon niet meer mijn dag laten verpesten door iets wat naar mijn gevoel niet goed gaat. Ik ben het zat om me overal maar zorgen om te maken, om overal tegenop te zien, om overal voor te stressen en over na te denken. Vooral van dat denken word ik soms zo moe. 

En jij? Ben jij zo'n koele kikker? Of moet je ook overal voor knokken? Laat jij je dag verpesten of kan je denken: nou ja, volgende keer beter? 

De kunst van het loslaten

Heb jij dat ook wel eens? Iets is kwijt, je zoekt je helemaal drie slagen in het rond. Je besluit om dat rotding maar te laten, waar het dan ook is. En dan vind je hem! 'De kunst van het loslaten'.

Loslaten is voor zoveel mensen zó moeilijk. Het ligt natuurlijk wel aan de situatie en hetgene dat je los zou moeten laten, maar ik merk dat het wel werkt. En toch zijn er dingen die ik lastig vind om los te laten. Ook al weet ik dat als ik dat doe, ik misschien wel datgene bereik dat ik wil bereiken. Maar stel dat het niet zo is? De sprong wagen is zó eng. Zo lastig.

Zo is het ook met mijn es. Ik voel dat ik nu misschien een keuze heb om het los te laten, maar ik kan het niet. Ik durf het niet. De sprong wagen in het diepe is een te grote sprong. Te onzeker.

Want stel dat je het los gaat laten, dan gebeurt misschien wel datgene waar ik zo bang voor ben: aankomen. Op de één of andere manier is dat wat je nu hebt veilig, hoe onveilig het ook in werkelijkheid is. Je weet in ieder geval wat je eraan hebt, hoe je leven eruit ziet. Je hebt er misschien controle over. Ik denk dat soms de omstandigheden je tot die sprong kunnen aanzetten. Je net een duwtje in de rug kunnen geven. Je helpen met loslaten. 

Ik denk wel dat als iemand alles los heeft gelaten wel een heel gelukkig persoon is. Nergens om je druk over te maken. Is dat ook niet mindfullness? 1. mildheid 2. geduld, 3. frisse blik, 4. vertrouwen, 5. niet-streven, 6. loslaten, 7. acceptatie. Ik ben dus heel slecht in mindfulness. En slecht in loslaten. Met sommige dingen dan... ;)

En jij? Kan jij dingen loslaten? En je eetstoornis? Want is jouw tip om te kunnen/ durven loslaten? 

Een overvol hoofd

Soms heb ik het gevoel alsof mijn hoofd explodeert. Door alle gedachtes die al beginnen vanaf het moment dat ik uit mijn bed stap ’s ochtends. Ik neem ze mee als ik ook mijn bed weer in stap. Ik droom erover. En soms ben ik al die gedachtestromen in mijn hoofd zó zat.

Ik wil rust. Een hoofd dat vrij is van beklemmende gedachtes. Van gedachtes die ik helemaal niet wil hebben, die me meesleuren in een stroomversnelling, die mijn gevoelens heen en weer gooien. En soms maakt een bepaalde gedachte plaats voor een andere, maar of dat nou zo positief is?

Het zijn gedachtes over allerlei dingen. Vooral de laatste paar weken over gewicht, eten, lichaam. Terwijl ik daar juist wat losser van wil komen. Hoe vaker ik eraan denk dat ik ze niet in mijn hoofd wens, hoe meer ik me ertegen ga verzetten en… hoe meer last ik ervan heb. Ze beïnvloeden mijn stemming ten nadele. Er zijn maar zo weinig mensen waarmee ik het kan delen en waarmee ik het wil/ durf te delen. Daardoor loop ik er extra lang mee rond, want een goed gesprek kan soms opheldering geven in je hoofd. Het zijn ook herinneringen aan allemaal nare dingen. Waar komen ze vandaan? Alleen al een glas kan een herinnering activeren. Ik heb geen herbelevingen meer zoals tijdens mijn posttraumatische stress en de EMDR- behandelingen, maar ze zijn we zo irritant dat ze me helemaal meesleuren naar de gevoelens die ik toen had en andere herinneringen weer activeren. Het lijkt soms wel alsof je je overal druk om kan maken, overal. Heb je dat ook wel eens?

Soms ben ik alles zó zat. Gewoon, alles. Zo moe van alle gedachtes.

De noodzaak van dromen

Ik wil met een busje van natuurreservaat naar natuurreservaat rijden door Amerika. Ik wil naar Alaska om de ruige natuur te bewonderen en daar te survivallen. Ik wil nog heel veel boeken schrijven, het liefst ook nog een boek voor volwassenen schrijven. Ik wil naar Wageningen om daar te studeren. Ik wil wonen in de bossen of in de bergen. Ik wil slagen voor het vwo. Ik wil een husky. Ik wil mijn rijbewijs halen en met mijn autootje overal naartoe rijden waar ik heen wil. Ik wil vrij zijn en alles kunnen doen wat ik wil. Ik wil, ik wil, ik wil. Ik wil zoveel.

Ik vind het heerlijk om te dromen. Dingen te bedenken die ik graag wil doen later. Dan zie ik mezelf al helemaal gaan en beleef ik datgene wat ik wil doen al helemaal. In geuren en kleuren. Heerlijk vind ik dat. Hoe zou ik kunnen leven zonder dromen? Geen idee. Dromen over de toekomst houden mij op de been. Ze zorgen ervoor dat ik een doel heb om voor te leven. Ze trekken me door lastige situaties heen, omdat ze me motiveren om verder te gaan. 

Sommige mensen hebben geen dromen. Als ik vraag: 'wat wil je later nog doen, wat zijn je dromen?' Halen ze hun schouders op. Ze leven gewoon. Punt. Daar kan ik me nou nooit iets bij voorstellen. Je hebt toch iets nodig om voor te knokken? Nou ja, sommige mensen hoeven niet te knokken. Sommige mensen hoeven niet te overleven. Hebben geen motivatie nodig om verder te leven, want ze leven toch wel. 

Toen ik heel erg middenin de eetstoornis zat, was ik eerlijk gezegd niet zo bezig met dingen die ik graag wilde doen in de toekomst. Ik wilde alleen maar dood, dat was mijn droom. Ik fantaseerde over de hemel en de rust. Ik had geen doel om voor te leven, want leven was niet datgene dat ik wilde.

Pas toen ik dromen vond, vond ik ook mijn motivatie om te knokken. Sindsdien ben ik blijven dromen. Misschien is het wel een soort vlucht uit de werkelijkheid, die dromen van mij. Ze geven me de mogelijkheid om me even terug te trekken in een andere wereld.

Ik keer dan weer vol goede moed terug in het nu en kan er weer even tegen. Wat zijn jouw dromen? Heb je überhaupt dromen? 

Gouden kooi

Ben jij vrij? Leg jij jezelf geen grenzen op, in wat dan ook? Oké, jezelf een beetje begrenzen kan geen kwaad, denk ik. Maar leg jij jezelf zoveel grenzen op dat je je beklemd voelt? Dat je voelt dat je niet vrij kunt leven? Ik wel. Steeds meer. Ik bots steeds meer tegen mijn eigen grenzen op.

Met het uitkomen van mijn vierde boek, Vrijheid, krijg ik zo af en toe vragen van mensen: 'kun je alles wat je in Spanje op de ranch hebt geleerd vasthouden?' En dan zeg ik 'ja, ik heb veel geleerd en ben veel vooruit gegaan afgelopen jaar'. Maar echt vrij? Nee. Ik ben naar Spanje gegaan voor andere dingen, niet voor het eten. Dus in het gebied van eten ben ik niet heel veel vooruit gegaan. Ik blijf een beetje steken. Het gewicht houdt me nog erg in zijn ban en laat me niet vrij zijn qua eten. Ik zag laatst op school een meisje dat een hele zak bros opat in één les, en ze begon aan een zak drop. Dat kan ik niet. Dat mag ik niet. Toch lijkt me dat steeds meer iets: gewoon vrij zijn in wat je eet.  Alles te kunnen eten zonder aan te komen of er bang voor te zijn. Vooral dat laatste. Want doordat ik bang ben om aan te komen, laat ik veel eten. Of ik eet het, maar moet het heel erg compenseren. En als ik aan ben gekomen, al is het maar drie ons, ben ik helemaal in een dip. Dat maakt me nooit vrij. Ik zou willen leven in vrijheid, dat ik niet zo streng ben voor mezelf.

Want ik ben ook in veel andere dingen streng voor mezelf: met sporten (en ander soortig bewegen), school (!), in alles wat ik doe moet ik het beste eruit halen. En dat maakt me soms zo moe. Ik ben het zat om steeds maar zoveel te moeten, maar echt veranderen kan ik het niet. Want als ik bijvoorbeeld een week niet sport, ben ik continu onrustig in mijn hoofd dat ik aankom. En als ik niet leer in een week, ben ik helemaal in paniek dat ik het niet red. Dus ergens koester ik die grenzen ook wel, omdat ik weet dat het zo redelijk goed gaat (met school) en ik weet dat ik het op deze manier onder controle heb. Als je die grenzen los gaat laten, wat gebeurt er dan? Haal ik mijn examen dan niet? Kom ik acht kilo aan? Dus in feite is dat waar ik aan vast hou veilig, maar is dat wel zo goed? Wat denk jij?

Ik wil alles zo graag wat losser kunnen laten. Wat rustiger te leven. Niet zo streng zijn.

Vrij zijn. 

Hij is uit!

Het heeft meer dan een jaar geduurd voordat ik mijn eerste letter op de computer zette en de laatste letter werd gedrukt. Maar het eindresultaat mag er zijn: Vrijheid is vanaf vandaag te koop! 

'Het lijkt goed te gaan met Femke en haar strijd tegen anorexia: ze eet weer redelijk normaal en staat zichzelf toe een keer iets lekker te vinden. Maar gelukkig is ze niet. Op school vindt ze nauwelijks aansluiting bij haar klasgenoten, en als een vakantievriendin langs wil komen, ziet ze daartegen op als een berg. Dan hoort ze iets over paardentherapie. Femke meldt zich aan en wordt toegelaten. De week op de ranch in Spanje opent haar ogen!

Vrijheid is het derde en laatste deel over Femke.'  Ja, want daarna moet Femke los gelaten worden. Het is goed dat ze nu haar leven gaat leven. Écht leven. Niet langer meer overleven. De paardentherapie heeftt haar een steuntje in de rug gegeven en nu kan ze het alleen.

Mijn eerste boek over Femke, Mijn allerliefste vijand, werd genomineerd voor de prijs van de Jonge Jury 2010. Op Zwaartekracht kan tot 1 maart gestemd worden op de site van de Jonge Jury: www.jongejury.nl 

Het zou geweldig als jullie Vrijheid willen lezen! Ik zou het leuk vinden jullie reactie te lezen. 

Media-aandacht doet wonderen

Het is alweer drie jaar geleden dat Mijn allerliefste vijand, mijn eerste boek over Femke met een eetstoornis uitkwam. Laatst keek ik in mijn plakboeken van mijn drie uitgegeven boeken. Ik verbaasde me over de omvang van de plakboeken: zeker acht hema-fotoboeken vol! Vooral het plakboek van Mijn allerliefste vijand was omvangrijk...

En dat was op zich ook niet heel gek. Ik was veertien toen ik Mijn allerliefste vijand schreef en vijftien toen het werd uitgegeven. Men beweerde dat ik de jongste schrijfster in Nederland (ooit) was, die bij een bekende uitgeverij was.

De promotie-afdeling van mijn uitgeverij vond dat dat wel een reden was voor veel interviews over mijn debuut, en dat heb ik ook gemerkt. In één week tijd had ik enorm veel interviews: Hart van Nederland, De Telegraaf, GPD, Het Reformatorisch Dagblad, Het Algemeen Dagblad, Leesfeest, Kidsweek, Goedemorgen Nederland. Bizar. Zeker als ik bedenk dat ik daarvoor niks van aandacht wilde en was gewend. De uitgeverij zei bij onze eerste ontmoeting dat ik misschien wel rekening moest houden met wat interviews, mogelijk ook op tv.

Wel ja, dacht ik. Eéntje is misschien wel leuk. Van echt veel aandacht hield ik niet. Ik nam nooit de telefoon op, liet me zelden horen/ zien, had geen vriendinnen, sprak nooit over mijn verleden, nam nooit het woord 'anorexia' in mijn mond maar bleef stug volhouden aan de benaming 'een tweede ik', ging nooit naar feestjes, liet me nooit zien in de pauzes, wilde me het liefste terugtrekken op mijn kamer met de deur dicht. En binnen één week stond ik letterlijk en figuurlijk in de schijnwerpers. Ik werd echt in het diepe gegooid, maar man wat heeft het me veel opgeleverd. 

Ik zou eigenlijk ieder teruggetrokken, verlegen en onzeker meisje (of jongen) het aanraden. Ik werd in het diepe gegooid en het was best eng af en toe, maar het was een enorm goede leerschool.

Tijdens de vele interviews in die week, en de vele interviews die volgden (ik ben de tel kwijtgeraakt bij dertig) heb ik geleerd mezelf te presenteren. Zeker te worden als ik dingen moest vertellen. Te vertrouwen op mezelf. Ja, ik ben zelfverzekerder geworden. Ik durf mezelf te laten zien, ook al was het in eersteinstantie altijd voor de promotie van mijn boeken. 

De mooiste ervaring aan alle interviews vond ik toch wel dat (bijna) alle journalisten zó verschrikkelijk begripvol waren (uitgezonderd de fotograaf die me op de weegschaal wilde fotograferen). Je denkt altijd dat journalisten zo sensatiezoekend zijn. Misschien was dat wel zo, maar toch heb ik nóóit dat idee gekregen.

Behalve dat ze bij Hart van Nederland bij de inleiding een IC-foto van me lieten zien. De journalisten, bijna allemaal vrouwen, waren invoelend en superaardig. Ik heb meerdere malen gezegd dat ik ze begripvoller vond dan alle hulpverleners die ik heb gehad bij elkaar. En ik meen het ook nog. 

En nu komt aanstaande donderdag mijn vierde boek alweer uit: Vrijheid. Het laatste deel van de trilogie over Femke. Wie weet zijn er weer wat mensen die een interview willen afnemen, misschien ook niet. Stiekem hoop ik het wel een beetje.

Om heel eerlijk te zijn vind ik de aandacht best leuk, geniet ik daar wel van. Je praat met een journalist echt over dat wat jou bezig houdt, wat zó belangrijk voor je is, maar wat je met bijna niemand kan delen. En tijdens zo'n interview kan je alles vertellen (nou ja, bijna alles) en krijg je échte diepgaande gesprekken. En daar hou ik van.