Vechten tegen boulimia

Es op Vakantie

Het is vakantie! Een periode dat iedereen geniet van de zon, zee het strand, korte broekjes, jurkjes, ijsjes, zwemmen etc.. Ik had nooit verwacht dat ook ik dat zou kunnen ondanks mijn Es afgelopen week ben ik met Zuppay een weekje gaan kamperen! En mijn es ja die was het grootste deel van de tijd ook op vakantie!!!

Zaterdagochtend begon het grote avontuur voor ons beide. Het zou de eerste keer zijn dat we beide alleen gingen kamperen. Het organiseren, inpakken en opzetten van de tent was dus al een grote uitdaging voor ons. Dat niet alleen 2 meiden met een eetstoornis samen op vakantie! Of dat zou gaan werken wisten we ook niet precies maar we vonden het zeker het proberen waard! Om te zorgen dat alles goed zou verlopen hadden we een eetlijst gemaakt. We wisten hierdoor van elkaar wat we zouden gaan eten en konden elkaar hier dan ook bij helpen. Natuurlijk zorgde we voor een fornuis en dat alle spullen van onze eetlijst braaf meegingen.

" Daar aangekomen begon het echter te stort regenen de tent opzetten was met dat weer niet zo'n geslaagd idee. Gelukkig hielt het na een uurtje op en konden we aan de slag! Een uurtje later stond vol trots onze tent! Het was ons gelukt hem zelfstandig op te zetten. Waarna we vervolgens heerlijk macaroni hebben gekookt!

Ik merkte tijdens onze week vakantie dat het juist erg motiverend kan werken om met zijn 2en een eetstoornis te hebben. Ik merkte dat ik bepaalde gedragingen in Zuppay zag die ik zo goed herkende. Ik had haar es continu door en zei ook die van mij. We stonden open voor elkaar omdat we elkaar ook echt konden begrijpen. We spraken elkaar er op aan en stimuleerde elkaar om meer te eten. ik merkte dat ook mijn therapie zeker heeft geholpen ik ben al zoveel verder dan dat ik had verwacht. Ik heb me deze week ook nauwelijks druk gemaakt. Zelfs wat uitdagingen gehad zo heb ik friet gegeten en een magnum!! Ookal waren er nog gedachtes ik kon ze ombuigen ik weet nu dat het me niet gelukkig maakt. Ik wilde genieten en dat heb ik ook gedaan!!

 Het moeilijkste moment voor mij was toen zuppay kleding ging passen ik merk dat ik nog erg spiegel. Ik had er moeite mee om te zien in wat voor maten zij zit onbewust ging ik weer vergelijken nadenken hoeveel ik wel niet kwijt zou moeten raken om daar in te passen??? Ik werd me er bewust van dat mijn es weer bezig was en gaf aan dat het beter was wat anders te gaan doen. Door dit naar Zuppay te kunnen uitspreken zakte de onrust in mijn hoofd en was het weer goed!! Al met al was het een super geslaagde week!! We hebben beide onwijs goed gegeten (voor ons eigen doen dan he ;) ) ben echt trots op ons!! Naast onze es was het ook even echt vakantie!!! Zo hebben we echt van alles ondernomen. We hebben gezwommen, ik heb voor het eerst in een kano gezeten, geskeelerd, naar het dolfinarium geweest, walibi new years eve, bativia stad. 's avonds in de tent gezellig bijkletsen wat drinken en een filmpje. Heerlijk om dan 's ochtens naar de winkel te lopen om vers brood te laten door je mede kampeerders te worden begroet.  Je afwas in de buitenlucht te doen. Het heeft wat dat samen zijn en weet je iedereen liep daar in korte kleding en ook ik merkte dat de drempel steeds lager wordt!! het gaat niet om mijn uiterlijk maar om wat er van binnen zit. En stiekem begin ik te beseffen dat ik misschien toch wel goed genoeg ben zoals ik nu ben!!! Ik had een top week met Zuppay en ik kon gewoon mezelf zijn! Wat wil ik dan nog meer????

Na wat zwoegen, eindelijk ook nog wat vakantie foto's erop gekregen! ik wens ook jullie allemaal een hele fijne vakantie toe! dat je ondanks je Eetstoornis mag genieten want er is zoveel moois!

Verliefd!!!

Ken je niet die dagen dat je geloofd dat je nooit iemand gaat vinden? Dat ze je toch niet zien staan! Dat je jezelf te dik en te lelijk vind en wat kan een jongen uberhaupt in jou zien?? Er zijn wel duizenden meiden knapper dan jij toch??

Ik ken dat gevoel maar al te goed. De afgelopen jaren moest ik er niet eens aan denken. Samen zijn met een jongen. Iemand die mijn lichaam mooi vind die aan mij zit. Ik walgde zelf enkel van mijn lichaam vond mezelf te dik en lelijk nee dat kon ik een jongen niet aan doen. De onzekerheid was te sterk en de eetstoornis trok te hard. Ik hield niet van mezelf laat staan dat ik een jongen toe liet om echt van mij te houden.

Ik heb de afgelopen maanden enorme stappen gezet. Ik begin het steeds meer te merken. Het is er daarom nu ook eindelijk van gekomen. Ik ben verliefd!!!! Ik heb nu die jongen die van mij houdt die mij accepteerd zoals ik ben. Die mijn lichaam mooi vind!! Die mij verkiest boven al die andere knappe meiden in de wereld. Het voelt goed voor het eerst heb ik het gevoel dat ik er mag zijn. Dat ik er misschien toch toe doe. Dat iemand wel van mij kan houden!! En dat uiterlijk maar een klein onderdeeltje is van wat hij belangrijk vind aan mij!! Langzaam aan begin ik mijn es steeds meer los te laten. Ik heb hem niet meer nodig!!! Ik begin steeds meer te beseffen dat ik goed ben zoals ik ben!! Dat ik weer wil gaan leven, genieten en stralen. Ik wil er voor gaan en gelukkig worden met mijn vriend!!

In dat geluk is niet langer ruimte voor een ES!!!! Ik denk dat het nu eindelijk zo ver is!!! Mijn Es is langzaam aan, aan het verdwijnen!!! Wat de liefde daar al niet in kan betekenen!!!

Stralen!

Het begin van de zomer is gezet en dit werkt voor mij ook wel positief. Ik wil beter worden en begin dat steeds meer te beseffen. Ik wil me niet langer druk maken. Ik wil echt gaan leven en stralen.

Bij de Ursula gaat het op en af momenteel. Er is nog steeds niet veel duidelijkheid. Ze willen mijn uren weer minderen. Daar ben ik het zelf niet mee eens en heb daarom aan de bel getrokken. We moeten nog even rondom de tafel om te kijken wat nu?? Stiekem baal ik hier enorm van, ik voel nu de motivatie de driveveer. Ik voel dat het nu mijn tijd is om de es aan te pakken. Waarom wil het dan met de hulpverlening allemaal zo stroef gaan??? Ondanks dat heb ik er ook wel veel van geleerd. Ik ben echt even flink boos geweest. Een emotie die ik lang niet heb gevoeld en heb onderdrukt altijd met mijn eten. Ik ben voor mezelf opgekomen en me niet langer ondergeschikt en dat was echt iets totaal nieuws voor mij. Nu afwachten welke vruchten daar uit voort gaan komen en hopen dat het bij de Ursula ook allemaal weer op zijn pootjes terrecht gaat komen. Mocht dat niet zo zijn begin ik steeds meer verlangens te voelen om maar weer gewoon te gaan werken.  

Naast het leven met mijn es begint er ook gelukkig steeds meer ruimte te komen voor andere zaken dan eten. Mijn sociale leven is weer aardig op de rit. Ik heb met veel vriendinnen het contact weer kunnen opbouwen. Want tijdens mijn es was ik toch wel wat gaan isoleren. ik ga vaker weg en geniet weer echt van de mensen om mij heen! Het contact met mijn ouders daar integen gaat steeds stroever. Dat vind ik erg lastig. Ik merk dat ze moeite hebben met het feit dat ik aan het veranderen ben dat ik voor mezelf aan het opkomen ben. Mezelf ook langzaam aan me los aan het maken ben van zowel mijn es als mijn ouders. Ook daar zal ik mijn weg in moeten gaan vinden.

Ook in de liefde worden er weer wat stappen gezet. Iets wat ik heel lang niet heb gekunnen. Ik voelde me te lelijk en te minwaardig om ook maar uit te gaan met een jongen. Langzaam aan durf ik er weer in te geloven dat er mischien toch wel een jongen voor mij is weggelgd. De eerste stapjes worden in ieder geval ook in dat contact al gezet erg spannend!! Zeg nou zelf wat is er nu mooier om te horen van een leuke jongen dat er een wow effect was toen hij mij zag ;)... Ik begin weer te stralen het sombere en levenloze meisje maakt plaats voor een meisje wat weer straalt en gezien mag worden. stapje bij stapje. Wat kan het leven soms toch ook erg mooi zijn ;)

Eindelijk Balans!

De laatste reacties onder mijn vorige blog hebben me wel aan het denken gezet. Ben ik mezelf idd erg afhankelijk aan het opstellen? Neem ik genoeg verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven? Sta ik aan het roer van mijn eigen schip?

Ik was mezelf echt even kwijt. Ik wist niet meer welke weg te gaan en dat was goed te merken. Ik was idd wat meer afhankelijk van anderen dit omdat ik zelf die verantwoordelijkheid niet meer kon nemen. Gelukkig is dat nu wel anders en dat merk ik ook!! Ik neem zelf weer verantwoordelijkheid ik wil weer achter mijn roer staan. Tenslotte ben ik de enige die er voor kan zorgen dat het met mij beter kan gaan! Ik ben de baas over mijn leven.

Nu ik die insteek heb merk ik dat het ook ineens stukken beter gaat. Ik geef duidelijker in therapiën aan wat mijn doelen zijn waar ik naar toe wil. Ik kan nu eindelijk echt aan de slag! De perfecte balans tussen therapiën voor het eten en therapiën voor de achterliggende oorzaken/problemathiek is nu gevonden. Het is wel nog in een mindere frequentie dan ik had gehoopt maar weet je ik denk dat ik wel genoeg doorzettings vermogen heb om ook met wat minder uur er me door heen te slaan. Ten slotte heb ik nu wel 3 therapiën die bij mij passen en me alle drie geven wat ik nodig heb. De rest is mijn eigen verantwoordelijkheid mijn eigen overlevingskracht, doorzettingsvermogen.

Het vrijwilligers werk bevalt ook goed ik kan er echt mijn ei in kwijt! ik heb het er erg naar mijn zin en ook ben ik stiekem al wat aan het denken/kijken naar een vervolg studie/toekomst plannen. Er is weer vetrouwen dat ik er uiteindelijk weer ga komen! Het is ten slotte mijn keuze of ik mijn leven wil laten lijden door een es! ik zeg niet dat het makkelijk is en dat mijn ES niet nog steeds hard trekt dat ik niet soms nog steeds kan walgen van mezelf mijn uiterlijk en gewicht! Dat ik me niet rot voel en in paniek raak bij het eten van bepaalde producten zeer zeker allemaal nog wel. Alleen de uitwerking en in hoeverre ik het mijn leven laat bepalen is veranderd! Ik heb het vertrouwen in mezelf terug gevonden! Dat is het belangrijkste en mijn kracht!!

in combinatie met zo'n motivatie lijst moet het wel goed komen toch?:

Ik wil es vrij zijn omdat:

· Ik weer wil stralen!
· Ik wil studeren!
· Ik er weer echt wil zijn voor mensen in mijn omgeving.
· Ik gezond wil zijn!
· Ik me niet meer druk wil maken om eten en uiterlijk!
· Ik mijn kennis die ik heb opgedaan goed wil benutten!
· Ik eindelijk echt wil gaan leven en genieten!
· Ik meer in mijn mars heb en wil bereiken dan me te laten lijden door een es!!
· Ik mijn innerlijk belangrijker moet laten zijn/vinden dan mijn uiterlijk.
· Ik dan van mezelf kan houden en daarmee ook van anderen.
· Ik God niet langer wil teleurstellen!
· Familie en vrienden zich dan niet langer zorgen hoeven te maken om mij!
· Ik dan kan doen wat ik echt leuk vind zonder rekening te houden met eten en uiterlijk en zonder paniek!
· Ik dan meer tijd te heb voor mezelf en mensen om mij heen.

De aanhouder wint!!

Tja daar zit je dan thuis met 2 uurtjes eetmanagement. Dit omdat ik bij de 4-daagse niet in de groep bleek te passen. Het wilde niet lopen en er waren even geen andere opties. Je krijgt dan te horen dat het niet alleen aan jou ligt maar aan de draagkracht van de groep (dat die gewoon te laag is) Dan krijg je ook nog even te horen dat je niet genoeg verantwoordelijkheid neemt en dat er nu niet meer mogelijk is. Iemand die daar erg blij mee was, was mijn eetstoornis. Die maakte weer gretig gebruik van mijn zwakte en de eetlijst verdween erg ver naar de achtergrond. Gelukkig wint de aanhouder...

De afgelopen dagen heb ik niets anders gedaan als therapeuten gebeld, gemailt, op gesprek geweest, nagedacht, geregeld. Telefoontjes met teleurstellingen en afwijzingen gekregen. Tegen de muur aan gelopen en met mijn handen in het haar gezeten. Je wilt wat in je leven je wilt niets liever dan werken aan jezelf en beter worden. Door ziekte, wachtijden en onmogelijkheden van instellingen is motivatie tegenwoordig niet meer genoeg en is het na een keer nee niet de tijd om op te geven en je erbij neer te leggen dat heb ik wel geleerd.

Ik ben er een tijdje terug achtergekomen dat enkel eetmanagement niet voldoende is als ik namelijk bezig ben het eten op de rails te krijgen komen er enorm veel emoties en gevoelens vrij. Tja de vraag is dan waar laat ik die? Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel emoties gehad. Het is een achtbaan die mij overspoeld en waarvan ik de richting niet weet. Ik gaf aan dat ik graag PMT zou gaan volgen, dit aangezien ik meer blijk te hebben aan nonverbale therapie als aan verbale.

na heel wat telefoontjes is het uiteindelijk gelukt! Ik ga naast mijn 2 uur eetmanagement 1x in de week gesprekstherapie (schemagericht) volgen bij mijn oude psycholoog. 1x in de 3 weken PMT bij de ursula en 1x in de 4 weken een gesprek met mijn hoofdbehandelaar van de ursula om te kijken hoe het allemaal loopt en waar ik tegen aanloop etc... Daarnaast ben ik hard aan het zoeken geweest naar vrijwillgers werk en ook dit heb ik gevonden! Ik ga starten met het opbouwen van een centrum ze zoeken daar nog mensen voor schilder en schoonmaakwerk. Ideaal om mijn opgerkropte emoties in kwijt te kunnen en iets te doen aan barmhartigheid en naaste liefde!! Dit enkel allemaal ter overbrugging van de vierpsrong waar ik uiteindelijk mijn eindbehandeling zal hebben. Wie weet kan ik te zijner tijd wel mijn werk als verpleegkundige ook wat opbouwen.

Wat ik eigenlijk wil meegeven blijf altijd geloven in jezelf!!! Geef aan wat jij nodig hebt want een ander doet het niet voor je! neem niet meteen genoegen met NEE. Weet dat therapeuten ook maar mensen zijn en ze soms niet kijken naar de mogelijkheden maar naar de onmogelijkheden. Ik kan nu in ieder geval met trots zeggen dat ik verder kan! dat er een goede oplossing is gekomen en dat ik eindelijk echt voor mezelf ben opgekomen!!!

Vicieuze cirkel

Het gaat hier momenteel eigenlijk niet zo heel goed. Ik zit nu bijna 6 weken in therapie en ik wil het liefste wegrennen. Het werkt niet in de groep. Ik voel me maar niet veilig mijn angsten blijven mij de baas.

Er spookt zoveel door mijn hoofd. Kan ik het allemaalwel? Wie ben ik eigenlijk zonder mijn es? Nu ik me er niet meer achter mag verschuilen,  kom ik er achter dat er een hele hoop emoties zitten. Vooral woede alleen kan ik het op de een of andere manier maar niet uiten. Ik wil wel boos worden niets liever knallen dan is het eruit maar het lukt me niet... Ja het lukt me wel maar niet op anderen enkel op mezelf. Mezelf weet ik keer op keer weer naar beneden te halen, mijn ES weet goed hoe hij die dat moet aanpakken. Je bent het toch niet waard. Zie je nou wel in de groep lukt het ook niet. Ik ga er tegen in iedere dag weer. Want hij mag niet winnen. Alleen heel soms heb ik het gevoel zo moe te zijn van dat vechten.

Het slapen gaat momenteel ook erg slecht. Nare herinneringen van vroeger spoken ineens ook weer door mijn hoofd. Hoe moet ik dat allemaal gaan verwerken? Hoe uit je, jezelf? er zijn zoveel vragen en angsten. Angst dat ik mensen kwets dat ik nooit meer beter ga worden. Dat ik alles en iedereen kwijt ga raken. Dat ik niet goed genoeg blijk te zijn.

Het erge is dat ik er ook nog is onbewust alles aan doe om dat maar is lekker bevestigd te krijgen. Het is een Vicieuze cirkel waar ik maar niet uit lijk te komen. Ik zit vast in een glazen kooitje ik zie niet meer hoe ik hier uit kan breken en ben moe van het vechten om maar uit te kunnen breken. Momenteel ben ik op heel erg op en stiekem ook wel wat radeloos.

Zou mijn es dan toch echt sterker zijn en het van mij gaan winnen????

Eetstoornis wanneer kan ik je loslaten?

Daar zit ik dan al weer in mijn 3de week deeltijdbehandeling bij de ursula. Ik moet zeggen dat het me is tegen gevallen. Wat is een Eetstoornis toch hardnekkig, sluw, slim en vooral erg sterk. Ik vraag me steeds meer af wanneer ik hem echt kan loslaten???

Daar ga je dan voor het eerst van je leven echt tegen je es in! Ik moet zeggen dat mijn es daar helemaal niet blij mee is. Hij is sterk en laat zich niet zomaar weg maken. Hij is sluw en zoekt ieder excuus en uitweg om toch nog maar macht uit te oefenen. Met als gevolg dat ik momenteel niet te harden ben. Ik ben moe.... Het kost een dijk energie. Ik voel me klote want tja mijn emoties mag ik niet meer uiten in een eetbui en braken. Alles lijkt te zweven boosheid, verdriet, eenzaamheid, twijfel. Alles zit in mij. Ik probeer door te vechten maar het is makkelijker om toch mijn es weer te laten spreken. Het wegen valt zwaar steeds komt er weer wat bij. Wat zorgt voor paniek.. Ik weet alleen dat ik het moet loslaten gelukkig zijn heeft niets te maken met een slank figuur.....

De groep is wel oke het was even wennen. Dat is altijd met een nieuwe samenstellingen en tja als brabander moet je toch even wennen aan de westlandse directheid haha!! Meteen een goede leerschool want wij slikken te veel in echte binnenvetters. Het is nog steeds een gevecht de basislijst is nu opgebouwd en onder de knie toch blijft de paniek constant. Mijn es laat me niet met rust.

is het niet tijdens therapie is het wel in mijn dromen. Waar ik heerlijk een mega eetbui aan het houden ben. Of waar ik mijn bord met eten de groep uit smijt omdat ik het niet wil eten gelukkig doe ik dat overdag niet en ben ik dan heel erg braaf :D.. Nachtmerries dus onverwerkte woede en verdriet. Woede en verdriet die ik nu begin te voelen maar niet kan uitspreken....... Emoties ze komen steeds meer en meer. Ik heb nog een lange weg te gaan om al die emoties een plekje te geven zodat ik uiteindelijk geen uitweg meer nodig heb, zodat ik straks niet meer hoef te vluchten. zodat ik straks kan leven zonder mijn eetstoornis en vrij kan zijn!!!

Met gierende zenuwen, angsten overwinnen!

Wat is er de afgelopen weken weer veel gebeurd zeg. Tja mijn leventje is momenteel verre weg van saai! Genoeg denkstof, gevoelens etc.. Afgelopen donderdag was mijn laatste dag op de PAAZ het was gek maar ook goed om dat achter mij te laten wat heb ik daar toch veel beleefd.

Ik weet nog dat ik daar eind januari binnen kwam met een lach op mijn gezicht met mij gaat het wel goed ik weet niet zo goed wat ik hier moet.... 5.5 week later was ik weet niet zo goed wat ik hier moet wel weg. Ik had diepte punten gehad, gehuild, knopen door gehakt zelfs aan het randje van mijn leven gestaan, mezelf geopend, gedeeld voor een van de eerste keren in mijn leven. Naast alle zware momenten ook genoeg gelachen diep in de nacht met mijn kamer genoten van kamer 1 helemaal in een scheur liggen om de kleinste dingen.

Herkenning vinden in elkaar, elkaar steunen, samen lekker een wandeling maken. Met elkaar een spelletje doen om lekker even niet aan al je zorgen te hoeven denken. Ja ik heb veel beleeft op de PAAZ voor het eerst ook kennis gemaakt met non-verbale therapieën en dat deed me goed ik blijk daar veel meer aan te hebben dan aan praten. Praten blijft toch iets moeilijks een soort van bedreiging. Iets wat waar ik niet zo goed in ben. Het afscheid viel ook wel zwaar afgelopen donderdag ik weet dat voor zowel mij als de mede cliënten en therapeuten er toch een stukje gemis zal zijn want je bent heel intensief met elkaar opgetrokken. Gelukkig komt er naar ieder afscheid ook een nieuw begin, nieuwe keuzes en nieuwe wegen.

Dit weekend heb ik ook weer afscheid genomen afscheid van mijn 20ste levensjaar ik ben nu officieel volwassen. Hiermee sluit ik mijn kindertijd echt af. Het is nu tijd om echt mijn eigen keuzes te gaan maken en ik besef dat mijn es daar niet meer inpast. Ik heb nu mijn eigen leven ik woon op mijzelf heb mijn diploma daar heb ik mijn es niet meer bij nodig. Ondanks dat geeft hij mij nog steeds veel. Een groot stukje controle, een ontlading, afleiding. Het zorgt ervoor dat ik door kan gaan. Hoe zou mijn leven dan zijn zonder? Ondertussen zit mijn es er al weer meer dan drie jaar. Ik ben er aan gewend geraakt het hoort erbij net als ademen, slapen etc...

Vandaar dat de zenuwen door mijn lijf gieren. Morgen is het namelijk zo ver start ik bij de Ursula. Met 4 daagse dagbehandeling. Dan ligt het niet meer in mijn handen wat ik eet. Dan krijg ik een eetlijst voor mijn neus en wordt er bepaald voor mij wat ik moet eten. Verder zijn er ook nog veel vragen en onzekerheden hoe zal de groep zijn? Zal ik er wel een klik vinden? Zal ik niet de dikste zijn en zo ja hoe zal ik dat vinden? Morgen moet ik ook weer wegen en dat is iets wat ik lang heb vermeden omdat ik weet dat ik flink ben aangekomen weer tijdens mijn opname op de PAAZ. Wat gaat dat niet met mij doen? Kan ik mijn angsten overwinnen?

De enige remedie om echt je angst te overwinnen is DOOR HET GEWOON TE DOEN!!! Tijd voor mij dus om het gewoon te gaan doen! Tijd voor mijn eerste volwassen stap! Een leven zonder eetstoornis gaan creëren.

Liefs,
Kimberley

Het gaat nu eindelijk beginnen!

Het is weer een lange tijd stil geweest. Dit omdat er zoveel weer is gebeurd. Mijn tijd op de PAAZ is niet voor niets geweest. De laatste loodjes daar zitten er aan te komen a.s dinsdag mag ik namelijk met ontslag. Waarna ik nog 2.5 week dagbehandeling daar zal gaan volgen voor net dat extra steuntje in mijn rug.

Momenteel gaat het goed met me. Dat ik dat nog is kon zeggen. Een aantal weken namelijk op zaterdag 20-02-2010 is dat wel even anders geweest. Het werd die dag namelijk erg zwart. De muur om mij heen werd steeds hoger en hoger er was geen perspectief meer. En door alle extra problemen om mij heen was mijn accu echt leeg.

Ik had het nooit verwacht maar het is toch gebeurd. Ik was altijd een sterk en krachtig persoon iemand die alles wel kon relativeren. Toch kon dit gebeuren ik die altijd kon nadenken was haar hoofd die avond echt kwijt. Het was letterlijk zwart met nog maar 1 gedachte het vechten is klaar nu is het tijd om te gaan....

De ambulance werd gebeld......

Zondagochtend besefte ik het allemaal nog niet zo goed. Totdat de arts aan mijn bed stond en mij aankeek blijkbaar had ik erg veel geluk gehad ik had niet veel later moeten komen want anders was het te laat.

Ik heb die avond een tweede kans gekregen er zaten 2 engeltjes op mijn schouders het was nog niet mijn tijd en ik moest verder.

Maar hoe ga je verder naar zo iets heftigs? Er kwam woede, er kwam verdriet er kwam twijfel kon ik wel blij zijn dat ik hier nog was?? Was het niet makkelijker geweest als het gewoon was gelukt? JA dat klopt dat was makkelijker geweest maar ik ben sterk en heb me er weer doorheen gevochten. Maar soms is de makkelijkste weg niet de beste...

De afgelopen weken zijn mijn ogen geopend ik moest letterlijk heel diep gaan, voordat ik die inzichten kreeg. Ik moest mezelf letterlijk opofferen om in te zien dat het zo niet langer kon.

Knopen zijn doorgehakt moeilijke knopen moeilijke keuzes. Contact met mijn vader uiteindelijk verbroken, Mijn bloed eigen vader. Het is niet makkelijk maar doorgaan was geen optie ik wil niet nog een keer zo diep zakken. Pijn heeft het mij gedaan en doet het mij soms nog steeds.

Ondanks die pijn gaan we verder iedere dag een stapje de goede richting in! Dit weekend voor het eerst weer zelf thuis geweest het was fijn om weer tot rust te kunnen komen me kamer is goed op te ruimen. Grote schoonmaak tijd voor een nieuw leven. Een nieuwe start gaan we maken.

Op dinsdag 30 maart gaat het namelijk beginnen! Dan start ik met de 4-daagse deeltijd bij de Ursula. Dan gaat het echte werk beginnen de eerste baby stapjes heb ik al gezet.

Time for a change time for a new life!! Ik wil gaan leven, het is nu mijn tijd......

Tuurlijk houdt ik jullie ook daar weer van op de hoogte en voor iedereen die het ook zwaar heeft weet dat achter iedere donkere wolk een zonnetje schijnt!!

Mijn masker

De afgelopen weken zijn erg heftig geweest voor mij. Er is weer veel gebeurd daarbij horen ook gevoelens, emoties en gedachtes. Ik heb op het randje van het leven gestaan. De dood letterlijk diep even in zijn ogen gekeken. Ik wilde niet meer voelen... niet meer denken, vooral niet meer vechten...

De afscheidsbrieven waren geschreven, ik wist het zeker. Voor mij hoeft het niet meer!! Waarom zou ik maar doorgaan voor anderen? Waarom zou ik maar blijven vechten zonder resultaat? Gelukkig had ik mensen om mij heen die mij enorm hebben opgevangen, vooral vriendinnen. Ze hebben me door mijn crisis heen gesleept. Er was iets, iets kleins een klein sprankje van hoop wat mij vooruit bleef duwen.

Het heeft me doen besluiten dat ik nog niet klaar ben hier dat er nog een strijd voor mij licht een strijd die gestreden moet gaan worden. Alleen was ik daar zelf niet meer toe in staat. Ik kon letterlijk niet meer slapen, eten en drinken. Alle levensvreugde alle strijdlust was uit mij verdwenen. Me lichaam was klaar ik kon niet meer totaal op van het maar doorgaan. Voor dat ik er erg in had zat ik op de PAAZ. Want zo kon het niet meer verder... Er werd letterlijk tegen mij gezegd dat als ik me niet op liet nemen en zo slecht bleef slapen/eten en drinken het nog een paar dagen zou zijn en daarna zou het ophouden.

Het drong niet tot mij door, ik hoorde het niet meer. Want ik ben sterk mij overkomt dat niet! Ik kan het zelf en ik wil het zelf doen. Ik moet door en door en opname nee dat mag niet! Stiekem was ik ook wel bang heel erg bang. Want diep van binnen wist ik het niet meer. Mijn ideeën waren op. Mijn strijdlust was weg en ik wilde niet meer. Het besef dat het wel eens te laat zou kunnen zijn straks gaf ook extra angst zou ik het zo ver echt laten komen???

De eerste week op de PAAZ was zwaar het eten ging slecht en het slapen nog steeds niet.
Ik voelde me eenzaam en wilde niets liever dan weer zo snel mogelijk naar huis. Ik vroeg mezelf af hoe het zo ver had kunnen komen? Wat ik nu wil met mijn leven? Ik voelde boosheid verdriet en angst, heimwee en ondanks dat was het voornamelijk leeg. Ik moest eerst gaan accepteren dat ik daar zat. Dat ik nu zelf patiënt ben dat ik degene ben die hulp moet gaan vragen dat ik degene ben die daar zit en wat met haar leven moet gaan doen. De weg naar acceptatie is gekomen maar duurde lang. Ik moet aan mezelf gaan werken. Want zoals het ging gaat het niet meer. Dat ben ik gaan realiseren want als ik wel zo door blijf gaan zal mij leven een drastisch einde gaan kennen.

Mijn vriendinnen, ouders en mijn geloof hebben me gesterkt de afgelopen week ze hebben me laten inzien dat ik zeker wel mensen om mij heen heb. Dat ik niet alles alleen hoef te doen ook al ervaar ik dat wel. Ik ben degene die zo streng is voor zichzelf. Ik ben de perfectionist die alles maar goed moet doen. Ik ben degene die zich niet kan en durft te uiten en dat maar doet in eten/niet eten. Ik ben de enige die mijn leven kan veranderen.

En dat maakt me bang heel erg bang want kan ik het wel? Kan ik mijn leven wel veranderen? Ben ik daar sterk genoeg voor? hoe ziet een ander leven eruit? Wat als ik meer van mezelf laat zien? Wat als ik meer ga uiten? Gaat alle woede en verdriet wat nu verschuild zit achter een lieve lach me overspoelen? Heb ik dan nog wel controle over mezelf? Herken ik mezelf dan nog wel? Want wat ik nu heb is zo veilig. Die lach die altijd op mijn gezicht staat zelfs toen ik de PAAZ op kwam lopen is veilig. Het masker is goed gemaakt niemand kijkt er door heen. Soms kan zelfs ik er niet meer doorheen kijken en lijkt het masker een loopje met mij te nemen. Het is tijd om is te gaan kijken wie er onder dat masker zit? Tijd om te gaan werken aan mezelf, mijn toekomst tijd om te stoppen met toneelspelen. Tijd om echt te gaan leven.

Aankomend week zit ik nog op de PAAZ tijd om er hard tegen aan te gaan!!! Want er zit meer in mijn mars dan dat ik zelf denk!! Ik ben benieuwd wie ik zal zijn zonder mijn es, zonder mijn masker. Het is tijd om dat te gaan ontdekken en langzaam de eerste stapjes daar toe te gaan zetten. Want zoals het ging gaat het niet meer....

Xxx Kimberley

Stilte

Afgelopen weekend was erg zwaar, ik heb mezelf namelijk terug gevonden in de stilte....... In de drukte van al het dagelijkse leven vergeten we dat wel eens. Stil staan bij.. Echt naar jezelf kijken en luisteren naar je diepste verlangens.

Al een aantal jaren alweer heb ik de bewuste keuze gemaakt te willen geloven. Ik ben katholiek en ook met mijn geloof bezig. Ik kom in de kerk en ik bid, ik ontmoet jongeren die net als ik geloven, ik begeleid jongeren daarbij. Door mijn eetstoornis is dat een stuk moeilijker geworden. Geloven is ineens niet meer zo vanzelf sprekend. Alles waar ik achter wil staan en sta is niet altijd mogelijk. Het bidden voor de maaltijd het vragen van de zegen over de spijzen die je eet is iets wat voor mij haast niet meer mogelijk is. Ik kan toch niet bidden en om zegen vragen voor iets wat ik niet eet? Of over iets wat straks toch weer in de wc beland?

Dat niet alleen men zegt dat God van ieder houdt zoals hij is. Toch heeft God mij dit lichaam gegeven en ik? Ik kan er niet tevreden mee zijn. Ik kan niet trots zijn en er goed mee doen. Ik vernietig iets wat hij heeft geschapen. Ik verkies een andere stem boven hem. De stem van mijn es. Die hard roept. Soms vervaagd daardoor mijn geloof het gevoel dat God er ook echt is. De strijdlust en de kracht kan dan soms erg ver te zoeken zijn. Ik voel me schuldig want ik schiet te kort...

Dit weekend had ik een weekend met een groep jongeren die samen met mij naar WJD zijn geweest. Een groep die erg divers is maar een ding gemeen heeft. Namelijk geloven, kracht halen uit bezinning en het fijn vinden om samen te zijn. Het weekend was zwaar niet alleen omdat er 3x per dag een eetmoment was. Iets wat natuurlijk op zich al een uitdaging was. Ik moest de stilte weer zien te vinden. Luisteren naar mezelf naar mijn diepste verlangen, naar mijn geloof naar God ik wilde zijn kracht weer voelen. Ik wilde hem weer terug vinden. Weer kunnen bidden.

Ik had een Bijbel tekst gekregen uit Johannes, Bruiloft in Kana waar Jezus te gast was. Het eerste wonder vond hier plaats Jezus veranderde iets simpels als water in wijn. Dat niet alleen de wijn was op en Jezus vulde de vaten weer. De woorden OP, Wat wilt u van me? en Vul hebben me dat hele weekend bezig gehouden. OP iets wat velen van ons hier zijn OP van onze strijd. We moeten weer gevuld worden (soms letterlijk met eten om weer op gewicht te komen) Soms ook minder letterlijk maar meer symbolisch met kracht gevoed om door te kunnen gaan. Door gaan met dit zware gevecht. Wat wilt u van me zegt Jezus tegen zijn moeder! Ja wat wil ik?? In de stilte in de diepe stilte vond ik mijn diepste verlangen...

Het verlangen dat alle mensen met een ES die zo hard vechten en OP zijn een wonder mogen ervaren. Dat zij weer kracht mogen putten en gevuld en gevoed verder mogen gaan! Dat zij een duwtje de goede richting in krijgen.

Tijdens de mis heb ik een kaarsje aangestoken voor al die meiden en jongens met een eetstoornis van over de hele wereld dat, dat lichtje het eerste lichtje is op jullie pad en jullie weg! Dat het mag eindigen in een groot licht het licht van meiden en jongens die stralen!!!

Even was het stil...ook voor mij is er weer een lichtje gaan branden. Ik wil genezen!! Ik wil hier vanaf!! Ik weet het nu zeker. Het eerste duwtje kreeg ik afgelopen donderdag toen de Ursula mij belde. Het was prettig om te horen dat ik nog niet ben opgegeven. Dat de psycholoog van de intake naar mij luisterde. Dat ik mijn angsten mocht uiten. Na overleg in het team (omdat ik bij de GGZ tegen gesloten deur blijf aanlopen) wordt ik nu aangemeld voor de startgroep en mag ik op kennismaking voor deeltijd. Hopelijk is dit het begin van een nieuwe weg. (want de reistijd blijft een struikelblok) Geloof geeft mij nieuwe kracht ik ben wel benieuwd hoe is dat voor jullie?

Hoe ervaren jullie je geloof in combinatie met een es??? Geeft het geen mooie troost dat er in ieder geval een iemand is die van je houdt en je goed genoeg vind zoals je bent ook al kun je dat zelf nog niet zien??

2010 nieuw begin

Hier weer een blog van mij. Het is een tijdje akelig stil geweest. Aller eerst natuurlijk voor iedereen nog de beste wensen en een zeer gelukkig en gezond 2010 toegewenst. Het jaar begon voor mij meteen al heel erg zwaar ik heb me hard naar boven moeten knokken maar hier ben ik weer!!

Waarom nog vechten? Waarom maar lachen en doorgaan?
Is het niet duidelijk dat het klaar is.... Dat ik op ben helemaal op van al dat vechten. Weer een nieuw jaar is ingeslagen 2010 nieuwe kans nieuw begin zou je zeggen? Maar ik kan alleen maar op zijn.. Welke woorden zijn nodig om te zeggen ik kan het niet meer? Het is klaar en laat me maar! Welke woorden zijn er nodig om te zeggen dat mijn es zo hard trekt? Dat hij mij bang maakt. Dat ik mezelf zie aftakelen met de dag? Waar is dat meisje gebleven wat ik zag als ik in de spiegel keek dat meisje met haar lach? Ze is weg en diep van binnen is er de angst dat ik haar voorgoed verloren ben.

Dit is de worsteling waar ik de afgelopen weken door heen ben gegaan!! Ik herkende mezelf niet meer. Waar was dat meisje wat ik altijd in de spiegel zag, dat meisje wat, wat verlegen keek met haar lach? Het afvallen ging goed de complimenten kwamen. Ik voelde me met de dag sterker worden dit ging mij lukken. Ik zou mooi worden, controle hebben en me er helemaal op storten.

Tot die blikken kwamen de blikken van angst. Angst uit de ogen van mijn omgeving. Ze keken dwars door mij heen. Angst voor wat ik was geworden en wat er van mij ging komen. Angst mij voorgoed kwijt te zijn. Angst in de stem van mijn ouders bij iedere leugen die ik gaf over hoe goed ik wel niet had gegeten. De blikken van mijn vriendinnen die zich compleet machteloos leken te voelen. Wat doe ik hun toch aan??

Even kwam het besef zeker naar mijn laatste nachtdienst toen ik bijna van mijn eigen af ben gegaan het moet stoppen!! Het is klaar dit ben ik niet meer! Waar is dat meisje dat altijd zo hard kon vechten? Afgelopen dinsdag had ik gesprek met iemand van team es. Er kwam uit dat het allemaal nog niet erg genoeg was voor klinisch of deeltijd dat mijn huidige psych er maar wat meer aandacht aan moest besteden. Even was ik blij! Ik heb nog steeds de controle ik hoef niet tegen mezelf in te gaan en ik kan weglopen van mezelf en al mijn angsten en mijn kop hard in het zand steken, Tot mijn moeder aan de telefoon tegen mij zei wanneer krijg je wel hulp hoe ver moet het zijn?

Moet je net zolang doorgaan tot je wel ondergewicht hebt zo ver laat jij het niet komen hoor!!! Dat wil ik niet!! Voor even besefte ik heel erg goed dat het daar wel naar toe gaat! Dat ik de smaak van het afvallen te pakken heb en dat ik er heel goed in ben geworden. Dat alle complimenten smaken naar meer. Dankzij mensen van dit forum de Ursula nogmaals opgebeld. Ze hebben me herbesproken en ik heb hulp nodig! Meer dan ambulant in hun optiek ik moet gaan vechten en hard!! Ze gaan contact opnemen met de GGZ in de hoop dat 2010 mij die hulp gaat brengen!

Afgelopen weekend had ik GALA ik moest in een jurk. Iets wat voor mij erg moeilijk is ik haat het om mijn vrouwelijke rondingen te laten zien. Daar stond ik dan alle ogen op mij gericht. Het ene naar het andere complimentje maar ondanks dat ook weer die ondertoon de toon van angst. Van het besef het gaat volgens mij niet goed met Kimberley. Ik ben aan het wegglijden en moet weer wat houvast krijgen.

Afgelopen zaterdag heb ik die houvast weer even gekregen en de smaak weer even mogen proeven de smaak van trots op jezelf kunnen zijn! Op dat gala was ik even mijzelf even een dood normaal meisje. Dat zelfs een klein stukje pizza op heeft zonder de paniek zonder de angst. Even leek het weg te zijn diep op de achtergrond en voor even ja voor even kon ik stralen!! Mijn goede voornemen voor 2010 is weer een zonnestraaltje te worden voor iedereen en vooral weer dat meisje te worden wat in de ochtend als ik in die spiegel kijkt trots kan zijn en naar mij lacht!!

soms zijn woorden niet genoeg!

Mensen praten hele dagen, duizenden woorden komen er dagelijks uit onze monden maar wat er uit komt zegt dat ook wel genoeg?

Ik heb het gevoel geen woorden meer te hebben. Geen woorden voor wat ik voel, voor wie ik ben en wat ik denk.. Het is leeg er zijn geen woorden voor te vinden. Hoe leg ik iemand uit dat het vechten klaar is? Hoe leg ik iemand uit dat die rust maar ook onvrede die er in mij heerst en aanwezig is me bang maakt? Soms zijn er gewoon geen woorden te vinden. Geen woorden voor iets dat je zelf niet meer begrijpt... Ik ben mezelf niet meer, ik ben moe en op...

het is leeg en stil om mij heen. Die stem roept me harder en harder! Het voelt zo veilig en geeft me rust. Voor een moment voel ik me goed en waardig. Ik kan dit... Ik ben sterk sterker dan alle andere meiden. Mijn woorden zeggen niets momenteel, mijn hoofd zit vol maar mijn gedachtes zijn leeg.

Soms moet je niet luisteren naar die woorden maar zien wat je ziet. Soms zijn woorden niet genoeg. Een kunstenares heeft een reeks opgericht Willow three genoemt. Hier heb ik 2de kerstdag wat beeltjes van gekocht. Het zijn mensen zoals jij en ik, zonder expressie hun kracht zit hem in het simpele. Soms zegt dat veel meer dan die duizend woorden die wij per dag naar elkaar uiten. Want zeg nou zelf hoe goed luisteren wij nu echt naar die woorden!!!

verstrengeld in jouw web!

Verstrengeld in jouw web geen kant op te gaan. Zit ik vast in jouw gedachten.. Alles wat zo verstandig leek al het goede wat ik kon denken is weg.. Je bent sterker dan wat dan ook. Je houdt me gevangen mijn mond stijf op elkaar. Gevangen in jouw web.

Ik merk dat ik aan het veranderen ben. Al mijn gezonde gedachtes zijn langzaam aan het wegvaren. Ik vind rust in mijn lichaam de 2 strijd neemt af. Mijn mia lijkt haar koffers langzaam te pakken en plaatst te maken. Plaats voor iets nieuws het onbekende... Iets wat mij vast houdt en in zijn greep heeft. Alle gesprekken al het wachten het heeft mij uitgeput. ik ben zwak en moe en een ideaal prooi. Afgelopen woensdag een intervieuw + vragenlijsten gehad van meer dan 4 uur vanuit de viersprong en 6 januari weer vervolg gesprek. Het kost allemaal zo veel energie. Het is op mijn energie mijn strijdlust. Het lichtje brand niet meer en ik moet door. Alles gaat op de automatische piloot want ik zal moeten werken.

5 januari gesprek met iemand van het team van eetstoornissen ik krijg dan te horen wat ze me kunnen bieden en dat maakt me ook bang. Aan de ene kant kan ik niet wachten want ik ben moe. Aan de andere kant zie ik er tegen op want wat als ze me weer niet serieus nemen? wat als het niet erg genoeg is of ik zeur? Angst komt er over mij heen. De angst dat het nu zo ver is ik ben de controle kwijt. Ik iemand die altijd zo helder kon nadenken heeft haar gedachtes verloren. Plaats gemaakt voor die ene stem  die nu zo hard roept. Ik hoor hem roepen kimberley jij gaat nu naar mij luisteren! Je gaat stoppen met eten en afvallen!! Want je bent dik echt dik en dat weet je zelf ook! Het is klaar met die eetbuien je hebt er niets aan en wordt er alleen maar ongelukkig van. Ik zal je helpen je geluk te vinden! Want zo erg ben ik toch niet? Als ik zo erg was hadden ze wel naar je geluisterd toen je om hulp riep. Dus waar ben je bang voor stop met tegenstribbelen en stop met vechten! Wil je niet mooi zijn? wil je niet gelukkig zijn? Nou.... precies dat wil je!! Wat houdt je tegen? Het is een worsteling een verstrengeling in haar web in het web van de onbekende. Heb geen behoefte meer aan eten angst om aan te komen wordt met de dag meer. Waar ben ik beland? Waarom is er geen weg meer terug ik zit vast.

Vast in dit onbekende en het is zo sterk! Tranen rollen over mijn wangen nu... Zou het te laat zijn? Te laat om mezelf nog terug te vinden? alles wat ik wil is wat rust, tevreden kunnen zijn met mezelf, niet voor eeuwig bang zijn, bang om aan te komen, bang voor allles waar maar eten bij toepas komt, bang dat ik moet toegeven dat het momenteel niet gaat. Dat mijn es de baas is en niet langer ik.....

Realiteit van boulimia

Al een tijdje schrijf ik blogs over mijn leven met boulimia. Ik merk dat hoe goed en duidelijk ik ook op papier probeer te zetten hoe mijn leven vergaat met boulimia dit nog best lastig is. Het is moeilijk iets uit te leggen als je het zelf niet mee maakt!

nu zat ik op youtube en vond ik daar een filmpje die het allemaal zegt. Dit filmpje laat de realiteit van mensen met boulimia goed zien! Ik moet wel zeggen dat ik er niet alles in herken. Gelukkig aangezien ik zelf geen laxeermiddelen en dieetpillen gebruik. De rest van het filmpje komt wel aardig in de richting van hoe mijn leven eruit ziet en hoe ik mijn eetstoornis ervaar. Dit filmpje wilde ik toch even met jullie delen. Het is wel een heftig filmpje die er geen doekjes om wind.

Er zijn nog ........ Wachtende voor U!

Hoevaak hoor je dat wel niet er zijn nog ... wachtende voor U?

Het leven bestaat namelijk uit wachten, wachten en nog is wachten. We moeten als mens erg veel geduld hebben. Dat niet alleen we moeten als mens ook erg veel slikken. Om eerlijk te zijn merk ik dat mijn geduld op begint te raken. Terwijl ik een meisje ben met engelen geduld maar eens, ja eens heb je genoeg van al dat wachten! Eens zit je aan de grens hoe dat zo ver is gekomen zal ik vertellen.

De afgelopen maanden bestaat mijn leven uit intake's, gesprekken en veranderingen. Afgelopen maandag had ik weer een intake bij de viersprong. Het was een vrij standaard intake een kort gesprekje met basisvragen. Natuurlijk vraagt iedereen in mijn omgeving hoe het is gegaan en of ik al wat weet. Ik geef dan aan dat het gewoon ging, want wat zou er niet goed gaan aan wat vragen beantwoorden? Simpele vragen over wat voor therapie ik heb gehad? en wat mijn klachten zijn? Iedereen hoopt met mij mee dat er eindelijk is hulp komt. Bij iedere vraag die er wordt gesteld of ik al iets weet omtrent therapie moet ik helaas weer met nee antwoorden. Nee want ik zit nog volop in het proces en ik moet wachten. Als het goed is weet ik eind januari wat meer want dan is pas de hele intake rond. Je raad het al als ik dan behandeladvies krijg is het weer wachten, wachten op een plek (als dat is wat er uit het behandeladvies gaat komen.)

Daarnaast ben ik aangemeld bij het team eetstoornissen. Na lang wachten heeft mijn therapeut eindelijk contact met ze opgenomen en zou ik rond januari terecht kunnen. Nu sprak ik afgelopen donderdag mijn therapeut weer. Tja drie maal raden er komt een nieuwe psycholoog in het team en die heeft een wachtlijst dus het wordt waarschijnlijk februari dat betekend weer een maand langer wachten. Ook ben ik niet zo zeker of het wel om deeltijd zal gaan worden. Mijn therapeut liet nu wat meer rond ambulant doorschemeren. Voor mijn gevoel ben ik dan nog is aan het wachten op iets wat voor mij niet genoeg zal zijn.. Want wat er in mijn hoofd rondspook die es die zo hard trekt gaat vast niet weg met 45 minuten in de week er over te praten.

Afgelopen woensdag had ik gesprek op mij nieuwe werkplek omdat ik daar vervroegd ben gekomen. Er is nu afgesproken dat ik ga stoppen met mijn traineeship daar omdat, dat te veel zou worden. Ik ga daar gewoon werken want ik ben tenslotte afgestudeerd. Het is nu alleen afwachten voor mij of ik nog wel groen licht ga krijgen om mijn traineeship over een tijdje weer op te kunnen gaan pakken. Ik weet dus niet of dat uberhaupt nog wel gaat gebeuren.

donderdag zat ik bij de bedrijfsarts dit omdat ik ben gestopt op mijn andere afdeling en ook vanwege mijn eetstoornis. Wat ik daar precies deed weet ik nog steeds niet? Aangezien ik gewoon werk kon de bedrijfsarts niets voor mij doen. Dus hij besloot maar af te wachten tot ik wat meer duidelijkheid krijg omtrent therapie.

Het leven bestaat dus uit wachten. Het grootste gedeelte van je leven gaat ook verloren aan wachten. Wachten bij de kassa, in de file staan, wachten in het ziekenhuis op een poli en iedereen doet er aan mee want we kunnen niet anders. Het is vanzelf sprekend geworden dat je maar moet wachten. Maar wat als je dat niet meer kunt? Iedere dag voel ik mijn eetstoornis harder trekken en lachen. Hij heeft nu het laatste woord! Want hij kan nog minimaal 2 maanden zijn slag slaan niemand die er zich om bekommert. Mijn eetstoornis zal niet wachten en stil staan nee hij gaat door! Ondertussen ben ik moe, moe van het vechten en moe van het wachten! Ik heb behoefte aan duidelijkheid zodat ik weet waar ik aan toe ben! Zodat niet mijn es extra hard gaat trekken want in die 2 maanden kunnen er toch nog wel wat kilootjes af? Wie gaat mij tegenhouden? Het blijft een zware strijd die ik heb verloren want ik zit net als duizenden andere mensen vast in het systeem in het stysteem van wachten! Lang leven de zorg in Nederland lang leven de wachttijden want een eetsoornis dat is toch niet zo erg? Je kan vast nog wel een maandje langer wachten........

Rust in mijn hoofd

Het is een stuk rustiger in mijn hoofd.. Alles begind op zijn plek te vallen. Er komt steeds meer duidelijkheid en ik denk dat ik in het nieuwe jaar echt een nieuw leventje en begin ga krijgen.

Afgelopen week begonnen op mijn nieuwe afdeling. Ik was erg gespannen zou het me gaan bevallen? hoe zouden me nieuwe collega's zijn? Wat voor patiëntencategorie zou het zijn en het aller belangrijkste ga ik er wat rust vinden?

afgelopen dinsdag 1 december ik stond vroeg op. Want ik moest nu een stukje verder fietsen aangezien ik nu in een ander ziekenhuis aan de slag ging. Ik parkeerde mijn fiets en ging naar boven. Ik kreeg wat uitleg en ging aan de slag. Het eerste wat mijn opviel was de rust die er hing. Alles was gepland en duidelijk. Een wereld van verschil. Ik vond het leuk en de afgelopen week heb ik het erg naar mijn zin gehad daar. Het was een goede keuze om te switchen van afdeling. Er is namelijk weer wat rust wede gekeert!

Verder is er naast de rust in mijn hoofd nog een hoop stress. Morgen namelijk intake bij de viersprong! Verder heb ik te horen gekregen dat zoals het er nu uitziet ik in het nieuwe jaar waarschijnlijk deeltijd therapie ga volgen voor mijn es :D!! ja ja een nieuw jaar nieuwe kansen. Mijn diagnose ontwijkendepersoonlijkheidstoornis is van de baan!! Het is nu persoonlijkheidstoornis NAO geworden omdat ik niet in een hokje te plaatsen ben. Zo blijven de ontwikkelingen komen steeds een stapje in de goed richting. Ik voel het 2010 wordt mijn jaar het jaar waar ik hard aan mezelf ga werken nieuwe ronde nieuwe kansen!!

Vol verwachting klopt ons hart!

Sinterklaas staat weer voor de deur net als de andere feestdagen. Tijd om nog snel wat inkopen te doen en toch stiekem me al wat voor te bereiden op de hoeveelheid eten die er gaat komen tijdens de feestdagen.

Het zijn spannende tijden die feestdagen. Aan de ene kant wil je er van genieten want je hebt weer de gezelligheid van het samen zijn met je familie. Je krijgt cadeutjes en beseft weer hoe goed je het eigenlijk wel niet hebt. Waarom zit er dan ook weer zo'n keer zijde aan want je weet maar al te goed dat het eten met sinterklaas en kerst ook verdubbeld, al het lekkers wordt uit kast gehaald. Vaak gaan we groumetten en andere lekkere dingen. Waardoor je de nodige kilo's aankomt en je in januari weer het goede voornemen hebt om af te gaan vallen. Ik wil helemaal niet aankomen spookt er dan door mijn hoofd! Zucht de aankomende feestdagen gaat een extra strijd zijn. Strijd tussen mij en mijn eetstoornis.

Dat niet alleen er staan ook weer genoeg spannende dingen te gebeuren. Vol verwachting klopt dan ook mijn hart aangezien ik morgen op mijn nieuwe afdeling begin met werken. Ik ben erg benieuwd wat ik er van ga vinden hoe het team is en de patiënten categorie. Ook hoor ik a.s vrijdag meer over therapie als het goed is krijg ik dan te horen hoelang het gaat duren voordat ik op intake of in behandeling ga kunnen voor mijn eetstoornis. Ja ja beste mensen er gaat hulp aankomen!

Dus het mooiste kerstcadeau gaat er al komen hulp bij deze zware strijd zodat ik hopelijk volgend jaar rond deze tijd de bovenstaande strijd niet meer hoef te voeren en kan genieten van de feestdagen waar ze uiteindelijk ook voor bedoeld zijn ;)!

overwinning

Het is zaterdagmiddag als ik op internet de site van Minos Pallas een Grieks restaurant opzoek. Ik kijk gespannen op de menukaart staat er iets op wat ik mag van mezelf? Gespannen lees ik hem over en over. Zou ik de eerste stap durven zetten en mee uit eten gaan?

De laatste dagen was het wikken en wegen. Aangezien mijn vriendinnen uit eten wilde voordat we naar de bios zouden gaan. Ze hadden mij hier gelukkig in vrij gelaten ik hoefde niet mee. Alleen was het zo dat ik mijn vriendinnen al even niet meer echt had gesproken. Tja en in de bios gaat dat ook niet lukken want dan moet je stil zijn. Dat betekende alleen wel dat ik echt mee uit eten moest

Na lang nadenken mijn vriendin gesmst dat ik toch de stap ging wagen. Dat ik het alleen wel doodeng vond want ik wilde absoluut niet gaan compenseren. Nadat ik de kaart wel 10x had afgelezen had ik voor mezelf al een keuze gemaakt. Ik neem geen voorgerecht en ga voor de gamba's met groente. Toetjes was ik nog niet helemaal uit. Rond 6 uur pakte ik de bus waar ik erg gespannen inzat. Toen ineens mijn telefoon ging het was mijn vriendin of ik al onderweg was. Ik zei haar dat ik er bijna was. Toen ik ophing brak mijn geluksengeltje af van mijn telefoon ik schrok zou dit een voorteken zijn???

ik liep richting het restaurant en mijn vriendin kwam mij al tegemoet gelopen. Laten we snel maar naar binnen gaan zei ze want hier is het koud. Ik liep mee naar binnen en zag iedereen eten. De eerste gedachte die door mij heen ging was er hangt hier wel een goede sfeer waarom ben ik dan toch zo gespannen. Onze andere vriendin arriveerde wat later. Bij het bestellen van het drinken hielt ik me braaf aan de spa blauw ik wilde zo weinig mogelijk verboden voedsel eten en drinken om compensatie te gaan voorkomen.

we kregen alle drie een menukaart maar ik hoefde eigenlijk niet meer te kijken. Ik wist allang wat ik zou nemen! het gerecht met de minste calorieeen en vet. Mijn vriendinnen namen wel een voorgerecht. Ik zelf vond dat nog een stapje te ver bang dat ik te vol zou zitten. Dat niet alleen zo'n grote avondmaaltijd van 3 gangen heb ik al heel lang niet meer op...

tot zo ver zo goed ik had nog niets hoeven eten en we zaten in een soort van nisje dus niemand kon echt zien wat ik at aangezien ik lekker in het hoekje was weggedoken. Toen kwam het hoofgerecht voor mijn neus een mega bord maar gelukkig heel veel groente en het aller belangrijkste geen saus en geen friet op mijn bord! dat hadden ze netjes appart in een bakje gedaan pfieuw dat scheelt weer dacht ik bij mezelf. Het waren 6 gamba's waar gelukkig na het pellen van het hoofd en de staart niet al te veel meer van overbleef ze waren gewoon gebakken op de plaat dus totaal niet vet! de rest hield ik het veilig aan de salade's. Het was wel meer dan dat ik normaal zou eten maargoed het was voor mij nog wel veilig voedsel. Toen het toetje ik wilde eerst gaan voor koffie maarja daar zat bij veel koffie alcohol in. Tja alcohol betekend calorieeen en gewone koffie betekend weer suiker en zoetjes. Dillema dus want ik vond het ook voor schut om alleen maar een hoofdgerecht te nemen. Net of ik geen geld had voor meer. Uiteindelijk gekozen voor de griekse yoghurt na heel lang nadenken en de hulp van mijn vriendinnen.

Ik kreeg 3 mopjes yoghurt met vers fruit en wat walnoot en honing op mijn bord. Dat viel dus ook nog erg mee het was voornamelijk fruit! wat was ik blij met mijn keuze zeg. Alleen wat zat ik vol toen ik het op had. Me maag was aan het rommelen en protesteren en toen kwam de zwaarste beproeving niet naar de wc. Mijn vriendinnen gaven aan trots op mij te zijn dat ik het had opgegeten. Ik zei ja eten is een ding maar we zijn nog niet zo ver. Het moet er nog wel inblijven dus houdt me maar weg bij de wc. Ik heb zelf ook erg bewust de wc gemeden om verlijding te weerstaan. Alleen wat had ik een buikpijn en wat een paniek in mijn hoofd. Ik voelde me vol zitten en zo dik worden maar ik bleef vechten en probeerde steeds te relativeren. Als ik dan dacht ik kom aan probeerde ik maar weer te denken dat ik heel gezond had gegeten alleen groente en fruit en yoghurt en wat vis. Dat, dat dus totaal geen kwaad kon. Gelukkig had ik ook genoeg afleiding want na het eten gingen we naar de film 2012.

ik heb daar 3.5 uur stil op mijn stoel gezeten met moeite aangezien er ineens een bewegingsdrang aan kwam zetten. Gelukkig was de film erg spannend en zat ik op het puntje van mijn stoel te kijken. Ik heb met de hulp van mijn vriendinnen net het juiste steuntje in de rug gehad waardoor ik nu de eerste en grootste overwinning heb behaald namelijk: uit eten zonder compensatie!! Dus stiekem achteraf wel iets waar ik me niet alleen schuldig over hoef te voelen maar ook wel een beetje trots op mag zijn!

ja ja nu eindelijk ook de foto's van mijn spectaculaire toetje en grote overwinning!!!

Sterker! door de kracht van binnen!

Het is dan zo ver! Vanaf 1 december  ga ik werken op een andere afdeling! Nieuwe ronde nieuwe kansen. Zou het geluk nu eindelijk wat richting deze kant komen?

De afgelopen dagen waren erg onwerkelijk voor mij. Het leek net een grote film alleen is het geen film maar mijn leven. Ik kreeg namelijk al vrij snel nadat ik dus had geweigerd om vrijwillig ontslag te nemen een telefoontje van mijn baas. Er is een andere afdeling voor mij gevonden waar de zorg minder complex is. Per 1 december kan ik daar aan de slag. Het gekke is dat je dan meteen beseft dat je weer een soort van nieuwe start gaat maken. Nieuw team, nieuwe patiënten categorie allemaal nog even wennen dus. Gelukkig heb ik er wel super veel zin in en wil ik er nu ook echt voor gaan! Zolang er nog geen hulp is bij het gevecht van mijn es wil ik niets liever dan wat structuur en afleiding in mijn leven.

Afgelopen weekend weer gewerkt op de afdeling waar ik nu dus nog even sta. Ik was er al bijna 2 weken niet meer geweest. Het was erg onwennig maar het gekke is het voelde ook wel weer vertrouwd. Stiekem ga ik het zelf wel een beetje missen denk ik. Al die drukte en hectiek. Wat ik vooral ga missen is mijn persoonlijke groei. Voor mijn gevoel ging ik juist achteruit en heb ik niets geleerd daar maar weet je volgens mij als ik er nu op terug kijk heb ik de belangrijkste les van mijn leven daar geleerd. Namelijk dat ik voor mezelf moet kiezen dat ik en mijn gezondheid altijd op de eerste plaats dienen te komen. Dat ik niet perfect hoef te zijn en mag falen dat ik durf te verliezen wat ik heb!

Een collega gaf aan dat ze vond dat ik nu stond te stralen dat ze het idee had dat ik eindelijk wat van mezelf durfde te laten zien. Ik stralen? het is denk ik omdat er een grote last van mijn schouders af is het is goed zo ik hoef niet meer te presteren. Ik mag gewoon zijn wie ik ben! Dat doet me weer denken aan dat kaartje met tekst wat ik kreeg op de landelijke publieksdag van SABN: ik mag gewoon mezelf zijn en er op vertrouwen dat, dat goed genoeg is. De eerste stappen om die boodschap te laten uitkomen zijn al weer gezet. Ik ben namelijk sterker aan het worden! De kracht om te vechten is aanwezig de kracht die ik zo hard nodig heb om ooit van deze es af te komen!