Artikelen over eetstoornissen

Samen eten en elkaar beïnvloeden

2012-02-03T15:47:00+01:00

"Naast je zit een meisje dat heel traag eet. Als ze met haar vork een hapje van haar bord pakt, doet ze dat heel kieskeurig. Ze gaat met haar vork door het diepe bord en vist de stukjes groente eruit om die als eerste op te eten. Stuk voor stuk eet ze de doperwten op en dan volgen de wortels. De kleine wortels snijdt ze eerst in drie stukjes, alvorens ze ze per stukje opeet. Na een half uur lijkt haar bord even vol als toen ze het kreeg. Eigenlijk had jij best trek, wilde je goed eten vanavond, je best doen om vooruit te komen... maar nu je naast haar zit, lukt dat niet meer. Je durft nauwelijks sneller dan haar te eten, want dan voel je je direct een veelvraat. Zonder dat je het wilde, eet je die avond veel minder. Wat stom, dat 1 iemand zoveel invloed op je kan hebben."

Vrouwen die samen een maaltijd eten stemmen hun eetgedrag minutieus op elkaar af. In plaats van hun eigen tempo te bepalen, nemen ze vaker een hapje als hun tafelgenoot dit ook doet. Dat blijkt uit een onderzoek van Roel Hermans van de Universiteit Nijmegen.

Al langer is bekend dat mensen meer of minder gaan eten als hun tafelgenoten dit doen. Deze onderzoeken hebben echter alleen gekeken naar hoe het eetgedrag van persoon A dat van persoon B beïnvloedt. Volgens Hermans is dat wellicht een te eenzijdige kijk op de zaken. Hij legt dit uit aan de aan de hand van een voorbeeld: ‘Als wij twee samen aan tafel zitten dan kan mijn eetgedrag het jouwe beïnvloeden, maar jouw reactie kan ook mijn gedrag weer beïnvloeden. Het is dus eigenlijk een cirkel van beïnvloeding die maar door kan blijven gaan'. ###

Bedenk jezelf eens wat dit voor effect kan hebben in een eetstoorniskliniek!

Hermans heeft daarom onderzocht of de twee tafelgenoten ook hun hapjes op elkaar aanpassen en dus het gedrag van de ander letterlijk kopiëren. Zeventig studentes namen deel aan het onderzoek en aten in een nagebootst eetcafé een warme maaltijd samen met een andere onbekende vrouw. Hermans keek ondertussen met een verborgen camera mee wat er gebeurde en hield nauwkeurig bij welke persoon op welk tijdstip een hapje nam van de maaltijd. Zo ontstond voor elk koppel een uitgebreid databestand met tijdstippen waarop een hapje genomen werd.

Kopieergedrag
Uit het onderzoek bleek dat beide vrouwen meer geneigd waren om een hapje te nemen als de ander dit deed dan dat ze hun eigen tempo bepaalden. Dit kopieergedrag bleek drie keer zo sterk te zijn aan het begin dan aan het eind van de maaltijd. Deze resultaten kunnen waarschijnlijk verklaard worden door onbewust imitatiegedrag, aldus Hermans.

Hoewel eerder onderzoek naar sociale beïnvloeding van eetgedrag heeft aangetoond dat vrouwen hun eetgedrag aan zowel bekende als onbekende personen aanpassen, kan de gebruikte onderzoeksopzet de effecten wel hebben versterkt. ‘Wanneer je samen eet met een onbekend persoon dan kan het aanpassen van gedrag een belangrijk middel zijn om indruk te maken of aardig gevonden te worden, vooral als je elkaar net een beetje leert kennen..'

Dit is de eerste studie die aantoont dat mensen hun eetgedrag op microniveau aanpassen. Roel Hermans: ‘Omdat we ons nu alleen gericht hebben op vrouwelijke studenten, gaan collega's van dezelfde afdeling onderzoeken of dezelfde effecten gevonden kunnen worden bij kinderen.' Met de wetenschap dat obesitas een steeds groter probleem wordt voor onze gezondheid is het belangrijk inzicht te krijgen in welke rol de omgeving hierin speelt.

Hermans: ‘Ik vind het belangrijk dat mensen weten hoe hun gedrag beïnvloed kan worden zonder dat ze er weet van hebben. Mocht dat nodig zijn, dan zou dit inzicht vervolgens kunnen helpen bij het veranderen van hun eetgedrag.'

Niet alleen kan jouw eigen eetgedrag worden beïnvloed door de persoon met wie je samen eet, ook jij kan grote invloed hebben op de persoon met wie jij samen eet. Denk bijvoorbeeld aan therapiegenootjes, klasgenoten, kinderen, etc.

foto 1: flickr.com/photos/robboudon/
foto 2: flickr.com/photos/oakleyoriginals/

Jonge danseressen met eetstoornis

2012-01-31T15:31:00+01:00

De danswereld is er één vol prestatiedruk, uithoudingsvermogen, streven, uitblinken en kritiek. Professioneel danseres word je niet zomaar. Je moet jarenlang, elke dag keihard trainen: dansen is je leven als je op de dansacademie zit.

De zware druk waaronder de meisjes moeten prestreren wordt ze dan ook regelmatig te veel. Uit een Israelisch onderzoek blijkt dat 20% van de jonge danseressen kampt met een eetstoornis. Dat is 3 keer zoveel als in de rest van de bevolking.

Ruim duizend meisjes tussen de 12 en 18 jaar deden mee aan het onderzoek. Hiervan had 20% boulimia of anorexia. Daarbij had de helft van de meisjes, die meededen aan het onderzoek, ondergewicht en was onregelmatig ongesteld. De druk om dun te zijn is erg sterk aanwezig onder de danseressen. ###

Het dansen zelf is niet het probleem. Het commentaar dat ze krijgen over gewicht en voeding, in combinatie met de hoge verwachtingen, zorgt ervoor dat veel meiden last krijgen van eetproblemen, depressie en destructief perfectionisme.

Bron: http://www.ynetnews.com/
foto1: flickr: jcapaldi

Kieskeurig of eetgestoord?

2012-01-30T14:15:00+01:00

Mensen die voedsel met een bepaalde smaak, structuur of kleur niet willen eten, komen in alle vormen en maten. We hebben allemaal wel iets wat we niet lusten. Ik vind vanaf kinds af aan witlof vies, omdat ik de structuur lastig vind om op te kauwen. Maar er zijn ook mensen bij wie dit soort voorkeuren zo sterk aanwezig zijn, dat het hun leven drastisch beinvloedt. Dan wordt kieskeurigheid een psychische stoornis.

Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder - oftewel ARFID - is een eetstoornis waarbij voedsel met een bepaalde smaak, structuur of kleur wordt vermeden, vanuit een niet-rationele angst. Iemand met ARFID vermijdt bijvoorbeeld groen voedsel of zacht eten. Dat maakt uit eten gaan moeilijk of onmogelijk maken, maar ook reizen wordt lastig. Mensen met ARFID hebben over het algemeen geen angst om dik te worden of verlangen om heel dun te zijn. Maar dat maakt de belasting voor het sociale en professionele leven niet minder groot. ###

De stoornis is nog niet officieel erkend door de DSM, maar is wel aangedragen voor de nieuwste update van de psychiatrische handleiding (de DSM-V). Deze komt uit in 2013. In de huidige DSM zijn 357 psychiatrische stoornissen opgenomen: de handeleiding bevat uit 886 pagina's. Nieuwe stoornissen kunnen niet zomaar worden opgenomen, maar moeten onderbouwd kunnen worden door onderzoek en praktijkervaringen.

Een voorwaarde van de stoornis is dat de voedingsvoorkeuren een duidelijk effect hebben op het gewicht en vitaminetekort van de patient. Veel patienten met deze stoornis krijgen nu nog de diagnose NAO: niet anders omschreven. Dat is niet alleen frustrerend voor patienten, maar staat ook een specifieke behandeling gericht op ARFID in de weg.

Maar er zijn ook critici, die voorzichtig zijn met het erkennen van nog een nieuwe stoornis. Zij willen meer onderzoek en bewijs. Binge Eating Disorder (BED) is bijvoorbeeld nog niet eens een zelfstandige stoornis in de huidige DSM. De voorzichtigheid van sommige deskundigen ligt in de discussie 'waar ligt de grens tussen apart/anders en psychiatrische ziekte'.

Is ARFID een eetstoornis of zijn het gewoon kieskeurige mensen?

Bron: http://news.nationalpost.com/
Foto 1: http://www.flickr.com/photos/usdagov/

Voorlichting gezonde voeding vergroot kans op eetstoornis

2012-01-27T17:21:00+01:00

Enkele weken geleden was Engeland in rep en roer. Een jongetje van 13 kreeg anorexia, nadat hij op school voorlichting had gekregen over gezond eten. Door de lessen over gezonde voeding ging de jongen obsessief nadenken over gezond eten en afvallen. Hij nam de goedbedoelde boodschap te serieus en ontwikkelde een eetstoornis. Zijn ouders gaven de school dan ook de schuld van hun zoon's anorexia.

Steeds meer mensen vragen zich af in hoeverre voorlichting op scholen over gezonde voeding en overgewicht wel goed is voor kinderen, of dat het juist de kans op eetstoornissen vergroot.

In Amerika is een onderzoeksrapport uitgekomen waarin staat dat ouders zorgelijke veranderingen waarnemen in het eetgedrag van hun kinderen, nadat ze voorlichting op school hebben gehad. David Rosen, professor in de pedagogie en psychiatrie van de universiteit van Michigan, zegt dat scholen voorzichtig moeten zijn met wat ze kinderen vertellen over gezonde voeding. Jonge kinderen zijn erg beinvloedbaar en kunnen de boodschap over gezond eten snel verkeerd interpreteren of te serieus nemen.

Denk jij dat voorlichting over gezonde voeding kan leiden tot eetstoornissen?

Bron: http://detroit.cbslocal.com
Foto 1: http://www.flickr.com/photos/savannahgrandfather/

Programma's over afvallen zorgen voor negatief beeld

2012-01-25T16:56:00+01:00

Je kent vast wel televisie programma's over afvallen: bijvoorbeeld XXL, Obese, S.O.S. Sonja, Help mijn kind is te dik en Supersize vs. Superskinny. Ze zijn razend populair. Maar wat doen zulke programma's eigenlijk met je beeld van mensen met overgewicht? Amerikaanse onderzoekers uit Ohio deden onderzoek naar de invloed van realityshows over afvallen, op vooroordelen en meningen over mensen met obesitas.

In het onderzoek keken proefpersonen 40 minuten naar het Amerikaanse dieetprogramma 'The Biggest Loser'. Het doel hiervan was om erachter te komen of dit leidt tot vooroordelen over overgewicht of een 'anti-vet houding'. Van te voren werden de meningen van de proefpersonen getest. Vervolgens keek een deel van de proefpersonen naar een aflevering van 'The Biggest Loser' en een controle groep bekeek een natuurprogramma. Na afloop werd weer een test afgenomen om te kijken of de meningen van de proefpersonen over obesitas waren veranderd. ###

Deelnemers die naar The Biggest Loser hadden gekeken scoorden hoger op negatief denken over mensen met overgewicht, dan de proefpersonen die naar het natuurprogramma hadden gekeken. Vooral mensen die zelf een gezond BMI hadden of niet aan het afvallen waren scoorden het hoogst. Verder waren de deelnemers, na het tv programma, er sterker van overtuigd dat gewicht iets is wat je zelf onder controle hebt.

Volgens de onderzoekers tonen deze resultaten aan dat het kijken naar afval-programma's bijdraagt aan een negatief beeld van mensen met overgewicht.

Wat vind jij van afval-programma's?

Bron: http://www.nature.com/

Bigorexia

2012-01-23T14:47:00+01:00

Enkele weken geleden werd een onderzoek gepubliceerd waarin stond dat één derde van de mannen bereid is een jaar van hun leven in te leveren, in ruil voor het perfecte lichaam. Een laag zelfbeeld, obsessief bezig zijn met lichaam en eten, een onrealistisch lichaamsbeeld: het waren problemen die lange tijd alleen met vrouwen werden geassocieerd. Maar mannen zijn absoluut niet ongevoelig voor ‘het schoonheidsideaal'. Ongeveer 10% van de mensen met een eetstoornis is man.

Een relatief nieuw fenomeen in de categorie ‘obsessief bezig zijn lichaam en eten' is Muscle Dysmorphic Disorder - ook wel Bigorexia genoemd. Uit het bovengenoemde onderzoek blijkt dat mannen, in hun strijd met het geïdealiseerde schoonheidsideaal, vooral gefocust zijn op spiermassa. Het wel of niet hebben van spierballen en een six-pack heeft ontzettend veel invloed op het zelfvertrouwen van mannen. Bij bigorexia is deze focus op spieren een obsessie geworden.

### Nooit gespierd genoeg
Alles draait om het kweken en hebben van spieren. Er wordt obsessief gesport om het ‘ideale lijf' te bereiken. Maar net zoals bij anorexia ‘dun' nooit ‘dun genoeg' is, is bij bigorexia ‘gespierd' nooit ‘gespierd genoeg'. Er zijn nog meer vergelijkingen zichtbaar met anorexia. Bigorexia is namelijk ook een psychische aandoening: het sporten is dwangmatig, het is een verslaving . Net zoals niet- eten en afvallen dat is voor iemand met anorexia. En als de bigorect niet kan sporten voelt hij zich ziek, ellendig en onrustig. Als hij sport en spieren kweekt voelt hij zich goed of gelukkig.

Andere overeenkomsten met de bekendere eetstoornissen zijn: overmatig veel in de spiegel kijken, voortdurend nadenken over sporten en lichaam, obsessief bezig zijn met voeding en het lichaam opmeten. Ook is er vaak sprake van middelen misbruik: in het geval van de bigorect zijn het geen laxeermiddelen, maar anabole steroïden. Tot slot duurt het, net als bij anorexia, meestal een lange tijd voordat iemand inziet dat hij of zij een probleem heeft.

Oorzaak
Het obsessieve karakter van de stoornis kan ook (deels) samenhangen met de endorfine die vrijkomt bij sporten. Dit stofje geeft niet alleen een euforisch gevoel, maar is ook erg verslavend. Maar de oorzaak van bigorexia is waarschijnlijk voornamelijk psychisch. Iemand met bigorexia is ongelukkig met zichzelf op een diep niveau. Bij anorexia is de precieze oorzaak meestal moeilijk te bepalen, puur omdat elk mens anders is: een eigen verleden, eigen ervaringen en eigen beweegredenen. Er is vaak niet één oorzaak. Zo is het ook bij bigorexia. Niet alleen ‘de media', een traumatisch verleden of een laag zelfbeeld hebben een eetstoornis tot gevolg. Het is altijd een complexe samenhang van factoren.

Therapie
Therapie voor bigorexia bestaat uit een combinatie van psycho- educatie en psychotherapeutische interventies. Ook cognitieve gedragstherapie wordt ingezet om verstoorde patronen in het denken en handelen te onderzoeken en veranderen. Hele specifieke behandelingsstrategieën zijn echter nog niet ontwikkeld voor de doelgroep, omdat het een vrij nieuwe stoornis is en er dus ook nog weinig onderzoek naar is gedaan.

Ken jij iemand met bigorexia?

Voor meer informatie over eetstoornissen bij jongens zie: Anorexiajongens.nl

Bronnen: http://www.openpr.com
http://www.xead.nl
http://menshealth.about.com

Foto's: http://www.flickr.com/photos/fsecart/

Anorexia eerder diagnosticeren

2012-01-17T16:38:00+01:00

Hoe dun moet ik zijn om in therapie te mogen? Wanneer zullen ze plek voor me hebben? Misschien ben ik wel te zwaar en moet ik nog meer afvallen voordat ik 'ernstig' genoeg ben. Want nu gaat het eigenlijk nog best goed...

Heel veel meisjes en jongens met anorexia hebben deze gedachten voordat ze de stap zetten om in therapie te gaan. Dat is ontzettend gevaarlijk, want de prognoses worden minder goed hoe lager je gewicht is en hoe langer je ondergewicht hebt. Van alle psychiatrische stoornissen heeft anorexia ook het hoogste sterftecijfer. Het is dus ontzettend belangrijk dat iemand met anorexia snel hulp krijgt. Daarom hebben wetenschappers een nieuwe aanpak ontwikkeld om anorexia in een eerdere fase te diagnosticeren.

De Australische onderzoekers willen dit doen aan de hand van een puntensysteem dat vergelijkbaar is met het diagnosticeren van kanker. Het aantal symptomen bepaalt in welke fase je zit. Dat betekent dat je niet pas hulp krijgt als je aan alle 'criteria' voor Anorexia Nervosa voldoet. De DSM-IV is de grote handleiding van de psychiatrie en dicteert nu bijvoorbeeld dat iemand pas anorexia heeft als het gewicht 85% is van wat wordt verwacht, in verhouding tot de lengte. Een andere voorwaarde is dat de menstruatie minimaal 3 maanden is uitgebleven.

Met de nieuwe aanpak wordt je probleem al eerder erkend. Hierdoor kan therapie eerder starten, waardoor herstel en genezing sneller en waarschijnlijker kunnen plaatsvinden.

Wat vind jij van deze nieuwe aanpak?

Bron: http://ddinews.gov.in/

Foto therapie bij anorexia

2012-01-16T16:57:00+01:00

Bellen lijkt wel bijzaak geworden op de mobieltjes van tegenwoordig: we hebben bijna allemaal internet, apps, spelletjes, muziek en camera's op onze mobiele telefoon. Therapieland gaat mee in deze ontwikkelingen door middel van ‘foto therapie'.

Dr. Weissman, van het Instituut voor Psychoanalyse en professor Klinische Psychiatrie in Chicago, wil de Iphone inzetten bij de behandeling van Anorexia Nervosa. Veel anorexia patiënten hebben een vertekend lichaamsbeeld en Weissman denkt dat foto therapie kan helpen een realistischer beeld te krijgen van je eigen lichaam.

Zelfs bij zeer ernstig en gevaarlijk ondergewicht kunnen mensen met anorexia denken/ voelen dat ze dik zijn. Naast de bestaande therapieën, zoals groepstherapie, psychotherapie, creatieve therapie en ondersteuning van een diëtist, kan foto therapie worden ingezet om dit verstoorde lichaamsbeeld te veranderen. ###

Hoe werkt het?
Als je in de spiegel kijkt is het lastig om een objectief beeld van jezelf te zien. Je blik gaat direct naar dat lichaamsdeel waar je ontevreden over bent. Je ziet niet een realistisch beeld: je ziet de versie van jezelf die jij hebt gecreëerd in je hoofd. Op een foto is het echter een stuk makkelijker om objectief naar jezelf te kijken. Er is meer afstand tussen het fotobeeld en je gedachten en emoties. Weissman heeft ontdekt dat anorexia patiënten op foto's vaak beter kunnen zien dat ze ondergewicht hebben. Terwijl als ze in de spiegel kijken een dikker iemand zien.

Bij foto therapie kijkt de patiënt eerst in de spiegel en vertelt aan de therapeut wat ze ziet. Vervolgens wordt een foto gemaakt en beschrijft de patiënt wat ze ziet op de foto. De overeenkomsten en verschillen tussen spiegelbeeld en foto worden besproken. Als de patiënt zichzelf ook op de foto dik blijft vinden, kan de therapeut een foto van zichzelf nemen en wordt deze foto besproken. Als de patiënt wel een realistisch beeld kan zien van de therapeut, kan haar zelfperceptie opnieuw worden uitgedaagd. Therapeut en patiënt werken samen en proberen tot een beschrijving van het uiterlijk van de patiënt te komen waar ze het allebei mee eens zijn. Dus zo objectief mogelijk.

Volgens Weissman draagt deze vorm van therapie bij aan een realistischer en wellicht zelfs positiever lichaamsbeeld. Hierdoor kunnen mensen met anorexia worden gemotiveerd om te werken aan een gezonder gewicht. Patienten kunnen de foto oefeningen ook zelfstandig blijven doen wanneer de therapie is afgerond, om terugval te voorkomen.

Zie jij jezelf anders op een foto dan in de spiegel?

http://www.psychiatrictimes.com

Donkere vrouwen hebben geen anorexia

2012-01-13T15:13:00+01:00

Zowel blanke als donkere vrouwen en mannen hebben eetstoornissen, maar er zijn verschillen in hoe vaak het voorkomt en in welke vorm. In Amerika is een grootschalig onderzoek gedaan naar eetstoornissen bij de Afro- Amerikaanse en Afro- Caribische bevolking. Volgens de onderzoekers is dit van belang voor het behandelen van de doelgroep. Therapeuten moeten zich bewust zijn van de culturele verschillen, om Afro- Amerikanen met een eetstoornis goed te kunnen helpen.

Er was veel onduidelijkheid over eetstoornissen bij deze doelgroep omdat er nauwelijks Afro- Amerikanen in therapie zaten voor anorexia, boulimia en Binge Eating Disorder. De reden hiervan was onbekend: komt het omdat Afro- Amerikanen minder/geen last hebben van eetstoornissen of is de drempel naar therapie te hoog?

De National Survey of American Life (NSAL) heeft ruim 5100 volwassenen en 1100 jongeren van Afro- Amerikaanse en Caribische afkomst geïnterviewd. Het onderzoek richtte zich op de volgende vragen: Hoe vaak komt het voor? Op welke leeftijd beginnen de stoornissen? En hoe zit het met de verhouding man/vrouw? ###

Verschillen
Wat betreft Anorexia zijn er grote verschillen tussen blanke Amerikanen en Afro- Amerikanen:

• Anorexia komt nauwelijks voor bij Afro- Amerikanen. In de Caribisch- Amerikaanse gemeenschap konden de onderzoekers zelfs niemand met anorexia ‘vinden'.

• Als anorexia voorkomt bij Afro- Amerikanen is de leeftijd waarop het begint wel veel lager. Namelijk 14,9 jaar, terwijl bij blanke Amerikanen de gemiddelde leeftijd 18,9 jaar is. De kans dat de ziekte nog ontstaat na het 19e levensjaar is vrijwel nihil.

• Omdat de stoornis op zo'n jonge leeftijd begint, duurt het wel veel langer voordat patiënten genezen.

• De reden dat Anorexia nauwelijks voorkomt in deze gemeenschap is omdat er veel minder nadruk ligt op dun zijn. Vrouwelijke, ronde vormen worden veel meer als schoonheidsideaal gezien.

Bron: www.rihannanow.com

De cijfers van Boulimia komen veel meer overeen met het gemiddelde van de Amerikaanse bevolking:

• 1,5% van de Afro- Amerikanen heeft boulimia tegenover 1% van de nationale bevolking

• De gemiddelde leeftijd waarop boulimia begint is 19 - wat dezelfde leeftijd is als bij de rest van de bevolking.

• De reden van deze overeenkomsten schrijven de onderzoekers toe aan het verlangen van de Afro- Amerikanen om toch ook te voldoen aan het Amerikaanse schoonheidsideaal van dun zijn. (de invloed van Amerika is minder bij de Afro- Caribische bevolking)

Binge Eating Disorder is de meest voorkomende eetstoornis bij de doelgroep:

• 1,7% van de Afro- Amerikaanse bevolking voldoet aan de criteria van BED. En 5,1% heeft problemen met binge eating. Deze cijfers komen overeen met het gemiddelde.

• Mannen hebben minder last van BED dan vrouwen, maar mannen voelen de druk van een atletisch schoonheidsideaal. Vooral jonge jongens moeten zich aan bepaalde gewichten houden voor sporten zoals football, boxen en worstelen. De onderzoekers benadrukken dat Afro- Amerikaanse jongens absoluut niet immuun zijn voor eetstoornissen.

• De leeftijd waarop BED begint is 22,8 jaar, wat overkomt met het gemiddelde van de gehele Amerikaanse bevolking. De oorzaak van de relatief late leeftijd waarop de stoornis begint, is waarschijnlijk dat BED niet zozeer te maken heeft met een vertekend lichaamsbeeld, maar als een reactie op stress over lage inkomens en racisme.

Michael Jackson bezweek o.a. onder de druk van het schoonheidsideaal

Concluderend zou je kunnen zeggen dat de verschillen, wat betreft eetstoornissen, tussen blanke en donkere Amerikanen vooral gericht zijn op anorexia. De kans dat een Afro- of Caribische Amerikaan last krijgt van anorexia is een stuk kleiner.

Had je dit verwacht?

Bron: http://www.psychologytoday.com/em/83684

Anorexiapatiënten moeten sneller aankomen

2012-01-11T14:20:00+01:00

Na jaren strak de controle te hebben gehad over hoeveel eten er in mijn lijf terecht kwam, was het toen ik in therapie ging ongelooflijk moeilijk die controle uit handen te geven. Opeens bepaalden anderen wat ik at, hoeveel en wanneer. De eerste eetlijsten hadden niet alleen lichamelijk invloed, maar vooral ook mentaal en emotioneel. Want het thema ‘controle hebben' is een belangrijk onderdeel van een eetstoornis. En op het moment dat je in therapie gaat, wordt er van je verwacht dat je dat los gaat laten. Maar hoe snel?

In California is onderzoek gedaan, door Andrea Garber en collega's van de Universiteit van California, naar voedingsprotocollen bij Anorexia Nervosa. Het huidige protocol heeft als stelling: ‘Begin laag en ga langzaam'. Maar volgens Garber is daar helemaal geen wetenschappelijke basis voor. Volgens haar is een strengere, meer drastische aanpak nodig, waarin patiënten sneller aankomen. ###

Veertig meisjes tussen de 9 en 20 jaar, die opgenomen waren voor anorexia, deden mee aan het onderzoek. Door het aankomdieet calorierijker te maken, steeg het BMI van de meisjes sneller en was de opnameperiode korter. Garber zegt hierover: hoe korter de periode van gevaarlijk ondergewicht, hoe kleiner de kans op blijvende lichamelijke schade, bijvoorbeeld aan de organen. Ook zou deze strategie het sociale -en schoolleven minder verstoren.

Het gevoel van de patiënten komt niet aan bod in dit onderzoek. Want wat betekent het voor de meisjes dat ze sneller moeten aankomen? Dat het helpt op de korte termijn is duidelijk, maar hoe zit dat op de lange termijn? Misschien zorgt het (te) snelle aankomen wel voor zoveel angst dat de meisjes zich in een tweede fase juist extra gaan verzetten tegen aankomen.

Als het aankomen langzaam gaat, wordt opgebouwd, hebben patiënten meer tijd om te wennen aan de veranderingen van het lichaam. Ook kan het gevoel van controleverlies hiermee worden beperkt. Maar daar staat tegenover dat, hoe langer gevaarlijk ondergewicht, hoe slechter voor de gezondheid en de prognose. Dus wat is wijsheid?

Wat vind jij van een strenger voedingsprotocol bij anorexia?

Bron: http://www.medscape.com/viewarticle/755723
Foto: http://www.flickr.com/photos/philandpam/