Dagboek van Anne

It gets better!!

Hee proudies,

Lang niet meer geschreven, joh! Het gaat echt heel erg goed met me. Ik begin stapje voor stapje mijn eetstoornis los te laten. Soms voel ik me zelfs daar slecht over: Wie komt er nou weer zo snel van een eetstoornis af? Hoor je daar geen jaren over te doen? Eerst 5 jaar afvallen en dag 20 jaar hulp, ofzo? Op dat soort momenten baal ik dat ik geen terugvallen heb gehad, baal ik dat ik nooit in het ziekenhuis heb gelegen en baal ik dat ik ooit hulp heb gekregen. Maar meestal draai ik vrijsnel bij: Ik merk dat het echte leven zoveel meer te bieden heeft dan mijn eetstoornis, ik ga er 101% voor om van mijn eetstoornis af te komen en het liefst zo snel mogelijk.

Ik heb al zoveel overwonnen wat mijn leven zoveel leuker maakt. Ik lig 's avonds weer lekker in mijn bedje tv te kijken in plaats van dwangmatig lang rechtop te blijven zitten. Ik vind mezelf zo nu en dan weer eens aantrekkelijk. Ik hoef niet alles meer van te voren te weten en ik durf beetje bij beetje meer te improviseren. Ik eet mijn boterhammen gezellig in de aula bij mijn vrienden. Ik leef niet meer naar mijn weegmomenten toe. Ik eet zo nu en dan een lekker snoepje als die me aangeboden wordt, omdat ik me weer realiseer dat ik dat toch niet ga merken in mijn gewicht.

Mijn grootste doelen voor dit moment zijn vooral: meer met de meute meedoen (bijvoorbeeld bij toetjes, snacks of lekkere broodjes op zondagochtend), de kcal-grens van mijn avondmaaltijden eten, gewichtsschommelingen weer accepteren want dat vind ik moeilijk. En natuurlijk: Mijn zelfbeeld nog verder verbeteren! Ik denk dat als ik dit bereikt heb ik klaar ben om vrijer te gaan eten. Dat heb ik ondertussen tot twee maal toe geprobeerd maar dat lukt me gewoon nog niet goed. En iedereen weet welke stap er na het vrijer eten komt: De eetstoornis loslaten. Naar die dag leef ik toe, maar het is niet een obsessief streven. Ik wil van mijn eetstoornis genezen en tegelijkertijd zoveel mogelijk genieten want dat heb ik zo lang moeten laten.

Liefs, Anne.

toekomst

Hoi iedereen,

Ben ik weer eens hoor! Heb het ontzettend druk met school, mijn eetstoornis en muziek, maar nooit te druk voor een blogje natuurlijk. In mijn literaire hoogstandjes die in de volksmond vaak blogs genoemd worden, vertel ik over dingen waar ik dezer dagen veel over nadenk of veel mee bezig ben.

Heb de laatste tijd veel nagedacht over later. Later alsin het moment dat ik mijn eetstoornis (hopelijk) helemaal los kan laten. Ik praat er met mijn dietiste ook veel over. Nu ik (zo goed als) op gewicht zit, moet ik me gaan concentreren op het loslaten en op de een of andere manier is dat voor mij een veel groter punt dan het aankomen was...

(al moet ik zeggen dat dat ook geen pretje is - ik ben al zo stevig gebouwd dus een slank figuur lijkt er voor mij niet in te zitten. Als je dan ook nog eens gedwongen naar een hoger gewicht toe moet is dat echt verschrikkelijk.. Want ook al was ik op mijn laagste gewicht wel mager alsin botterig, dunne armpjes.. maar mijn buik, bovenbenen en heupen zijn altijd 'dik' gebleven. Die realisatie dat ik nooit echt slank zal zijn vind ik nogsteeds het meest frustrerende van alles..).

Vooral omdat loslaten bijna ondoenbaar is als je overal de calorieen van weet en je dus eigenlijk alsnog controle hebt over wat je eet - want je weet wat er in zit. Uiteindelijk reken ik alles uit, schakel ik het om naar 'mijn dietist heeft dit voor vandaag in mijn lijst gezet' en voila, het is toch weer een gecontroleerde actie geworden. Want nu weet ik wat ik ervoor weg moet laten...

Het klinkt op deze manier zo ontzettend makkelijk om te veranderen maar dat is het gewoon niet. Ik durf het gewoon echt niet, meer eten, en die angst heb ik in mijn hele 'genezingsproces' nog geen enkele keer overwonnen. Ik heb het heus wel geprobeerd, maar tot nu toe altijd gefaald..

Behalve loslaten praat ik met mijn dietist ook over het weer fietsen naar school (halve dagen - woon 18 kilometer van school af dus hele dagen vind ze een stapje te ver) en over wat er gebeurt als ik weer 'uit mezelf' zou gaan eten, zonder eetlijst. Het probleem is dat ik bij dit soort onderwerpen vaak zo in paniek raak, of meteen een hele hand in plaats van een pietluttelig vingertje wil, dat er wordt besloten dat ik er nog niet klaar voor ben. Ik vraag me op dat soort momenten af wat loslaten dan volgens hun is. Want hoe kan ik nou weer loslaten, als ik alleen maar naar boven mag afronden, en nooit naar beneden? Het moet toch wel in evenwicht blijven, of ben ik nou gek..?

Maarja, dit klinkt allemaal ontzettend negatief maar zo wil ik het eigenlijk niet helemaal bekijken. Want dat ik over dit soort onderwerpen praat, betekend wel dat het dichterbij komt. Ik krijg geen reacties als 'daar komen we op terug als het beter gaat', ik praat er gewoon al over en voorlopig haal ik daar mijn voldoening uit. Want als ik genoeg praat, genoeg droom, en genoeg probeer, dan kom ik er vanzelf.

liefs Anne

PS: het plaatje bij deze blog is een tekening die een vriendin van me in mijn agenda heeft gemaakt, op de bladzijde 'toekomstplannen', omdat ik heel graag kook en er ook mijn beroep van zou willen maken. Jammer van m'n VWO alleen dus ik denk niet dat het erin zit.. Het heeft natuurlijk niets met genezing te maken, maar wel degelijk iets met toekomst en ik vond het gewoon leuk om hem te plaatsen. vandaar dus

You've got to hold on

Hallo lieve proudjes,

Na lange tijd weer een berichtje van mij. Het spijt me écht dat ik weinig schrijf, maar het schiet er vaak bij in en áls ik iets wil schrijven wil het nogal eens voorkomen dat ik me te onzeker voel over mijn schrijfseltjes om ze te plaatsen.

Ik heb het gevoel dat het even niet zo lekker met me gaat. Hoewel ik na een eet-dip mijn eetpatroon weer op heb gepakt, heb ik geen opluchting of angst gevoeld, zoals ik verwachtte, ik voelde me eerlijk gezegt vrij apatisch. Nu een paar dagen later heb ik dat apatische gevoel nogsteeds en het bezorgd me de kriebels. Ik voel me weer precies als in de zomervakantie. Eigenlijk is álles nu even teveel moeite voor me, lichamelijk én geestelijk. Vooral eten. Mijn angst voor eten is weer toegenomen: uitdagingen durf ik niet meer en de magerste variant van mijn 'keuzelijstje' maakt zijn terugkeer. Alleen al het feit dat ik het wél inzie maar niet weet te veranderen doet pijn en dan vind ik mezelf alleen nogmaar vervelender, omdát ik het niet veranderen kan.

Verder is nu de PST waar ik het over gehad begonnen. Ik zit in een groep met hele verschillende, maar stuk voor stuk leuke en lieve meiden en behalve moeilijk is het soms ook wel gezellig, wat ik wel fijn vind, het maakt de sfeer af en toe wat minder zakelijk en het zorgt ervoor dat je je meer op je gemak voelt. Vind het wel lastig om te zien dat deze meisjes stuk voor stuk dunner zijn dan ik én ik vind het vervelend dat ik de persoon ben die het meeste aan het woord is, of in elk geval, dat gevoel heb ik af en toe. Soms zeg ik dan maar een tijdje niets meer waar ik natuurlijk ook weinig mee opschiet.

Conclusie? I'm holding on. Maar ik heb me alwéér moeten realiseren dat ik nog niet genezen ben, wat ik vaak denk. Ik heb deze strijd van te voren compleet onderschat. Mijn eetstoornis was niet zo erg, daar ben ik zó vanaf. Maar nu pas realiseer ik me hoe diep ik erin heb gezeten, en hoe diep ik er eigenlijk nogsteeds in zit.

kus en knuffels,
Anne

On a day like this
The feelings are so strong
Blinded by the dream, it's hard for us to see

De scholen zijn weer begonnen...

.....allang natuurlijk ;). Maar ik heb ook al een tijdje niet meer geschreven hier, en dat werd wel eens tijd. Heb de laatste tijd ook niet echt specifieke onderwerpen gehad waarover ik kon schrijven. Tja, ik kan het hebben over de structuur die ik nodig heb, over hoe ik vroeger was, over waar mijn eetstoornis vandaan zou kunnen komen.. Maar het kwam eigenlijk nooit in me op om eens over mijn eigen leven te schrijven. Terwijl dagboeken daar toch meestal over gaan?

Met mij gaat het op het moment opzich goed. Ik heb mijn ups en downs natuurlijk en ik heb het ook wel moeilijk, mijn probleem is natuurlijk nog niet over, maar ik ben 'emotioneel redelijk stabiel'.

Ik ben weer op school begonnen een paar weken geleden, en ik moet zeggen dat ik het heerlijk vind. Gewoon het weer bezig kunnen zijn, niet meer verveeld achter de computer hangen de hele dag, wachtend op forumberichten, mailtjes en zoekend naar nutteloze feitjes op youtube. Gewoon weer op school zitten, laat thuis zijn en leren vind ik eerlijk gezegd helemaal niet erg. Ik vind het juist fijn om eens niet alleen maar met mijn eetstoornis bezig te zijn. Gewoon mijn gedachtes verschuiven naar de stelselvergelijkingen en Duitse woordjes.

Ik voel me gelukkig ook weer wat fitter, nu ik weer beter eet. Mijn lange schooldagen houd ik vol en ik heb energie over om wat later te gaan slapen, met vrienden te lachen, actiever aan gesprekken deel te kunnen nemen. Te bedenken dat ik het een paar maanden geleden soms al te vermoeiend vond om mijn hoofd om te draaien om ergens naar te kijken, als iets aangewezen wordt.

Ik moet met grote spijt wel zeggen dat het er verder qua zelfbeeld nog niet op vooruit is gegaan. Ik vind mezelf nou eenmaal helemaal niets waard en ik wil anderen niet tot last zijn. Het is lastig om dan realistisch te blijven en tegen mezelf te zeggen dat ik ongelijk heb. Mijn zelfbeeld is overigens al een probleem sinds ik kind ben. Niet alleen qua gewicht/figuur, maar ook qua voorkomen, gedrag en persoonlijkheid ben ik heel onzeker.

Maar al met al gaat het met mij dus wel zijn gangetje. Ik doe wat ik niet laten kan en ik luister naar de mensen om me heen. Ik eet volgens mijn eetlijst en ik denk na over wat mijn therapeut me te vertellen heeft. Ik ben een beetje aan het wachten op de groepstherapie, die nu uitgesteld is ivm weinig animo. Over een tijdje begint wel PST, waar ik dan aan kan beginnen. Laat ik eerst maar gewoon even verder gaan met afwachten :).

Liefs, Anne

Toen versus Nu

Ik heb vandaag in een verveelde bui mijn oude foto's er weer een keer bijgepakt. Voornamelijk foto's van het afgelopen jaar: Vorig jaar zomer, kerst, oud&nieuw en deze zomer. Ik heb ze in chronologische volgorde naast elkaar gezet voor mezelf en er overna gedacht.

Het is zo bizar om te zien en te realiseren dat ik een jaar geleden, op de eerste foto, gewoon nog helemaal gezond was, op een pietepeuterig klein beetje overgewicht na. Ik was een mollig meisje met een lekker leven.

Een half jaartje later, met de kerst, was ik inmiddels behoorlijk wat kilootjes kwijt. Dit moment noem ik vaak het moment dat mijn eetstoornis zich begon te ontwikkelen. Tot toen was mijn gelijn altijd gezond gebleven. Ik snoepte gewoon minder, maar kon nog wel genieten. Ik at niet veel, maar ook niet weinig. Het was precies zoals ik van te voren geplant had.

Nu weer een half jaar later zie ik er gewoon niet mooi meer uit. Ik vind mezelf niet mager maar op foto's zie ik het wel. Ik zie er ziekig uit, ik heb geen enkele lieve of gezellige uitstraling, en ik vraag me af of ik in het echt ook zo op anderen overkom.

Het vreemdste vind ik nog wel dat ik op de foto van kerst er heel goed uitzag. Ik vind mezelf achteraf daar helemaal niet veel te dik en dat vind ik nu wel. En om het allemaal nog ingewikkelder te maken, zat ik met kerst nog kilo's boven mijn huidige streefgewicht. Maar betekent dat dat ik nu opeens op mijn sloffen kilo's ga durven aankomen? Nee, als ik hieraan denk slaat toch de paniek weer toe.

Waarom? Geen idee...

Die kleine kamer

Mij werd even geleden gevraagd waarom ik opeens zo gemotiveerd ben om van mijn eetstoornis af te komen. Ik dacht meteen aan voor de hand liggende dingen, zoals “dan kan ik weer lekkere dingen eten”, maar ik kon me niet voorstellen dat ik het alleen daarvoor doe. Ik kon me niet voorstellen dat ik het ervoor over zou hebben. Dus ik ben gaan nadenken, waarom wil ik eigenlijk genezen? Waar vecht ik voor? Maar ook vroeg ik me af, wat maakt het nou zo moeilijk?

Mijn grootste motivatie om wel tegen mijn eetstoornis te vechten, is dat de wereld zo ontzettend klein is met een eetstoornis. Het is alsof je een muurtje om je heen bouwt van eten en alles wat daarmee te maken heeft, waar je niet doorheen kan kijken. Er zijn geen deuren en geen ramen: Je zit opgesloten. Ik wil verder kunnen kijken dan dit kleine kamertje, ik wil weer andere dingen kunnen doen dan denken aan eten en niet-eten.

Tegelijkertijd is dit wat het zo moeilijk maakt om mijn eetstoornis los te laten: Je kent de wereld buiten het kamertje niet meer, je zit er al zo lang opgesloten. Je bent het gewent, het voelt vertrouwd, de buitenwereld lijkt moeilijk en eng. En bovendien is de muur nogal stevig en je hebt eigenlijk geen zin om bloed, zweet en tranen te laten omdat je zonodig het muurtje af wil breken.

Inmiddels heb ik een raampje in mijn muur gemaakt, met de nodige hulp van buiten. Ik kan naar buiten kijken, ik kan er alleen nog niet naartoe. Maar ik durf weer toe te geven aan mijn eigen gedachtes, ik durf me over te geven aan de zorgen van mijn ouders en behandelaren en me aan hun afspraken te houden.

Soms krijg ik het door elkaar om door het raampje te klimmen en even helemaal naar buiten te gaan: Dan geniet ik, en weet ik weer waar ik het allemaal voor doe.

Veel liefs, Anne

Over hoe het met me gaat.

Hee allemaal,

Ik had jullie nog een blogje over hoe het met me gaat beloofd. Ik heb inmiddels mijn intake achter de rug en ik ben weer een beetje bijgekomen. Ik ben ook ontzettend opgelucht. Ik word niet opgenomen voorlopig! Een opname is een grote stap en het risico om mijn situatie te verslechteren wilden ze niet nemen zolang het thuis nog kan. Ik kan dus dit jaar gewoon lekker op vakantie, volgend jaar probleemloos naar de 4e klas van het vwo en gewoon verdergaan zoals nu: maar dan met hulp.

Het behandelplan bestaat uit groepstherapie, systeemtherapie, afspraken met een dietist om aan te komen en misschien/waarschijnlijk ook nog meergezinsdagbehandeling (MGDB). Ik zit net niet onder het minimumgewicht van de groepstherapie, waar ik erg opgelucht over ben. Anders had ik eerst zelf moeten aankomen terwijl onze hulpvraag redelijk dringend is. Afvallen is dus geen optie meer: Maar ik heb nu een goede motivatie om tenminste tot mijn afspraken bij de dietist op mijn huidige gewicht te blijven.

Thuis gaat het redelijk. Het is hartstikke moeilijk om zelf te eten, als mijn moeder op haar werk is. Gelukkig krijg ik daarmee zelfs veel hulp. Zelfs vanaf haar werk helpt mama me om toch te eten en ik krijg menigmaal een lief smsje van een vriendin van me. Soms lukt het me dan wel. 's Avonds evalueer ik samen met mijn moeder wat ik heb gegeten, wat ik niet meer moet doen en wat er goed gaat.

Hoewel de start van de behandeling zwaar gaat worden, heb ik erg veel zin in de vakantie. Ik ga weer terug naar mijn geboorteplaats in Zuid-Duitsland, waar we eerder jaarlijks op vakantie gingen maar inmiddels al weer een hele tijd niet meer zijn geweest. Bijna was het niet doorgegaan voor mij en dat had ik heel erg gevonden. Verder ben ik met kop en schouders over naar 4VWO, zelfs nu ik nog niet al mijn proefwerken terug heb. Vakantie kan ik nu wel even gebruiken, want op het moment vraagt alles tonnen met energie van me. Een paar weken onafgebroken uitrusten klinkt als een droom die uitkomt.

Liefs Anne

Half-motivatie

De laatste tijd heb ik ontzettende half-motivatie, zoals ik het zelf een beetje noem. Weer een nieuw oorlogje die de ongezonde ik en de gezonde ik met elkaar aangegaan zijn. Constant verander ik van gedachten en mensen volgen me af en toe niet meer. Eigenlijk wil ik met deze post dus even mijn hoofd ophelderen, voor mezelf, voor jullie en voor mijn eigen omgeving.

Aan de ene kant weet ik waar ik mee bezig ben, ben ik bereid om weer beter te worden en normaal te leven en wil ik eigenlijk niets liever dan van mijn problemen af, weer gewoon een tiener zijn die 's avonds weg kan, daar genoeg energie voor heeft, die vriendschappen durft aan te gaan.

Aan de andere kant heb ik daar dus juist totaal geen zin in. Ik kijk op tegen de behandeling, want ik weet niet wat er komen gaat maar ik weet wel dat het ontzettend confronterend zal kunnen zijn. Ik zal mijn controle aan andere mensen moeten geven en ze erop vertrouwen dat ze daarvan geen misbruik maken. Ik kijk ook op tegen het aankomen of stabiliseren, want ik vind mezelf nou eenmaal ontzettend dik. Dik en lelijk.

Maar het allermeest kijk ik op tegen het veranderen van mijn manier van leven. Ik vind het geweldig om te ontsnappen naar het wereldje van calorieen. Urenlang denken over hoe ik zoveel mogelijk kan eten en toch weinig calorieen binnen krijg. Kookprogramma's kijken op tv en urenlang op het internet zoeken naar recepten en mezelf uitdagen om de recepten zo aan te passen dat ik ze van mezelf eten mag.

Hierdoor is er een ontzettend misverstand aan het ontstaan: Veel mensen 'beschuldigen' mij ervan dat ik mijn best niet doe en dat ik mezelf bewust kapot maak. Dat is eigenlijk wat ik met bovenstaande tekst buiten bespreking wil halen, want ik vind het ontzettend naar. Ik vecht, maar ik verlies gewoon heel vaak. Mijn ongezonde gedachten overheersen mijn lichaam en mijn handelingen en ik besef me op zo'n moment gewoon niet waar ik mee bezig ben. Dat ik mezelf inderdaad kapot maak. Maar zeker niet bewust.

Volgende week dinsdag heb ik mijn intakegesprek, om jullie nog even op de hoogte te houden over hoe het nou uiteindelijk met mij gaat. Als ik meer weet zal ik het meteen schrijven.

Veel liefs, Anne

Vallen en opstaan

Een paar dagen geleden heeft mijn moeder 'herontdekt' dat het niet zo goed met me gaat. Ik at weer een stuk minder en had dus weer minder energie. Afgelopen woensdag op school ging het niet goed meer en toen moest ik mijn moeder wel bellen om me op te halen. Vrijwel meteen is er actie ondernomen om mijn leven weer op de been te krijgen.

Diezelfde avond heeft mijn moeder een eetlijst voor me opgeschreven. Ik heb hem met haar doorgesproken, ontzettend veel 'onderhandeld' en uiteindelijk een compromis gemaakt met haar. Als ik er veel verder mee afval, moet er wat bij. Als ik ermee aankom, mag ik onder overleg wat weglaten. Want ik heb ook duidelijk afgesproken dat ik niet hoef aan te komen, tot mijn behandeling. "maar je zal niet aankomen", zegt ze. "want het is al zo weinig, ik mats je ontzettend"

Donderdag ben ik dan ook meteen naar de huisarts 'getrapt'. Ze wilde me sowieso zien maar we hebben onze afspraak verzet. Sinds mijn vorige afspraak met haar was ik inderdaad te veel afgevallen. Ik heb een vervolgafspraak gemaakt, over drie weken. Ik mag dan niet afgevallen zijn. Want voor nu is ook de huisarts voor een keer tevreden met mijn eetlijstje: maar ik mag gewoon echt niet meer afvallen. en ze kan me ook niet garanderen dat als ik mijn behandeling krijg ik niet moet aankomen.

Vandaag 'deel 3' van het hele gebeuren gehad: Bloed prikken om mijn bloedwaardes te controleren, praten met mijn vader en afspraken maken. Sommige afspraken vind ik eigenlijk heel erg overdreven. Na de hoofdmaaltijden bij mijn vader mag ik bijvoorbeeld een uur niet weg, na de tussendoortjes 'even niet'. Maar wat helpt dat? Ik ben toch maar 2 van de 14 dagen bij mijn vader? Ik snap soms gewoon niet zo goed wat ze bedoelen. Maar als ik het vraag, zeggen ze dat alle kleine beetjes helpen. En eigenlijk ben ik het daar mee eens, zowel het eetgestoorde deel van mij als de gezonde Anne. Het is een eeuwige tweestrijd...

X Anne

Onzekerheid

Onzekerheid is waarschijnlijk een ding wat ik met veel mensen hier op proud2bme deel. Het is heel normaal om als tiener soms flink onzeker te worden. Maar ook onzekerheid heeft zo zijn grenzen en ik heb nog wel eens de neiging om over die grenzen heen te gaan.

Afgelopen week ben ik ook weer eens flink geconfronteerd met mijn onzekerheid. Eigenlijk gisteren nog, door onze eigen geweldige Scarlet. Ze vroeg me of ik nog eens een blogbericht zou schrijven. Meteen kwamen er een miljoen - onzekere - vragen in me op: 'Post ik dan niet teveel? Maar dan ben ik twee keer achter elkaar! Maakt het mensen wel uit wat er in mijn hoofd omgaat? Val ik dan niet op, als ik weer met mijn naam op proud2bme sta?'. Deze hersenspinsels heb ik eerlijk teruggemaild naar Scarlet, en inderdaad, het was te onzeker van me. Dit blogje heb ik met een reden geopend: Een herkenningspunt zijn voor anderen met een beginnende eetstoornis, dus het is juist normaal en goed om erin te schrijven. Duh.

Nu ik er over na denk, ben ik eigenlijk altijd wel onzeker geweest. Ik was als kind altijd spontaan, maar ik lette wel altijd nauwkeurig op reacties van anderen, en ik probeerde hun gedachtes in te vullen. 'Waarom praten ze met me? Hebben ze er een goede reden voor?' Ik haalde altijd pas opgelucht adem als ik tot de conclusie kwam dat ze misschien toch wel met me omgingen omdat ze dat gewoon leuk vonden.

Ook nu zit mijn hoofd weer vol hersenspinsels, zoals ik ze vast wel mag noemen. Ik vraag me af of mijn blog niet te kort is, of niet te lang. Ik vraag me af of Accare me wel wil behandelen, ik vraag me af of het raar overkomt als ik nu naar beneden ga om een kopje koffie te halen. Ik vraag me af of het dom is om mijn broertje te vragen of hij me wil helpen met een spelletje waar ik vastloop. Ik vraag me af of mijn moeder boos wordt als ik haar vraag of ik nu mag douchen, in plaats van vanavond.

Ben ik nou gek, of hoort dit er allemaal bij...?

Verder wil ik jullie eigenlijk ook nog even kort laten weten hoe het nu met mij gaat, gezien dat normaal gesproken het doel is van een dagboekje. Met mij gaat het even wat minder goed, moet ik hier dan ook helaas neer zetten. Tja, ik blijf gewoon afvallen, zoals ik al tijden doe, en natuurlijk wordt dat schadelijker en meer merkbaar naarmate mijn gewicht verder afneemt. Daar tegenover staat gelukkig wel dat er steeds meer duidelijkheid komt over mijn verdere behandeling. Ik ben nu definitief ingeschreven bij Accare en ik krijg binnen ongeveer 2 maanden mijn intake. Omdat ik doorverwezen ben vanaf Amarum zal er dan vrijwel direct een keuze gemaakt worden voor een verdere behandeling. Eng!

Liefs, Anne

Het woord eetstoornis

Ik zou nu kunnen zeggen dat ik al jaren aan een eetstoornis lijdt, in al honderd klinieken heb gezeten en inmiddels hopeloos aan het worden. Maar dit is bij mij niet het geval: Het woord eetstoornis komt pas sinds kort in mijn woordenboek voor. Een jaar geleden was ik nog niet eens bezig met wat ik at.

Het begon rond oktober 2009, nu een half jaar geleden. Ik ben altijd een ontzettende zoetekauw geweest, en sinds ik heel veel kilometer per dag moet fietsen om naar school en weer thuis te komen, dacht ik dat ik al die extra snoepjes wel kon hebben. Ik dook dus zodra ik thuis was de koektrommel in en bunkerde zo een weekvooraad snoep bij elkaar, waarmee ik echter nog geen dag deed. Ook haalde ik vaak op de terugweg van school een reep chocola of een zak winegums. Ik fietste toch wel veel, dacht ik.

Op de weegschaal kwam ik erachter dat dit helaas niet waar was: Ik zat op het randje van overgewicht. Ik was in paniek en begon drastisch te lijnen. Van de ene op de andere dag schrapte ik snoep uit mijn leven. Ik at meer fruit en groente en maakte bewustere keuzes: Mijn moeder was ontzettend trots. Ik at gezond en af en toe genoot ik van een ijsje, punt appeltaart of een pizzabroodje. Het was allemaal op en top in balans. 'zolang je maar niet tever gaat', werd me gezegt. Maar dat gebeurde me toch niet, daarvoor was ik realistisch genoeg, dat wist ik zeker.

Ik kwam er al snel achter dat het bij afvallen niet allemaal rozengeur en maneschijn was. Toegeven aan verleidingen en af en toe aankomen werden normaal voor me. Ik voelde me er echter vreselijk bij: Ik had het gevoel dat ik een slechte afvaller was, dat ik nooit eens iets goed kon doen. Daarom besloot ik om mijn dieet ietsiepietsie strenger te maken. Maar al snel was ik hier ook niet tevreden meer mee, er kon nog meer af. Dit herhaalde zich steeds, het was nooit genoeg. Over een periode van hoogstens 2 maanden is mijn eetpatroon van ongezond veel, naar gezond, naar ongezond weinig gegaan. En toen ik hier ook niet meer tevreden mee was, haalde ik er andere middelen bij: Ik dronk laxeerthee, fietste om naar school, deed buikspier oefeningen en ik wekte braken op. Allemaal om maar niet aan te komen.

Rond februari begon uitgerekend mijn vader mijn eetstoornis door te krijgen. Hij vroeg me om naar mijn moeder en een dokter te gaan, anders zou hij het doen. Ik heb later die week in een brief aan mijn moeder uitgelegd wat papa wilde. Een paar dagen later zijn we naar de huisarts gegaan, die me doorverwees naar Amarum in Zutphen, een specialistisch centrum voor eetproblemen. Hier heb ik een intake gehad, maar ze hadden geen goed nieuws voor me: Ze konden me geen hulp bieden. Onder de 16 jaar doen ze namelijk alleen maar ambulante behandelingen en ze zagen mij liever in een korte klinische opname of deeltijd.

Hiervan schrok ik ontzettend. Ik had verwacht dat ze me terug zouden verwijzen naar een 'normale' psycholoog, omdat mijn probleem niet ernstig genoeg was. Of desnoods dat ze me gesprekken aan zouden bieden. Maar dat schijnt niet genoeg te zijn: Ik ben verslaafd aan braken en ambulante behandelingen kunnen me daarmee niet helpen. Ook lijkt het ze verstandig om mijn thuissituatie tijdelijk te ontvluchten: Ik vind het thuis niet altijd prettig en heb het wel eens moeilijk, dat werkt mijn problemen, die inmiddels een eetstoornis genoemd worden, natuurlijk tegen.

Mijn dossier is nu door Amarum zelf doorgestuurd naar Rintveld en Accare, het hangt nu van de wachtlijst af bij welke van de twee instellingen ik mijn vervolg krijg. Tot die tijd zijn ik en mijn familie druk bezig om me een beetje op de been te houden, en te wensen dat we straks wakker worden en dit allemaal maar hebben gedroomd...

Vanaf vandaag zal ik hier een dagboek bijhouden.

Liefs,
Anne