Het dagboek van KimDit dagboek is inmiddels gesloten en gaat van oud naar nieuwHallo allemaalHallo allemaal,
 Hier weer even een berichtje van mij. Een paar weken terug liet ik al weeten dat ik lang pro-ana ben geweest, en na een lange tijd twijfelen heb ik besloten er een punt achter te zetten, en mijn leven niet langer te laten beheersen door ana! Ik word van 7juli tot 4 augustus opgenomen om weer een normaal eetpatroon te ontwikkelen, als ik terug thuis kom krijg ik een begeleider die me helpt door te zetten! Het klinkt misscien stom, maar hoe sterk ik ook achter me keuze sta, ik heb het er op het moment erg moeilijk mee om ana te ver laten, ik heb haar toch 6 jaar in me leven gehad, wel als een ziekte niet als een leves stijl, laat dat wel duidelijk zijn! ik zocht soms wel motivatie op pro-ana sites maar daar kom ik all ang niet meer op! Deze site geeft me motivatie om ana te verlaten, want de strijd is heel moeilijk om door te zetten... Ik zou het ook wel fijn vinden om van deze site steun te krijgen dat het echt goed is van ana af te stappen! Xx  KimWat liefHeej allemaal!,
Wat ontzettend lief! Dat is wat anders dan de reacties die ik kreeg toen ik dit vertelde tegen de meiden van de pro-ana sites... Daardoor ging ik echt twijfelen, maar dit is echt fijn en motiverend om te lezen! Natuurlijk ga ik jullie op de hoogte houden, ik heb een heel strak dag programma, met 2 uur internet dus dat moet wel lukken  nog iets langer dan een weekje... En dan is het zover! Ik ben echt zenuachtig... Maar het moet me gaan lukken, miss niet in 1 keer maar ik denk wel dat ik het stap voor stap er vanaf zal komen, simpelweg omdat ik het zo graag wil! Xx kim K*t dagHallo allemaal,
 Ik had vandaag echt een super k*t dag, en dan lees ik jullie berichtjes op mijn bericht en dan krijg ik toch weer wat motivatie! HEt is nu al moeilijk, en dan is de opname nog niet gebonnen. Vorig jaar januari ben ik ook al opgenomen geweest voor 8 maanden in een eetsoorniskliniek, maar daar werd ik zo beinvloed door de groep ik kon me daar niet tegen weren. Ik weet nog dat ik toen dacht als ik straks thuis ben kan ik altijd weer terug naar de ana... Nu denk ik zo sterk ik wil gewoon niet meer terug naar de ana! Ik wil gaan leven! maar hoe doe je dat? Al 6 jaar bestaat mijn leven uit ana... Wat krijg ik daar voor terug? hoe moet ik met mijn gevoel omgaan? Ik weet het echt niet... Dat maakt het zo uitzichtloos...
Maar ik weet ook hoe sterk ik ben en waar een wil is is een weg... Dat zie ik ook wel... Maar dat uitzichtlozen, moedeloze of machteloze gevoel dat is er vandaag heel sterk en misschien heb ik ook wel verdried omdat ik nu definitief ana gedag zeg... kortom er gaat super veel door mijn hoofdje... Donderdag heb ik gesprek met mijn behandelaar dan kan ik alles weer bespreken... Maar echt super bedankt voor jullie reacties! Xx kim DietistHallo,
 Vandaag belde de dietiste, ze wilde weten wat ik nu at enzo zodat ze voor volgende week een opbouw dieet kan maken. Ik vond het echt heel moeilijk om eerlijk te zijn over wat ik eet en er mee deed enzo... Het voelde alsof ik iets in me verradde... Nu voel ik me verdrietig, maar ook blij omdat het ook als een soort bevreiding voeld, alsof ik een deur sluit en er een ander open gaat... Ik wil jullie nog is bedanken voor alle reacties ze doen me echt super goed!!! Xx kim Nog 3 dagenhee allemaal,
 Vandaag met mijn behandelaar mijn opname en alles door genomen, nog 3 daagjes... de spanning loopt op... vandaag zag ik in de stad van Breda ook een meisje dat echt super super super uitgehongerd was, van de ene kant was ik zo jaloersop haar botten die ik kon zien, vna de andere kant had ik ook zo grote afkeer van zo wil ik noooooooit worden(mama zegt dat ik zelf ook al zo dun ben maar ik zie het eigenlijk niet goed...) Ik hoop dat als ik strax weer gezond ben me lichaam kan accepteren als er iemand tips heeft hoe ik dat kan graag! morgen een DS kopen om straks de tijd een beetje rustig door te komen! maar ik ben nog steeds gemotiveerd ondanks al die angst en spanning! Ik ga er voor! met de steun van jullie kom ik er! Xx kim Morgen is het zover!Hallo allemaal,
Morgen is het dan zo ver, 4 weken naar het ziekenhuis. Deze laatste week thuis was erg zwaar... Veel strijd nu kon ik nog afvallen, maar ik wilde ook niet verder weg geraken dan ik al was enzzzzzz Maar morge hoop ik dat ik daar meer rust in krijg. Het gevecth met eten zal zwaar worden, maar ik weet waar ik het vor doe! Ik mag 2 uur per dag op internet, dus als het moeilijk is kan ik jullie berichtjes nog is doorlezen, ze geven me erg veel steun! Echt bedankt! Xx kim Laatste postHallo,
 Hier mijn laatste berichte vanuit thuis... Om 10uur moet ik me melden op de kinderafdeling... Ik vind het echt super spannend, wat ik misschien nog wel het moeilijkste vind, is dat ik zie hoe moeilijk mijn ouders, broertje en zusje het er mee hebben, mama is zelfs niet instaat me weg te brengen... Ondanks dat ik weet dat dit een goede stap is voel ik me op deze manier toch super schuldig dat ik het zover heb laten komen... Maar ja, wie weet krijg ik en hun straks ook, er een hele andere vrolijke persoon voor terug... Dat is toch waarvoor ik het doe, om de zin van alles weer terug te krijgen, en weer te kunnen leven!!! Nou zometeen nog even BTG halen, en wat tijdschriften en dan op naar Breda... Misschien dat ik vanavond nog iets laat weten, en anders tot de volgende Xx kim Eerste dag opname!Hallo allemaal, Mijn eerste dagje zit er op, ik moet eerlijk zeggen, overdag ging het beter dan verwacht, ik heb alles netjes gegeten, geen sonde hoevven hebben!!! Maar k zat wel te denken, als ik voor me avond eten sonde doe is dat minder kcal dan me avond eten, maar ja deste moeilijker word het strax, en het moet er toch aan... Maar nu voel ik me super vol, en dik, ik mag ook nietalleen nar de wc dus kon vandaag ook al de hele dag niet... Ikheb echt super last van me buik  dat is niet echt motiverend... Ik hoop dat vannacht me ete wat zakt want Nu voel ik me dus wel echt kut... Maar ik vind het toch knap van mezz dat ik alles gewoon gegeten heb! Ik heb ook een super strak programma, ik mag alleen tussen 21.00u en 22.00u op de computer dus ik zal miss nietiedere dag wat laten weten , maar ik ga wel regelmatig wat schrijven! Xx kim Eerste nachtHallo allemaal, Vanacht een moeilijke nacht gehad, moeilijk inslapen, en om 5 uur werd ik wakker van de buikpijn... Gelukkig mocht ik van de nacht dienst alleen naar de wc, en dat ging gelukkig wel, ik was al de hele dag niet geweest! Maar ja, nu zit ik weer met buikpijn... Gelukkig is de verpleging tot nu toe aardig, en heb ik veel te doen, afleiding is op dit moment de beste remedi adners gaat het neit lukken denk ik, want ik eet gewoon alles wat ik moet eten(de verpleging schept op en smeert me brood dat is wel makkelijker heof ik daar niet bij stil te staan) Want als ik aan de drinkvoeding ga of sonde duurt het allemaal nog langer, nu kan me lichaam weer wat wennen aan normaal eten... Maar ik doe eigenlijk alles een beetje op de automatische piloot, want als me gevoel er bij komt word ik op het mment een beetje gek, gelukkig kan ik het goed opschrijven! Ik heb nu alleen wel super veel meoite met me lichaam... Ik hoop dat het snel over gaat! Xx kim VerdrietHallo allemaal, Nou voel me nu echt super rot... Voel me dik en heb buikpijn... Waar haal ik me motivatie vandaan... Ik vind jullie berichtes wel erg fijn, maar mijn gevoel overheerst nu even... Ik hoop dat ik zulke momenten niet vaker heb... Maar ik vind het gewoon moeilijk om te voelen aan me lichaam dat ik in zo korte tijd al veel ben aangekomen... ik neem echt alles wat ik eet op ofzo... Verschrikkelijk... Als iemand tips heeft hoe ik met zulke momenten om moet gaan... Of hoe ik met me lichaam om moet gaan als ik me zo dik voel mogen ze me tips geven want die heb ik wel ff nodig! Verder heb ik verschrikkelijke drang om te eten en over te geven gewoon leeg te zijn! Maar alles is afgesloten, en dat is nu maar even goed anders was het miss al mis gegaan... Ik blijf proberen alles gewoon te eten, daarnet nog een vergeten tussendoortje op... Dat vond ik wel moeilijk omdat het zo laat is, maar ik moet doorzetten asl ik nu opgeef sta ik echt nergens mer... maar het is moeilijk ech theel m oeilijk... en dit is nogmaar de 2e dag...En dan heb ik nog niet gewogen... ik Ben echt bang... Super bang voor me gevoel, het verlaten van me eestoonis de gedachtes... Er zit ook veel verdriet en eenzaamheid... Maar ik moet nu gewoon ff doorbijten... MAkkelijk gezegd, heeeeel moeilijk gedaan... Xx kim Weer een dag voorbij...Pfff, weer een dag er op... Alles netjes gedaan zoals het moest, maar ik krijg er steeds meer moeite mee, ik doe
 het wel ik wil volhouden, maar ikvoel me steeds verdrietiger, en krijg gewoon moeite met me lichaam, Ik had vanacht zelfs een droom dat ik een eetbui had enniet kon overgeven ensuper dik werd in 1 keer (hoe onrealistisch...) Ik word beetje gek denk ik... Gelukkig durf en kan ik er goed over praten met wat verpleging hier! Maarme gevoel veranderd helaas niet.. Morgen word de wc en de douch en alles afgesloten en moet ikop de po naar de wc, dan hoeft de verpleging er niet meer bij te blijven, ik hoop dat ik dan naar de wc kan en me buikpijn minder wordt... Zo gaat het gewoon even niet meer... Ik heb nog niet gewogen, maar morgen moet ik toch uitbrijden ik meot binnen 2 weken van niks naar een normaal eetpatroon, dan heeft me lichaam nog 2 weken om daaraan te wennen en dan moet ik weer naar huis... Het is echt zwaar, en alles gaat zo snel... ik zit nu al vol van alles, en ik moet het dubbele aan cal eten van watik nu eet...
Ik kan me niet voorstellen dat me dat gaat lukken, ik word er echt verdrietig van, hoegraag ik ook wil... Ik word onverwacht gewogen, 2 maal per week, ik ben ecth zo super bang... Ik durf er gewoon niet aan te denken, ikweet wel dat ik moet aankomen enzo,maarikwil het gewoon niet zien ofzo ik ben zo bang... Maarja er over blijven praten en afleiding moet genoeg zijn om er door te komen... Maar ik voel me zo dik, en als ik mezelf zie heb ik echt zo iets hoe kan ik dat nu vinden enzo... alles is zo tegnstrijdig... HELP>>>> ik wil rust in me hoofd!!!!!! Xxkim Een goede dagHallo allemaal,
 Vandaag wel een geode dag gehad, me eerste uitbreiding gedaan, ennog niet gewogen, dus dat was wel goed vond ik zo. vanavond had ik een heel vet sucadelapje, en ik heb het wel allemaal opgegeten maar ik voel me er nu toch echt kut over, net of al dat vet gelijk is opgeslagen ofzo, verschrikkelijk... En daardoor ga ik me nu ook erg dik voelen... Ik ben nu echt bang om te wegen... Vandaag ook gevraagt of ik foortaan op de po naar de wc mag dan hoeft de verpleging niet in me kamer te blijven en is het toch ontspannender, het werkte gelijk dat geeft me weer wel wat meer motivatie! Ik hoop dat me buik ook snel wat rustiger word want die pijn en dat opgeblazen gevoel maakt me erg onzeker...
Bedankt voor jullie lieve kaartjes! Ik ben er erg blij mee! Xxkim 3 kilo erbij!Hallo allemaal,
Vandaag gewogen... in 3 en een halve dag 3 kg erbij... Nu voel ik me pas k*t... Echt ik weet het even niet meer... Ik wil door maar als ik dan me gewicht zie en weet dat ik in anderhalve week nog het dubbele moet eten van wat ik nu eet ben ik echt super bang dat ik over een paardagen de spuigaten uit spring... Ik Voel me verschrikkelik down... Vandaag toch gewoon me lijst gegeten tot nu toe en ben ook neit vanplan daar vanaf te gaan... Maar morgen moet ik uitbrijden... Ik weet neit of me dat gaat lukken, wie weet voel ik me beter... Sorry dat ik zo down ben maar het is nu even zo... Jullie berichtjes doen me wel goed! Xx kim 7 kilo in 6 dagen!Hallo allemaal,  Nou het gewicht dat ik ben aan gekomen voel ik nu echt aan me lichaam... Het word hier steeds moeilijker... Ik weet gewoon niet hoe ik het nog moet volhouden, ik blijf uitbreiden met me eten en alles vliegt er aan... Ik trek het gewoon niet meer ben 7kg in 6 daagjes aangekomen... Ik vind het niet leuk meer, zo wilik niet meer! Ik wil best beter worden maar gewoon niet zo snel... Xxkim MedicatieHallo allemaal, Ik zie het zo als ik daar nu aan begin heb ik er voor deze periode baat bij en kan ik het overwinnen, en als ik dan weer ga afbouwen... dan ben ik toch weer terug bij af en moet ik alsnog zelf die strijd aangaan waarvan ik het vermoge schijnbaar niet heb om hem te overwinnen... ik vind die medicat maar het opschuiven van het probleem... En ik vind dat ik toch al redelijk goed bezig ben ookal voel ik me echt zo verschrikkeijk F*CKING k*t(sorry moest ff) Ik denk dat ik mezelf welsterk genoeg kan maken anders had ik nu al wel opgegeven...(of is dit een excuus verzinnen om niet aan medicatie te hoeven )
VerwarrendHallo allemaal,
 vandaag naar de psychiater geweest, ik zit flink in de knoop met mezelf, nu lukt het wel in het zieknhuis ik kan niet anders en als ik nietwil eten krijg ik sondevoeding... Dus alles word beslist, maar hoe meot het verder als ik thuis ben... ik vertrouw me moederneit in het koken en wil de controle over eten graag houden omdat ik anders echt niet durf te eten... de psychiator radde mij serxat aan voor mijn angsten dwangmatigheid enzz... Dit medicament heeft ook de nodige bijwerkingen en je zit er langdurig aan vast...
Ik wil zo graag wel beter worden en ik zie eigenlijk weinig hoop in de zee van gedagten en gevoelens die de afgelopen week los gekomen zijn... Ik vraag me af of ik medicatie nodig heb om deze circel te doorbreken... Ik weet het niet... Ik ben zo bang dat ik afhankelijk word van die medicatie en dat ik mezelf kwijt raak... al weet ik niet of ik nu mezelf ben maar oke... Hoe doorbreek ik mijn oude dingetjes, als ik niet zie dat ze slecht zijn... als ik neit door heb dat ik niet goed bezig ben, wat krijg ik er voo rterug als ik geen eetstoornis meer heb? hoe ga ik dan met me gevoel om? ik weet het eventjes niet meer... Tips zijn welkom!
Ik heb ook super veel moeite met me lichaam,ik heb nooit mer honger en voel me super opgeblazen... En nu ik ook met me ouders heb geppraat... Ik wil of durf gewoon niet meer thuis te komen de stress de spanning ik val dan gewoon terug ik weet neit hoe ik daar mee o m moet gaan... Ze lijken het zo anders te zien als ik... Soms denk ik dat ik nog een opname moet hebben om met zu lke dingen om te gaan... maar dat wil ik eigenlikj niet.. ik wil zog raag dit jaar me school exame halen enzo... HELP!!! Sorry dat ik zo verwarrend ben het is even een chaos in me hoofd... Ik ben zo verdrietig ook, het valt me allemaal veel zwaarder dan verwacht... Maar tot nu toe houd ik me eet patroon nog goed aan ik weet ook neit waarom want het is zo tegen me gevoel! Ik wildenk ik gewoon heel graag beter wroden anders had ik dat eten ecth al wel opgegeven... Xxkim TevredenHallo allemaal,
 Gister gesprek met de kiderarts gehad! Hij was super tevreden, alle verpleging trouwens, wel fijn om te horen dat ik het zo goed doe enzo! Het voeld allen niet zo, maar ik blijf toch steeds door doen...Ik wil het gewoon zo graag! Verder met me ouders gepraat, volgende week gezinsgesprek met me therapeut dus er moet wel wat veranderen thuis anderz sitten we te denken over kamer training, wel een spannende tijd dus... Verder ben ik van al me medicatie AF!!!! door het eten waren al me bloed waardes goed, alleen afwachten wat me lichaam doet zonder moficolon, vandaag had ik er super veel buikpijn van en konik weer niet naar de wc ik hoop dat dat toch wel weer komt, en anders ga ik het toch weer gebruiekn maar dat vind ik niet echte medicatie. Lichamelijk gaat het dus ook de gode kant op! Xx kim Bezoekhallo allemaal,
 JA vanmiddag komt tim even op bezoek, best spannend maar wel heell ief dat hij dat wil doen! Mijn 2e week zit er alweer bijna op, het was een omneilijke week met veel gesprekken, maar het is toch fijn om te horen dat ik het allemaal zogoed doe ondanks dat ik me soms echt klote en machteloos voel. De angst om naar huis te gaan word wel steeds groter, want daar is niks veranders maar gaat het wel steeds fout... Maar ja, k word ook steeds sterker. Ik ben deze week niet hoeven uitbrijden in me eten dat geeft ook al zo veel meer rust, wel zit ik nog vaak op voedingscentrum te kijken wat hetmagerste is om op me brood te doen of om al avondeten te kiezen. Maar ja ik eet wat ik moet eten de rest komt langzaam wel, als het vertrouwen in alles ook gegroeit is, ik heb het er ook met de verpleging over gehad dat ik dat stukje toch wilde los laten, nu vullen we me lijst samen in  Wel spannend maar ik voel me toch wat fijner enzo. Ik heb alleen nog steeds heel veel last van me buikk ik vind het vervelend dat ik me vaak zo vol voel omdat ik niet naar de wc kan... Maar ik lig hier op een goede plek en de dokters houden hetmee in de gaten dus dat moet hopelijk ook oged komen. Xx kim AfgevallenHallo allemaal,
 IK kon vandaag me ogen niet geloven ik was AFGEVALLEN, na vorige week was ik zo bang voor het eten geworden, ik was ruim 5kg ineen week aangekomen, ik dacht dat ik niks kon eten zonder gelijk aan te komen ik was bang dat het altijd zo hard zou blijven doorgaan, en toen ik van morgen zag dat ik 4 ons was afgevallen voelde ik een sprankeltje kracht, niet om het afvallen maar omdat ik vertrouwen kreeg in het eten, datik wel mag eten, niet van alles gelijk dik word voor me gevoel. Het is een vreemde dag geweest met veel gedachten en strijd, want ja ik voel me toch nog gelukkiger bij afvallen dan bij aankomen. Maandag heb ik weer gesprek met de dieetist dus dan zal ik wel weer moeten uitbrijden. Maar ja ik moet ook niet blijven afvallen daarvoor zit ik hier niet en daar voor ben ik deze strijd niet aangegaan. Maar toch ik ben toch blij dat mijn lichaam zich weer gaat normaliseren. Xxkim Naar buitenHallo allemaal,
 Vandaag een goede dag gehad! Ik voelde me goed en ben sinds een week weer naar buiten geweest dat doet me ook wonderen zeg! Ik heb hier ook contact met een mevrouw die mandela's maakt, Dit geeft me veel kracht, steun en rust! Ik ben nog erg in strijd met mijn gedachte , maar krijg stiekem toch ook weer zin om naar de stad te gaan, of met vriendinnen dingen te gaan doen, kort om weer van me kamertje hier af te komen. Ik ben over de helft van mijn opname, dus het einde komt in zicht. Thuis zal het moeilijk zijn de eerste weken, maar als ik zie hoe ik het nu hier doe en wat ik er van verwachte, dan moet dat met praten en de steun van iedereen ook wel goed komen! Morgen gezinsgesprek, met mijn ouders, en daarna benhandelplan bespreking, spannend! Maarik heb er wel een goed gevoel over! Xx kim AfbouwenHallo allemaal,
Vandaag weer wat gesprekken gehad. Ik blijf tot 4 augustus 24uur per dag in het ziekenhuis van af 4 augustus ga ik thuis slapen en ben ik over dag nog in het ziekenhuis en zo ga ik dat afbouwen tot ik helemaal thuis ben. Ik weet nog niet of ik ook gelijk ga starten met school, ik denk dathet beter is als ik nu eerst kijk naar wat ik nodig heb om mezelf htuis wat sterker te maken en daar me rust vind en dan langzaam weer de dagelijkse dingen ga oppakken. Ik heb er wel vertrouwen in, ik vind het wel moeilijk maar dat is wellogisch. Vandaag was ik weer wat afgevallen, dus straks een gesprek met de dieetiste, dat vind ik nog wel heel moeilijk om weer te gaan uitbrijden. maar ik ga mezelf steeds sterker voelen en wil zo graag verder met mijn leven en dat geeftmemotivatie om door te zetten!
Xxkim Een extra boterhamHallo allemaal,
 Vandaag met een boterham uitgebreid, Ik vond het echt moeilijk, En het is super druk op de afdeling dus mijn eetmomenten zijn ook erg onregelmatig soms dicht op elkaar en van middag moestik 4 uur wachten op mijn volgende eetmoment dat vindik niet echt fijn... Ik ben zo gehecht aan structuur maar ja. Doordat het zo druk was hadden ze me avondeten ook niet kunnen afwegen waardoor ik meer kreeg als op me lijst stond... De verpleging vond het onzin om aardappels en groente af te wegen omdat daar toch bijna niks in zit...
Dat klopt ook wel, maar ja ik maak niet voor niks afspraken met een dieetiste. Maarik heb gewoon maar alles op gegeten verstand op 0 en doen. Ik probeer dan me doel voor ogen te krijgen. Maar het word wel moilijker. Ikmerk ook naarmate dat ik terug naar huis mag, ik steeds weer gedachte krijg over watik thuis kan weg laten enzo. Ik heb het huilend tegen me moeder verteld, want van de ene kant wil ik weer minder eten als ik die vrijheid weer krijg maar ja daarvoor zit ik hier nu niet en het zou sonde zijn voor wat ik nu bereik...
Maar ik vind het moeilijk om over die gedachtes te praten omdat ze zo vertrouwd en alles zijn. Maar ja tot nu toe praat ik er over en gaat het wel goed. Ik krijg wel steeds meer moeite met me lichaam... Vooral met dit weer voel ik me zo vies maar ja. Ik hoop dat het fases zijn waar ik even doorheen moet... Dat was het wel weer voor vandaag, Het lekkere weer vindik ook wel fijn, daar word ik vrolijker van  Xx kim Zelf smerenHallo allemaal,
 Vandaag met de kinderarts gepraat, mijn badkamer hoeft niet meer op slot en ik mag me brood zelf weer smeren! Het ging zo goed allemaal, maandag mag ik terug thuis slapen en ben ik alleen de eetmomenten in het in het ziekenhuis. Vandaag had ik wel heel veel meoite met de boter op me brood smeren, dat zijn van die kuipjes van 10g en ik had altijd mee gekregen dat ik er 5g per boterham op moest doen, dus bij de gedachte dat ik 50g volle boter per dag eet word ik een beetje paniekerig, maar dat doe ik mijn hele opname al en tot nu toe deed ikd at gewoon dus er veranderd nix alleen smeer ik het nu zelf op. Ik hoop dat het weer een questie van wennen is en dat ik er toch minder moeite mee krijg, want ik vond het echt even moeilijk... maarja het gaat doe goede kant op, ben blij dat ik alleen naar de wc mag en douchen wanneer ik wil. En tot nu toe nog geen neiging gehad om me eten uit te spugen ookal voelde ik me zo slecht! Even voel ik weer een sprankeltje geluk!
Xx kim Thuis slapenHallo allemaal, Vanavond is het dan zo ver, ik ga weer THUIS slapen! morgen voor het ontbijt moet ik weer op de afdeling zijn, en gaan we mijn verdere dagbehandeling in delen, vandaag ook contact gehad met mijn personal coach, volgens mij gaat het wel klikken, ik voel de me er erg blij door worden en vol vertrouwen wil ik naar huis gaan! Ik vind het wel super eng al die veranderingen, dat maakt de strijd ook groter, bijvoorbeeld thuis kan ik weer half beleg eten enzo... dan kan ik zo boos en verdrietig worden op die gedachtes, ik wil daar gewoon rust in en nu word die chaos alleen maar groter... Ik wil gewoon vasthouden waar ik mee bezig ben , maar het voeld zo verschrikkelijk kut! Ik begin me lichaam ook echt te haten, alsof ik hem gewoon voel groeien echt verschrikkelijk walgelijk! En dat gewicht op de weegschaal haat ik ook en dan moet er nog zo veel bij... HEt gaat nog heel moeilijk worden... Maar ik wil echt doorzetten ooit zal het toch wel gaan wennen?... Vanmiddag ook een gesprek met de dietiste ik hoorde dat ik weer moest uitbreiden... En weg is de zin om positief te blijven... Het is gewoon allemaal even zo moeilijk, alles lijkt zo op me af te komen en dat reageerde ik normaal op door minder te eten en u moet ik meer... Ik hoop dat het me lukt echt!... Xx kim 2 nachtjes thuisHallo allemaal,  Al weer 2 nachtjes thuis geslapen,en het was echt super! Ik was zo bangom terug naar huis te gaan, de vrijheid en alles... Maar tot nu toe voelde ik me zo fijn, weer een kleinbeetje hoop en geluk! Lang niet gevoeld thuis! Me ouders zijn er ook anders tegen aan gaan kijken, ik hoef men iet meer aan te passen aan hun struktuur maar mag die ik in het zh heb opgebouwd thuis doorzetten, dat geeft meveel meer rust, gister had ik wel moeite met me tussendoortje, maar na wat praten en inzichten vananderen is het gewoongoed gegaan! Het is nog priel allemaal, maar ik ben blij dat me start thuis zo goed is, beter als gelijk al een slechte start! Zometeen weer naar huis, lekker weer naar mijn eigen kamertje en me caviatje! Morgen heb ik weer gesprek met de kinderarts, dan mag de wc weer open en ga ik warschijnlijk thuis ontbijten! Ik wil niet te snel gaan dus als ik vanavond weer wat moeite heb met me tussendoortje dan wacht ik eerst tot dat wat makkelijker gaat. Nog even tv kijken nu en straks weer lekker naar huis! Ik voel me echt is goed, blij en hoopvol! Het is nog wel tegenstrijdig dat zeker maar ik voel me nu even sterker als dat gevoel! Nou ja nu voel ik me wel minder maar dat komt omdat ik net me avond eten op heb, na het eten voel ik me altijd nog wel wat minder, maar dan kijk ik naar de leuke dingen die ik zometeen thuis kan doen! Xx kim Heavy dagjeHallo allemaal,
 De ochtend begon al hectisch, om kwart over acht moet ik me altijd melden op de afdeling, vandaag reden we om kwart over 8 pas weg, en kwamen we net na half 9 op de afdeling, waar het flink druk was...Om half 9 zou ik ook gesprek hebben met de kinderarts, maar voor het gesprek wilde ik nog ontbijten anders werd het voor me gevoel te laat. Het was super druk op de afdeling zo tegen 9 uur had iemand tijd om bij me te komen ontbijten. Dat vond ik wel erg moeilijk zo laat maar oke. Halve wegen me ontbijt kwam de kinderarts en me ouders dat we nu even snel een gesprekje hadden wat hij had beetje haast en was het vergeten. Dus tijdens het gesprekje heb ik me ontbijt nog verder opgegeten wat ik echt super moeilijk vond, over een moeilijk onderwerp praten en eten tegelijk... heavy... maar ik heb het wel goed gedaan! We hebben afgesproken dat ik alleen weer naar de wc mag, en maandag mag ik thuis ontbijten. Dan hebben we weer een gesprek om verder te praten. Dan vanmiddag, was er een meisje opgenomen. ik zat met haar achter de pc in de speelkamer. We raakte aan de praat en verteld waarvoor we hier zaten. Toen meldde ze me ook even dat ze pro-ana is en dat ze jaloers is op mijn lichaam en dat ik een verkeerde keuze maak om ana te verlaten... Nu ik zo dun was moest ik juist doorzetten... Heel dubbel en confronterend om te horen... Toen ik voor de lunch terug naar me kamer ging stortte ik even in ik moest erg huilen om de strijd in me hoofd... Toen kwam de pedagogisch medewerker en daar heb ik een goed gesprek mee gehad! We heben besloten dat ik niet meer met haar naar de speelkamer ga. Nu kwam ze net voor het avondeten naar me kamer(dat meisje vn van middag) om te zeggen dat ze me wilde bedanken over mijn woorden datik echt niet terug naar ana wilde en zo, danzij die woordenen mijn verhaal op me hyves heeft ze besloten dat ze zichzelf laat opnemen in een kliniek, ze heeft wel een redelijk gezond gewicht maar haar gedrag en denken over eten zijn gewoon niet goed... Morgen heeft ze een gesprek en zou er met een kliniek gepraat worden voor een opname voor haar ofzo... Dat vond ik dan weer wel fijn om te horen. Nu voel ik me dan ook wle iets beter maar toch is het allemaal nog onrustig in me hoofdje. De verpleging en spelleidsters waren blij en trots hoe ik het deed en dat ik voor mezelf op kwam hoedubbel het ook is. een heavy dagje dus, ik hoop dat het morgen beter zal gaan! Xx kim Ik houd het niet volHallo allemaal,
Al weer een paar nachtjes thuis geslapen. Dat ging best goed, nog altijd beter dan verwacht! Maar ik merk nu dat ik er toch wel moeite mee krijg, met al die vrijheid... Mijn gedachtes worden weer een grote gaos, vooral na het eten, of als ik thuis moet tussendoren, ik wil alles precies afwegen enzo, verschrikkelijk... En als ik denk dat het meer of minder is durf ik het niet te eten... Ook word de verleiding om alles wat fout zit uit te spugen weer groter, nu kan ik er nog tege in gaan, en praat iker veel over hoe erg ik me er ook voor schaam, ik merk gewoon dat ik die strijd niet alleen aan kan... Ik word er een beetje moedeloos van... Ik hoop dat het door de verandering komt en dat het uiteindelijk weer zal wennen... Want zo heb ik het idee dat ik het niet vol houd...
Maar ik heb ook super veel aan jullie steun echt bedankt allemaal!!!!! Xx kim Terugslag Hallo allemaal, Even een flinke terugslag... Al dagen kan ik niet naar de wc, vandaag werd ik er ook misselijk bij en de pijn in me buik was niet leuk meer... Na het avondeten werd ik ineens super misselijk... Ik heb geprobeerd rustig te worden, maar dat lukte niet. Ik ben naar de wc gerend en moest spugen... Nu voel ik me zo gefaald... Ik het dan wel niet me vinger in me keel gestoken maar wel gespuugd, niet veel maar toch... Ik weet even niet wat ik moet doen... Nu voel ik me niet eens leeg ofzo, gewoon kots misselijk... En bang... Sorry... Ik had zo gehoopt dat ik het vol kon houden ik voelde me zo sterk worden en nu dit... Het heeft misschien ook te maken dat ik gewoon niet goed naar de wc kan enzo, want ikh ebhet niet zelf opgewekt maar toch... Ik voel me gewoon rot...
Xx kim Nieuwe starthallo allemaal, Vandaag een nieuwe dag, nieuwe start. Ik voel me al een stuk beter dan gister! En ga vandaag weer met goede moed de strijd aan, normaal zou ik er in blijven hangenen denken dat het toch geen zin meer heeft, dat het me toch niet lukt, die strijd zit ook in mehoofd, maar ik ga proberen er tegen in te gaan en vandaag weer alles te doen zoals het moet en goed voor me is! De arts heeft besloten dat ik weer moficolon moet voor me darmen dus ik hoop dat dat ook weer normaal gaat werken, dan voel ik me ook eenstuk fijner! Xx kim Wennen aan vrijheidHallo allemaal,
Hier een berichten vanuit mijn eigen slaapkamertje. Het thuis zijn voelt steeds wat beter, wel nog verschrikkelijk onwennig, ik moet heel er aan de vrijheid wennen enzo. Maar dat is ook wel weer leuk. Nu de school ook dichter bij komt merk ik dat de spanningen toch weer beginnen te komen, dat vind ik nog wel heel moeilijk, maar ik plan nog een aantal leuke dingen om naaruit te kijken voor ik weer back to school ga. Verder gaat het redelijk, gister heb ik letterlijkdubbel gelegen van de buikpijn en wasi k weer ziek geworden... Daar baal ik gewoon van. Ik "haat" mij buik al zo en dan moet hij nog zo pijn doen ook... En het feit dat ik totaal niet geod naar de wc kan maakt me erg onzeker over me eten. Maar mijn gewicht zegt dan weer dat ik er vertrouwen in moet houden want die blijft op het moment mooi stabiel. Waar de dietiste dan weer niet blij mee is want die wil het natuurlijk om hoog hebben. Ik vind het dubbel om daar een uitspraak over te doen, want ik vind het ook wel fijn dat hij even stabiel blijft. Maar dat maakt de verleiding tot afvallen ook een stuk groter... Kortom de strijd is weer goed aanwezig. Vanavond komt de arts weer even praten over een volgende stap, en hij gaat met de dieetiste overleggen of mijn voeding nog invloed kan hebben op mijn darmen... Ik zou niet weten wat ik er aan moest veranderen want gezonder dan dit eten kan niet lijkt mij... Verder ga ik ook steeds meer opzien om terug naar eht zh te gaan iedere dag... Het liefste wil ik gewoon lekker lol maken en niet bij al dit "gezijk"stil staan, gewoon zijn bij vriendinnen enzo. Genieten van mijn vrijheid! Maarik weet ook dat het nu goed gaat, en ik weer zin krijg in die dingen datik niet te snel moet gaan, want dan ga ik over me eigen genzen heen en kom ik mezelf later weer dubbel tegen. En gister dacht ik hier nog heel anders over omdat ik me toen niet goed voelde, dus het is erg wisselend op het moment bij mij. Maar ik ben blijdat ondanks de strijd so groot is, Ik toch wel wil toe geven aand e zin om weer thuis te zijn en leuke dinen te gaan doen! Maar idd de strijd is nog heel groot, en het eten thuis vind ik nog wel heel moeilijk, maar gelukkig durf ik er nu eerlijk meer over tepraten en te zeggen waar ik tegenaan loop zodat me ouders me erbij kunnen helpen, al vind ik het nog moeilijk om op het gebied van eten hulp te vragen waardoor het eten voor mij makkelijker zou moeten gaan... Ik hoop toch echt dat dat over gaat enzo, want als ik hier dan weer over na ga denken lijkt het idd allemaal weer uitzichtloos... Maar dankzij jullie lieve motiverende reacties kan ik ook op deze momenten de motivatie er nog redelijk inhouden! Bedankt! XX kim Uitzichtloos?Hallo allemaal,
 Mijn 6e week zit er al weer op... De weekenden worden echt saai... Maar ik heb een nieuwe verslaving ontdekt, 3D kaarten maken! Ecth leuk, en ikkrijg ook opdrachtjes van de verpleging om dingetjes voor hen te maken, dus ik word goed bezig gehouden! Verder gaat het wel redelijk. Ik merk dat vooral thuis de strijd steeds groter word, en dat ik gewoon nog altijd heel veel moeite met keuzes in eten maken heb... Ik weet dat het tijd nodig heeft enzo, maar ik zou zo graag is even rust willen, gewoon even genieten van eten, en niet nadenken over hoeveel er in zit... Ik word er echt beetje verdrietig van allemaal... Gister ook al de hele avond tegen me moeder zitten huilen, en dat ik het zo moeilijk heb thuis... En straks weer naar school...
Allemaal spanningen, waardoor de strijd in me hoofd steeds groter wrod, want normaal kroop ik in de armen van me eetstooris om die spanningen niet te hoeven voelen... En nu... Nu moet ik daar tegen in gaan, en weet ik neit wat ik er nu mee aan moet... Ik word er erg onrustig en beetje panikerig van... Ik wil gewoon zo graag weer lol maken en gewoon is rustig iets kunnen doen... Nu moet ik constand afleiding zoeken om de strijd tegen te gaan, en om me daar neit door te laten beinvloeden in me gedrag... Mijn gewicht blijft gelukkig stabiel, dat geeft mij wel rust, maar de dieetiste zou graag zien dat hij weer is omhoog ging...
Ik ben de laatste tijd ook vaak misselijk en heb al 3 keer moeten spugen... Waardoor weet ik niet... Door de stress, de strijd, of alles bij elkaar... Ik wek het zelf in iedergeval niet meer op, dat vind iksoms nog steeds heel moeilijk, maar ik ben er wel bij mee dat ik het toch vol houd! Ik heb toch 5 jaar lang dagelijks overgegeven... Dus het is misschien wel logisch dat ik die drang nog steeds heb... Kortom het is gewoon even beetje uitzichtloos voor me gevoel, ben een beetje down... Maar opgeven doe ik zeker niet, al weet ik soms even niet meer waar voor ik het doe... Xx kim Zo graag beter wordenHallo allemaal,
Mijn gevoel is zo wisselend... Ik word er hele maal gek van, de ene moment voel ik me zo moedeloos en moet ik overgeven omdat ik in paniek raak en het andere moment voel ik me sterk en lijk ik de hele wereld aan te kunnen... Ik weet het echt even niet meer, ik heb zo but week gehad... Als ik een stop knop in kon drukken deed ik dat gewoon even rust! Ik vind jullie berichtjes echt fijn, daar haal ik echt kracht uit, maar helaas veranderd me gevoel er niet bij...
Ik wil gewoon gaan leven en niet meer zo nadenken, ik heb zo ook gesprek met de dieeetist ik ga vragen of ze me kan helpen om van die magere dingen af te komen en dat ik kan kieze voor wat ik lekker vind en niet wat ik veilig vind, ik vind dat het tijd wrod om te genieten van eten,en me zelf ook iets lekkers te geven zonder over te geven... Maar dat is moeilijk... Ik ga het gewoon proberen! Ik vind het alleen zo moeilijk om aan te komen... Ik snap niet waarom ik er zo veel problemen mee heb met alles er rondom... Ik word er gek van, ik wil zo graag beter zijn... Xx kim Weer rotdagHallo allemaal,
 Gister weer een rotdag gehad... Ik moest met de bus weer terug naar huis vanuit het ziekenhuis. Het was zo druk allemaal, dat toen ik thuiskwam een beetje in paniek raakte... En weer ziek werd... Ik word er echt niet goed van, het lijkt gewoon of ik mezelf niet altijd meer in de hand heb... Misschien zijn het ook alle spaningen, weer naar huis, weer naar school, weer onder de mensen komen, meer vrijheid en alles. Maar ik wil het zo graag is goed doen en wat meer rust er in krijgen... Ik ben nog constant aan het tellen en vergelijken ik word er niet goed van...
Ik wil niet dat de weegschaal nog invloed heeft op de keuzes die ik maak of op me gevoel, ik wil me niet meer rot voelen omdat ik iets gegeten heb wat ik lekker vond of niet op mijn lijst staat... Ik wil het gewoon allemaal loslaten engeniete van dingen die ik echt leuk vind...
Waarom is de strijd zo zwaar... Doe ik dan niet genoeg me best of moet ik het anders aanpakken? Ik weet het echt neit meer... Van de week heb ik met de dieetiste afspraken gemaakt om mijn lijst steeds meer aan te passen naar mijn wensen en behoefte enzo, maar waarom voeld dat zo verkeerd? en waarom kan ik dat niet zelf beslissen, heb ik daar een dieetiste voor nodig, ik weet zelf heel goed wat ik wil enzo maar durf het niet...
Nouja, vandaag gaat het tot nu toe weer redelijk goed, ik voel me alleen heel rot... Ik hoop dat dat wat over gaat want ik wil me toch echt weer is goed en gemotiveerd voelen! Xx kim Het gewone levenhallo allemaal,
De afgelopen week ben ik weer naar school gegaan, dat was weer erg wennen... Daardoor ging het niet zo goed met me afgelopen week ik ben toch weeer flink teruggevallen in me eetstoornis... vandaag heb ik eigenlijk de draat voor het eerst weer een beetje op weten te pakken, watn ik wil er echt weer tegenaangaan en doorvechten!!!Maar het is moeilijk na een terugval de draat weer op te pakken... Ook op school word ik nog steeds aangesproken, dat vindik echt heel moeilijk... Want het is best op een arrogante manier enzo... Van "nu eet je weer dan kots je het weer uit zeker want je ben nog hardstikke dun enzo"... Ik kan wel denken van dat zegt meer over die persoon die dat zegt dan over mij, maar het raakte me wel...
Maar ik vind het wel fijn weer in het gewone leven mee te draaien! Xx kim De zon laten schijnenHallo allemaal,
 Deze week was het me allemaal even te veel, ik kon de stress niet aan die sloeg echt op me buik, ik kon niet naar de wc en moest regelmatig overgeven... Vandaag moest ik wegen en ik was toch 3,2 kg aangekomen!!! Ik heb er bijna een uur om gehuild, en nu weet ik het gewoon even allemaal niet meer... Ik voel me niet lekker, doe wel me lijst eten tegen heuge n meug in maar ik wil er zo graag vanaf, al die gedachte... Ik vind het zo moeilijk nu...
Ik wil niet dat me gewicht me zo beinvloed... maar dat doet het wel... Als er iemand tips heeft zijn die welkom, want ik voel me echt rot... Zaterdag ben ik weer helemaal thuis!!! daar kijk ik wel naar uit want ondanks dat het kut is met me gevoel ga ik toch door zoals het moet dus ik heb er wel vertrouwen in maar ik vind het heel moeilijk... Ik blijf er voor gaan, ik hoop alleen wel dat de zon weer een beetje gaat schijnen... Xx kim eerste weekend thuisHallo allemaal,
 Mijn eerste weekend weer helemaal thuis. Gister ging het niet zo goed... Zo vreemd, en ik voelde me zo verdrietig, alsof ik iets miste... Vandaag voel ik me gelukkig weer iets beter en start ik de dag met goede moed! Ik voel me wel dubbel allemaal, van de ene kant wil ik het helemaal goed doen en me lijst aanhouden, van de andere kant vind ik het zo moeilijk allemaal, dat het niet altijd lukt, daar ga ik me dan weer schuldig over voelen en zo kom ik in een cirkel... En dan nog een probleempje, tijdens het opruimen van me spullen van het ziekenhuis naar huis heb ik een tas met 5 biebboekenin de bus laten staan... Ik voel me hier zo rot over dat ik hem nu kwijt ben, daardoor ging het gister ook niet goed, ik weet niet hoe ik met zulke situaties moet omgaan... Ik hoop toch dat ik hem nog terug vind al is die kans klein omdat er buiten die bibboeken niks van mij in zat met een naam ofzo... Nu denk ik maar er zijn ergere dingen op de wereld, maar als ik merk hoeveelspanning ik door zo iets krijg vindik het gewoon allemaal nog heel moeilijk...Maar ik weet dat ik het kan, en met jullie lieve reacties leer ik dat opgeven geen optie is! En dat wil ik dus ook echt niet doen! Ik vind het wel moeilijk, van de week ben ik flink aangekomen omdat het vorige week niet zo lekker ging en ik ziek was... Ik weet dat het niet rieel is , maar het idee dat ik nu op de ondergrens van gezond gewicht zit vind ik gewoon heel moeilijk, omdat ikn og moet uitbrijden naar een normale eetlijst enzo... Maar dat zijn dingen voor later, en ik vind het ook heel moeilijk dat me gewicht nog zo invloed heeft op me gevoel... Maar daar ga ik mee leren omgaan bij het GGZ, ik hoop echt dat ik het nu kan vasthouden en er weer helemaalvoor kan gaan ondanks de spanningen en alles... Thuis is toch de plek waar het ook steeds is fout gegaan, het is gewoon heel gek, om daar nu eigenlijk "goed"in te leven en niet toe te geven aan me eetstoornis... Maar dat moet ook allemaal nog wennen, ik ga er in iedergeval helemaal voor, watn ik heb nu ervaren dat ondanks de strijd, een leven zonder eetstoornis op de voorgrond toch een heel stuk fijner is en veel meer rust geeft! Maar het blijft moeilijk dat wel... Xx kim ObsessieHallo allemaal,
Deze week ging echt k*t. Voor me gevoel ben ik mezelf weer aan het verliezen. Mijn hoofd loop over met gedachten, mijn kamer is weer een tyfusrommel, en ik doe eigenlijk weer alles wat slecht is. Ik eet overdag wel goed enzo, maar na het avondeten gaat het iedere avond weer mis... Mijn ouders willen geen rekening houden met de dingen die ik moeilijk en makkelijk vind, en aangezien wij altijd redelijk calorisch eten omdat we veel sporten en zo, trek ik het niet... Ik weet even niet meer hoe het verder moet, mijn aandacht voor school en andere dingen buiten eten lijkt weer te zijn verdwenen, mijn gewicht is weer een obsessie...
Hoe doorbreek ik deze circel? Ik weet het niet meer... Echt ik heb me ouders lief, en ik wil heel graag thuis als thuis voelen... Maar ik voel me zo alleen , onbegrepen en moedeloos... Ik weet het even niet meer... Ik zoek me steun opinternet via mijn blogs, maar ik zou ook zograag de liefde hier willen voelen, en geholpen willen worden, niet constand tegen die teluerstelling van me ouders in moeten vechten als ik weer is zeg dat het niet goed gaat (al durf ik dat nu niet meer, maar soms weten ze het gewoon)
Ik wil zo graag beter worden, ik weet dat ik het kan dat heb ik tijdens mijn opname bewezen, waarom lukt het nu dan niet meer? Of is het een dipje ik weet het echt niet ik wil alleen dat het ophoud, en ik weet wel dat ik de enige ben die het moet doorbreken, maar het lukt gewoon niet...
Het lijkt gewoon of ik er weinig invloed op heb het gebeurt allemaal steeds in een waas, en als ik me er van bewust word is het al weer te laat...
Ik wil me gewoon weer gelukkig voelen, weer rust hebben en gaan leven! Als iemand tips heeft zijn ze van harte welkom!!! XXX kim Gesprek oudersHallo allemaal,
Ik heb iedere week met mijn ouders een gesprek van het GGZ dan komt er iemand bij ons thuis over de thuissituatie praten. Mijn ouders zeggen zelf dat ze mijn probleem wel snappen maar niet begrijpen, en dat mis ik, begrip van hun... Vorige week ben ik aangenomen als sterveerster in een eetcafee! sinds dien gaat het wel wat beter met me, dat baantje geeft me veel motivatie en sociaal contact en invulling van me weekend. Iedere week geef ik aan hoeveel uur ik kan werken, dat is echt heel fijn! Het is gelukkig ook niet zo heel zwaar werk. Maandag moet ik weer op controle naar de kinderarts... Dat ik ben afgevallen staat vast, want nu gaat het overdag echt goed met eten, ik voel me er fijn bij en durf meer te eten dan op me lijst staat, ik kan de controle wat los laten, maar idere avond met eht avondeten gaat het nog fout... Of ik eet veel te weinig of ik geef nog over...
Ik ben nu bezig met een zelfhulpboek om deze circel te doorbreken, en praat daar dan wel over met mij psycholoog van het ggz, maar het is moeilijk en voor me gevoel zit er geen vooruitgang in...
Wat me opvalt is dat alle eetmomenten buiten huis echt goed gaan maar zodra me ouders erbij zijn gaat het minder... Ik hoop echt dat ik op deze manier sterker word en dat de motivatie van me baantje me door deze fase kan trekken, watn ik wil er echt voor gaan ik ben zo klaar met dat ziek zijn! Nou ik moet weer gaan want ik heb nu gesprek met mijn ouders. Tot mijn volgende berichtje! Xx kim School Hallo allemaal, Even heb ik niks van me laten horen. Het ging ook even een weekje heel slecht. Het eten ging niet goed en ik gaf veel over waardoor ik ziek zwak en misselijk was. Verder ga ik natuurlijk naar school en ook dat neemt veel tijd in belag. Ik moet na school een stage gaan doen, begin ik komende week mee en verder zitten mijn dagen vol therapieen die ook veel energie vragen. Ik ben rond 17.00 uur thuis en om 8 uur in de ochtend ga ik naar school dus dan ben ik wel blij als ik even rust heb. Vandaar dat ik niet dagelijks op hyves zit. ik probeer er in de weekenden wel tijd voor vrij te maken om me blogs bij te werken. Verder heb ik weekendwerk, eerst in een eetcafe maar dat beviel heel slecht het begon positief, maar na een week werd ik uitgekaverd over alles wat ik niet goed deed en ja logisch ik heb er nog geen ervaring mee... Maar ja het heeft me sterk gemaakt ik ben goed voor mezelf opgekomen en ben er weg gegaan. nog een paar dagen moet ik er werken maar dan kan ik lekker beginnen bij een Mcdonalds! Samen met iemand van tempoteam heb ik dit uitgezocht. Het is een project voor in het weekend er werken dan alleen mensen van mijn leeftijd. Dus voor mijn sociale contacten is het ook goed, want verder zie ik buiten school weinig leeftijdgenoten. Komende vrijdag heb ik mijn eerste werk avond ik ben benieuwd! Afgelopen maandag ben ik nog bij de kinderarts geweest. Ik was flink afgevallen, dat was moeilijk ik wat er niet blij mee dat was wel positief natuurlijk, nu jmoet ik die kilo's weer aankomen dat vind ik heel moeilijk maar ik sta er wel achter anders ga ik niet kunnen blijven werken, naar school gaan en vallen alle leuke dingen in duigen. Dus genoeg motivatie om vol te houden! Op het moment gaat het wisselend met goede en slechte momenten, maar ik geef niet op! Thuis is het nu eenmaal moeilijker dan in het ziekenhuismaar het is wel de plek waari k het moet gaan doen! En dat gaat me lukken ik wil het gewoon!Ik wil geen pijnmeer hebben van het zitten op de schoolstoelen, ik wil niet meer biberen van de kou in een klaslokaal, ik wil me niet meer uitgeput voelen omdat het eten niet goed gaat, ik wil genieten gaan leven en aan mijn toekomst werken! Envan de tegenslagen leren, niet er in blijven hangen! Ja, daar sta ik achter, het doen is moeilijk maar iedere stap vooruit is er een en die kan niemand mij afnemen als ik hem eenmaal gezet heb! Er komt nog wel iets bij kijken, ik slaap zo slecht ik heb nu medicatie gekrgen van de kinderarts, maar tot nu toe werkt hij nog niet, als je maximaal 5 uur per nacht slaapt dan raak je op een gegeven moment ook op... Dus ik hoop dat ik snel wat beter slaap, zodat alles toch iets makkelijker gaat! Groetjes kim LichtpuntjesHallo allemaal,
Ik vind het zo fijn om jullie reacties te lezen, het geeft me toch een beetje zonneschijn in de regentijd! Gister had ik echt een super k*t dag ik was van half 9 in de ochtend tot half 10 in de avond in de weer met school therapie en stage, ik was kapot en gebroken, moest mezelf overal naartoe slepen, en kwam voor mezelf tot de conclusie dat ik het op deze manier niet aankan... Ik moet het rustiger aan gaan doen, met school en met therapieen, mijn baantje wil ik wel voortzetten, ik ga maar 4 uur per week werken, en dat zijn dan ook de enige 4 uur dat ik met "gezonde" leeftijdgenoten buiten school om ga, dus dat is voor mij gewoon een hele goede motivatie. Verder wil ik met school wat minder moeten, omdati k buiten school nog een reeks therapieen volg trek ik het niet om het constand bij te houden. Vrijdag heb ik een gesprek op schol en zal ik dat aangeven, ook ga ik het hebben over me stage. Ik loop stage bij verstandelijkgehandicapten. Het is heel mooi en dankbaar werk, dat heb ik wel gemerkt, maar ik kan het niet goed hebben dat als ik me niet goed voel dat er mensen aan mijn lichaam zitten me constant knuffelen enz... Daar ben ik nog niet sterk genoeg voor denk ik. EN bij het ggz wil ik vooral de praat therapieen op een lager pitje zetten, en meer met me gevoel gaan doen, watn met me verstand weet ik het wel maar me gevoel vind ik nog heel moeilijk te pijlen. Ook mijn lichaambeleving wil ik aan werken.
Ik zie mezelf wel realistisch maar ik voel me zo niet en dat wil ik niet langer. Ik ga deze week praten over wat de mogelijheden hier inz ijn, en hoe ik daar aan ga werken. Voor mezelf maak ik eenl ijstje met dingen die ik wil berijken om me gezonder en gelukkiger te voelen, en dan wil ik daar met me therapeut een tijdplanning aanvast maken, watn ik moet gewoon aankomen, maar het moet wel in een rieel tempo gaan. Ik ga kijken of ik het thuis nog red, of dat ik er intensievere begeleiding bij nodig heb. (bij ons thuis zijn ook de nodige problemen daar mo is er vaker over gesproken om begeleid op kamers te gaan ofzo) Ik zie dus wel weer wat lichtpuntjes, het is even moeilijk maar ik ga ervoor en ik heb idd al veel bereikt en dat pakt niemand mij meer af! Xx kim De regie in handenHallo allemaal!
 Hoe het met me gaat... Heel wisselend. Soms weet ik het zelf ook even niet meer. Net of ik uit meerdere personen besta met ieder een eigen persoonlijkheid in 1 lichaam, mijn lichaam. Deze week is met veel strijd toch wel anders verlopen als de vorige weken. Normaal plan ik mijn eigen dingetjes, en isoleer ik me nog altijd redelijk veel van het gezin. Maar vorige zondag ben ik met mijn ouders en me zusje en ouders naar het bos geweest en daar hebben we een middag rond gelopen, later zijn we uit eten geweest met me broertje er ook nog bij. Ik zag er zo tegen op, maar ik wil beter worden, van die strijd af. En dat kan alleen maar door dingen te doorbreken hoe rot dat ook voelt. Gister ben ik zelfs met mama naar Den bosch geweest en heb ik daar geluncht in een eetcafee, en later nog een bosse bol gegeten in een cafeetje, ik heb daarna zelfs nog nieuwe kleren gepast en gekocht. Ik stond er zelf beetje perplex van ik was zo blij dat ik dit deed, dit doorbrak. Maar later op de avond voel de ik me rot en schuldig en heb ik een rot nacht gehad,ik kon niet slapen en was erg onrustig. Maar ja ik weet dat alle begin even wennen is, du s ik wil dit vasthouden ondanks de strijd.
Van de week was ik ook voor eht eerst sinds ik weer thuis ben aangekomen! Dat was wel even dubbel, maar ik weet dat ik qua gewicht nog een hele weg te gaan heb dus iedere ons er bij daar mag ik trots op zijn. Ik ben opweg naar een gezond lichaam en een mooi leven, hopelijk in de toekomst zonder eetstoornis want dan gaat alles zov eel leuker en makkelijker. Deze vakantie was echt even goed voor mij! Ik heb wel door nu dat ik de regie in handen heb, ik vond altijd dat dingen mij overkwamen, zo voelde het ook, machteloos tegen de eetstoornis in mij, maar door deze dingen merk ik dat (wel met hulp van anderen) ik degene ben die dingen moet doorbreken, niet meer hopen, maar doen. En het is moeilijk, ligisch iets wat je al 7 jaar doet kan niet zomaar uit je leven zijn, maar stapje voor stapje hoop ik dit steeds meer vast te kunnen houden en meer te gaan genieten, en gezond te worden! Ik ben ook echt helemaal klaar met sommige therapieen. Ik wil meer naar het gewone leven, maari k weet datik er ook nog lang niet ben. En controle is nog nodig dat zie ik zelf ook in vooral omdat het zo wisselvallig is, maar ondanks dat het soms slecht gaat, ik krabbel er zelfook weer boven op, en dat geeft me het vertrouwen dat ik bepaalde vormen van therapie misschien niet of minder meer nodig heb. Ook jullie berichtjes geven me veel steun en motivatie! Maar dat heb ik al vaker gezegt, maar het is niet in woorden uit te drukken hoe fijn het is om te merken dat er mensen met je mee leven! echt bedankt! Maar mensen ik ga weer, ik moet zo weer paar uurtjes gaan werken, en met school heb ik het ooke erg druk, dus ik ga er weer vandoor! Xx kim Ietsje beterHallo allemaal,
Het gaat de laatste weken iets wat beter, ik heb nog wel dipdagen dat het echt k*t gaat, maar de meeste dagen van de week gaan redelijk tot goed! Ik heb voormezelf een manier gevonden om een stuk positiever te zijn en tegen dingen aan te kijken waardoor ze wat makkelijker en leuker worden. Ook helpt me weekendbaantje er erg goed bij! Het helpt me echt om mezelf staande tehouden, daar kom ik toch in aanraking met "gezonde" mensen van mijn leeftijd, ik was bijna die werklijkhied vergeten, ik zat zo in me ziekte beeld en bij het GGZ waar alleen problemen besproken worden, dat ik bijna vergeten was hoe het is om even nietbij problemen stil te staan. Ik merk dat ik steeds meer afstand doe van de gedragingen rond me eetstoornis. Natuurlijk gaat het niet iedere dag goed en heb ik slechte periode, maar ik probeer er iets positiefs uit te halen, want ik wil er voor gaan, aan mijn toekomst werken, gaan leven!
Komende week examen week, normaal veel stress slechte periode, geen tijd om te leren omdat ik volledig in de veiligheid van me eetstoornis kruip. Nu heb ik besloten om het anders te doen, ik plan leer en ontspan momenten in, en leer ik minder of twijfel ik of ik het wel of niet weet, probere ik het toch los te laten, want ik doe me best en het hoeven geen 8tes meer te zijn als het maar voldoende is!, wel vind ik het nog erg moeilijk als mijn punten onder de 8 komen, maar door naar het onmogelijke te blijven streven word ik ook niet beter. Ik ben benieuwd hoe deze week gaat! Groetjes kim Verlangen naar pro-anaHallo allemaal,
 De afgelopen dagen waren echt rot... Het verlangen naar de pro-ana sites was echt heel groot, de thinspo filmpjes en foto´s, ik wilde er weer even mijn troost uit halen. Gelukkig besef ik dat ik er niet aan toe moet geven en dat heb ik tot mijn eigen verbazing ook niet gedaan! Door de stress van de exame´s ben ik zo geneigt mijn ontlading weer in mijn eetstoornis te gaan zoeken, dat maakt me boos, verdrietig en machteloos. Wanneer is dat eindeloze gevecht gedaan? Iedere stap die ik zet is er 1 maar het lijkt echt of ik niet verder kom. Soms lijkt het zo of ik uit 2 personen besta. 1 mijn eetstoornis die laat me walgen van mezelf, en is steeds zo dwangmatig, en rusteloos, en dan is er nog mezelf, iets dat tegen die eetstoornis aan het vechten is, dat positief en optimistisch blijft, een echt knokkertje. Maar op deze momenten overheerst de eetstoonis toch weer. Iedere keer als het even goed gaat, ik me gelukkig voel, kom ik weer in een dalletje. Hopen doe ik niet meer, maar ik kijk wel naar de dingen die ik al berijkt heb en ik wil bijven dromen, ondanks dat alles soms zo ver lijkt. Ik weet niet of er mensen zijn die zich in dit bericht herkennen? Maar anders mag je me altijd iets laten weten, hoe ik er mee om kan gaan ofzo? Of wat je eigen ervaringen zijn, of het ooit nog overgaat? Liefs, kim Trots op mezelfHee allemaal,
Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties! Ik heb er zo veel aan. De laatste dagen voel ik me zo verdrietig, mijn leven is een geplande agenda met tijden. Ik ga naar school, heb tot laat na school therapieen, moet tussendoor even eten, mijn huiswerk doen, mijn therapieen verwerken... Het is even genoeg allemaal, ik loop de laatste dagen alleen maar te huilen, zo wil ik gewoon niet verder... Ik wil rust, mijn goed kunnen concentreren op school, genieten, lol maken met vriendinnen, niet meer vn de ene afspraak naar de andere leven... Ik merk dat ik hier deprie van word, ik zit niet fijn meer in me velen verheug me op zaterdag als ik weer mag werken, even het gewone leven weer, in een omgeving waar mensen niet weten waar ik tegen vecht, en waar ik zelf ook even uit die wereld ben en even mezelf kan zijn,als meisje dat even niet stil staat bij haar gevecht, maar even los komt daarvan. Gisteren mijn eerste groepstherapie afgesloten! dat voel wel weer fijn, en ik ben begonnen met normale tussendoortjes, ipv liga's of ontbijtkoek, is een chocolatje of wat pepernoten enzo. En ik moet zeggen, ik word er vrolijk van! Weer normaal, het voeld nog wel vreemd en rot,omdat ik toch denk dat ik gelijk dik word, maar ik wil gezond worden, en daarvoor moet ik nog veel aankomen, en dit eetpatroon hoort daar ook bij, en daar wil ik voor gaan. Ik heb me lang laten leiden door mijn angsten en ik ben ze nu langzaam aan het doorbreken. Daardoor huil ik ook veel meer, want dat stopte ik altijd weg en nu, nu is het er, wel raar ik ken mzelf zo niet, maar het is ook heel mooi om jezelf zo te ervaren, ik heb het idee dat ik minder hoef te vechten, omdat de dingen er mogen zijn zoals ze zijn maar deze veranderingen zijn ook moeilijk ondnks dat ze me ook een vrij gevoel gven. maar hierdoor merk ik dat ik stappen vooruit maak! EN ik kan zeggen dat ik TROTS ben op mezelf, dat ik het zo doe, weer een toekomst zie ondaks me gevecht! Ik heb met mezelf afgesproken dat ik maximaal 3 dagen in de week plan met therapieen, en de andere dagen werk ik of doe ik iets wat ik echt leuk vind, want ik moet ook kijken naar de dingen die ik leuk vind en niet alleen maar dingendoen die iets van me vragen,maar ook dingen die me iets geven! Xx kim Weer een bewogen weekHee allemaal,
 Weer een bewogen week gehad hier hoor! Ik ben bezig therapieen af te bouwen bij het ggz, en ik wil weer steeds meer in het gewone leven gaan stappen, de handvaten meenemen die ik geleerd heb in de therapieen maar de therapieen zelf gaan loslaten. Natuurlijk stop ik neit alles, want bepaalde dingen heb ik nog nodig, maar bij sommige heb ik het gevoel dat ik ze los kan laten! Het is wel moeilijk om die stap te zetten want zo veeltherapieen is wel erg veilig en een goed exuus om bijv. op school bepaalde dingen niet aan te hoeven gaan omdat ik daar nu geen tijd voor heb. Maar ik wil dat niet langer. Ik wil mijn school weer redelijk oppakken zoals ieder ander en als ik het niet aankan ondanks dat ik meer tijd heb, geef ik dat gewoon aan en bedenken we weer een andere oplossing. Ik moet niet meer gaan stressen om alles toch voorelkaar te krijgen, want het teken dat ik therapieen ga los laten is nog geen teken dati k al helemaal beter ben!
Ik voel me wel steeds sterker wroden, alfgelopen woensdag moest ik ook op controle bij de kinderarts en ik was goed aangekomen, 1.6 in een maand. Ik was er wel blij mee al voelde het dubbel, maar als ik er dan zo met de kinderarts over praat word ik toch weer gemotiveerd om mijn negatieve gedachten te veretten. Maar toen ik thuis kwam waren me ouders teleurgesteld, die vonden het te weinig... En daar ging ik weer in mijn negatieve gedachte... Ik vind dat gewoon zo moeilijk, ik doe me best maar hun willen beter...Ik wil het neit voor hun doen maar voor mezelf op mijn tempo waar ik me goed bij voel, als er maar wel vooruitgang in blijft zitten! Dinsdag heb ik dan eindelijk mijn langverwachte fotoshoot gehad! Ik kon het zo lang niet aan om in de buurt van een camera te komen. En ondanks dat ik nog niet op gezond gewicht zit ben ik toch steeds trotser op mezelf en op mijn lichaam aan het worden. Deze shoot zag ik als een soort afscheidsritueel van mijn te magere lichaam. Er zaten dus veel emoties aan vast toen ik de foto's zag. Van het weekend krijg ik de andere foto's! (de shoot is bestemt voor een campagne, omdat modellen steeds dunner worden, hiermee laten we zien dat de kleding die ontwerpers maken niet meer bestemt is voor te magere modellen maar gezondere modellen, de kleren van de ontwerpers zijn mij dus te groot, ik vond het zo goed idee dat ik er aan mee wilde werken voor mezelf en de campagne!) Deze shoot heeft me echt goed gedaan, ik vond het een geweldige dag! En voor mij voelde het ook alsof ik er nu echt een punt achter heb gezet en het nu allemaal ook los mag laten, het is nog wel moeilijk en dubbel allemaal, al die veranderingen ik ben zo gewend in een dwang te leven iedere dag was hetzelfde, en ik werd nooit met mezelf geconfronteerd, en als ik nu zie dat ik weer afspreek en dingen aan ga zoals werk, afbou van therapieen. Dat zijn toch stappen die heel gewoon lijken, omdat ik steeds meer naar het gewone leven terug keer, maar voormij is het toch een grote verandering, maar wel een waar ik van geniet en voor open sta! Xx kim VeranderenHallo allemaal,
Vandaag weer gesprek bij het GGZ gehad. Wat kan een mens toch veel veranderen in een paar weken... Ja, ik heb het over mezelf! Ik merk dat ik steeds meer zin in het leven krijg, de toekomst, mijn opleiding, mijn werk! Sinds de brugklas (5 jaar terug) sluit ik me af van alles en iedereen, ga ik niet meer uit, leef ik alleen tussen huis en school. Maar de afgelopen tijd spreek ik weer af, heb ik werk maak ik lol, denk ik aan mijn toekomst, en heb ik 2 feesten gepland! Ik zie er nog wel tegenop maar dat komt om dat het zo verandering is van wat ikgewend ben. Maar ik vind het zelfs allemaal leuk wat er op me pad komt. Al die veranderingen zijn wel erg vermeoiend, maar ze geven me achteraf ook weer energie om door te zetten! Nu hoop en wil ik echt nog wat kilo's er bij hebben zodat ik echt lichamelijk ook wat sterker word, dit is wel het moeilijkste stuk van alles, maar het meot gewoon anders kan ik dit alles niet blijven doen... En zou ik weer helemaal terug vallen... Ik word verdrietig als ik daar aan denk... Ik wil dat nu echt niet meer! Alleen thuis gaat het nog niet... We hebben al zo veel geprobeerd maar er komt hier geen verandering in... Ik kan het hier allemaal niet loslaten enb lijf in me verleden en de situatie hangen, en voor me ouders is het ook niet makkelijk, en dat trek ik me erg aan... Daarom zijn we aan het kijken of het niet tijd word dat ik ga leren op mezelf te gaan en letterlijk wat losser te komen van me ouders zodat ik emotioneel ook minder met ze verbonden ben, dit spreekt me erg aan en ben ook erg benieuwd hoe het uiteindelijk zal verlopen! Ik hoop dat ik in de toekomst aan meer projecten mag mee werken zoals de fotoshoot of in tijdschriften mijn verhaal mag doen, dit motiveerd me erg om door te zetten en ik vind het fijn om mijn verhaal en ervaringen met de buitenwereld te delen, en hoop ook dat ik er anderen mee kan helpen. Want een eetstoornis is misschien wel heel veilig en vertrouwd, maar het is niet het leven! Groetjes kim Gelukkig nieuwjaar!Hallo allemaal!
 Als eerst wil ik iedereen een goed, gelukkig, liefdevol en krachtig nieuwjaar wensen! Het is al weer even geleden dat ik een berichtje achter gelaten heb. December was een moeilijke maand vor mij. Ik merk dat ik de druk van school in combinatie met therapieen moe ben. Het kost me veel energie en kracht om het op deze manier vol te houden. Ook met de vakantie kom ik er steeds meer achter dat ik thuis echt niet lekker op mijn plek zit. De omgang met mijn broertje en zusje doet me pijn, omdat ik zie hoeveel moeite ze met mij, en mijn eetstoornis hebben. Het is wel de realiteit, maar hierdoor kan ik het thuis allemaal niet los laten, omdat ik me te veel aantrek van mijn ouders, broertje en zusje. Ik merk ook dat de dagen dat zij niet thuis zijn, dat het met mij dan beter gaat. Hier haal ik mijn kracht uit, omdat deze dagen bewijzen dat ik het wel kan, en dat ik wel de kracht heb om uit mijn eetstoornis te komen. Maar de thuissituatie, in combinatie met school en therapieen, daarin heb ik mijn eetstoornis denk ik nog wel voor een deel nodig om te overleven. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet doen, ik merk dat ik een beetje vast loop, en er zit de laatste tijd weinig vooruitgang in mijn eetpatroon en aankomen. In de rest daar in tegen wel, ik ben veel socialer, vrolijker, en motiverender, minder depressief. Daar ben ik echt al heel blij mee, maar ik weet gewoon dat ik verder wil, door wil, en ik merk dat ik dat hier thuis niet kan... En dat is heel erg moeilijk. Ik heb de laatste weken hierover een paar gesprekken met mama gehad omdat zij het ook wel ziet. Alleen zegt zei dat ik het zelf in de hand heb en in iedere situatie beter kan worden, hoe, dat bepaal ik zelf... Ik ben het er niet mee eens, en waarom moeilijk doen als ik al een manier heb gevonden waardor het voor mij makkelijker kan? Daarom ben ik met het GGZ aan het overleggen om op kamertraining te gaan. Ik merk aan mezelf hoe ik nu in het leven sta, zo gewild, en gemotiveerd om beter te worden, dat ik deze stap met de juiste begeleiding aan kan! Nog een paar maanden school, en dan zit dat er ook weer op. Hoe ik die ga doorkomen weet ik nog niet. Het is veel en zwaar... Ik hoop dat ik mijn exame's ga halen, en dan aan mijn opleiding kan beginnen waar ik erg veel zin in heb.
De vakantie was ook erg zwaar, al heb ik wel wat daagjes gewerkt, en die dagen gaan dan ook veel beter dan dat ik thuis zit te bedenken hoe ik de dag ga doorkomen zonder al te veel last van me ouders, broertje en zusje te hebben. Ik heb lekker afgesproken met een vriendin, ben naar de film geweest met mijn vader en zusje, we zijn een dag naar de wintererfeling geweest(dat was echt afzien, zo koud, echt verschrikkelijk, maar me ouders broertje en zusje vonden het fijn dat ik er bij was) En ik ben voor het eerst sinds dat ik mijn eetstoornis heb weer uit gegaan! Naar het crewfeest van de Mc Donalds van Etten-Leur(we zijn uitgeroepen tot het beste restrourand van nederland 2008!!!) Het eten op het feest was wel moeilijk, lopend bufet, maar ik heb wel goed gegeten, en daar was ik zo trots op, want het was o zo makkelijk geweest om niet te eten enzo, want ik had nog al wat spanningen. Daarna nog lekker gefeest helemaal geweldig gewoon! Ook heb ik een DS voor mezelf gekocht om de moeilijke momenten door te komen en daarin wat goede afleiding te zoeken. Al bij al vindi k de kracht in mezelf om door te vechten, maar het is zwaar en moeilijk als je weet wat het je makkelijker maakt, maar die mogelijkheid niet zo snel hebt... 2009 word een heel veranderend jaar, ik wil/ga mijn exame halen, starten met een nieuwe opleiding, ik word 18!!! En ik ga warschijnlijk op mezelf wonen na mijn 18e verjaardag! Ik heb er erg veel zin in, al brengen deze veranderingen ook veel spanning en zenuwen mee maar dat is niet gek denk ik. Ik ga er dit jaar weer voor, want ik weet dat ik het wil en kan! Xxx Kim Niet afgevallenHallo allemaal!
Gisteren weer voor controle bij de kinderarts geweest, 3 ons er bij, niet afgevallen!!! Het voelt nog steeds niet goed om dat getal op de weegschaal te zien, maar als ik zou zijn afgevallen zou het ook niet fijn voelen... Kortom het is nu gewoon nog heel moeilijk allemaal... Maar normaal deze periode zou het heel slecht met me gaan... in 2007 zou ik nu een maand in het ziekenhuis liggen, en zou ik op 17 jan opgenomen worden in de eetkliniek... Vorigjaar rond deze tijd, begon mijn terugval waarop de zieknhuisopname van afgelopen zomer volgde... Nu ben ik stabiel gebleven, met moeite maar het lukt tot nu toe! Ik merk dat ik nog diep in mijn eetstoornis zit, bepaalde gewoonte houd ik nog strak vast, en mijn gevoel is angstig. Maar ik merk ook dat ik er zo klaar mee ben, en dat ik wil gaan leven, mijn toekomst wil ontdekken! Vandaag ook een gastles over eetstoornissen bijgewoond, mensen vertellen over hun proces... Erg confronterend, maar wel goed, het schud me weer even wakker, maar het doet me veel pijn en verdriet als ik na ga hoe mijn afgelopen jaren zijn geweest, en hoe het nu gaat, mijn gevecht, dat ik nog niet echt kan genieten van mijn leventje, school leid er onder en dat doet me nog het meest pijn. School is mijn houvast, maar ook dat moet ik loslaten, en me richten op dat voldoende genoeg is om te slagen, en daar gaat het om... Maar het is moeilijk allemaal. Thuis probeer ik me meer in het gezin te voegen, maar ik voel me zo verdomt alleen... Ik durf nu pas echt te voelen en dat een naam te geven, ik merk dat ik de laatste tijd veel verdrietig ben en me erg alleen voel in mijn gevecht... Dat is moeilijk maar het is wel een fase waar ik door moet om beter te worden, en ik weet dat mijn ouders en vriendinnen er altijd zijn, en dat ik mezelf nog vaak afsluit waardor anderen niet tot me door dringen...
Het is moeilijk om te veranderen, maar herkenning is de eerste stap! Het gaat dus even moeilijk, en ik hoop dat er binnenkort weer iets leuks gebeurt waardoor ik weer even een houvast heb, maar tenslotte moet je toch je eigen feestje bouwen! en dat ga ik zeker doen als mijn examens er op zitten! Groetjes kim Motivatie & belemmeringHallo allemaal,
Hier ben ik weer even. Afgelopen tijd erg druk met school, exame's zijn toch best zwaar en vragen veel energie. Ik heb me goed staande kunnen houden ondanks de druk en stress. Ik merk alleen wel dat ik me nu wat depresiever voel. De strijd is weer even flink aanwezig, en het makkelijkste zou zijn er aan toegeven, die gedachte spookt veel door me hoofd, en dat maakt het allemaal moeilijker. Lichamelijk voel ik me veel moe de laatste tijd, en dan vind ik het moeilijk om normaal te blijven eten, maar ik weet waarvoor ikhet doe. Ik blijf de laatste weken alleen maar stabiel, dus er moet weer wat bij. Dat vind ik nog erg meoilijk. zo vindik het ook best... (nu ja mijn anorexia kant dan, want ik heb het nog veel koud, en het zitten op de schoolstoeltjes doet nog erg pijn, en zo zijn er nog wel wat dingetjes die nog lang niet gezond te noemen zijn)
Ik vind het meoilijk dat het gevecht weer de kop op steekt... Mijn toekomst is wel mijn motivatie maar ook mijn belemmering. Ik kijk erg uit naar mijn nieuwe opleiding en op mezelf gaan, maar van de andere kant vind ikhet ook wel eng. Maar ik wil niet terugvallen want dan kom ik nooit aan mijn toekomst, want ik wil verpleegkundige wroden, maar als ik neit voor mezelf kan zorgen kan ik dat ook niet voor anderen! Maar het is moeilijk,e n het doet pijn en verdriet om mijn eetstoornis helemaal los te laten, en een gezond lichaam te krijgen. Iets waar ik me jaaren aan vast geklampt heb gaat nu weg, en dat is met periode erg moeilijk... Maar ik zet door, en jullie lieve reacties houden bij mij de moed er in! Liefs Kim Extra hulp gevraagdHallo allemaal, Ik wil echt gezond wroden,en heb daarom extra hulp gevraagd. Ik heb komende week een gesprek met de dieetiste in het ziekenhuis en mijn behandelaar van het GGZ. Door intensievere begeleiding hoop ik het op eigen kracht aan te kunnen, en anders zit ik er aan te denken om tijdens mijn vakantie periode een opname aan te vragen om puur aan het eten en aankomen te werken. Want ik wil en moet nu echt doorzetten, en als ik dat zelf op deze manier even niet aan kan vraag ik om extra hulp, want anders haak ik nu af als ik blijf zwijgen en volhouden dat het wel goed gaat. Ik vind het super moeilijk om hier hulp bij te vragen, want eten en aankomen vind ik super moeilijk, maar ik wil ook gelukkig en gezond zijn, een toekomst hebben, en dat motiveert me om door te zetten. Maar het is een grote klap in het gezicht van de anorexia in mij. Maar ik blijf er tegen in vechten met of zonder extra hulp, op mijn manier versla ik de eetstoornis! Want ikheb hem niet meer nodig! BloeduitslagenHallo allemaal
 Even een paar mindere daagjes gehad. Vandaag heb ik mijn bloeduitslagen terug gekregen, en alles was helemaal goed, dat was een geruststellig zeg! Ik was echt bang dat mijn kalium weer te laag zou zijn, ik heb dezelfde klachten de laatste tijd, en dat had me bijna 2 keer me leven gekost, dus ben nu helemaal gerustgesteld. Nu ja, de klachten komen dus echt van de stress, voor examens volgende week Parijs enz. Daar moet ik echt mee om leren gaan want anders begin is weer helemaal te hyperventileren en dat is geen pretje... Vandaag lekker naar de kapper geweest, dat was bijna weer een jaar geleden dus dat was wel nodig. Ik voel me nu ook wel weer wat beter. Ik probeer zelf weer wat uit te breiden in mijn eten, maar dat is een heel gevecht met mezelf. En het gaat met hele kleine stapjes. Ik probeer ook minder te bewegen. Ik beweeg veel om de stress en die benoudheid te ontlopen, en om de confrontatie met mezelf uit de weg te gaan. Dat is erg moeilijk, maar ik moet gewoon rustiger worden want hier word ik ok niet beter van... Ik ben gewoon zo kwaad op die eetstoorniskant in mij... Ik wil dat die ophoud met vechten... Ik weet dat mijn gezonde kant sterker is, maar ook heel onzeker... Het is en blijft moeilijk, maar als ik me concentreer op de positive dingen dan kom ik er wel! Erg bedankt voor jullie lieve reacties op mijn blogs! Die motiveren me echt. Xx kim ParijsHallo allemaal,
Gisteren naar Parijs geweest! ik zag er zo tegen op! Het is dan zo makkelijik om te zeggen dat ik het maar afzeg en toe te geven aan de veiligheid. Maar nu hebik doorgezet en ben ik toch gegaan! Het was wel moeilijk. Vooral het uit eten, dat blijft gewoon iets watin mijn hoofd nog altijd veel stress opleverd. dat zou ook de reden zijn om niet mee te gaan. Maaromdat ik niet wil dat mjin eetstooris me nog langer belemmerd in leuke dingen doen ben ik dus toch mee gegaan. Ik zat ook in de groep bij mijn vriendinnen waarik het er goed mee over kon hebben. En toen het inde avond niet zo lekker ging kon ik toch mijn even luchten wat me wel goed deed. Ik heb echt veel gezien van parijs, en veel foto's gemaakt! Het was ook wel weer vreemd om zo iets te doen. De afgelopen jaren bestond mijn leven toch uit niet veel doen omdat ik de energie er niet voor had. En moe was ik zeker, maar het was een ervaring om nooit te vergeten! Verder voel ik me gelukkig ook weer wat positiever als de afgelopen tijd. Het gaat toch erg wisselvallig, maar dat komt ook omdat ik met zo veel "enge"dingen bezig ben. Mijn opleiding, weer uitgaan, exame's. Normaal ontweek ik die dingen of onderdrukte ik de stress met mijn eetstoornis. Dat probeer ik nu te veranderen en deleuke kan t er van te zien. Maar het blijf zoals ieder begin wennen om dit allemaal aan te gaan. Ik hoop echt dat ik mijn eten en gewicht weer wat meer op de rails krijg, maar de confrontatie met mijn eigen lichaam blijf ik moeilijk vinden. Ik denk dat het ook verstandig voor mij is om extra begeleiding te krijgen om emt mijn lichaam om te leren gaan. Want het is niet meer zo dat ik vind dat ik er niet mag zijn. Want ik vind dat ik er best mag zijn zoals ik ben, maar ik vind het nog moeilijk te accepteren om weer gezond te zijn. Ik ben zo gewend aan dit dunne lichaam... Maar ik wil weer wennen aan een normaal gezond lichaam! Alleen heb ik daar nog wel hulp bij nodig. Nu lekker een weekje vakantie om tot rust te komen en lekker na te genieten van Parijs! Xx kim CarnavalHallo allemaal,
 We zijn al weer halverwegen de vakantie, en carnaval zit er weer op. Ik heb niet echt gecarnavald ben alleen naar optochten gaan kijken, maar de echte drukte zocht ik nog niet echt op. Deze vakantie gaat het echt weer wat beter met me. De strijd is wat minder, en ik heb meer rust in mijn hoofdje. Warschijnlijk omdat school nu even niet aan de orde komt. Ik merk nu zo een groot verschil. Geen stress, geen stemmetje in mijn hoofd waarvan ik dingen moet, even rust! Normaal vind ik vakantie's altijd wel moeilijk als ik niet moet werken, of niks echt gepland heb. Maar nu, het is rustig, ik heb boeken gelezen, gedichten geschreven, heerlijk! Het eten gaat ook al wat beter deze vakantie. Eindelijk voel ik het vertrouwen weer terug komen! Ik wil er echt voor gaan, en doorzetten. Nu heb ik ervaren dat moeilijke momenten vanzelf voorbij gaan, als je er zelf maar tegen in blijft gaan, hoegroot de strijd ook is. Ik ben er over aan het denken, om mijn verhaal via een soort presentatie of boekvorm te verspreiden. Zo kan ik het zelf op papier verwerken, en het maakt me sterker om te zien en te vertellen van waar ik vandaan kom en wat ik tot nu allemaal bereikt heb. Ik heb me zo lang afgesloten voor die vooruitgangen, maar nu k steeds meer begin te leven zie ik in dat ze er zeker wel zijn en dat ik echt weer mag genieten. Ik vind het nog wel moeilijk om echt van mezelf en mijn lichaam te houden. Ook als ik naar foto's kijk, zie ik een meisje, maar zie niet dat ik dat ben. Ik voel me nog wel heel anders. Maar daar wil ik wel aan gaan werken, want ik wil weer van mezelf gaan houden, en goed voor mijn lichaam gaan zorgen. Hij heeft al genoeg geleden. En het leven kan zo mooi zijn. Het doet me verdriet als ik aan 2 jaar terug denk... De tijd dat ik opgenomen was, geen uitweg meer zag, en echt letterlijk schreeuwde dat ik dood wilde...Dat is nu zo anders... Ik wil weer, ik spreek over toekomst! Het moeilijkste stuk word wel het accepteren van een gezond lichaam met een gezond gewicht. Maar ik voel dat ik er klaar voor ben om ook dat stuk aan te gaan. Ik wil niet dat mijn eetstoornis langer mijn leven beheerst, ik wil me niet meer schuldig voelen na het eten. Ik wil LEVEN! Wow, toen ik aan deze blog begon wist ik niet dat ik zo veel gevoel zou opschrijven. Het is ook zo gek om jezelf zo te zien veranderen, soms moet ik echt aan mezelf wennen raar he? Xx kim Zo ken ik mezelf nietHallo allemaal,
 de afgelopen 3 dagen waren mijn ouders onverwacht op vakantie gegaan. Ik moest dus voor mezelf zorgen, eten kopen en klaarmaken. De eerste dag voelde ik me erg eenzaam, mijn broertje en zusje hadden afgesproken en ik zat alleen. Maar de volgende dag voelde ik me zo goed! Ik Voede me vrij, bepaalde zelf wanneer ik at en wat ik at. de eerste dag was de drang om niks te eten zo groot en om veel te bewegen. Ik ben er achter gekomen dat dat kwam omdat ik me zo alleen voelde, en dat maakte mij verdrietig, en dat probeer ik weg te stoppen met mijn eetstoornis. Ik heb er niet aan toe gegeven. Ik heb goed gegeten, heel lekker zelfs!
Ik heb met mezelf afgesproken dat ik 1 keer even naar buiten mocht op een dag. Toen ben ik wat gaan shoppen of boodschapjes gaan doen. Verder heb ik fotocollages gemaakt, en spelletjes op de laptop, ook heb ik veel gelezen. Zo heerlijk. Geen stress, alles zelf bepalen. Het voelde zo vrij en fijn. Nu ben ik aan het wachten op papa en mama, ik merk dat ik nu weer die druk voel waar ik normaal ook mee worstel. HEt is toch een soort gevoel dat ik heb bij mijn ouders... Ik denk dat ik daar dus goed over ga praten als ze weer thuis zijn. Want nu heb ik echt gevoeld dat ik het zelf kan en wil. En ik heb aan mezelf bewezen dat ik voor mezelf kan zorgen, daar ben ik zo blij mee.
Want normaal als mijn ouders weg waren ging is snel sporten ofzo iets wat ik niet kan doen als me ouders er wel zijn. Maarnu was de drang er wel maar ik wilde het niet eens. ik wilde niet dat mijn eetstoornis bepaalde wat ik deed ik wilde mijn hobby's gaan ontdekken. Het is wel verwarrend zo ken ik mezelf niet echt. maar het voeld wel fijn en goed, alsof ik mezelf de afgelopen dagen pas echt heb leren kennen en niet ik met mijn eetstoornis! Dit is zo fijn om te ontdekken Xx kim Een achtbaan van emotiesHallo allemaal,  Een achtbaan van emotiewisselingen,zo omschrijf ik mij op dit moment. De ene keer voel ik het geluk en de vrijheid. De andere keer voel ik het uitzichtloze verdriet en gevangenschap van mijn eetstoornis. Ik vind het zo moeilijk, steeds die wisselingen. Ik merk dat de laatste weken gewoon alles moeilijker word. Is dit het diepe dal waardoor ik moet waarover ze spreken? Was dit het punt waar ik nooit doorzetten waardoor ik steeds terug viel? Zo veel vragen, zo veel gedachten, ik laat ze over me heen komen, maar ze houden me wel bezig. Ik kijk naar de toekomst, maar zie ook in dat ik in deze lichaamstoestand niet die toekomst heb die ikwil. En dat maakt me bang. Hoe zet ik door? Hoe laat ik deze shit los? Gisteren voorhet eerst in mijn hele behandelperiode naar mijn behandelaar gebeld dat het niet zo lekker ging. Opzich gaat het wel, maar ik wil vooruit en ik merk dat ik dat zelf niet goed kan of durf. Daarom heb ik aan de bel getrokken. Dat was nog een hele strijd. De gedachte dat ikd it vertrouwde gevoel nu steeds meer echtlos ga laten maakt me bang, maar geeft me ook kracht, en dat is verwarrend. Volgende week woensdag heb ik een gesprek, daarin ga ik kijken wat ik nodig heb om deze motivatie echt door te zetten. Want ik wil niet langer meer afhankelijk zijn van lichaamscontroles, mijn eetstoornis, de gevaren van ondergewicht, de belemmering die mijn eetstoornis me geeft in de dingen die ik wil doen. Ik wil gaan leven, aan mijn toekomst werken, maar daarvoor moet ik wel eerst door dit diepe dal. Maar nu wil ik echt doorzetten, niet meer terug naar af. Ookal is die verleiding nog altijd groot... Ik voel me sterk en verdrietig tegelijk alsi k deze bolg typ. Het is zo verwarrend allemaal. De nieuwe dingen zijn dan wel goed, maar voelen niet vertrouwd. De veiligheid van mijn eetstoornis is vertrouwd, maar niet goed. Ik begin ook steeds meer te beseffend at mijn zelfbeeld niet klopt. Daar wil ik echt aan gaan werken, want ik wil mezelf leren accepteren zoals ik ben, en hoor te zijn met een gezond gewicht. Hiervoorheb ik nu dus hulp gevraagd, ik zie er wel tegen op. Maar ik voel ook de vrijheid die mij het allemaal op kan leveren als ik doorzet en er helemaal voor ga! Ik weet dat ik neit zwak ben om dat ik hulp vraag, dat is juist goed dat ik herken dat ik het niet aankan alleen, dat ik daarvoor hulp vraag om door te zetten. Waarom voelt het dan zo fout? Toch ga ik de uitdaging aan en kies ik niet voor het veilige, maar nu merk ik pas hoe moeilijk dat is. Is dit dat het gewone leven? Of een fase waardoor ik moet? Een hele strijd, om mijn echte persoonlijkheid te ontdekken, en niet die van mijn eestoornis. Waarom zeg ik steeds mijn eetstoornis? Ik wil niet meer dat hij van mij is. Ik ben ik, niet mijn eetstoornis... Het zit er nog zo in geroest... Ik heb hem ook al 8 jaar... Maar nu moet ie weg! Hij is niet meer van mij, ik ben van mezelf! Echt als ik deze blog overlees lijkt hij heel verwarrend, maar precies zoals in mijn hoofd op dit moment... Ik herken mijn gevecht tegen mijn eetstoornis er in, maar ook de angst om hem los te laten. Maar ik weet wat ik wil, daar vecht ik voor, waar een wil is is een weg, en dat houd me gemotiveerd. Al mogen de wegen soms wel wat korter zijn van mij Xx kim Complexe boelHallo allemaal, Afgelopen woensdag dus dat gesprek gehad, wat ik had aangevraagd omdat ik het de laatste tijd weer wat moeilijker heb. Ik ga nu weer 1x per 2 weken naar de dietiste in het ziekenhuis, voor controle van mijn gewicht en aanpassing van mijn eetpatroon. Iedere week komt er iemand bij ons thuis om te praten met mij en mijn ouders over hoe het gaat, en 6 april hebben we weer een evaluatie gesprek met iedereen die bij mij proces betrokken is. En 8 april moet ik weer op controle bij de kinderarts. Afgelopen woensdag moest ik ook naar de kinderarts, ik was redelijk wat afgevallen... En dat deed zo veel met me... De strijd is zo groot met mezelf. Van de ene kant was ik blij met wat ik op de weegschaal zag, van de andere kant vond ik het te veel, maar ik was ook teleurgesteld, dat ondanks dat ik zo hard werk om beter te worden ik toch af was gevallen. Dan kwam er ook nog is woede naar mezelf omdat ik ook een beetje blij was dat het er af was, en dat wil en mag ik niet van mezelf want ik wil en moet beter worden... En ja, mijn lichaamsbeleving blijft een probleem... Ik vind het gewoon even super moeilijk... Allemaal zo verwarrend, de strijd de verschillende tegenstrijdige gedachte. De strijd tegen weten en voelen in. En dan ook nog is mijn exame's die dichter bij komen...
Ik vind het zo eng allemaal. En hier thuis voel ik me nu ook neit echt fijn. Mijn ouders, broertje en zusje zien ook geen vooruitgang in mijn situatie waar ze zich dat ook weer aan ergeren, waar ik dan weer niet mee weet om te gaan, waardoor ik negatief word... Kortom heel complex, maar de enige oplossing licht toch echt in mij... Al heb ik dat gevoel neit echt... Voor komende week heb ik 2 sollicitatiegesprekken voor mijn BBL opleiding, ik hoop echt dat die positief uitvallen, dat zou me zo veel motivatie geven, dat is ook de reden waarom ik nu nog altijd doorzet, voor mijn toekomst ik weet wat ik daarmee wil en daar vecht ik voor, in goed en in kwaad! Jullie reacties geven me ook veel steun echt super bedankt! Xx kim GefliptHallo allemaal, Hier weer een blogje van mij. Gister was ik echt helemaal geflipt. Komende week heb ik sollicitatie en intake gesprekken voor mijn vervolg opleiding verpleegkundige. Maar als ik kijk naar hoe de situatie nu is, heb ik er weinig vertrouwen in dat het me zal lukken om dat op een gezonde manier te halen en te bereiken. Ik voel mezelf afzwakken, en heb het gevoel dat ik daar geen invloed op heb. Dat het door iets komt dat zo diep zit dat ik niet meer weet wat het is... Gister dus heel goed met mijn moeder gepraat, want ik wil dit niet meer zo! Ik wil niet terug naar af, maar ik glij wel weg. En ik kan mezelf blijven goed praten, maar dan houd ik alleen mezelf maar voor de gek en dat wil ik echt niet meer!De woede naar mijn eetstoornis kant is gewoon heel groot. Ookal is hij nog altijd erg vertrouwd. Ik wil er van af ik wil gaan leven en aan mijn toekomst werken. Gister zijn er voor mij weer een aantal dingen duideijk geworden. EN dan komt het er toch op neer dat de jaren die ik gepest ben een veel grotere emotionele invloed hebben gehad dan ik toelaat naar mezelf. Nu bersef ik eigenlijk pas wat er toen gebeurt is. Daarom heb ik er nu ook zo last van. En dat kan ik idd niet zelf oplossen daarvoor heb ik therapieen nodig die mij met die vreselijke ervaringen om kan leren gaan. Ik merk ook als ik naar mezelf kijk dat ik best positief kan zijn over mezelf, maar doordat er jaren lang negative dingen naar mijn hoofd gesmeten zijn, zitten die stemmetjes nog altijd in mijn hoofd en laten ze me mezelf haten. Ik vind het ook nogaltijd een wonder dat ik op school overal bij betrokken wrod, ik voel mezelf zo anderes als anderen kinderen. Maar dat is helemaal niet zo ik ben een van hen. Alleen door dat pesten ben ik mezelf gaan zien als iemand die anders is, iemand die minder is en er niet mag zijn zoals ze hoort te zijn. GEZOND! Het was zo bevrijding om hier gister over gepraat te hebben. alsof er iets is open gebroken wat altijd pot dicht zat. Natuurlijk zijn ern og heel wat andere dingetjes die spelen, maar eerst stopte ik alles weg, en de laatste tijd word ik overspoeld door emotie's die voort komen uit die dingen. En nu mogen ze er zijn, ik hoef ze niet meer weg te stoppen, ze hoeven mijn leven niet meer te behesen. Ik moet/ mag ze gaan verwerken, en tot mijn echte IK komen! Heel raar om dat zo te typen, maar ik wil zo graag beter wroden, zo graag aan mijn opleiding beginnen. Gaan leven! Ik denk dat de komende tijd heel zwaar gaat worden, omdat ik er echt voor wil gaan, en heel diep in mezelf zal moeten zoeken. Dingen tegen komen die erg pijnlijk zijn, ik heb ze tenslotte niet voor niets zo lang weg gestopt. Maar ik wil, en ik voel dat de tijd is gekomen om er echt aan te gaan werken. Ik weet nog niet hoe ik er aan wil gaan werken, via ambulante behandeling, dagbehandeling, of opname... Daarover ga ik nog heel goed nadenken, eerst mijn exame's en kijken wat er uit de gesprekken van mijn sollicitatie's en intake komt en dan kijk ik naar wat goed voor mij zal zijn. Dan weet ik ook wat ik op korte termein van mijn toekomst kan verwachten. Xx Kim
Sollicitatie en intakeHallo allemaal,
Nou de sollicitatie en intake gesprekken voor deze week zitten er op. Volgende week woensdag mijn laatste intake en dan word het afwachten... Nu het spannendste voorbij is merk ik pas hoe grote druk ze gaven. Ik slaap nu beter en voel me beter in me vel. Vandaag had ik ook een belangrijke presentatie die mee teld voor je examen, daar had ik een 9,5 voor dus dat was helemaal super! Ik vind het moeilijk om nog te voelen, maarik kan zeker zeggen dat ik trots ben op wat ik doe. Ik merk dat ik vecht, hulp zoek wanneer ik het nodig heb en echt niet meer terug naar af wil! En nu met dit weer, ik hoor de vogels weer, zit niet meer zo in mijn eigen wereltje maar open mijn ogen en kijk naar de toekomst en geniet van de kleine dingen die me overkomen. En dat de examens er aan komen en dat ik over een week mijn laatste examen week heb voelt nog wel zwaar maar ik probeer er nuchter in te blijven staan. ik kan niet meer doen dan mijn best, en dat doe ik ondanks datik soms het idee heb dat ik er nog meer voor kan doen(dat ik weer in de nachten kan leren, niet eet om te leren, maar dat wil ik niet meer, want eten en slapen horen ook bij het leven en zijn belangrijker dan leren vind ik nu!)
Ik ben veel aan het schrijven de laatste tijd, dat helpt ook wel goed. het is wel confronterend, als ik zie hoe erg ik opgesloten zat in mijn eetstoornis, maar tergelijkertijd zie ik ook hoeik er nuaan het uitkomen ben. Ik zie een heel proces, en dat vind ik er erg mooi om van mezelf te zien. Ik zou mijn verhaal en ervaringen zo graag aan anderen willen vertellen, waarom weet ik eigenlijk niet, misschien om te laten zien van waar ik kwam en hoe ik er nu aan het uitkomen ben, dat ik wil laten tonen heo trots ik daar op ben. Gister zat ik zelfs te huilen van blijdschap toen ik tegen mezelf zij "ik heb mijn eetstoornis nietmeer nodig, waarvoor ik hem nodig had is voorbij, ik mag gaan leven en zijn wie ik ben." Nu ik het weer typ krijg ik weer een brok in mijn keel, het voelt zo als een bevrijding, en het voelt goed om te zeggen dat het, hij of zij (de eetstoornis) dat ik het niet meer nodig heb, ik ben er klaar voor om er echt afstand van te gaan doen! en wil doen! Ik hoop ook dat als mensen mijn verhalen lezen hier op de site dat ze ook zo iets hebben van, dat die hel eigenlijk wel heel vertrouwd is maar niet het leven, en dat als ze lezen hoe ik nu steeds meer ga genieten dat ze zelf misschien hulp gaan zoeken als ze er mee te maken hebben. Ik hoop dat ik een voorbeeld mag zijn voor meiden, en dati k ze met mijn verhaal kan helpen. Misschien dat ik ook gastlessen wil gaan geven als ik daar klaar voor ben. Nou ik ga mijn blog weer beindigen en genieten van de zon! Xx kim Even weer een berichtjeHallo Allemaal,
Hier weer even een berichtje van mij. Ik vind het toch fijn om op deze manier even iedere week er bij stil te staan hoe het is gegaan. Het is de laatste tijd allemaal zo wisselend. Mijn gevoel, ik merk dat ik steeds meer op kom voor mezelf, maar tergelijkertijd voel ik me daar ook schuldig, of verlegen bij ofzo... Misschien omdat ik dat niet gewend ben. Ik deed altijd wat anderen van mij verwachte, en ging niet na waarbij ik mezelf prettig voelde. Misschien wilde ik wel iets heel anders? En dat blijkt nu ook. Ik moest samen werken met iemand. We moesten een presentatie houden. Ik moest alles doen, normaal deed ik dat ook en liet ik anderen mee profiteren van mijn inzet. Ik haal tenslotte altijd ruime voldoendes voor dit soort dingen, daar maakten mijn partners graag gebruik van.
Nu heb ik dan zelf een presentatie in elkaar gezet, maar ik werd zo boos dat ik weer alles alleen had gedaan, dat ik nu de presentatie ook alleen heb gedaan en die andere niet heb laten mee profiteren van mijn 8,5 die ik er voor gekregen heb!
Het voelt zo raar, dat ik boos was op een ander en niet op mezelf. Alsof ik dat niet mag...Verder geeft het me veel rust dat het schooljaar er bijna op zit. Ik heb alleen nog een mondeling tekenen waar ik erg tegen op zie. Maar verder zitten de echte belangrijke dingen buiten de exame's er op. Van de week heb ik ook een beetje met klasgenoten over mijn situatie gepraat. Echt ik stond er zo van versteld, dat ze zo aardig waren... Ik voel me zo een trut soms omdat ik zo weinig op school ben... Maar ja ik heb er vaak de energie niet voor of ik moet naar therapie of controle... Ik voel me dan wel schuldig dat ik aan anderen moet vragen wat ik gemist heb. ik voel me een soort last ofzo... En ze reageren zo begrip vol, ondanks dat ik neit goed kan uitleggen hoe het allemaal in elkaar zit. Ik ben zo gewent geweest om gepest te worden door klasgenoten dat ik me bijna niet kan voorstellen dat dit echt is dat ze zo aardig en begripvol zijn. Ik merk steeds meer dat ik die negative gedachten zelf maak, ze komen wel voort uit de realiteit van het verleden maar nu zijn ze niet meer van toepassing, maar ze zitten zo in me geroest... Ik vind het van de enen kan wel fijn dat ik dan nu begin in te zien, maar ook moeilijk, omdat het nog zo in me zit hoewel dat niet meer zo nodig is. Ik ben aangenomen voor een BOL opleiding verpleegkundige, helaas afgewezen voor een BBL opleiding, ik heb nog een hoop op het ziekenhuis in bergenopzoom, enanders probeer ik in februari Breda nog, of misschien tilburg ik wil zo graag een BBL opleiding doen. Tot die tijd start ik denk ik maar een bol opleiding om toch niet stil te staan, het gaat uiteindelijk om de diploma natuurlijk. Ik word steeds blijer als ik naar de toekomst kijk, het is steeds meer de richting die ik wil, en het motiveerd me heel erg om beter te worden, maar de strijd is toch wel zwaar, en als je dan zo afwijzing krijgt voor die BBL opleiding doet dat nog wel veel pijn, maar ik weet dat het niet aan mij persoonlijk hoeft te liggen omdat er zo veel aanmeldingen waren... En ik blijf gewoon proberen want ik wil het en waar een wil is is een weg zeg ik altijd maar xx kim ExamenweekHallo Allemaal,
Het was even stil rond mij, vorige week had ik mijn laatste examenweek voor de Centrale exames. Het was moeilijk, en ik merk de laatste tijd dat ik een achtbaan van strijd en emotie ben rond het loslaten van mijn eetrstoornis. Ik merk ook dat ik in mijn proces erg belemerd word door mijn ouders. Ze zijn te bezorgd en willen me helpen, maar omdat ze zo dichtbij staan voel ik dat als een belemmering... Als het met hun niet lekker gaat gaat het met mij ook niet zo lekker... Ik kan niet tegen de spanningen die er soms heersten als ik een mindere dag heb en extreem gezond eet. Ik ben allang blij dat ik dan eet wat ik meot eten, maar hun willen natuurlijk meer het normale, wat misschien wel logisch is maar op dat moment voor mij te hoog gegerepen. Over een halfuurtje hebben we een gezinsgesprek, daar zal dit zeker aan de orde komen, want nu voel ik de kracht dat ik ga winnen en die wil ik doorzetten! Ook met de toekomst in zicht, het geeft me allemaal zo veel motivatie, alleen moet ik nog wat sterker wroden in mijn strijd, om die toekomst ook echt aan te gaan. Nu ben ik daar nog net te zwak voor. Maar waar een wil is is een weg! En daar ga ik voor! Xx kim Op eigen benen staanHallo Allemaal, Ik zie op het moment thuis zelf geen uitweg meer. Ik wil wel verder maar het lukt me niet om die ene stap te zetten om voldoende aan te komen. Ik wil er nu gewoon echt een . achter zetten en ook lichamelijk gezond wroden, maar dat lukt me niet alleen. Daarom heb ik besloten om terug een opname te gaan doen. Om als eerste doel een gezond gewicht te bereiken, en aan mijn trauma's te werken. Want dat gaat niet op zo laag gewicht. Het is moeilijk om zo keuze te maken, het liefste zou ik het thuis doen, maar ik zie in dat ik daar neit verder mee kom als ik naar hetafgelopen half jaar kijk. Ik ben wel erg gegroeid in mijn motivatie en dingen ondernemen, en ik blijf vecht echt waar! Maar soms moet je accepteren dat je misschien meer hulp nodig hebt dat je eers in gedachten had. SamenHallo allemaal,
 Dat deze strijd gepaard gaat met wisselende gevoelens en gedachtes word mij maar weer bevestigd. Het is moeilijk, maar na regen komt toch weer zonneschijn. Ik heb alles een beetje op een rijtje gezet. Ben wat informatie gaan zoeken voor klinieken, maar daar werd ik niet vrolijk van. Dat ik echt hulp bij mijn traumaverwerking en dwangmatigheden nodig heb is duidelijk, daar weet ik thuis echt geen weg mee, en we hebben al verschillende hulpinstanties daarbij gezocht maar ik kom in dat stuk niet verder. Maar op het gebiet van eten en aankomen kan ik natuurlijk wel zelf wat doen. Het zal niet altijd gemakkelijk zijn en het gevecht is groot ook omdat het samen hangt met die trauma's en de dwangen er bij... Ik moet vaak bewegen van mezelf om niet met mezelf(lichaam) of negative gedachten geconfronteerd te worden. Ik vind het moeilijk om aan te komen omdat ik dan groter en gezonder word, de angst dat ik dan losgelaten word en alles alleen moet doen en niemand meer om me heen zal hebben is groot, maar niet reeel. De wachttijden zijn zo lang, dat ik daar niet op wil wachten, want ik wil verder, ik wil beter worden. Daarom ben ik aan het kijken voor een behandeling voor het omgaan met mijn trauma's en dwangen, en dan neem ik natuurlijk dat stukje eetstoornis wel mee, maar daar ga ik nu ook al mee aande slag.
Gister heb ik voor het eerst met mijn moeder gesproken over mijn angsten van het eten en aankomen, de dwang om alles wati k eet te compenseren... Het was heel moeilijk daar over te praten, ik heb het nog nooit gedaan... Ik schaamde me heel erg tegen over mijn moeder, ze was wel blij dat ik er zel fmee kwam. En ze heeft beloofd dat we er samen tegen gaan vechten en dat ik niet alleen zal komen te staan. Dat geeft wel veel rust, en omdat ik er nu over gesproken heb is het er, en hoefik het niet meer te verbergen. En ik moet zeggen het is raar, maar het geeft zo opluchting, alsofik het nu niet meer nodig heb ofzo... Ik heb ook tegen mama gezegd dat ik niet wil stil zitten tot er toevallig een plekje vrij is in een bijpassende behandeling voor mij. Ik wil beter worden, en daar wil ik niet op wachten als ik er zelf al iets aan kan doen. Ik kan het niet alleen, want als ik me dan een beetje negatief voel laat ik alles vallen en daardoor ben ik de laatste tijd ook niet vooruit gegaan, maar daar heb ik gister dus met mama over gesproken. Samen gaan we over mijn ervaringen uit het verleden praten, en we gaan ook samen eten ze kijkt mee en zegt er wat van, maar verder laat ze de keuze aan mij wat ik er mee doe. Dat vind ik wel heel fijn. En zeker met de vakantie in zicht, daar wil ik van gaan genieten, en niet gaan vechten met die strijd in mezelf, in die zin dat ik maar afwacht hoe het zal eindigen tot er een plekje vrij is ergens... Nee, ik begin nu en het zal niet iedere dag goed gaan, maari k blijf wel in contact met het "normale"leven en dat helpt me ook erg vooruit! Ik voel me gelukkig dus weer wat beter en zie weer iets van een vooruitzicht, omdat ik besef dat ik dit voor een groot deel ook in eigen hand heb ook al voelt dat vaak niet zo. En ik kan het niet alleen, maar samen met iemand die me door moeilijke momenten heen trekt weet ik zeker dat ik zelf al een heel eind kom! Xx kim WisselvalligHallo allemaal,
 De laatste tijd ging het allemaal wisselvallig, en heb ik moeite mijn motivatie voor een langere tijd aan te houden. Ik ben na gaan denken wat me hierbij zou kunnen helpen om toch weer door te zetten. Toen uit het gezindsgesprek kwam dat een opname voor het eten en traumaverwerking nodig zou zijn, ben ik zo geschrokken ofzo... Ik wil niet weer helemaal opgesloten worden! Ik ben zo blij met wat ik nu na mijn vorige opname heb opgebouwd, dat wil ik niet weer verliezen of onderbreken. Als het echt nodig zou zijn oke, en voor het stukje trauma heb ik het misschien ook wel nodig. alhoewel als ik op ene gezond gewicht zou zitten zou ik ook die stukken beter kunnen verwerken. Voor het stukje eten, ik heb wel een bepaalde dwang nodig om door te zetten, want zodra ik in confronatie met mijn lichaam kom durf ik neit meer... En dat hangt weer samen met gebeurtenissen uit het verleden, kortom een soort cirkel.
Ik wil heel graag aan mijn opleiding beginnen, genieten van mijn vakantie's, mijn hobby's weer oppakken, eigenlijk gewoon niet meer zo met eten bezig zijn , maar de leuke dingen mijn leven weer laten beheersen. 1 ding dat me veel motivatie geeft is mijn weekend baantje bij McDonalds Etten-leur. Door een zenuwknelling heb ik er dik 2 maanden uit gelegen, precies deperiode dat het niet zo goed ging met mij... Ik kon niks zat met me handen ingespalkt dat vond ik niet leuk en gooide het op het eten en voelde me een grote last... Nu ik weer mag gaan werken en het beter met me gaat voel ik me gemotiveerder, maar ik merkte dat het me niet meer lukte om ook echt weer goed te gaan eten en aan te komen... Sterker nog ik ben best afgevallen de afgelopen periode... Ik merkte ook dat het afvallen en niet eten weer fijn ging voelen, dat de eetstoornis me weer begon over te nemen? ik weet het niet... Maar tergelijkertijd besefte ik dat ik zo weer in mijn oude ritme kwam... En dat wil ik niet!!! Gister heb ik dus met heel veel pijn en verdriet mijn ouders er bij geroepen, en mijn verhaaltje verteld wat ik net hier neertyp. Ze zagen natuurlijk ook wel dat het niet de goede kant met me op ging, en we hebben de afgelopen tijd veel gepraat, maar er kwam geen verandering in m ijn situatie... Huilend van schaamte, angst en verdriet heb ik dus gevraagt of ze me wilde helpen. Of mama mijn brood wilde smeren, want ik deed er geen beleg meer op(ik schaamde me kapot dat ik als bijna 18 jarige mijn eigen brood niet eens durfde te smeren...) Verder hebben we een normale eetlijst opgesteld zodat ik een overzicht heb van wat ik op de dag moet eten en mama en papa zullen me helpen en er op wijzen om dat ook als minimale te eten. Gister heb ik veel gehuild het is de eerste keer in mijn hele proces dat ik om hulp vraag en het zelf wil proberen voordat er sprake van een definitieve opname is. Een enorme vooruitgang dat zie ik wel, maar het voeld zo fout... De 2 strijd is sterk aanwezig, maar het ging gewoon niet meer... Op een paar onbelegde boterhammen kan je niet leven, werken, lol maken, exame's halen. En dat zijn de dingen die ik wel wil! En nu is het echtzo waar een wil is, is een weg. Woensdag moet ik naar de kinderarts, de afgelopen keren was ik afgevallen, ik ben heel bang om het getal nu te zien, ook omdat ik mijn eten niet meer wil compenseren en dan weet ik dat ik grote sprongen kan maken... De tranen schieten weer in mijn ogen. Maar met dat getal moet ik niet meer bezig zijn, ik wil me weer gezond en energiek voelen! Ongeacht hoeveel ik weeg, ik wil een gezond lichaam, ongeacht het getal op de weegschaal. Ik wil straks kunnen genieten van de grote vakantie, van mijn vakantie werk in het ziekenhuis, wat ik met dit eetpatroon wel aan kan, maar met die paar boterhammen echt niet! Het is moeilijk toe te geven dat ik het niet alleen kan, en mijn ouders me als een klein kind moeten helpen want zo voeld het. Maar het is wel de enige manier waarop ik hierthuis nog vooruit kan komen... En mijn ouders willen ook niet dat ik word opgenomen, ze vergeleiken me vaak met me broertje en zusje, en dat ik zo veel vna mijn jeugd mis door me eetstoornis. Dat is een stuk wat ik ook steeds meer begin in te zien, hoe erg ik door me eetstoornis belemmerd wrod in de dingen. En dat wil ik niet meer, maar ik accepteer dat het zo heeft moeten gaan, dit was mijn weg, en als ik zo de blogjes van mijn afgelopen jaartje bekijk zit er toch een sterke groei in. En misschien begint mijn echte leven nu wel? In iedergeval het accepteren van het verleden is het begin v an genezing. Mijn ouders hebben er moeite mee en dat doet mij weer pijn, mara doordat we daar steeds meer over praten en hun er proberen op te letten om wat minder hard tegen mij te doen hoop ik dat ik nu echt kan doorzetten. Maar het is moeilijk om afstand te doen van iets wat je al 7 jaar en misschien wel langer met je mee draagt. Het is zo gewoonte geworde, zo veiligheid. Zo vertrouwd, maar zo verkeerd! Nou dit was het weer even voor nu, vanmiddag 5 uurtjes werken! Nu zal het nog zwaar zijn, maar ik hoop als ik sterker word dat het fijner zal worden, maar ik kijk er wel erg naar uit! Xx kim OmmekeerOmmekeer Is dit de ommekeer? Komt er een eind aan mijn strijd? Anorexia ik wil je niet meer, ik wil je kwijt. Ik had je nodig om een periode door te komen,maar die is nu voorbij! Je hebt je functie vervult. Maar anorexia, je hoort niet bij mij. Ik ga verder leven zonder jou, blijf je niet meer trouw. Ik ga vechten voor mijn dromen, wil ze laten uitkomen. Anorexia ik wil je bedanken voor de tijd dat ik je n odig had en je er voor me was, nu ga ik zelf leven kan ik het zelf weer aan Anorexia houdoe, ik ga op mijn eigen benen staan! De ommekeer in mijn strijd is vanstart gegaan! Dit gedicht heb ik net geschreven, omdat het de laatste dagen zo anders gaat, ik vecht tegen gedachten, de anorexia trekt heel erg, maar wil het niet meer... Het is zwaar maar ik zet door. Ik sta er zelf van te kijken. Ik wil zo graag, leven, werken, genieten, leren verder komen, niet meer dun zijn niet meer lijden, gezond zijn, fit zijn... Ik moet wel veel huilen, het voeld gewoon als een soort afscheit, loslaten van... Zolang heeft de eetstoornis mijn leven beheerst en ik ga steeds meer voelen hoe het is als ik mijn eigne weg volg, normaal eet. Ik droom van een gezond lichaam, wil niet meer lijden, dat is zo vreemd... Ik heb het zo lang gedaan... Ik heb er op het moment niet veel woorden voor het is zo groots wat er nu in me omgaat wel positief, maar voelt nog zo verschillend... Maar mijn gedichtje zegt wel even genoeg denk ik. Vandaag controle bij de kinderarts ik was aangekomen, en voelde me sterk ipv zwak moest gewoon huilen van blijdschap eindelijk kon ik me vrolijk blijven voelen ondanks datik aan was gekomen. Zo vreemde ervaring, maar geniet er wel van! ook heb ik geen afspraak bij hetGGZ meer gemaak, ik kan bellen als ik weer een afspraak wil, maar ga het nu zelf proberen met me ouders en alternatieve hulp, wat ervoor zorgt dat ik de laatste week zo vooruit ben gegaan. Het is niet makkelijk, maar met mijn opleiding in zicht, het feit dat ik 18 word en zelfstandig word geeft me zo veel kracht en motivatie. Ik wil het en ik kan het! Xx kim Genieten!Hallo Allemaal,
 Lekker weer vakantie! Niks gepland, alleen maar wat werken in de namiddagen en woensdag en zaterdag lekker vrij! Ik heb er echt zin in! Ik wilde eerst veel gaan leren voor mijn exame's maar ik sta er best goed voor, en natuurlijk lees ik de stof al wat door, maar ik heb eigenlijk alleen maar zin om te doen wat ik de afgelopen tijd gemist heb, genieten! Ik vind het zo fijn dat ik weer kan werken, en lekker vaak en niet te veel uurtjes achter elkaar. Weer in contact komen met leeftijdgenoten, wat geld verdienen, en gewoon lol maken. Ik merk wel dat als ik dit wil doen, ik meer moet eten, omdat het werk wel zwaar is, dat vind ik nog wel moeilijk omdat ik nu ik mijn eetpatroon weer aan het oppakken ben ik weer aan kom, en die ervaring vind ik gewoon nog heel lastig, maarik krijg er wel wat voor terug. Ik heb meer energie om de dingen te doen die ik wil doen! Maar het maakt wel dat er weer een strijd in mijn hoofdje optreed... Dat vind ik wel moeilijk. Ik probeer afleiding te zoeken, en uit te kijken naar dat ik moet werken. Ik merk dat ik het vooral moeilijk vind dat ik nu nog niet eens zo veel eet en toch aankom... Dat heb ik altijd beschouwd als dat ik niet mag eten omdat ik van het minste al aankom... Maar mijn lichaam heeft het gewoon nodig en slaat het nog allemaal op. Ik wil zo graag weer de dingen doen die ik echt wil doen, niet meer in die shit zitten... Maar het blijft gewoon een strijd, want ik moet ook iets loslaten wat altijd mijn leven beheerst heeft, en dat besef ik. Het voeld zo als een leegte als ik niet aan dat stemmetje toe geef in mijn hoofd. Het voeld onwennig, onvertrouwd als of ik geen veiligheid, warmte, geborgenheid meer heb. Want dat zocht ik altijd in mijn eetstoornis, nu is het aan mij om die dingen op een gezonde manier op te zoeken, maar dat brengt ook weer verdriet mee, omdat ik toch afscheid van iets neem dat me altijd erg vertrouwd was, maar het maakte me ook kapot, en dat wil ik niet meer! Het leven heeft me nog zo veel te bieden, alleen de eetstoornis houd dat tegen, en dat kan ik zelf veranderen. Ik ben er hard mee bezig maar moet ook zo wennen aan deze veranderingen, kortom het gaat de goede kant op, en ik besef steeds meer wat voor belemmering mijn eetstoornis me geeft, en wat voor gevolgen hij kan hebben. En dat maakt me bang en motiveerd me om door te zetten om goed voor mezelf te gaan zorgen, maar tergelijkertijd besef ik ook waarvoor ik hem nodig had, en daarvoor moet ik nu iets anders zoeken en dat maakt het ook moeilijk en onwennig om hem los te laten, maar ik weet zeker als ik naar de afgelopen tijd kijk dat ik het kan, maar ik moet wel echt doorzetten! Xx Kim Op eigen benen staanHallo Allemaal, Natuurlijk is het leven leren van je fouten,en ja kan niet in 1x voor jezelf zoren, maar in hoeverre moet je, je nog laten leiden door je ouders, ik woon nog thuis... Ik ben het niet altijd eens met de structuur die hier is, maar om me daar echt van los te maken durf ik ook niet omdat ik bang ben dat ik een te grote last word voor mijn ouders. Ik voel me erg schuldig over de jaren dat ik mijn eetstoornis heb en daarmee een groot deel van het gezin heb beheerst. Alsof ik die achterstand ofzo nu wil goed maken. Ik vind het moeilijk om me los te maken van mijn ouders omdat ik nog niet helemaal op mijn eigen ik durf te vertrouwen, maar ik voel wel heel erg de drang om dat steeds meer te gaan doen. Maar in hoeverre kan ik dat? Ben ik daar al wel gezond genoeg voor... Ik ga niet echt uit, spreek niet vaak af, ik zoek mijn voldoening in leren, werken, en een beetje creatief zijn. Volgens mijn vader mis ik hierdoor heel veel van mijn jeugd, want mensen van mijn leeftijd gaan stappen, en komen laat thuis... Ik voel daar geen behoefte voor... En voel me dan schuldig naar mijn vader omdat hij graag zou zien dat ik ook uit ging en veel met vrienden ging doen... Ik moet mezelf ook nog in heel veel dingen ontdekken en kom steeds meer achter hobby's die ik lang niet gedaan heb, maar uitgaan zit er gewoon niet in. Door mijn gehoor zie ik dat niet als leuk, maar als overleven(ik ben voor 70% doof en voel me hierdoor in een grote groep met veel geluiden vaak alleen omdat ik niks kan volgen) Ik ben liever op mezelf en knutsel of teken wat... Dat ik nog niet altijd goed voor mezelf zorg en de eetstoornis nog wel is de rol overneemt van mij, heeft ook tijd nodig, dat is niet iets wat je in een keer van je af zet als het al meer als de helft van je leven heeft beheerst. Maar mijn ouders hebben er dan weer genoeg van en willen een gezonde kim, net als haar broertje en zusje, maar ik ben hun niet ik ben ik... Ik ontdek mezelf steeds meer en word ook wel sterker omdat ik merk dat ik mijn eigen weg in dit leven heb, en misschien anders als mijn broertje en zusje, maar wel mijn weg waar ik mij fijn bij voel, waarom voel ik me dan zo rot als iemand anders daar een andere mening over heeft? Waarom kan ik mezelf daarin niet helemaal vertrouwen, is het angst? Ik weet het nog niet zo goed, ik kom er wel achter, maar voor nu is het nog een raatsel. Gister zijn mijn ouders, broertje en zusje naar de dierentuin gegaan, ik wilde echt niet mee het was mijn enige vrije dag, en ik wilde lekker uitrusen, wat lezen en mijn eigen ding doen. Genieten van het weer. Na veel praten en strijd mocht ik thuis blijven. Ergens vond ik het fijn, en ik heb een goede dag gehad, lekker genoten en zelfs lekker gekookt voor mezelf. Maar toch bleven mijn ouders, broertje en zusje in mijn gedachte omdat hun graag wilde dat ik mee ging... Maar ze hoeven toch van een bijna 18 jarige niet meer te verwachten dat ze altijd met de uitjes van het gezin mee gaat? Ik ben de oudste dus misschien is het voor hun ook nog wennen dat iemand zich gaat losmaken en op haar eigen benen gaat staan. Maar door hun reactie voelde het voormij alsof ik iets fouts deed omdat ik de enige was die voor die andere weg koos... |
