Dagboek van een moeder

Ik heb een dochtertje

20 september 2006

Ik heb een dochtertje van net 12 jaar oud. Zij heeft volgens de psychiaters anorexia en omdat zij al meer dan drie weken niets gegeten heeft is zij momenteel opgenomen in het ziekenhuis en heeft een sonde.

Dit was in de eerste instantie een opluchting, maar ik ben bang voor de dag dat de sonde er weer uit moet en ik haar weer naar de unit moet brengen. Ze is heel boos op mij omdat ik dat wil doen en ik weet niet zo goed hoe ik met al mijn gevoelens en gedachten om moet gaan. Haar vader en ik zijn al jaren niet meer samen, dus loop ik voor- en hij achter de feiten aan, waardoor we geen lijn kunnen trekken in de es en de behandeling hiervan.

Lara, mijn dochter vindt zichzelf niet ziek en praat alleen maar over naar huis gaan, en dat ze niet zal tekenen voor behandeling, ook zegt ze tegen haar vader dat als de sonde eruit mag dat ze dan weer gaat eten, was dat maar waar....

Paps gelooft haar en gaat hier op in, natuurlijk hoop ik dat ze weer gaat eten maar ik heb er een hard hoofd in, er is daarom dus ook geen sprake van een poliklinische behandeling in onze eigen woonplaats al zou ik dat nog zo graag willen.

Lara komt net van de basisschool, zijn er ouders met tips of goede raad die mij hierin kunnen steunen? Ik ben zelf hoogzwanger en moet in oktober bevallen, wat een ramp

Ik heb op dit moment 1 dochter en zij is zomaar bij me weggehaald, dat terwijl we juist door alle gebeurtenissen zo nauw met elkaar verbonden zijn. Ik mis haar verschrikkelijk en de wetenschap dat de weg nog zo lang is doet me meer dan verdriet. Veel te jong heeft ze haar nestje moeten verlaten. En dat met zo'n levensgroot probleem, waar een klein meisje als mijn dochter eigenlijk nog niet mee kan omgaan. Ze ligt nu in L in het ziekenhuis en heeft vandaag een al een week de sonde, ze ziet er veel beter uit maar voelt zich dat helemaal niet.

Pa en ma blij om de gewonnen kilo's, en kind verdrietig. Heel erg scheef, ik weet dat de schuld niet bij ons gezocht hoeft te worden maar je worstelt wel met veel zaken.

Ik ga zo weer naar L, gesprekken met de psychiater en daarna weer naar het ziekenhuis, ik wil haar nu niet alleen laten, nog 1 week dan moet ze weer naar het door haar gehate huis in O.

Reageren op dit dagboek? Klik HIER

Tranen met tuiten

3 oktober 2006

Mijn dochter is net 12 jaar oud en lijdt aan anorexia, ik sta op het punt haar definitief te laten opnemen in de kliniek te O. Ze wil alleen maar naar huis, wil geen hulp van de mensen die het haar kunnen geven en huilt dagelijks tranen met tuiten van de heimwee.

Ze ligt nu bijna drie weken in het ziekenhuis, omdat ze een meer dan ernstig ondergewicht heeft en tot 2 maanden lang vrijwel niets heeft gegeten en gedronken. Eerst tien dagen aan de sonde, een aantal kilo aangekomen en daarvan ernstige angstaanvallen gekregen. Hier krijgt ze nu medicatie voor.

Ik ben aan het eind van mijn Latijn, heb mijn kind in drie maanden tijd van een blozend meisje van 11 in een mini volwassene van 12 zien veranderen. Het doet zeer haar te zien lijden maar vooral omdat je als moeder machteloos moet toekijken hoe je kind zich uithongert en niet in staat is dit zelf onder ogen te kunnen zien. Zelf sta ik met mijn rug tegen de muur en moet beslissingen nemen waar ik als mama niet 100% achter sta, dit is te vroeg. Helaas het is niet anders.

Fase 2

November 2006

Lara mag naar fase 2 omdat het goed gaat. Ze moest heel wat veranderen wat betreft haar gedrag, ze was aldoor vreselijk tegendraads, opstandig en maakte van iedere mug echt een olifant. Ik had volgens mij al geprikt dat ze mocht grabbelen als ze meer dan 4 eetmomenten van de dag netjes zonder morren of welke vorm van onderhandeling dan ook had doorstaan.

Tot mijn verbazing grabbelt ze er nu al 2 weken lustig op los en ze is echt veranderd qua gedrag. Lara is altijd een lieve meid geweest, maar vanaf oktober 2005 veranderde ze stukje bij beetje in een draak van een griet. Dat was dus ook eigenlijk de eerste reden dat ik de psychologie opzocht. Nu heeft ze dus als diagnose ERS, een emotie regulatie stoornis, en de eetstoornis is daar een uitloper van. Je merkt dat ook aan Lara, ze heeft het niet zo over dik of dun, maar het gaat eerder een beetje als: als jij dit of dat niet voor mij doet, dan stop ik met eten.

Ze manipuleert mij met wel of niet eten. Ik hoop maar dat ze gelijk hebben, dan zal het allemaal wat makkelijker te behandelen zijn... Iig eet ze nu redelijk goed, behalve zoete dingen laat ze staan en ze wil ook geen suiker. Maar dat was vroeger eigenlijk ook al zo, Lara at liever een paprika of een wortel, dan een koekje of een snoepje. Toen ze een klein meisje was, had ze vaak in januari nog altijd haar snoep van 11 november, tricker or treat, in haar slaapkamer bewaart. (11 november gaan kids in Noord-Holland met een lampion langs de deuren voor snoep zingen...erg lief om te horen en te zien) 

Acht februari gaat het team van de kliniek Lara evalueren, waarschijnlijk worden dan de weekenden thuis uitgebreid, dan mag ze dus langer thuis blijven en slaapt ze vier nachten hier en drie nachten daar. Eigenlijk hoort ze nu in dagbehandeling thuis, maar ivm de afstand hebben we besloten dat ze zo vier hele dagen op de Unith is en dan hoef ik maar 2 x naar O. En dan vallen de bezoekdagen weg, mits iemand anders zich geroepen voelt natuurlijk....Fase twee betekent eigenlijk wat meer school en wat meer bewegingsvrijheid.

Als ik het goed heb mag ze nu ook helpen bij het koken op de Unith en kan ze niet wachten om een taart te bakken samen met Linda, een vriendin van de Unith.....Nou ja, tot zover maar weer, Lara was dit weekend bij paps, uiteraard liep het weer op een drama uit, ik ben boos op hem maar wacht voordat ik daar iets mee doe eerst maar even het telefoontje van de psychiater af. Vaders. Grrrrrrr.

Buikspier-oefeningen

03-02-07

Lara is nu thuis, ze heeft mij weer in onze intimiteit wat dingen verteld die bij mijn weten nogal anorectisch zijn, maar omdat ik er geen stempeltje op mag plakken en Lara dit soort dingen aldoor maar alleen blijft zeggen tegen mij en niemand anders, krijgen ze op de Unith zo'n beetje het idee dat Lara niet anorectisch is maar gedragsproblemen heeft en een persoonlijkheidsstoornis.

Ik geloof dit allemaal wel want in een persoonlijkheidsstoornis kan een eetstoornis zitten. Maar nu ze dus in fase 2 beland is, mag ze langer alleen op haar kamertje vertoeven. Gisteren zei ze mij dus dat ze alweer twee dagen niet gegeten had en buikspieroefeningen had gedaan, sit -ups, omdat ze nu haar gewicht wel weet.

Ook vertelde ze mij dat ze al vaker pogingen had gedaan om over te geven na de maaltijden alleen dat het haar niet lukte. Ik heb haar maar verteld dat overgeven totaal geen zin heeft als het gaat om af te vallen, wat ook zo is. Ook vertelde ze mij dat ze vorig jaar was gaan hongeren omdat dat het enige is waar ze goed in is.

Dat betekent volgens mij toch een wat dieper liggende anorexia dan ze in de kliniek denken, maar nu ze toch goed op gewicht is hoor ik nog altijd niet hoe ze dit gaan aanpakken, hoe zit dat eigenlijk met dat willen/ moeten lijnen, heeft er ooit iemand echt therapie gehad hiervoor waar je ook daadwerkelijk het gevoel van kreeg dat er dingen zijn in het leven waar je ook goed in bent?

Ik word zo nu en dan zo verdrietig van dit alles....

Ik mis haar zo

25-02-07

Het is nu extra moeilijk omdat ze tien dagen thuis is geweest. Er zijn wel momenten geweest dat ik zoiets van.... nahjah, dat zeg je niet graag als mama. Maar over het geheel genomen is het erg goed gegaan.

Ik kon het niet echt tegenhouden als ze meer nam dan haar dieetlijst voorschrijft, kennelijk vond ze het ook fijn thuis. Daardoor voelde ze zich op bepaalde momenten zo 'vol' en dus ook 'dik'... Dat waren moeilijke momenten, voor haar en voor mij, maar het negeren en overgaan op wat anders heeft wel geholpen.

Nu knijp ik hem wel voor morgen, dan wordt ze weer gewogen en ik moet je eerlijk zeggen dat ik zag dat ze steeds meer er 'gewoon' uit begon te zien, dus waarschijnlijk wat bijgekomen. Vraag me af hoe ze erop zal reageren, ze wil eigenlijk niet meer gewogen worden maar het hoort bij de behandeling.

Ik heb hier dubbele gevoelens over, in het ' normale leven'' weeg je jezelf niet zoveel, sterker nog, ik heb geen weegschaal. Zonder reden, gewoon nooit echt behoefte aan gehad. Maar ja, ik ben dus bang voor de anorect in Lara, die zit er echt nog wel, ze wil zich vaak vergeleken zien met meiden op tv en in haar omgeving, dus teveel bijkomen is ook heel eng voor haar...

Maar ja, ze is nu weg, Marjolein ligt te slapen en ik ben verdrietig om alles, maar vooral omdat het nu meteen weer zo stil is in huis, geen pokemon of digimon geluiden uit de woonkamer, geen zeurpietje om mij heen, gewoon doodse stilte.

Ik kan het niet helpen mezelf af te vragen waarom ik nu juist voor deze uitdaging ben komen te staan, ik houd zoveel van Lara en haar aanwezigheid, waarom moet ik haar steeds weer laten gaan??? Ik mis haar zo.......

-->

Zelfde dag, later:

Rare wending, De vader is door de knieën gegaan, hij heeft de kracht niet meer om Lara terug te brengen naar de kliniek, ze is nu bij hem en als ze haar bord goed leeg eet, mag ze bij hem blijven. Ze belde mij hier net over op, ik ben volledig in shock, we zijn al zover gekomen en nu haakt hij af.... Hij heeft aan mij aangegeven het niet meer te kunnen, Lara daarheen te moeten brengen en gelooft Lara als ze zegt dat ze niet ziek is! Ik heb hem gezegd dat het vanaf nu dus ook zijn verantwoordelijkheid is, en ik haar niet in mijn huis terug kan halen. Als ze nu wel terug moet dan zal ze mij hier weer de schuld van geven Ik heb altijd al zo weinig steun aan hem gehad en nu dit.. Wat een zooitje....

Moe moe moe

18-03-07

De regen en storm slaan als een tijdbom tegen mijn slaapkamerraam, ik kan, alweer, niet slapen, ik ben zo moe, maar mijn hersenen willen maar niet stoppen met denken, wat ik ook probeer...Vandaag sleep ik mezelf door storm en regen weer naar de trein, het gevoel van eenzaamheid is erg aanwezig en ik verlang zo naar een paar begrijpende armen om mij heen en een paar weken rust van dit alles..

Ik heb mezelf al zoveel door de vader van Lara laten afnemen, zelfs nu, de tijd met mijn baby, alles wordt door mijn verdriet om Lara overschaduwd. Ik kan het gevoel van onmacht en wrok naar de vader toe maar niet loslaten, waar haalt hij de moed vandaan zo met mij om te gaan??? Wat heb ik misdaan, behalve een poging mijn eigen leven weer een beetje op gang te brengen, ik was zóóó blij met de zwangerschap vorig jaar, en nu ben ik alweer depressief, verdrietig en tig jaar ouder, het is hem gelukt om mij onderuit te halen, kompleet tegen de grond te slaan... Ik weet het, ik moet hem links laten leggen, maar Lara dan? Hij is de vader, hij kan haar te allen tijde laten stikken met de wetenschap dat ik dat nooit en te nimmer zou doen...en de klappen die hij uitdeelt opvangen.

Ik zou niet weten wie er op Marjolein zou moeten passen nu, ik neem haar mee, misschien dat ik vandaag nog iemand hoor die mij kan helpen... Ik heb Lara gisteren verteld dat ik haar vandaag voor het avondeten ga terugbrengen omdat ik niet van plan ben in de avonduren te reizen met Marjolein. Ze raakte volledig overstuur hiervan, sloeg haar hoofd tegen de muren, maakte mij uit voor K*twijf en schreeuwde moord en brand. Ik heb het genegeerd, Marjolein werd er wakker van. Eigenlijk moet ik haar op zo´n moment terugbrengen naar L, maar anders als bij de vader, die haar bij mij kan brengen met de auto nb, je denkt toch niet dat Lara vrijwillig met mij naar de trein gaat lopen? Ik zou haar dan aan haar haren moeten meeslepen.

Lara zei toen: ´ dan bel ik mijn vader wel, die brengt mij wel na het eten weg´. Weet zij veel... Ik heb haar gezegd dat ze haar vader wel mag bellen maar dat ik haar evengoed voor het eten naar L ga brengen, ook zei ik dat hij haar niet wilde brengen vanwege de ruzie van vorige week en dat ze voortaan eerst moet nadenken voordat ze haar hele wereldje op zijn kop zet, door onnodig te gaan schelden. Dat doet ze hier ook, dus ik weet dat ze dat bij hem, waarom dan ook, ook heeft gedaan. Ze wilde hem even goed bellen, deed dit ook, maar de telefoon werd niet beantwoord, waarop ze dus een sms stuurde: ´Papa wil je mij aub bellen, ik wil met je praten, Lara.´ Na een uur nog geen antwoord en een volledig overstuur kind hier in huis, ze sloeg zichzelf, lag op de grond te rollen en schreeuwde en huilde moord en brand. Dus wilde ze nog een sms sturen, daarin staat:´ Mijn Rot moeder wil mij morgen voor het eten al terugbrengen,..het spijt me, Lara´. Vervolgens heeft Lara toch weer naar hem gebeld, en ja hoor, de telefoon werd aangenomen, het vriendinnetje van paps nam op, en vertelde Lara dat papa niet bij haar in de buurt was, ik weet verder niet wat er nog besproken werd tussen Lara en de vriendin.

Lara heeft de hele middag rond gedragen met de telefoon, maar wie er ook belde, geen papa. Nu was haar uitgangspunt natuurlijk niet goed, maar toch, ik persoonlijk, zou echt wel terug bellen, al was het maar om haar iig gerust te stellen, de ruzie enigszins uit te praten, maar de vader kiest voor niet bellen.... Alweer een slapeloze nacht. Vroeger ging ik vaak om 22:00 naar bed. Ik tufte door naar 7:00, zoveel slaap heb ik dus nodig. Het lukt me niet meer, ik wil niet meer, ik sta op het punt om dit gevecht op te geven. Ik heb genoeg gedaan, ik kan niet meer ****. Werkelijk ik kan niet meer. Ik zit nu alweer te huilen, voel me alleen, ik weet het echt allemaal niet meer. Moe....moe.....moe...

Het gaat goed

21-04-07

Het gaat heel erg goed met Lara. Ze komt nu dinsdag avond, zelfstandig met de trein naar huis. Dit is heel stoer van haar want het is wel een vol uur met de trein reizen. Op zondagavond leveren we haar weer af op de Unith.

We hebben besloten het zo aan te pakken omdat een dagbehandeling in L voor ons onmogelijk is. Ik ben er blij mee, zo heb ik toch nog twee dagen in de week wat rust van mijn speciale dochter. Haar gewicht is uitzonderlijk goed en neigt zelfs een beetje richting ietsje te zwaar. Ik moet nu dus gaan opletten dat ze niet 'te' veel gaat eten. Hoe dubbel dit voelt dat kunnen jullie je wel voorstellen, denk ik, en nee het is niet aan het doorslaan naar Boulimia, ze gedraagt ze gewoon als een pubermeisje en beweegt nog iets te weinig.

Ze gaat nu dus ook een sport uitkiezen, ze weet alleen nog niet welke. Verder is ze bezig weer naar haar eigen school te gaan op woensdag, donderdag en vrijdag, en wonder boven wonder, ze komt met hoge cijfers thuis en is goed gemutst. Behalve nog wat grenzen afzoeken thuis, kijken hoever ze mij kan krijgen gaat het dus erg goed met haar. Voor diegenen die sceptisch staan tegenover de behandeling in de kliniek, ik was ook sceptisch, had er geen vertrouwen in, maar voel me dankzij de kliniek erg geholpen en ben blij dat ik de beslissing genomen heb om haar uit huis te plaatsen.

Ik zit nu zelf een beetje bij te komen van de hectische maanden die ik achter de rug heb en ik voel me af en toe wel getart door het lot, maar ik leer er al aardig mee omgaan. Ze zal altijd wel speciale aandacht nodig hebben maar voor nu is de storm geweken en piept er voorzichtig weer een zonnetje door in het leven van mijn dochter...

Nazorg

10-06-07

Vandaag was de laatste keer dat ik richting L ging om Lara naar het de kliniek te brengen, al haar spullen zijn alweer thuis en ze is daar nu alleen nog om af te zwaaien.

Het hele netwerk rondom ons is opgezet hier in X en we zitten nu officieel in de nazorg. Ik heb er een heel goed gevoel over en heb het dus ook eigenlijk wel druk met mijn meiden, waardoor ik niet urenlang achter de computer kan zitten zoals in het begin, het is prima weer buiten, dus lekker fietsen enzo, het gaat goed met mij, het gaat goed met Lara en we gaan het redden.

Ik zet me nu schrap en laat alles maar over me heen komen wat betreft de nazorg, maar ik zal het volhouden tot het einde en Lara ook!!!

Falen als moeder?

11 juli 2007

Even een update van mij en mijn zo speciale dochter. We krijgen dus gezinstherapie, soms heb ik het gevoel dat ze mij markeren als de ouder die faalt.

Er wordt aan mij getrokken en de vader blijft aldoor maar buiten spel, zegt nog steeds geen hulp nodig te hebben van een psychiater en leeft doodleuk verder. We hebben nu wel goed contact met elkaar voor zover mogelijk, maar dat gevoel dat blijft een beetje knagen. In ons sociale leven is nogal wat verandert de laatste maanden tijdens de opname.

Ik heb weinig vrienden overgehouden tijdens mijn gevecht van de afgelopen winter, dus zit ik nu af en toe een beetje rond te hangen, lig veel te lang in bed en voel me eenzaam. Dan kom je terug van zo'n opname, iedereen is doorgegaan met zijn of haar leven, terwijl dat van ons een beetje stil stond....

Nou ja, zo nu en dan gooit Lara het eten in de strijd om iets van mij gedaan te krijgen, maar ondertussen lijkt het wel de hele dag tussendoortjes tijd. Dus een bakje fruityoghurt hier, een stukje van kruidenstokbrood daar, chocola gaat er ook in, ijs, en veel heel veel fruit, maar de hoofdmaaltijden wil ze zo weinig mogelijk hebben.

Het is niet erg zegt mijn psychiater, ze heeft voldoende gewicht, zelfs ietsje teveel en ik moet het eetgebeuren bij de diëtiste laten. Toch is het moeilijk, ik vind dat ze wat meer 'lekkers' zou moeten laten en wat beter aan de hoofdmaaltijden gaan.

Morgen ons eerste gesprek bij de nazorg, ik zal het bij deze dame neerleggen dat ik een beetje het gevoel heb dat ze de oorzaak in mijn relatie met Lara zoeken, wie weet valt het wel mee. Ik ben alleen een beetje bang daarvan, voel me falen als moeder,

Verhuizen naar paps

15 november 2007

Ik ben nogal aan het einde van mijn Latijn, moe, onwillig, geen fut meer om te knokken. Lara heeft nu, zoals de therapeute het noemt, wonderlijk eetgedrag. Ze eet niet waar wij, de ouders of familie bijzijn, maar ze is niet afgevallen, juist aangekomen.

Nou ja, ik heb me teruggetrokken van het eetritme, het enige wat ik daarvoor kreeg was drie maal op een dag echt ernstige aanvaringen, het initiatief aldoor door mijn dochter of de eetstoornis genomen. Ik als alleenstaande ouder zonder back up kan dat niet aan. Ik laat haar dus begaan, geen ernstig gewichtsverlies, dus ook geen angst van mij uit...

Met veel moeite heb ik haar in een eetgroep gekregen met lotgenoten, maar mijn dochter heeft al voor zichzelf besloten dat dat niets voor haar is, dus daar gaat ze niet meer heen. Wel naar de kinderarts, diëtiste en onze nieuwe therapeute, maar met de meiden uit de groep kon ze het niet vinden dus dat was reden genoeg voor haar om ermee te stoppen.

Het gaat wel heel goed met haar op school, ze is sociaal actief geworden, ligt nogal goed in de nieuwe groep en ook nog in haar vorige groep, ze haalt alleen maar goede cijfers. Een nieuwe look, genaamd alto, dikke kohl randen om de ogen en zwarte kleding, dat vind ik overigens wel héél erg leuk, het staat haar mooi!

Ik wilde al veel langer dat ze een tijdje bij de vader zou gaan wonen, puur om balans te krijgen in de situatie, en eerlijk gezegd vind ik het wel even lekker van de verantwoordelijkheid af te zijn, zo kan ik weer leuke dingen met mijn meiden ondernemen, als mijn dochter hier in het weekend verblijft. Geen gezeur meer, alleen maar werken aan onze band, die zo gehavend is geraakt het afgelopen jaar.

Gluren in een schemerwereld

17 januari 2008

Lara is erg zwijgzaam of bruut door de telefoon, dat heeft mij de lust eigenlijk een beetje ontnomen om te bellen. Ik weet dondersgoed hoe moeilijk Lara het heeft, maar ik ben aan het einde van mijn Latijn, ik zou zoveel willen doen voor haar, maar wat valt er te doen, ze wil mijn hulp niet!

Ja, ze praat wel over haar angsten, en wat het allemaal doet, dan stuur ik het toch altijd weer aan op dat ze zichzelf moet herpakken, dat maakt haar boos en mij machteloos.

Voorlopig is het nu het gevecht voor haar vader en Lara samen. Ik heb bij therapie ook aangegeven pas mee te werken aan therapie als Lara daar specifiek om vraagt. Dit alleen maar om nutteloze bezoekjes van mij aan de kliniek te voorkomen. Ik heb alles gedaan, ik zal erover nadenken om te bellen, maar ik beloof nu niets.

Ik heb het gevoel vooruit te gaan op de zaken, de vader krijgt nu pas door wat voor een effect de eetstoornis op zijn kind heeft en staat meer aan het begin van de behandeling heb ik het gevoel. Als hij mij inhaalt, kunnen we misschien samen weer sterk ertegen aan.

Misschien een eyeopener voor meiden hier die wachten op hun vader of moeder, laat ons erin, we houden van onze kinderen, ECHT WAAR!, alle ruzies en confrontaties zijn zo zinloos en worden veroorzaakt door iets...

Dit heeft niets te maken met onszelf of onze relatie met elkaar. Ik zal mezelf ergens overheen moeten zetten om het contact met Lara te herstellen, maar ze moet ook echt willen, anders wordt het niks, zo voelt dat!

Als het je, als dochter, ook maar een beetje lukt, bijt op je lippen tijdens zinloze discussies/ruzies vooral over eten, hoe moeilijk dit ook is, weet dat je ouders van je houden, natuurlijk zijn er helaas vele uitzonderingen, maar als je ook maar een beetje kunt, stel je open voor hen, dat zijn weer tools om elkaar te helpen in deze rot situatie, hoop/denk ik.

Nou ja, elke situatie is natuurlijk totaal uniek, soms duurt een strijd al veel te lang en is de weg naar elkaar toe zo belemmert, ik weet het niet... mijn hersenen draaien vaak overuren, ik denk dat ik mijn 'an' nu van binnen en van buiten heb leren kennen, het heeft mijn gevecht dan wel ietsje makkelijker gemaakt, maar Lara is nog altijd dolende in haar schemerwereld, helemaal alleen, en 'mevrouwtje anorexia' verkneutert zich vast om de kinken in de kabel en de eenzaamheid die zij heeft veroorzaakt in onze band met elkaar.

Soms mag ik gluren, met mijn hoofd om de hoek, in die schemerwereld waar Lara in leeft, maar ik word vaak met geweld weer naar buiten gewerkt.

Met Marjolein gaat het iig wel erg goed, met het verhuizen van Lara is er een hoop rust in huis gekomen en dat merk ik sterk aan Marjolein. Ze is vrolijk, lief, gezellig, grappig, bijdehand, sociaal, vriendelijk en ze is gek op vlees, met recht een zonnetje in huis. Dat houdt mij nu op de been, en laat mij geregeld lachen op een dag, eigenlijk gaat alles verder wel redelijk hoor met mijzelf dan.

De hele toestand met Lara had me flink getriggerd, ik heb al mijn valkuilen in vogelvlucht voorbij zien komen, vooral rond de feestdagen, vanaf de dag dat het broertje van Lara stierf in september. Die maanden waren verschrikkelijk zwaar en ik ben blij dat die periode afgesloten is, het voorjaar hangt al in mijn hoofd, ondanks het k**weer, fiets ik al hele einden, met Marjolein in het voorzitje, in mijn hoofd door de polders en ik zie het weiland opbloeien, ik kan niet wachten

Dooddoener

21 januari 2008

Lara kwam gisteren bij mij, na 2,5 week, en Marjolein op visite. Het liep allemaal wat stroef, ze hoefde niets te drinken of te eten. Mijn dochters waren erg blij om elkaar te zien en ze kwebbelden en knuffelden met elkaar.

Lara wilde niet echt uitbreiden over de kennismaking dinsdag in de kliniek, dat moest ik haar vader maar vragen, zei ze. Ik vind dit wel positief, vroeger schroomde ze niet om mij alle gruwelijke details te vertellen, nu bleef het stil, en ik hield me stil.

Mezelf meteen voorgenomen vandaag (maandag) gelijk even de kliniek te bellen om navraag te doen. Waar ik dus een beetje moeite mee heb hier neer te zetten is het volgende gesprek wat ik had met Lara. Ik lokte dit wel een beetje uit, vroeg voorzichtig naar haar eetgedrag en ze zei mij nog altijd praktisch niets te eten.

Wat haar dus vooral verbaasde, mij ook trouwens, dat de kliniek, en nu dan paps ook, constant dreigen met opname, haar wekelijks wegen en in de gaten houden, maar er gebeurd niets! Ook haar gewicht zakt heel erg langzaam.

Ik zie ook niet echt aan Lara dat ze praktisch niets eet. Ze ziet er mooi uit, niet te mager, gewoon, snappen jullie dit nou? Dit maakt het voor Lara eigenlijk nog zoveel moeilijker om de draad van het eten weer op te pakken, ze zei dit ook letterlijk, waarom eten als het lijkt of ze zonder kan? Waarom luisteren naar al die hulpverlening en ouders, die alleen maar roepen dat ze moet gaan eten omdat ze anders opgenomen wordt, meer wordt er niet gedaan?

Ik vind de hulpverlening trouwens ernstig frustrerend, het moet allemaal levensbedreigend zijn eer er ingegrepen wordt. Lara is doodziek, dat heeft de therapeute mij de vorige keer nog gezegd, maar meer komt er niet uit.

Ja, er wordt aan Lara van alles gevraagd en aangeboden qua hulp, maar ze zegt domweg overal nee op! De langer dit duurt, hoe dieper ze erin zakt. De hele wereld weet; Lara is ziek, ze heeft ‘anorexia', maar that is it! Niks meer, aldoor maar wachten, wachten, wachten, tot ze op een zo laag gewicht terechtkomt, bijna coma oid, pas dan kan ik haar met spoed in het ziekenhuis laten opnemen, dan weer wachten tot ze haar op een gewicht hebben zodat ze wat zouden kunnen gaan doen aan haar mentale toestand.

Die gaat hier niet op vooruit kan ik je wel zeggen. Dat was steeds de dooddoener in de kliniek, niet op gewicht, dan is mentale hulp niet aan de orde.

Een nieuwe behandeling

6 februari 2008

De kliniek heeft me zojuist gebeld en verteld dat de opname volgende week dinsdag gaat plaatsvinden. Ik ben hier eigenlijk wel weer emotioneel onder, van die tranen die stilletjes uit je ogen kunnen stromen, niet tegen te houden...

Dit is nu niet bepaald wat je voor je kind wenst, je wilt zo graag dat ze kan genieten van haar jeugd, 13 jaar, de stad hoort ze te verkennen met haar vriendinnen, het shoppen zou kunnen beginnen, stiekem zoenen met haar liefje van dat moment en nog zo veel andere mooie dingen die je alleen maar doet als je 13 bent...

Nou ja, ik laat het allemaal maar een beetje over mij komen, een dekentje van verdriet, nu mag dat wel even. Het gaat weer beginnen, ik kan weer meer gaan doen, de grote verandering in de situatie waar ik op wachtte, hoopte, en bidde.

Volgende week hoor ik wat meer over de plannen, doordat ik nu niet de verantwoording draag maar de vader, weet ik nu helemaal niets, ik heb wel al gemerkt dat ze hier in XX weer net even anders werken dus ik wil graag kijken hoe ik de vaste gewoonten van de kliniek kan uitwissen en weer fris aan de nieuwe behandeling gaan beginnen.

Weer niet eten

14 februari 2008

Nou, de opname is gedaan en Lara is weer in een kliniek opgenomen. Jessie is volgens mij nu uit het beeld, omdat ze op de poli werkt, dus krijgen we nu weer met nieuwe mensen te maken, en volgens mij weet alleen jij hoe moeilijk ik het daarmee heb, mijn maskertje past weer goed als ik voor vreemden sta, maar prettig voel ik mij bij lange na niet.

Dan ook weer alle andere jonge meiden met stoornissen, zo triest, als ik om me heen kijk dan voel ik al die ellende gewoon in de lucht hangen, iedereen staart elkaar aan, maar er is alleen communicatie over en weer tussen de families en/of vrienden en de kids.

Maar de meewarigheid en de vraagtekens in de gezichten van de andere ouders zie ik ook, waarom delen wij deze/onze ellende niet met elkaar? Net of er een taboe op heerst en is het schuld- en schaamtegevoel van de ouders zo groot dat ze zich schamen, misschien?

Net een telefoontje van een van de nieuwe socio´s gehad, Lara heeft weer niet gegeten, en Lara kwam weer met dezelfde argumenten als een anderhalf jaar geleden, ik eet geen brood, ik moet dit niet, ik wil niks, bovendien heeft ze nog altijd een gezond gewicht, 47kg, nu, en ze is hiermee direkt geconfronteerd bij de opname. D

at gegeven en de maanden van niet eten braken Lara volledig, ze is nu helemaal de weg kwijt, niet eten en toch op haar streefgewicht? Toch denk ik dat ze door het gewicht van Lara een vertekend beeld hebben van haar situatie, maar ook hier in deze kliniek geldt, we kunnen haar niet dwingen tot eten, letterlijk afwachten dus.

Thuis nam ze nog wat honing, dronk ze stiekem nog slokjes sap, vervolgens nog wat likken uit de pindakaaspot. Ik neem aan dat het nu wat sneller gaat tot ze erbij neervalt, in de kliniek is stiekem eten niet mogelijk! Ik ben het overal mee eens, ik ben blij dat ze nu eindelijk weet wat haar gewicht is! Maar ja, dat heeft meteen effect op haar stoornis.

De socio legde me uit dat ze eerst het een en ander gaan uitproberen, Lara blijft in ieder geval een halfuur zitten tijdens het eten, bij de avondmaaltijd daarna nog eens 45 minuten, aan de eetkamertafel, deze staat in het midden dus ze zit niet volledig alleen. Vanochtend dus weer niet gegeten en daarmee heeft ze alles wat er op plan stond vanochtend verspeeld, ipv op school is ze nu op haar kamer, en ze mag er pas weer uit als het tussendoortje komt, geen probleem voor Lara, maar ik vind het ook wel goed zo, ze wil graag naar school en het beperken van haar vrijheid zal haar wel aan het denken zetten, ik hoop dat ze zich niet nog zieliger voelt maar dat ze kiest voor zichzelf.

Ik heb wel druk gelegd op het feit dat ik uiteindelijk toch meer wil weten over de behandeling en de mensen die hierbij betrokken zijn, en de socio gevraagd snel contact voor mij te maken met de systeembegeleider, ik wil nog steeds niet met Lara in therapie als ze daar zelf niet om heeft gevraagd, maar ik wil wel weten hoe het gaat en wat er allemaal gebeurd..

Met de vader heb ik eergisteren kort telefonisch contact gehad, ik hoorde de emoties in zijn stem en wenste dat wij dit verdriet met elkaar konden delen, volgens mij is onze machteloosheid even groot, maar ja, het is niet anders, en ook daar leg ik me bij neer...

Loslaten

21 september 2008

Het gaat afwisselend. Ik heb van de kliniek en alles wat daar mee te maken heeft, de onafhankelijke psych, de RM enzovoorts, niets meer gehoord.

Lara kwam donderdag spontaan bij mij thuis langs, breedlachend op een ponywagen, samen met haar vriendin. Ze gaf me een dikke knuffel, keek blij, bedankte me grondig voor het kaartje dat ik had gestuurd, en daar ging ze weer, in draf, zittend op de ponywagen.

Mijn hart groeide heel hard, ik werd warm van mijn kind, en moest alweer bijna huilen, ditmaal van opluchting. Ze lijkt op zo'n moment zo niet ziek. Vanuit de wereld van de psychiatrie en andere zogenaamde volwassenen heb ik niets meer gehoord, maar van Lara gelukkig wel, niet over eetstoornissen enzo gehad, lekker luchtig gelaten, dat werkte het beste, ik merk het allemaal wel... Ik kan er niet aan denken.

Ik word bang als ik denk aan gedwongen opname voor mijn 'baby' dat wil ik niet. Dat red ik niet en dan gaat het inderdaad allemaal over mij. Loslaten is een leerproces, ik heb er altijd moeite mee gehad, en nu nog, zeker als je spreekt over mijn kindje, welke ik 9 maanden lang onder mijn hart gedragen heb.

Rechterlijke machtiging

29 september 2008

Het is achter de rug, het was verschrikkelijk. Er gebeurde zoveel, een nieuwe psychiater, die zich snel even had ingelezen. De psychosociale therapeute, welke ik wel vaker heb gesproken en wie Lara nu 'behandeld', was aanwezig.

Natuurlijk was de vader er ook, maar ik moet jullie bekennen, ik word misselijk van angst als ik met hem in een ruimte zit, niet eens om hem, maar gewoon, zo moeilijk om rustig te blijven, zo moeilijk om hem niet wakker te gaan schudden, kijk nou naar waar we zaten, allemaal vreemde mensen. Ik ken de meesten niet eens, een vrouwelijke rechter, geen idee, ze heeft het dossier dan wel gelezen, maar ik ken haar niet, en haar assistent.

Eerst begon de vader te praten, maar dat werd al snel afgekapt, ook ik heb nog geprobeerd deel te nemen aan het gesprek, maar ik kreeg te horen dat dit niet over mij ging, maar om Lara, ik had eigenlijk nog helemaal niets gezegd, ik deed mijn mond open, de rechter had me net zo goed een mep kunnen verkopen, als een klein kind werd ik afgelegd!

Wat ik wilde zeggen tegen de rechter, ging over het feit dat Lara graag in de kliniek opgenomen zou willen worden en dat ik vind dat niet Lara, maar wij, de ouders, ter verantwoording geroepen zouden moeten worden. En dat ik het niet eens ben met een RM, dat ik al gevraagd had om een OTS (Onder Toezicht Stelling) Dit viel niet goed bij de rechter en zij was nogal bot tegen mij. Zij vond dat we onze geschillen zelf moesten oplossen, hoe waar en hoe hard dit ook is, het deed niet ter zake. Ze gaan allemaal hun best doen om Lara naar de kliniek te krijgen. Zeggen ze...(de jeugdpsychiater, de sociale therapeute, de rechter stond er positief tegenover, en ik beloofde ook hier voor aan het werk te gaan, aan Lara dus, de vader zweeg).

Deze machtiging is dus niet gelijk aan een gedwongen opname, ze gaat gedwongen behandeling doen. Op een open instelling dus. Ze hebben veel woorden gebruikt om het allemaal nog eens uit te leggen, er zijn dus nog wat stapjes voor de uiteindelijke echte gesloten afdeling, maar wat voor mij vooral belangrijk was; ik ben nog dus steeds voogd, al had ik weinig inbreng in dit gesprek.

Gelukkig kreeg ik via blikken van de sociaal psychotherapeute (de behandelaar) wat back up, en ik wist dat zij me snapte, gelukkig maar. Lara heeft aan mij en de sociaal psychologe, toen iedereen weg was, beloofd een motivatiebrief te schrijven naar de kliniek. De kliniek heeft nog niet eerder gewerkt met een rechtelijke machtiging en is hier enigszins huiverig voor. Ik ga ook een motivatiebrief schrijven, niet nu, me koppie zit te vol, maar deze week.

Ik zal bidden dat men daar akkoord gaan en Lara terug mag naar de kliniek, waar we toch het beste begeleid zijn. Het wordt dus een opname, hoe dan ook, de machtiging is uitgegeven, de rechter hoorde ons als ouders van een minderjarig kind niet aan, was dit ook niet van plan en we hebben ons er maar bij neer te leggen.

Het voelt heel vreemd om monddood (zo voelt het) te zijn als het gaat om je eigen kind. Lara ziet er goed gezond uit, ze was superbeleefd, wij, de ouders, waren direkt stil, na de uitbrander van de rechter. Lara zei later ook nog, dat ze vond dat de rechter onbeleefd tegen mij was geweest, ik kreeg een glimlach om mijn mond, de rechter zat er niet ver naast, maar Lara vond evengoed dat de rechter dit anders had kunnen doen, met mij, haar mama.

De schat..Ik mag niet op de zaken vooruit, maar ik ga weer aan het vechten. Niet meer als kip zonder kop, gelukkig heb ik mijn werk, al wordt de combinatie zwaar, ik ga er weer voor, ik laat mijn kind niet zitten, ik wil haar terug!

Chaos

10 oktober 2008

Ik ben opgelucht dat Lara er zo rustig onder blijft, daarom doe ik dat ook. Het neemt alleen bij mij het gevoel niet weg, dat de stoornis van Lara en het handelen van XX (ander instantie) niet met elkaar in 1 zin passen.

Ik ben het er zeker mee eens dat er iets gebeuren moet, dat Lara echt wel in de war is, maar hoe rommelig het nu allemaal gaat, het voelt niet goed, dit heb ik ook meerdere malen aan Jessie doorgegeven. Volgens mij is het niet meer in haar handen. Er beslissen mensen, die ik nauwelijks ken, en zij mij dus ook niet, wat er nu met Lara gebeuren gaat.

Ik weet dat ik niet hoef te rekenen op samenwerken met de vader, maar het frustreert mij nog steeds, al laat ik dit niet merken aan de buitenwereld, behalve dan mijn maatschappelijk werkster van de GGZ. Jessie had mij nog niet eerder zo meegemaakt, dus er is bij mij wel degelijk iets veranderd.

Lara hoopte dat ze niet op de afdeling met meisjes met anorexia te komen, maar liever op een andere afdeling, ik hoorde Jessie daar wel wat over zeggen, dit was wel de bedoeling. Ik ga het vanmiddag bekijken.

De reden dat XX nu zo handelt, is omdat de RM tot maandag actief is, na maandag vervalt de RM, en zou de hele boel van voren af aan opnieuw beginnen. Ik heb getwijfeld of ik dit aan Lara zou laten weten. Als zij zou besluiten niet te blijven dit weekend, in XX, of zelfs vandaag niet te gaan, dan gebeurd er wezenlijks dus niets. Ik heb het voor mij gehouden...!

Ik denk dat XX door het vervallen van de RM maandag, ineens gisteren besloot Lara vandaag op te nemen. Jessie vertelde dat zij gistermiddag dus contact met de kliniek heeft gehad. Ik begreep dat de kliniek toch liever werkt met vrijwillige opname, er is geen nee gezegd, ook Jessie weet dat Lara volgende week besproken wordt bij de kliniek, maar XX wil haar nu houden, vanwege die RM. Het duurt te lang, ik was hier trouwens verbaasd over, Lara moet in gedwongen behandeling, maar Jessie weet ook, dat Lara voor de kliniek vrijwillig getekend en meegewerkt zou hebben aan wat de kliniek haar te bieden heeft! (Ik had namelijk begin september aan Jessie om een aanmelding gevraagd bij de kliniek! Ik was met Lara bij L in de buurt en toen vertelde Lara dat ze het liefste die dag al bij jullie gebleven was.)

Gelukkig staat Lara wel een beetje open voor de opname vanmiddag, ik ben benieuwd! Het doet er al niet meer toe, de beslissingen zijn genomen, Vader volgt XX en dat moet ik dus ook gaan doen, dat weet ik, dat is het beste. Maar ik laat het niet meer allemaal los, ik wil meer op de hoogte gehouden worden, dat zal XX een stuk beter doen dan De vader het afgelopen jaar heeft gedaan, dat is in ieder geval zeker!

Wat anorexia voor elkaar kan krijgen

Maart 2009

Een jaar of acht geleden kregen Lara en ik een nieuwe buurvrouw, een mager skriel dametje van mijn leeftijd, met vele verdrietige verhalen. En zo Mager, vooral dat, zoo mager. Mijn buurvrouw paste soms op Lara, niet omdat het nodig was, Lara kwam daar gewoon vaak vanwege een vriendje en vriendinnetje die daar wekelijks over de vloer kwamen.

Mijn buurvrouw, we woonden naast elkaar, deur aan deur. Ik wist dat het slecht ging, ik wist het wel, maar ik kon niet nog meer Anorexia bevechten en mijn buurvrouw zakte dieper en dieper weg. Ze is vorige week overleden, in de flat pal naast de mijne. Ze heeft zeker twee dagen daar gelegen, in onze nachtmerrie, naast de beruchte pot.

Ik zag haar moeder vorige week dinsdag in de buurtsuper en wenkte haar. Ik wilde haar zeggen dat ze hier iets tegen kon doen en dat het zo niet langer kon, mijn buurvrouw kon bijna niet meer lopen. Het bekende verhaal van de moeder, een huisarts die niet ingrijpt, familie dat steeds langer wegbleef, want mijn buurvrouw was niet meer aanspreekbaar en viel soms voor mijn ogen neer.
Ik kon het niet, ik wilde het niet doen, ik sloot mijn ogen.

Nu is ze overleden, gisteren hebben we haar begraven. Het was zo onwezenlijk de afgelopen week. Lara was mee naar de begrafenis, ze begreep maar niet dat een volwassen mens dit kon doen, Lara was in shock.

De afgelopen maanden probeerde ik het Lara wel te vertellen, dat ik dacht dat onze buurvrouw wellicht wel eens zou kunnen bezwijken aan Anorexia, maar ook Lara sloot de ogen, we hebben het al zo druk met die verdomde eetstoornis. Het kon er niet bij.

Ik greep in, sprak de moeder aan, maar we waren te laat en nu liep ik gisteren zomaar onverwacht tussen lotgenoten... samen met Lara, er komt zoveel omhoog, het was bizarre allemaal.

Ik kan maar niet geloven dat uitgerekend mijn buurvrouw al die tijd officieel aan anorexia leed, zo hoorde ik tijdens het gebed in de kerk. Mijn buurvrouw die er was toen Lara werd opgenomen in crisis, ze heeft het tegen mij altijd ontkend, ik wist het wel, maar ze wilde echt niet met mij in gesprek.

Ik ben geschrokken, en diep onder de indruk, ik heb namelijk gezien wat anorexia voor elkaar kan krijgen....

Overgeven

Zondag 19 juli

Er ligt hier een conceptbrief voor een aanvraag/zorgmelding richting jeugdbescherming voor een tot nog toe vrijwillige OTS.

Lara is tijdens de laatste gedwongen behandeling welke in oktober gestart is, gaan overgeven, ze heeft laxeermiddel voorgeschreven gekregen van de kinderarts, moet keihard werken aan haar verantwoordelijkheden en ze vecht voor erkenning van de anorexia, want de huidige aanpak voor Lara is dat de therapeuten haar 'cry-outs for help' zijn gaan negeren en zeggen dat Lara het zichzelf aanleert.

Ze is dus ook gaan overgeven, dit zie ik namelijk, mijn wc-pot zit dagelijks onder de troep en ik ga door een hel, met de wetenschap dat Lara zo ongelukkig is dat ze zelfs daar doorheen moet van haar stoornis. Kauwgom wordt per kilo genuttigd, zo ook konijnenvoer en meusli, verder vind ik dagelijks nieuwe lijstjes van Lara, met hierop de berekeningen voor de dag met als uitkomst XXX kcal wat ze nuttigt, strenge regels staan erbij geschreven.

Ook is ze azijn gaan drinken als limonade, en neemt ze een bus zout mee op haar slaapkamer, geen idee wat ze hiermee doet, wel dat deze snel leger en leger wordt. Ook koffie is een nieuwe toevoeging aan 'absurde' inname, 1 liter per dag zeker.

Maar, zo zegt de kliniek, ze is wel vooruitgegaan

Ik word hier niet goed van, ben dodelijk ongerust, maar zij zien dit als een teken van zwakte en willen mijn dodelijke zieke kind in een woongroep met jongeren plaatsen, ik ben het hier niet mee eens, ze hoort, zoals ze zelf het allerliefste wil, nog steeds in de kliniek thuis, maar de behandeling heeft lang genoeg geduurd....

De deur uitzetten?

20 juli 2009

Ik heb met Lara gesproken over haar gedrag hier in huis, nu. Het gaat namelijk slecht. Zij antwoordde dat zij bij mij te veel tijd heeft om na te denken, daardoor ook teveel eet (haar mening) en daarom meer kotst, meer zout neemt. Ook zei ze dit al geruime tijd op de kliniek te doen, maar lang niet zo erg als hier.

Ik heb haar naar aanleiding van dit gesprek gezegd dat zij dan zelf om hulp moet vragen, om een andere plek om de tijd te overbruggen. Ik zei haar dat ik hoopte dat ze dat kon doen in plaats van hier zo ver te gaan dat de situatie dreigt te escaleren, dat zij of doodziek wordt, of ik haar domweg een keer met kop en kont de deur uitzet.

Ze vroeg mij of ik het wilde doen, maar dat is nu juist het probleem, dat kan ik niet. Door hier te blijven, terwijl ze liever in de kliniek is, wordt Lara dus zieker, ik word er trouwens ook goed ziek van allemaal.

Ze is nu vertrokken naar de kliniek, om op deze manier aan te geven dat het crisis is, dat er gewoon geen andere manier is dan weg bij mij, voordat de boel ontploft, en niet erna!

.

Geen plek meer

22 juli 2009

Mijn kind 'loslaten' is niet bepaald iets waar ik goed in ben als moeder van een 15 jarige. Ik was vandaag eindelijk bij het beleidsgesprek, of wat ervoor doorging, de jeugdpsychiater was ziek gemeld, dus kreeg ik een doodstille kinderarts van de kliniek zelf erbij, en erger nog, geen Lara.

De conceptbrief wordt aangepast (zorgmelding van XX richting jeugdbescherming) Ik moet alle symptomen die Lara geeft eigenlijk negeren en werken met Lara aan een toekomstperspectief, dat is wat ze zeggen als ik vraag wat ik moet doen. Niet teveel gewicht hangen aan al die 'rare' dingen als bijvoorbeeld het braken. Op mijn vraag of ze denken dat dit vanzelf over gaat, heb ik een wat ontwijkende reactie gehad, volgens mij weten ze het niet.

Ik ben even uitgebabbeld, ik doe maar 'gewoon' wat ze zeggen, Lara luistert niet naar mij, en zegt op haar beurt dat zij, de mensen van de kliniek, hierover niet naar haar luisteren. Zo voelde dat voor mij vanmiddag eerlijk gezegd ook, maar ik ga hun advies opvolgen, aangezien ik Lara niet kan tegenhouden in haar gang naar bijvoorbeeld toilet.

Zout en azijn achter slot en grendel en geen inspraak meer over de boodschappen, al blijf ik wel die verd*mde optimel halen, ik heb geen zin meer in uitermate zinloze discussies met Lara. Kennelijk ben ik een instandhouder.

Ze gaan kijken naar een leefgroep voor Lara, voor overbrugging.Nou dat was het wel, ik blijf van mening dat dit anders had gekund maar ik ga akkoord, wat moet ik? Lara wil weg. Het voelt niet goed, maar wel als ik kijk naar de kleine, we hebben ruimte nodig, van alle fratsen die Lara meebrengt.