Gedicht voor papa

Lieve Papa,

Ik ben weer terug bij af,
omdat ik toch elke keer weer aan de anorexia toegaf.
Het had mij namelijk weer zo in z'n macht,
dat ik nergens anders meer aan dacht..

En nu zit ik weer in het gesticht,
waar alles draait om eten en gewicht..
En is het in m'n hoofd weer een enorme strijd,
en hoor ik: 'laat het eten toch staan, meid!'

Maar ik kan niet anders, want het eten hier moet,
en dan prikken de tranen achter m'n ogen in overvloed..
Want de angst om dik te worden is zóóó groot,
dat ik dan soms liever kies voor de dood..

Dan ben ik bij jou en heb ik rust, dat is wat ik wil,
geen tweestrijd in m'n hoofd, nee, dan is het lekker stil..

Maar ik ben moe en kapot van binnen,
terwijl ik nog met het 'echte' gevecht moet beginnen..
Maar dan denk ik vooral aan jou, mama, Kevin en Mike,
en ga ik door met vechten, in de hoop dat ik zo m'n einddoel bereik..

Want de vorige keer was ik ver gekomen, maar toch ging het fout,
en deze keer ga ik zo hard vechten dat de anorexia veel meer opzout..
Want een stukje anorexia zal altijd bij mij blijven, dat hoort bij mij,
net zoals jij!!

Pap, ik ga heel hard mijn best doen, speciaal voor jou,
omdat jij degene ben, waar ik het meest van hou!!

Liefs Joyce