God en eetstoornissenEen Christen met een eetstoornis verhaal
Ik was vroeger een klein en vrolijk meisje. Een ook wel mollig meisje, maar ondanks dat altijd vrolijk, gezellig en was niet op mijn mondje gevallen. Ik speelde altijd alleen want mijn ouders werkten en mijn grote broer en zus gingen al naar school. Als klein meisje was mijn moeder al bezig met lijnen en ik moest op mijn tiende de waarheid ook maar onder ogen zien. Toen ik 10 jaar werd zei mijn moeder ‘Je hebt overgewicht, dit is heel erg. Je moet afvallen.' Ik ben nooit gepest op de basisschool en dacht dat het wel mee viel, maar het kwam keihard binnen op mijn jonge leeftijd. Ik weet nog dat ik naast de computerkast ging zitten, huilend en de hond kwam naar mij toe. Op dat moment besefte ik wel dat ik er wat aan moest gaan doen. Ik heb een tijdje het dieëet van Sonja Bakker gedaan en geprobeerd iets af te vallen. Op mijn twaalfde ging ik naar de middelbare, met nog steeds overgewicht. Ik was nog steeds heel klein. In dat jaar heb ik een 6 maanden niet mee kunnen doen met gym, vanwege buikklachten. Hier over werden dingen gezegd zoals dat ik niet mee kon doen vanwege mijn gewicht. Ik heb vele lijnpogingen ondernomen, maar zat er niet echt mee. Ik begon me wel steeds meer te hechten aan de Bijbel en aan het feit dat God mijn hand vast had en mij niet in de steek liet. Einde van klas 1 ben ik een keer naar de drogisterij geweest om een pakje laxeermiddelen te kopen. Aan zo'n klein, schattig meisje die 10 gaven ze het natuurlijk niet mee. Daarom ben ik nu best blij, anders weet ik niet wat ervan was gekomen. Ik kopieerde haar problemen
Ik weet niet waarom, ik denk gewoon dat ik ergens goed in wilde zijn. Ik was ook altijd al erg onzeker. Ik heb in die tijd zelfs een tijd lang na het eten m'n vinger in m'n keel gestoken, maar hier was ik gelukkig wel snel weer mee gestopt. Ik heb dit maar ongeveer een of twee maanden geprobeerd/ volgehouden. Ik was er toen niet zo heel erg mee bezig, met het eten, of eigenlijk: het niet eten. In maart 2011 was ik er wel klaar mee en ik was er totaal niet meer mee bezig. Toen dacht ik: ‘Waar ben ik eigenlijk mee bezig?' Het ging een lange tijd goed, totdat ik na de zomervakantie, in augustus 2011, bij een meisje in de klas kwam. Ik kende haar al wel een tijdje, maar niet heel goed. Ze begon rond begin september 2011 ineens dingen tegen mij te zeggen zoals ‘je bent lelijk' en ‘je bent dik', en allemaal van dat soort dingen. Ze zei het in het begin niet heel vaak, maar later werd dit steeds meer, totdat ze het op een gegeven moment elke dag tig keer zei. In het begin dacht ik: ‘Het zal allemaal wel, maar houdt gewoon je bek en laat me met rust.' Later ben ik het toch heel serieus gaan nemen. Voedsel geschapen voor jou
Wanneer ik terugkijk naar de periode dat ik worstelde met een eetstoornis, besef ik dat het in die tijd nooit echt tot me door is gedrongen hoe bijzonder wij als mensen eigenlijk zijn. Zo gelijk in het eerste hoofdstuk van het eerste boek in de bijbel probeert God dit al aan ons duidelijk te maken. Helaas besefte ik dit nog niet in die tijd, maar ik hoop dat ik door mijn verhaal hier te vertellen, jullie wel duidelijk kan maken hoe mooi je bent in God's ogen. Ik ben een parel
Toen ik in groep zes zat gingen we verhuizen naar een dorp verderop. Niet dat het nodig was geweest, maar ik veranderde toch van basisschool. Ik ging van de vrijgemaakte school naar een openbare school in het dorp. Mijn klasgenoten vonden mij raar omdat ik geloofde, en noemde mij ‘dat strenggelovige meisje'. Ik kwam alleen maar uit waarvoor ik geloofde. Als snel begreep ik dat dat hier niet kon. Elia en eetstoornissen
Mijn eetstoornis is denk ik een gevolg geweest van de complexe psychische situatie en de depressie waar ik in zit, die ook weer een gevolg zou kunnen zijn van mijn geloofsopvoeding. Ik ben opgegroeid in een zeer streng christelijk milieu met sterk sektarische trekken (afgezonderd van de wereld, geen enkele kerk was goed genoeg). Met hulp van God |
‘Ik geloof in God de Vader, de Almachtige Schepper van de Hemel en de aarde.' Misschien komt dit Christelijk over voor je. En dat ben ik ook, een Christen met een verhaal. Een verhaal waardoor ik God heb mogen leren kennen. Ik ben Christelijk opgevoed en heb altijd in God geloofd, maar de dalen van de laatste jaren zorgden voor een leven zonder geloof. Het klinkt raar, maar het is waar. Leven zonder God, is eigenlijk als een school zonder leraren, als ik het zo mag vergelijken.
Ik ben Annemarijn, 14 jaar en woon in 's-Gravenzande en verder ben ik Christen. Ik heb sinds januari 2011 een eetprobleem/ eetstoornis ontwikkeld. Dit is begonnen toen een goede vriendin van me in januari 2011 haar verhaal vertelde: Ze vond zichzelf lelijk en waardeloos en zei dat ze ook heel weinig at. Haar verhaal had toen zo'n enorme indruk op mij gemaakt, dat ik naar mezelf ben gaan kijken en toen ook ben gaan lijnen. 
Toen God de aarde schiep, de planten, dieren, rivieren en vissen, zag Hij dat het goed was. Toch ontbrak er nog iets, de mens. God maakte de mens naar Zijn evenbeeld, Hij zegende hen en gaf de mens al het zaaddragende gewas en bomen waar zaden of vruchten aan groeien te eten. God zag dat alles zeer goed was.
Al op de basisschool begonnen zich bij mij steeds meer zorgen op te stapelen, die er voor zorgden dat mijn zelfbeeld verschrikkelijk naar beneden werd gehaald. Tot groep zes zat ik op een hele fijne basisschool. Toevallig hadden wij en hele kleine groep met zeven leerlingen. We waren zeven vrienden, en ik had een fijne schooltijd tot toen toe. 
Ik was heel erg blij dat ik op deze site voor het eerst het kopje God en eetstoornissen tegenkwam. Eindelijk iets over het hebben van een eetstoornis in combinatie met geloof! De verhalen die er stonden vond ik heel bijzonder en soms ook bemoedigend. 
