(Ik voel me ook maar) Zus en zo...Door Sofie van Gelder Voor broers en zussen van iemand met een eetstoornis Heb jij een zus (of een broer) die met een eetstoornis kampt? Dan is het onderstaande artikel iets voor jou! Misschien herken je jezelf wel in de volgende gevoelens. Wie weet reiken we je zelfs dingen aan waardoor je je beter gaat voelen. Denk niet: "Mijn zus (of broer) heeft een ernstig probleem. Ik moet mijn ouders niet extra belasten met mijn gevoelens." Jij maakt ook deel uit van het gezin. Hoe je het ook draait of keert, iedereen binnen een gezin is verbonden met elkaar en beïnvloedt elkaars gedrag. Het kan best zijn dat jij je minder goed voelt, omdat een ander lid van het gezin een eetstoornis heeft. En tegelijk is het goed mogelijk dat de manier waarop jij reageert weer invloed heeft op je vader, je moeder, een andere broer of zus, ... Een eerste stap om je beter te voelen, is je gevoelens erkennen. Durf voor jezelf te zeggen: "Ik ben boos, want..." of "Ik ben verdrietig omdat..." en schaam je niet voor deze gevoelens. Het is oké om boos te zijn op je zus (of broer) met een eetstoornis, omdat er om haar altijd ruzie is aan tafel. Of om bang te zijn, omdat je denkt dat ze zal sterven als ze niet opnieuw normaal gaat eten. Je hoeft je niet schuldig te voelen om wat je denkt, je bent tenslotte ook maar een mens. Een eetstoornis treft het hele gezin. Door je eigen gevoelens te erkennen, valt er al een zware last van je schouders, en kom je weer een stapje dichter bij je zus en de rest van het gezin te staan. Nu de eerste stap overwonnen is, moet je met deze gevoelens aan de slag gaan. Een belangrijke pijler binnen een gezin is communicatie. Je gevoelens voor jezelf erkennen, is niet voldoende. Je moet er ook over praten met je ouders. Een eetstoornis mag niet één of ander naar familiegeheim worden, dat iedereen kent, maar waar niemand over spreekt. Geef het een naam: noem het "anorexia" of "boulimia", maar laat het de sfeer niet overheersen als een monster dat jullie huis is binnen geslopen. Stel vragen aan je ouders, als iets niet duidelijk is. Laat zien dat je bang, boos of verdrietig bent en leg ook uit waarom. Ze zullen naar je luisteren en je helpen om een oplossing te vinden voor wat je doormaakt. Indien je zus (of broer) er voor open staat, kan je samen met je ouders (of alleen) eens met haar praten. Een mooie brief of een kaartje schrijven is ook goed, zolang het maar aanleiding geeft tot gesprek en jullie allebei weten dat je je niet hoeft te schamen voor wat je voelt. Als je zus (of broer) een therapie volgt, zijn er misschien gezinssessies waar je ook aan kan deelnemen. Je hebt waarschijnlijk al wel begrepen dat het hele gezin bijdraagt tot het genezingsproces van je zus (of broer) met een eetstoornis. In deze sessies wordt het hele gezin geholpen om zich samen opnieuw beter te voelen. Besteed ook aandacht aan jezelf. Jij bent niet degene die ziek is. Je hebt ook nog een leven, vrienden, hobby's... Als je je thuis gespannen voelt, is het goed dat je je af en toe ook kan ontspannen. Lach met je vrienden, leef je uit tijdens je hobby's! Het is niet omdat je lacht en plezier maakt, dat je niet meer bezorgd bent om je zieke zus (of broer). Maar het geeft je wel de mogelijkheid om je daarna veel beter opnieuw in de strijd te gooien! Praat ook met je vrienden of mensen die je vertrouwt over wat je meemaakt en hoe moeilijk het soms is. Zij zullen met plezier een luisterend oor bieden. Ga op zoek naar meer informatie als sommige dingen onduidelijk blijven. Op Proud2Bme vind je heel veel artikelen en weetjes over eetstoornissen die je ook kunnen helpen om deze ziektes beter te begrijpen en je zo minder angstig, boos of verdrietig te voelen. Reageren? Ervaringen delen? Klik HIER |