Dagboek van IrisDit dagboek is inmiddels gesloten De volgende dag ging ik naar het ziekenhuis
Mijn vader draait mij hardhandig om en drukt mij op de stoel een grote hoeveelheid lasagne word in mijn mond geduwd. Ik spuug het uit. Hetzelfde stuk wordt weer in mijn mond gepropt. Ik spuug het uit. Uiteindelijk gaf mijn vader het op. Mijn moeder loopt van tafel weg. Mijn zus kijkt me beteuterd aan. De volgende dag ging ik naar het ziekenhuis... Ik begreep nog steeds niet waarom
De dokter kijk me ernstig aan, verward kijk ik naar mijn vader die ik voor het eerst zie huilen. Zelfs mijn moeder grijpt naar de tishous op tafel. Ik blijk als enige niet te weten wat er aan de hand is. Iris, Begint de dokter om de stilte te onderbreken. Ik kijk haar aan. Je bent net gemeten, je lengte is 1.53. Ze laat mij de groeikurve zien en wijst mijn lijn aan. Je gewicht.. Ik hoor gesnik van mijn moeder... is xx kilo. Ik volg haar vinger op de groeikurve, het is een snel dalende lijn. Dat betekend dat je erg vermagerd bent. Ik kijk de dokter niet begrijpend aan, ik zie er anders niet zo uit naar mijn mening. De afgelopen weken ben je hier vaak geweest, we hebben het aangekeken, maar we moeten nu ingrijpen. Je ouders hebben de afgelopen maand geprobeerd om het zelf onder controle te houden, tevergeefs. Als er nu niks gedaan wordt, kan ik over 2 weken afscheid van je nemen. Ik kijk mijn vader aan, maar hij ontwijkt mijn ogen. Mijn moeders hand schokt mee op het ritme van haar gesnik. De dokter kijkt mij doordringend aan. Dat betekent dat je wordt opgenomen in het ziekenhuis, met ingang a.s maandag. Al sla je me dood, ik wist nog steeds niet waarom. Ik kreeg na het gesprek de kinderafdeling te zien, buiten was het al donker. Ik kreeg niet echt een vrolijke indruk. Ik kreeg mijn aankomende kamer te zien, nummer 11. Het enige waar ik aan kon denken toen de dokter vroeg hoe het ging, toen ik met angsttranen in mijn ogen de afdeling verliet was: ik word vet, ze gaan me vet mesten! Ik blijk te lijden aan anorexia nervosa. Leeftijd: 11 jaar. Lengte: 1.53, Gewicht : xx kilo.. De volgende dag hebben mijn ouders de meester van groep 7/8 op de hoogte gebracht van mijn situatie. Ik moest het de klas vertellen. Iedereen begreep wat er aan de hand was, iedereen was opgelucht dat er hulp kwam, iedereen.. behalve ik. Ik had mijn spullen van school mee naar huis genomen. Ik zou dit lokaal niet meer zien voor minstens 4 maanden. Diezelfde vrijdag gingen we voor mijn moeders verjaardag naar terschelling. Eerder dan verwacht zouden we zondag weer naar huismoeten, omdat ik alleen nog maar gal kon overgeven. Ik mocht een kwartier rechtop zitten
Het eerste wat mij opviel was de tv! Vrolijk ging ik op een stoel staan en deed de tv aan. Kijk papa, ik heb een tv op mijn kamer. Ik was gelukkig, maar mijn vader kon niet mee lachen. Paar minuten later was de pret voor mij over. De dokter beval streng dat ik in bed moest liggen. Mijn pyjama mocht ik nog net zelf aantrekken. Mijn ouders verlieten de kamer. We gaan de regels even bespreken, zei de dokter en deed de deur dicht. Daar lag ik dan... Nog dezelfde dag kwam er een dietiste langs: Jolanda. Ze vroeg me te vertellen wat een gezond eetpatroon inhield. Ik gaf een correct antwoord: 1 boteram 's ochtends, 1 in de middag en dan avond eten. Ze vroeg me wat ik at de afgelopen weken. Een halve cracker, halve aardappel.. 1 hap groente en misschien een klein stuktje vlees. Jolanda knikte: "Dat gaan we nu veranderen" Ze vroeg me wat ik lekker vond en samen stelde we een dieetlijst op, wat ik elke dag zou eten.. en wat steeds meer zou worden. Het begon 's ochtends met 9.00 1 boteram. 11.00 melk, 1.00 warm eten: 1 aardappel of een schep pasta. 3 eetlepels groente, 100 gram vlees. 15.00 thee met fruit. 16.00 Vitamel met ontbijtkoek en 17.00 1 boteram. 20.00 melk met een koekje/ ontbijtkoek. Diezelfde avond kwam er een Zuster met het avondeten: ik at een halve boteram en een kwart stuk appel. Daar deed ik een uur over. De dokter kwam mij de gang van zaken vertellen voor de komende tijd: ik mocht niet bewegen, niet uit bed, moest stil blijven liggen, mocht geen muziek luisteren, geen tv kijken en na het middageten moest ik slapen. Ik had om 11.00 een kwartier om recht op te zitten; daarin mocht ik tv kijken, tekenen, lezen.. na dat kwartier moest ik weer stil blijven liggen. Tijd voor ontbijt, riep ze vrolijk
Na het ontbijt heb ik een uur lopen huilen en alle stukjes die nog achter mijn tanden zaten ertussenuit gehaald. Je zou denken; waarom is ze niet aan een infuus Ik had een keuze: infuus of zelf eten, ik wilde de controle niet verliezen die ik nog enigsinds had. Daarom koos ik voor zelf eten en geloof me er was geen mogelijkheid dat ik het niet binnen kreeg. Overdag had ik veel tijd om in me kamer rond te kijken. Ik durfde mijn bed niet uit, bang op straf, maar ik inspecteerde de kamer grondig. Een hoekje achter de gordijnen, onder mijn matras, achter de prullebak, in een beker bovenop het kasje bij het aanrecht. Het was routine, elke ochtend en avond werd mijn kamer grondig doorzocht of ik niet enigsinds iets had verstopt. Elke dag was het zelfde. De eerste dag mochten de clini clowns nog langskomen, maar later ook niet meer omdat dat mij te veel energie kosten. De 1e week was ik afgevallen naar 21 kilo. Ik mocht vanaf dat moment niet meer weten hoe zwaar ik woog. De blikken op de gezichten van mijn ouders werden steeds bezorgder en bezoek van dierbare, behalve mijn ouders was er ook niet bij. Ik zag ook een psycholoog regelmatig. Op een dag nam ze me mee naar een kamer met een spiegel en vroeg me mijn t-shirt uit te trekken en naar mijn spiegelbeeld te kijken. Wat is zag? Dat was de vraag. Ik raakte in paniek, want het spiegelbeeld dat ik zag was veel dikker dan die ik 1 maand geleden zag. Tranen sprongen in me ogen, kon alleen nog maar denken, ik ben dik ik ben dik ik ben dik ik ben dik! Privacy? Wat is dat? Zusters gingen overal mee.. ze zaten bij elke maaltijd, dat was 6 x per dag. Ze gingen mee naar de wc, wat ook niet al te vaak mocht, in verband met beweging. Ze gingen mee in de douche. De enige tijd dat ik alleen was, was 's avonds. Als mijn vader en moeder naar huis was en zusters bezig waren met andere dingen. 21:00 uur: Het was mijn tijd dat ik zo veel mogelijk probeerde te sporten, 100 push ups, 150 buikspieren, onder het bed kruipen, erover heen, dat herhalen totdat ik geen kracht meer had om nog op te kunnen staan. Vermoeid viel ik dan paar uur later in slaap. Ik hield een dagboek bij, waarin ik schreef in de minuten dat mijn bed rechtop mocht. Maar sinds ik erachter kwam dat mijn vader het las, in een wanhopige poging te begrijpen wat er in mij omging, ging ik schrijven in codetaal. Dit was de enigste manier waarop ik gedachtes die ik niet durfde te zeggen tegen de psycholoog, van me af te zetten. Elke dag dat ik wakker werd was een gevecht met mezelf om de dag door te komen. Ongelukkig nieuwjaarHet is bijna middenacht. We ruimen de rummicub op en samen met nog een meisje van de afdeling gaan we naar de hoogste afdeling van het ziekenhuis om naar het vuurwerk te kijken. Ik voel me zwak en zie bleek. Ik houd het niet lang vol en iets na twaalfen lig ik weer in bed. De volgende dag ben ik erg ziek. Die week ben ik weer afgevallen en paar minuten van mijn tv-tijd was me weer ontnomen.
. Een bord met krieltjes, een lekkerbekje en doperwtjesJolanda kwam vandaag met het idee dat ik 2 boterammen moest eten in de ochtend. Dat lukte me niet. Wat er tegenover stond? 5 minuten minder tv kijken! Ik mocht sinds kort wel naar de recreatie ruimte, en ik had een fysiotherapeut waar ik oefeningen mee mocht doen. Ik mocht steeds meer, ook mochten er meer mensen me komen opzoeken. Maar op een dag in de middag konden verpleegsters niet bij mijn middageten zijn. De psycholoog zou bij mij komen zitten, maar die bleek ook weg te moeten. Daar zat ik dan met een bord met krieltjes, een lekkerbekje en doperwtjes.. en mijn gedachte. Ik heb nog nooit zo erg met mezelf ik gevecht gezeten dan toen.. op een gegeven moment, 1.5 uur later had ik een zuster opgepiept en gezegd dat ik het niet kon. De psycholoog kwam terug met de woorden dat ze het erg knap van me vond en als ik mijn bord leeg had gegeten al snel naar huis had gemogen. Sindsdien deed ik erg me best, maar naar huis bleek ik nog lang niet te mogen. Ik mocht naar 3.5 maanden een middag, later een dag en nog later zelfs een weekend naar huis. Uit de gevarenzoneIk ben uit het ziekenhuis ontslagen. Mijn gewicht was xx kilo met een lengte van 1.56. Ik was uit de gevaren zone. Mijn leventje begon zich weer aardig op te pakken. Ik ging weer naar school, en na schooltijd ging ik naar huis in plaats van het ziekenhuis. Het was wel erg wennen dat er niemand meer mee ging naar de wc of mee ging naar de douche. Wel was hetzelfde drama rond om het eten weer begonnen. Op een avond was ik zo in paniek en agressief dat ik dingen in me kamer ging gooien. Ik hoorde weer allerlei geluiden en stemmen in mijn hoofd roepen dat ik dik was, dat ze me vet wilde hebben, dat ze tegen me logen! pats.. daar ging mijn spaarpot.. even later vlogen er fotolijstjes door de kamer. Ik begon om me heen te slaan. Die avond ben ik uitgeput in slaap gevallen. Maar deze avonden waren niet zeldzaam en hebben zich zeker nog vaker herhaald. Ik ben nu 17 jaar
Ik voel me door deze gedachtes nog vaak depressief en ben erg onzeker. Ja, ik streef nog steeds naar in mijn ogen een slank gewicht en lichaam. Maar ik heb mijzelf, door deze ziekte erge schade aan gedaan, geestelijk. En mijn omgeving heeft het erg te verduren gehad. Mijn band met mijn vader zou nooit meer hetzelfde zijn, ookal weet ik dat hij niet de boe-man ewas, maar dat hij alleen zo moest optreden. Jammer genoeg ben ik een periode erg bang voor hem geweest, heb zelfs deuren op slot gedaan zodat hij er niet in kon, telefoon van de haak gedaan zodat hij me niet kon bellen. Omdat ik bang was dat hij binnen zou komen en me vet zou mesten. Mijn ouders relatie heeft door deze situatie ook erge schade opgelopen. Ze zijn gescheiden 1 jaar later op 5 oktober 2004, 2 dagen voor mijn verjaardag. Kinderen op school zagen me anders, veel mensen deden lief tegen me, maar dat was alleen omdat ik "ziek" was. Ik was het zielige meisje. Nu, ongeveer 6 jaar na het onslag van het ziekenhuis kan ik er objectief naar kijken en kan ik er over praten, maar ik zou niet weten hoe ik een dag anders zou moeten leven dan toch die vertrouwde drang of stem die me dwingt in die spiegel te kijken... enigsinds is en blijft het vertrouwd. Ook omdat je het nu niet meer aan mij ziet. Anorexia heeft vanaf mijn 8e een grote dominate rol in mijn leven gespeeld. Ik ben blij, ook blij om te zeggen, dat ik die dominatie in mijn leven niet zo sterk meer hoef te ervaren als toen. |
We eten lasagne. Mijn papa en mijn mama en mijn zus zitten aan tafel. Mijn vader schept op, onder protest van mij dat het te veel is! Ik weiger te eten en schuif mijn stoel naar achter. Huilend en krijzend ga ik in een hoek staan met mijn armen over elkaar en mijn rug naar mijn ouders en mijn zus.
Samen met mijn ouders zit ik in een dokterskamer. Mijn moeder zit naast me, mijn vader naast de dokter. Het is het zoveelste bezoek sinds dit jaar. Afgelopen jaar zelfs elke week.
Fietsen kon ik nauwelijks, toch wilde ik het perse. Met een tas vol met sokken, ondergoed, pyjamas, tandenborstel,tandpasta, borstel en dekbedovertrek fietsten we op mijn tempo naar het OLVG. Ik werd er ontvangen door de dokter die ik maar al te vaak heb gezien dit jaar. Samen met mijn ouders en de dokter liepen we naar mijn kamer.
Ik werd door een zuster om 9.00 gewekt. "Tijd voor ontbijt" riep ze vrolijk. Maar ik was wat minder enthousiast. Met veel tranen en protest, in het begin veel praten, misschien werd ze er door afgeleid, maar nee.. dooreten iris .. had ik in 50 minuten mijn boteram op. Ik had het gesneden in 16 stukjes en bleef er net zolang op kauwen totdat het een vloeibaar papje in mijn mond was.
Ik ben nu 17 jaar, met een lengte van 1.70 en 60 kilo. Ik heb een gezond gewicht. Ik eet nu ook gezond. Maar ik of ik van al die gedachtes af ben? Nee, dat zeker niet. Ik draag ze elke dag nog bij me, bij elke hap die ik eet. Maar ik leer er mee omgaan, ik leer het onder controle te houden.