Geef niet op! 

Geschreven door Muriel Mulder, dochter van Henriette Hof

En hier ben ik dan. Ik ben Muriël.

Hoe kijk ik terug op deze periode?

Als ik het verhaaltje van mama lees, kan ik me eigenlijk niet zo goed voorstellen dat dit over mij gaat! We hebben het er afgelopen zomer nog eens over gehad, toen we aan het fietsen waren. Ik had toen weer eens zo'n honger onderweg, en mama moest lachen, en vroeg: "alweer?"

Samen hebben we toen weer gelachen. Ook vroeg ik toen aan mama, hoe erg het destijds voor de rest van mijn familie moet zijn geweest tijdens mijn eetstoornis! Mama zei: dat is verleden tijd Muriël, dat is niet van belang, het gaat om nu! Dat vond ik wel fijn. Het is allemaal inderdaad verleden tijd voor mij en voor ons. Nu begrijp ik ook echt niet, dat ik toen niet kon en wou eten! Want eten is echt leuk en gezellig. We gaan ook regelmatig uit eten, vooral bij het wok restaurant, waar je zo veel mag eten als je wilt!

Nu vind ik het soms ook moeilijk, om meisjes te zien op tv, die nog midden in hun anorexia zitten. Ik herken het meteen, maar zou ze zo graag ook laten weten dat het echt weer goed kan komen. Ikzelf heb ook nog wel eens gedacht, zou het wel ooit over zijn? Maar voor mij, ja ik heb geluk gehad, is het over. Heel soms als ik verdrietig ben, heb ik even geen trek, maar dan praat ik met mama of papa, en helpen ze mij er aan te denken dat niet-eten niets oplost. En dat is zo waar. Mama zegt ook altijd, een probleem is pas een probleem, als je het niet kunt oplossen. Anders was het geen probleem!

Je moet zelf willen genezen en ik wilde dat zo graag! We hebben keihard gevochten met elkaar, en we hebben gewonnen! De kliniek heb ik op een gegeven moment samen met mama afgesloten. Ik heb me helemaal uit laten schrijven. Dat vond ik heel fijn. Toen we zijn verhuisd, heb ik samen met mama alle spulletjes, kaartjes, placemats enz....doorgekeken en weggegooid. Mama had alles bewaard en gewacht tot ik er aan toe was. Zo hebben we samen, stapje voor stapje afscheid genomen van mijn eetstoornis!

Ik sport heel graag en ga dit jaar na mijn examen een sportopleiding doen. Wat precies weet ik nog niet helemaal.

Ik hoop voor iedereen, die het nu nog niet even zo ziet, dat je doorzet, de moed niet opgeeft! Praat er veel over, schaam je niet, het is je overkomen en je kan er zeker weer van af komen, kijk maar naar mij!

Ik heb nu een fijne band met mijn ouders en met mijn broertjes Ik heb heel veel geleerd van deze periode.

Houd vol, geef niet op, je kan het!!!