Extra info hulpinstantiesHier vind je de komende maanden blogs met aanvullende informatie over de diverse hulpinstanties die er zijn voor eetstoornissen. Wil je zelf (anoniem) jouw ervaringsverhaal vertellen over 1 van de instanties, mail dit dan naar info@proud2Bme.nl Ervaring Bascule kliniek II
Hoe en waarom heb je je aangemeld bij de instantie? Hoe zag de intake eruit? Hoe lang moest je wachten voordat je hulp kreeg? Wat voor hulp kreeg je? Hoe ziet een week in de kliniek/dagbehandeling/therapie eruit?
Welke therapieën volg je? Wat vind je ervan? Met hoeveel mensen zit je in een groep? (als je dat zit) & hoe is dat? Hoe gaat het met eten. Wordt dat langzaam opgebouwd? Heeft iedereen dezelfde eetlijst of verschilt dat per persoon? Hoe ervaar je de behandeling zelf? Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden? Dingen als beddengoed en handdoeken hoef je niet zelf mee te nemen, die zijn er gewoon. Wel is het natuurlijk leuk om je eigen dekbedovertrek mee te nemen zodat je je kamer een beetje op kunt vrolijken! Na de eetmomenten wordt er standaard gerust. Meestal is dit in de rustkamer, een kamer met één of twee bedden en een warmtekacheltje. Hier is het de bedoeling dat je een afgesproken tijd op het bed ligt en rustig leest. Het idee is dat van de warmte de paniek afneemt, en je rustig word. Iedereen heeft een kamer voor zichzelf met badkamer. Overdag mag je hier niet naartoe en je moet 's ochtends gewoon al je troep voor overdag meenemen naar beneden. Het is ook niet helemaal de bedoeling dat je nog dingetjes moet halen, dit mag wel maar als je dagelijks iets moet halen, wordt er wel wat van gezegd. De dagen zien er ongeveer zo uit:
Bij de bascule zijn er vier behandelvormen:
Tijdens de intake wordt er gekeken welke behandeling voor jou passend zou zijn, hier mag/ mogen jij/ je ouders ook wel wat over zeggen als je het niet eens bent met het advies. Er wordt ook erg gelet op je lichamelijke toestand. Zo werkt de bascule nauw samen met de kinderartsen van het AMC (is naast de deur) en moet je regelmatig bloed laten prikken en een ECG (= hartfilmpje) laten maken. Bij de kinderarts heb je ook regelmatig een (bel-) afspraak waarin de bloeduitslagen worden besproken en je nog vragen kunt stellen. Ook ‘klopt' ze even op je buik en kijkt ze in je oren/ mond. Meer de standaard controle zegmaar. Je gewicht hoor je niet. Wel spreek je een ‘doelgewicht'. Stel je doelgewicht is 7315 kilo, dan hoor je dat je daar bijna bent als je op de 7314,5 kilo weegt. Je uiteindelijke gezonde gewicht, wordt door de kinderarts bepaald. Hier heb je zelf niks over te zeggen. Vaak zit er wel een marge van een aantal kilo's in. Dat je je gewicht niet weet, is om te zorgen dat de nadruk er een beetje vanaf wordt gehaald. Zo zijn er bijvoorbeeld ook geen spiegels, die in je eigen badkamer is afgeplakt tot ongeveer 20x20 centimeter. Thuis is het ook niet de bedoeling dat de weegschaal er nog staat of dat overal spiegels hangen. Ervaring GGZ Friesland II
Vanaf het begin... December 2009 had ik mijn eerste intake gesprek. Dit gesprek had ik met een psychologe, er werd me van alles gevraagd over mezelf, mijn geschiedenis en natuurlijk over mijn eetstoornis. Twee weken later had ik mijn tweede intake gesprek. Dit gesprek ging net iets dieper dan het eerste gesprek. De psychologe liet me uitspreken en gaf me het gevoel dat ik serieus genomen werd. Een dag later werd ik gebeld, ik was in het team besproken en ik zou in de 1 daagse groep op de vrijdag starten. Dit was een groep met anorexia, boulimia en NAO ‘cliënten' door elkaar. Bij het GGZ in Leeuwarden heb je verschillende soorten groepen, er wordt gevarieerd van een dagdeel tot een 5 daagse groep. In welke groep je wordt geplaatst hangt af van bijvoorbeeld de ernst van je eetstoornis. Maar zo zijn er nog een aantal redenen waardoor je misschien in de 1 daagse ipv 5 daagse terecht kunt komen. Ik weet die redenen echter niet precies te benoemen. Vier weken na het eerste intakegesprek kreeg ik een brief waarop de data stond wanneer ik kon beginnen. Dit was echter twee weken later al, dit ging voor mijn gevoel echt heel snel. Maar ach, hoe sneller, hoe beter want dan kon ik me er toch ook minder lang druk om maken. Bij die brief zat ook een boekje met de dagindeling, de huisregels etc. Zo kon ik me goed voorbereiden op wat er zou gaan komen. Vol spanning, vol stress reed ik de bewuste vrijdag richting Leeuwarden. Ik was zo zenuwachtig maar toen ik werd voorgesteld vielen de zenuwen van me af. Iedereen was zo lief, ik werd echt super goed opgevangen door de therapeuten en door de groepsgenoten. De dagindeling zag er als volgt uit: 09:00 - 10:15 uur: Weekbespreking 10:15 - 10:45 uur: Pauze met thee en een tussendoortje 10:45 - 12:00 uur: Creatieve therapie 12:00- 12:30 uur: Tafel dekken voor lunch 12:30 - 13:00 uur: Lunch 13:00 - 13:30 uur: Afruimen 13:30 - 14:45 uur: Cognitieve therapie 14:45 - 15:15 uur: Pauze met thee/koffie en een tussendoortje 15:15 - 16:30 uur: Eetdagboek bespreking Na zo'n dag was ik altijd helemaal kapot. Alles moest in 1 dag worden gestopt aangezien we de rest van de week 'gewoon' onze eigen dingen hadden. Denk aan school, werk, sociaal leven, sport etc. Het is moeilijk combineren maar als je echt wilt ben ik er van overtuigd dat het ook echt kan. Natuurlijk gaat het niet altijd even makkelijk maar wanneer je er behoefte aan had kon je je hoofd-behandelaar bellen of mailen. Dit werkt fijn, zo had je toch een soort van vangnet als het even niet zo goed ging of als je iets kwijt wilde. De eerste twee weken mag je even meekijken en mag je nog opbouwen tot de basislijst. Na twee weken maak je een behandelplan en stel je doelen op voor de komende drie maanden. Na drie maanden volgt er een evaluatie. Ik keek wel tegen therapie in groepsverband op omdat ik bang was dat we elkaar zouden demotiveren om juist meer af te vallen. Dit was echter niet het geval. Iedereen werd constant gemotiveerd om door te zetten, zowel door de therapeuten als door de groepsgenoten. Iedereen wilde echt vechten en dit motiveerde om door te zetten. - het volgende filmpje troffen we aan op de site van ggz friesland -
Eetstoornis from GGZ Friesland on Vimeo. Ervaring Emergis afdeling 40
Ik moest kiezen of ik naar de Viersprong ging of naar Emergis. Ik had al goede verhalen over Emergis gehoord, en de wachtlijst was een stuk korter. Dit was in juli 2010, het was op dat moment heel duidelijk dat ik het met ambulante hulp niet ging redden, dus hadden we de beslissing gemaakt om intensievere hulp te zoeken. Ik kreeg eerst een screening. In de screening krijg je een diagnose (als je die nog niet hebt). Ik moest in het kort vertellen hoe mijn eetstoornis er tot op dat moment uit had gezien, en wat ik wilde in de toekomst. Je krijgt een advies voor een behandeling, maar dat wordt eerst nog besproken in het team. Na twee weken ben ik gebeld dat er gekozen was om mij dagbehandeling te laten doen. Vlak daarna kreeg ik een intake voor dagbehandeling. Ik ben 25 oktober begonnen met dagbehandeling, en tot die tijd heb ik elke week op de poli-kliniek een gesprek gehad. 15 december ben ik begonnen in de kliniek, omdat duidelijk was dat dagbehandeling niet voldoende was voor mij. We beginnen elke dag om 08.00 uur, met het ontbijt. Dat duurt tot half 9, en dan doen we een kort rondje om te weten hoe het met iedereen gaat. Om kwart over 9 hebben we de eerste therapie, om 10.00 uur is het tijd voor koffie & thee met een tussendoortje. Meestal hebben we daarna ook therapie. Van 12.30 uur tot 13.00 uur hebben we een warme maaltijd. Je mag drie dingen kiezen die je absoluut niet lust, dat hoef je dan niet eten. Bij elke maaltijd is er één keuze; dit is een keus in vlees, of in aardappels, of in saus of in het toetje. Deze keuzes worden twee weken van te voren doorgegeven. Afhankelijk van de dag hebben we 's middags ook therapie, behalve op woensdag, dan heb je de kans om te ontspannen. Dit kan door zumba te doen, je kunt ook fitnessen. Je mag alleen zumba en fitness doen als de hoofdbehandelaar akkoord gaat, het mag ook pas vanaf een bepaald gewicht. Om 3 uur is het weer tijd voor koffie & thee met een tussendoortje. Om kwart over 4 hebben we dagafsluiting. We eten 's avonds van 17.30 tot 18.00 brood. 's Avonds kan er bezoek langskomen. In principe van 18.00 tot 20.00, af en toe mogen we ook tot 21.00 uur weg. Om 20.00 kijken we meestal tv en hebben we koffie & thee met een tussendoortje. We mogen vanaf vrijdagmiddag 13.00 uur op weekendverlof en we moeten uiterlijk 23.00 uur op zondag terug zijn. We hebben verschillende therapieen, zoals weekend-nabespreking, eetgroep, weegronde, Groeps-Psycho-Therapie, Psycho-Motore-Therapie, thematiek, assertiviteits-training, creatieve therapie, krantenbespreking, traktatie, weekafsluiting en weekend-voorbespreking. We hebben elke week een individueel gesprek met de hoofd-behandelaar en ongeveer eens in de twee weken een individueel gesprek met de verpleging.
Persoonlijk vind ik creatieve therapie heel erg fijn. Ik ben zelf niet creatief, maar dat is ook helemaal niet nodig. Ik heb er erg veel aan. Daarnaast vind ik Groeps-Psycho-Therapie heel goed, dan bespreken we meestal de sfeer in de groep en wat er verbeterd kan worden. Ik vind dat wel fijn omdat je gewoon dingen kan zeggen die je dwars zitten, en het is heel goed voor het groepsgevoel. Toch is therapie voor iedereen anders, de ene therapie kan heel helpend zijn voor de één en veel minder voor de ander. Het is dus niet dat ik niks heb aan de andere therapieen, maar ik vind Creatieve Therapie en Groeps-Psyco-Therapie gewoon het fijnst. We zitten momenteel met 8 mensen in een groep. 8 personen is in principe het maximale aantal, af en toe komt het voor dat er iemand acuut geholpen moet worden, dan krijgen we een overbed (slapen op een andere afdeling, maar wel meedraaien in de therapie van afdeling 40). Ik vind 8 personen een fijn aantal. Je hebt altijd mensen waar je je aan op kan trekken als het wat minder gaat, je kan feedback krijgen vanuit verschillende oogpunten, maar de groep is niet té groot. Op de eerste dag wordt bekeken welk menu voor jou op dat moment haalbaar is. Dit wordt langzaam opgebouwd. Als je moet aankomen krijg je een aankom-norm. Als je je norm niet haalt, moet je automatisch uitbreiden. Kom je meer dan één kilo in een week aan, dan mag er, in overleg met de verpleging, iets van je menu af. Als je een gezond gewicht hebt mag je daarop stabiliseren en wordt er een gewichtsrange afgesproken met je behandelaar. Als je onder je range komt moet je ook uitbreiden, als je boven je range komt mag er in overleg iets van je menu af. In principe wordt je menu langzaam opgebouwd naar een gezonde hoeveelheid.
Ik vind de behandeling heel fijn. Emergis kijkt goed naar jou als individu, dus niet als ‘eetstoornis patiënt nummer zoveel'. Ze denken met je mee. Je kunt naast de therapie ook leuke dingen doen, dat is een fijne afleiding. Er is altijd tijd om even langs te komen als het niet zo lekker gaat, en als die tijd er niet is omdat het bijvoorbeeld heel druk is, wordt er met je afgesproken hoe laat je kunt komen. Ze laten je niet zomaar aan je lot over, het is een heel fijn idee dat er altijd iemand is waar je naar toe kan gaan. Er zijn natuurlijk standaard regels, zoals op tijd komen bij het eten en de therapie en individuele afspraken. Daarnaast moet je binnen de tijd je eten op hebben, anders wordt het overige vervangen door nutri-drink. Je krijgt beperkte of onbeperkte vrijheden. Dit hangt af van je gewicht én van je stemming. Als je een gezond gewicht hebt, maar ook heel depressief laten ze je niet zomaar in je eentje naar buiten gaan. Iedereen maakt hier individuele afspraken over. Er wordt van je verwacht dat je elke week een weekdoel hebt. Dit kan een doel qua eten zijn, maar ook om bijvoorbeeld iets met je stemming te doen. Op afdeling 40 hebben we één 4- persoonskamer, één 2-persoonskamer en twee 1-persoonskamer. We hebben 2 douches en 2 toiletten. We mogen overdag en 's avonds gewoon op de kamers komen, maar er wordt wel op gelet of je niet te vaak in bed ligt om te ‘vluchten' van de wereld. Bij het ontbijt en de broodmaaltijd 's avonds zit er één verpleegkundige bij, bij de warme maaltijd twee, bij de koffie&thee momenten overdag twee, en 's avonds één verpleegkundige. Ervaring Accare Almere
1. Hoe en waarom heb je je aangemeld bij de instantie? 2. Hoe zag de intake eruit? 3. Hoe lang moest je wachten voordat je hulp kreeg? 4. Wat voor hulp kreeg je? 5. Hoe ziet een week in de kliniek/dagbehandeling/therapie eruit? - 14:00 beginnen, nabespreken hoe de week ging. 6. Welke therapieën volg je? Wat vind je ervan? 7. Met hoeveel mensen zit je in een groep? (als je dat zit) & hoe is dat? 8. Hoe gaat het met eten. Wordt dat langzaam opgebouwd? Heeft iedereen dezelfde eetlijst of verschilt dat per persoon? 9. Hoe ervaar je de behandeling zelf? 10. Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden? Ervaring Meregaard Almere
Helaas werkte deze training niet voor mij, mijn onzekerheid kwam uit iets wat dieper lag. Daarom stuurde de mensen die de training leidde mij naar de schoolmaatschappelijk werkster X. In het begin wilde ik er helemaal niks van weten, want er was niks aan de hand met mij. Na het eerste gesprek had ik al door dat X enorm door mij heen kon kijken, en ik niet meer makkelijk kon liegen. Nu denk ik, waarom wilde ik liegen, daar heb ik toch alleen mijzelf mee? Maar toen voelde ik dat heel anders, dit is inmiddels een jaar geleden. Samen met X ging ik kijken naar wat voor problemen ik had, en waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Ik vond, en vind nog steeds deze gesprekken erg moeilijk. X had al vrij snel door dat ik een probleem met eten had, maar ik ontkende in alle opzichten. Het woord eetprobleem mocht zij al niet eens noemen, laat staan eetstoornis!! Er ging een hele tijd overheen voor ik zelf ook doorhad dat het een serieus probleem was. Daar hebben we enkele gesprekken over gehad, en ik moest bijvoorbeeld ook een voor- en nadelen balans maken. Toen ik eraan toe was, heeft X mij doorverwezen naar de Meregaard in Almere. Wel zou ik nog steeds gesprekken houden met X, en zij zou meegaan met mij naar de intake. Het was in de zomervakantie toen ik bericht van X kreeg, de datum van mijn intake was bekend! Het werd ergens in augustus, dit kwam mij mooi uit want ik had die week nog vakantie van mijn werk. Ik moet zeggen dat ik de steun van X heel fijn vond, het feit dat er iemand bij me was die mijn hele verhaal al kende stelde me gerust. De vrouw waarmee ik mijn intake had, was net afgestudeerd en dat was wel een beetje te merken. Zo vroeg ze wel naar wat ik op een dag at, braken, laxeren... Maar bijvoorbeeld niet naar of ik eetbuien had. Ze ging overleggen en kwam even later weer terug, ik zou over 2 weken terug moeten komen voor mijn adviesgesprek. 2 Weken later ging ik terug, mijn adviesgesprek. Dit keer was er een (toenmalige) vriendin mee. Er werd geadviseerd om eerst een psycho-educatie groep te volgen, om mijn motivatie te vergroten. Deze groep zou dan 7 keer zijn, in principe elke week maar door de feestdagen vielen er een aantal weken uit. Ik begon vol goede moed aan de training, maar ik hoorde niet veel nieuwe dingen. Het ging vooral over wat een eetstoornis is, wat het voor jou betekend, de gevolgen, patronen van denken etc. Er kwam ook een dietiste en een PMT therapeut. Deze 2 keer vond ik het meest heftig, omdat het nu wel heel dichtbij kwam. We moesten ook wat oefeningen doen over je grenzen aanvoelen en daarnaar te luisteren, en bijvoorbeeld niet de competitie aangaan met je groepsgenoten. Ik zat trouwens met nog 2 meiden die ook NAO/ anorexia hadden, en nog 3 vrouwen met BED/ boulimia. In de weken tussen de training heb ik geen contact gehad met mijn psycholoog, ik ging best hard achteruit en niemand had hier toen zicht op. Ik kon mijn gang gaan, ik kon afvallen wat ik wilde want er lette niemand op mij. En natuurlijk is het ook mijn eigen verantwoordelijkheid, maar toch hadden de eetgestoorde gedachtes soms nog de overhand. En dat soms, werd steeds vaker. Ik heb op een gegeven moment zelf contact opgenomen met mijn psycholoog, om te vertellen dat het écht niet goed ging. Hierop reageerde ze een beetje onaardig, ik gaf aan dat ik meer hulp nodig had en zij wilde me alleen maar iets vaker zien. Wel 1 keer in de 2 weken.. De keer hierop heb ik dan ook echt besproken dat ik deeltijd zou willen doen, en nu heeft ze me aangemeld bij Novarum en het Sint Antonius ziekenhuis. Waarschijnlijk wordt het nu het Sint Antonius ziekenhuis, ik moet wel nog tot ik echt daar in behandeling ben, op gesprekken komen bij mijn psycholoog. En X heeft in dit hele verhaal ook heel veel betekend, ze hielp me vooral om de stap te zetten mijn psycholoog te bellen. En wat ik dan zou moeten zeggen, waarom het zo belangrijk was. Ik ga nog steeds 1 keer in de 2 weken naar X, en deze gesprekken gaan nu vooral over het vasthouden van motivatie en het eerlijk durven te zijn. Ik ben een eind op weg, maar ik ben er nog lang niet. Ik blijf nu redelijk stabiel in gewicht, en ik hoop dat ik de deeltijd kan gaan doen. Even een time- out met school en werk maar daarna kan ik er weer volop tegenaan! Wil jij ook jouw verhaal kwijt over een bepaalde GGZ instantie? Mail ons! info@proud2Bme.nl / schrijf je verhaal evt a.d.h.v. DEZE VRAGEN. Centrum voor Klinische Psychotherapie (Groningen/Zuidlaren)
Het Centrum voor Klinische Psychotherapie is onderdeel van Welnis Lentis. Het CKP biedt intensieve behandeling aan mensen met complexe persoonlijkheids-problemen en/of eetproblemen. De behandelgroepen voor mensen met eetstoornissen hebben als doel het normaliseren van het eetpatroon en het realistisch leren denken over gewicht en lichaamsvorm. Ook het stoppen met braken en laxeren, het stoppen van eetbuien en het tot stand brengen van een gezond bewegingspatroon zijn erg belangrijk. Verder wordt aandacht besteed aan het verbeteren van sociale contacten. De multidisciplinaire richtlijn voor de behandeling van eetstoornissen wordt gevolgd en de uitvoerende afdeling is erkend door de Nederlandse Academie voor Eetstoornissen (NAE). Vaak gaat het om een combinatie van problemen. Deze mensen zijn hierdoor vastgelopen in hun dagelijkse leven en leren bij het CKP om op een meer bevredigende wijze met zichzelf en anderen om te gaan.
Het CKP biedt verschillende groepsprogramma's, zowel voor 5 x 24 uur als in deeltijd. De intensieve programma's worden aangeboden in Zuidlaren, de deeltijdprogramma's overwegend in Groningen. Deeltijd
De gebruikte therapie-technieken zijn cognitieve therapie, lichaamsbeleving en directieve therapie. In alle therapievormen wordt gewerkt aan het normaliseren van het eetpatroon en het gewicht, het stoppen met braken en laxeren en het onder controle krijgen van eventuele eetbuien. Negatieve gevoelens en gedachten over het uiterlijk komen in alle therapieonderdelen terug. Getracht wordt een reëel lichaams- en zelfbeeld op te bouwen. Tevens wordt, in samenspraak met de individuele cliënt, de functie van het eetprobleem in kaart gebracht. Daarnaast wordt aandacht besteed aan omgaan met perfectionisme, sociale geremdheid en minder-waardigheidsgevoelens. Bij zelfbeschadiging wordt een module 'Signaleringsplan' voorgesteld. Bij communicatieproblemen binnen het gezin of andere gezinsproblemen wordt een aparte serie Traumatische ervaringen, waarmee sommige cliënten met eetproblemen te maken hebben gehad, krijgen aandacht in de laatste fase van de behandeling of elders.
Deeltijd Eetbuien en eetverslaving: - 2 dagen per week
Ceres Groep Anorexia en Boulimia: Ceres Individueel Anorexia en boulimia: Therapie-onderdelen Zowel bij de klinische als de deeltijdbehandeling wordt gebruik gemaakt van dezelfde therapie-onderdelen:
Aanmelding en intake Meer informatie: Secretariaat Vestiging Groningen Vestiging Zuidlaren Leidinggevende behandelzaken: N.b. Het CKP is sinds kort opgeheven en opgegaan in de zorgprogramma's PsyQ Eetstoornissen en Obesitas en PsyQ Persoonlijkheidsproblematiek van Lentis. Ervaring PsyQ Den Haag 1-daagse
Toen ik eenmaal in de 1-daagse zat, kwam ik er wel achter dat niet elke hulpverlener bij PsyQ diezelfde maatstaven hanteerde. Zo zaten er meisjes die er lichamelijk veel erger aan toe waren dan ik. Achteraf gezien kan ik wel zeggen: wees blij dat jij er toen niet zo aan toe was, want dan was jouw weg veel langer geweest, maar toen vond ik dat wel raar. De 1-daagse is vooral voor meiden/vrouwen en jongens (zijn er af en toe) die een eetstoornis hebben (boulimia, anorexia of nao - dus in die groep geen BED), maar zogezegd niet op het randje van de afgrond balanceren. Ze hebben last van bijv. eetbuien, braken en het gebruik van laxeermiddelen of het bijna tot niets eten, maar gaan daarnaast gewoon naar school, naar hun werk enz. Anorexiapatienten bijvoorbeeld mogen ook geen zwaar ondergewicht hebben voor de 1-daagse, de minimum-bmi is 17. Je zit met maximaal 9 personen in de groep en het is een 'open groep' Dat wil zeggen dat als jij komt, de anderen er al een maand, 3 maanden of al 8 maanden kunnen zijn. Dat vond ik prettig, want zo kan je heel goed van elkaar leren en ook terugkijken als anderen nog niet zover zijn als jij (als steun dat je dat al hebt bereikt!). Je zit er ongeveer 9 tot 12 maanden.
Als je dan een datum weet waarop je gaat starten in de 1daagse, heb je van te voren een gesprek met je vaste begeleider in dat traject. Met hem of haar stel je je behandelplan op. Een 1daagse groep telt 2 van die begeleiders en 1 daarvan is je vaste begeleider dus. Met hem of haar heb je om de zoveel tijd ook een tussenevaluatie, door hem of haar wordt je ook in het team besproken en wanneer je maar wilt kan je door de week ook een individuele afspraak met hem of haar plannen. Hieronder staat het programma van de 1daagse. Er zijn er 2 op 1 dag, dus bij de andere 1 daagse groep is de volgorde net weer iets anders, maar wel dezelfde onderdelen: 8.45-10.00: Opening en weekbespreking. Ieder groepslid heeft ca. 8 min. voor zichzelf om terug te zien op de week, te vertellen wat goed ging en wat niet, wat er zich heeft afgespeeld enz. 10.00-11.00: PMT - Psycho Motorische Therapie. Hiervoor ga je naar een andere zaal, beetje gymzaalachtig, je moet je schoenen ook uitdoen en daar ga je vooral lichamelijk en belevingsgericht aan de slag. Zo leer je je bewust worden van angst, boosheid, blijdschap en verdriet - geraleteerd aan je eigen lichaam. Oefeningen zijn o.a.: een foto van jezelf laten maken in je ondergoed en op jezelf reflecteren, dmv een touwtje aangeven wat je denkt wat de omtrek van een bepaald lichaamsdeel is, wat je zou willen en vervolgens meet je wat het in werkelijkheid is, aanrakingsoefeningen, balspellen enz. 11.00-11.45: koffiepauze en wegen. De groep gaat weer terug naar de centrale kamer (waarin ook begonnen was) en er wordt koffie/thee/water + een tussendoortje genomen. Om de beurt laten de groepsleden zich in een ander kamertje wegen, dit gebeurd in het ondergoed. 11.45-13.00: Doelenbespreking. Net als bij het begin zit groep in een kring en worden de doelen die de vorige week gesteld zijn besproken, hoe ging het, wat ging goed en wat ging fout en worden nieuwe doelen gesteld. Om de week zit daar een diëtiste bij, die vooral doelen met je stelt op eetgebied. Wanneer je erg bent afgevallen of blijvend aan het afvallen bent, dan wordt dit ook ter sprake gebracht. 13.00-14.00: Lunch. Dit gebeurt in de eetzaal. Het is de bedoeling dat je op een gegeven moment min. 3 boterhammen eet, met boter. En dat je ook varieert in beleg en hierin ook minder veilige keuzes maakt. Aan het einde van het eten wordt ook per persoon het eten besproken. 14.00-15.15: Psychotherapie: Een open groepsgesprek, waarin je vooral de diepte ingaat, wat je psychisch bezig houdt, wat je wilt delen met de rest, bijv. wat je in het leven belemmerd, waar je verdriet over hebt, iets wat je hebt meegemaakt etc. Niets is te gek, alles mag je zeggen. Er zit ook geen tijd per persoon aan verbonden, iedereen die wil mag wat zeggen. Er zitten daar 2 psychotherapeuten bij (anders als de begeleiders).
Het is niet gemakkelijk en omdat je doelen moet stellen en dus moet doen, kost het ook wel traantjes.. Maar als het goed is, houd je er ook wat aan over, namelijk een veel fijner, gezonder en positiever leven. Verder is het samenzijn met elkaar ook heel gezellig - ieder heeft zo weer zijn eigen karakter en achtergrond en dat geeft ook een leuke sfeer.
Na mijn behandeling was ik niet volkomen beter (eigenlijk nog niet helemaal), maar was ik wél van de eetbuien af (ik had er zeker 5 in de week) en braakte ik ook niet meer (dat deed ik ook náást eetbuien om). Verder heb ik geleerd mezelf beter te uiten, meer voor mezelf op te komen en ook duidelijkere keuzes te maken. Moeilijk voor mij blijft het leren leven met mijn gewicht. Ik ben nog iets te licht en eigenlijk wil ik dat zo houden, heb ik dus geen drive om net die paar kilo aan te komen. En eigenlijk zou dat wel moeten / zou ik dat ook moeten willen. Maar afgezien daarvan vind en ervaar ik een grote vrijheid en veel meer mogelijkheden. Ik woon op mezelf, eet normaal en compleet en durf ook 'uitspatters' te veroorloven. En dat had ik bij aanvang van de therapie totaal niet! Er waren ook groepsleden die nog verder kwamen als ik en ook die afhaakten omdat het te zwaar voor ze was. Dan word je echter niet aan je lot overgelaten, maar zorgen ze bij PsyQ dat er wel een passende behandeling wordt gevonden. Na de therapie van ca. 9-12 mnd is er een uitgebreid nazorgtraject, wat je zelf met je begeleider uitstippeld naar eigen behoefte en noodzaak. Verder stel je voor jezelf een noodplan op, zodat je weet wat de signalen zijn dat het weer fout gaat en wat je daar op moet doen.
Ervaring Curium eetstoornis III
Misschien kwam dit ook door mijn leeftijd, ik was toen pas 13, maar ik denk ook dat het komt omdat ik toen al een tijdje weg was van huis. Ik heb beide opnames heel naar ervaren, de slechtste periodes uit mijn leven, maar ik denk dat geen enkele opname alleen maar fijn is. Toch zijn er ook leuke momenten geweest, de meeste door het fijne contact met groepsgenoten. Beide keren ben ik hele lieve en leuke meisjes tegengekomen, dat heeft me er wel echt doorheen gesleept. Waar Unit H mij het meest bij heeft geholpen is aankomen in gewicht. Je moet 5 ons per week aankomen om uitbreidingen te krijgen zoals meer bewegen, weekenden naar huis, zelf beleg smeren en eten opscheppen. Dit heeft mij erg geholpen, ik wilde niets liever dan naar huis en daarvoor moest ik mijn volledige voedingslijst eten. Het aankomen werd beloond en de afspraken werden nagekomen, dat was fijn voor het vertrouwen om door te zetten. De therapieën daarentegen vond ik teleurstellend. Ik had gehoopt de gedachtes in mijn hoofd kwijt te raken, op zoek te gaan naar de werkelijke oorzaak van het probleem maar daar heeft unit H mij absoluut niet mee geholpen. De eerste therapie die mij aangeboden werd was PMT (psychomotorische therapie). Ik zat toen nog zo diep in mijn eetstoornis dat ik dit alleen maar kon zien als een soort "sportuurtje". Lekker een uur fitnessen en uiteindelijk één keer op de kleurenweegschaal. Verder heb ik nog een paar sessies beeldende therapie gehad, maar ook dit heeft niet erg geholpen. De kinderarts uit het LUMC is verbonden met de unit en dit geldt ook voor de diëtiste. Met haar heb je regelmatig contact over je voedingslijst en je mag ook zelf dingen inbrengen, dat vond ik fijn, om toch nog een beetje de controle vast te kunnen houden. Het zijn geen standaard lijsten maar ze zijn echt aangepast per persoon. Ook hoefden we niet echt extreem moeilijke dingen te eten op de unit. Het avondeten kwam van het LUMC en was meestal gewoon aardappels, groente en vlees (vega). Een enkele keer rijst met sperziebonen of als er door de sociotherapeuten gekookt werd pasta. Het eten was overigens niet lekker! Vaak heel droog (of juist niet) en voor de vegetariërs was er weinig variatie. Ook als tussendoortjes mocht je kiezen voor veilige dingen zoals sultana's e.d. Je kreeg 2 sociotherapeuten aangewezen als mentoren, zei zouden gesprekjes met je hebben, maar dit werd vaak niet nagekomen. Omdat ik het zelf heel erg moeilijk vond om om hulp te vragen bleef ik vaak alleen zitten met mijn boosheid, verdriet of angst. Ook vond ik het naar dat er veel "negatieve aandacht" gegeven werd. Als je niet at kreeg je gesprekjes en kwamen er mensen naar je toe, terwijl als je wel at je het vaak juist extra moeilijk had maar dan kwamen ze niet op je af want: het lukte je toch om je lijst te eten?? Ik voelde me er totaal niet op mijn plek, voelde me niet gezien en maar een aansteller. Maar ik was ook bang om weg te gaan, bang om weer terug te vallen want dat was immers al eerder gebeurd. Ik was naar mijn inzien niets vooruit gegaan, alleen in gewicht. En dat werd nou juist als het belangrijkste gezien door de kliniek.
Ik durfde met mensen te praten, sociale contacten te onderhouden, mijn gewicht was nog nooit zo lang stabiel geweest (ook al zat ik niet op mijn streefgewicht), het contact met mijn ouders was duizend maal beter en het lukte me beter om aan te geven wat ik nodig had, hoe mensen me konden helpen. Uiteindelijk heb ik dus aan de wekelijkse gesprekken met haar het allermeest gehad, veel meer dan aan de opname op Unit H. Hoewel ik zonder die opname nu niet (bijna) op mijn streefgewicht had gezeten. Ik vind het moeilijk om echt te oordelen over deze kliniek omdat ik geen ervaring heb met andere eetstoornisklinieken. Maar het gaat nu wel veel beter met me. Ik denk dat ik het zelf gedaan heb, ik heb niet opgegeven hoe rot ik me ook voelde en hoe weinig steun ik ook kreeg vanuit de kliniek. Ik heb mijn eigen doel voor ogen gehouden en ben ervoor gegaan! foto: teachenglishinasia.net & femininepowerprinciples.com U.C. Sint-Jozef (Kortenberg, Belgie)
Bij opname komt men terecht in een groep van 8 à 9 patiënten met eetstoornissen. Het is een open groep, dit wil zeggen dat patiënten zich in verschillende fasen van hun behandeling bevinden. Een basisvoorwaarde voor genezing is herstel van gewicht en een normaal eetpatroon (evenwichtige voeding; stoppen met eetbuien, braken en laxeren). Door praten alleen verandert het eetpatroon of gewicht niet! Dit moet concreet aangepakt worden. Hiervoor maken we gebruik van een gedetailleerd behandelingsplan in verschillende fasen en stappen. Dit is gegroeid door vele jaren ervaring en heeft bewezen zowel effectief als realistisch en aanvaardbaar te zijn.
Binnen de groep is er een groepsverantwoordelijke aangesteld die elke nieuweling wegwijs zal maken op de afdeling en bij de verschillende therapeutische activiteiten. Elke patiënt krijgt ook een groepsverpleegkundige toegewezen waar geregeld individuele gesprekken mee plaats vinden. De behandeling duurt maximaal 6 maanden voltijds, doch in een laatste fase kan de duur van de behandeling geleidelijk afgebouwd worden. Behandelplan
Er wordt tevens een ‘streefgewicht' bepaald, dat gebaseerd is op wetenschappelijke gegevens die rekening houden met lichaamsbouw en leeftijd. In principe komt dit neer op het statistisch bepaald gewicht dat een meisje/vrouw nodig heeft om lichamelijk gezond te zijn (bijv. in staat natuurlijk te menstrueren). Fasen Eerste fase. Tijdens de ganse behandelingsduur wordt er op een intensieve manier samengewerkt met de ouders via individuele gesprekken en groepssamenkomsten. Een belangrijk ander element in onze behandelingsfilosofie is de centrale gedachte dat eetstoornissen het best begrepen worden als boodschappen die via het lichaam en eetgedrag worden gecommuniceerd. Wat blijkbaar om één of andere reden niet gezegd kan worden met woorden, wordt vertaald via eetgedrag en lichaamstaal: vasten, eetbuien, braken, laxeren, vermageren... In de behandeling wordt veel aandacht besteed aan het leren begrijpen van deze boodschap, die van patiënt tot patiënt zeer verschillend kan zijn. Dergelijke boodschappen kunnen o.a. zijn: ‘ik voel me veel te dik en minderwaardig', ‘ik ben bang om volwassen te worden', ‘ik voel me onveilig', ‘ik heb een hekel aan mijn lichaam en ook aan mezelf', ‘ik heb aandacht nodig'...
Groepspsychotherapie
Bezoekuren Contact Ervaring TienenWat herinner ik het me nog goed, die eerste dag in de kliniek. Ook al was ik me er erg van bewust dat ik geholpen moest worden, het was pas bij de eerste stappen in de gangen van Tienen dat ik mezelf de erkenning gaf. ‘Ik zat in een psychiatrische kliniek'. En Het is daar waar de werking van Tienen begint. Motivatie & je eigen wil. Vanaf dag één en verder in je behandeling moet de kracht vanuit jezelf komen. "Onze deuren staan altijd voor je open, maar je mag er ook altijd voor kiezen weg te gaan". Je haalt zelf uit je behandeling wat er uit te halen valt is dan ook een les die velen onder ons te laat tot zich namen.
Je behandeling kan vier maanden duren, dit is dan rond je middenevaluatie. Of een volledige die dan zes maanden duurt, daarbij heb je dan je eindevaluatie en krijg je de laatste drie weken nazorg. Bij een evaluatie maak je eerst zelf een analyse van wat je al bereikt hebt op basis van je eerder gemaakte symptoomcontrole. Ook het behandelingsteam en je groepsleden doen dit voor je, waarbij achteraf alles je in groep wordt terug gegeven. Spannende en vaak confronterende momenten, maar die vaak echt wel nodig zijn om je bij te sturen, aan te moedigen, of om je een spiegel voor te houden. In de nazorg wordt er gewerkt rond terugval, zelfstandigheid, zelf koken, op kamers gaan, nabehandeling, ... dit alles met het oog op het zo goed en snel mogelijk klimatiseren en functioneren in de werkelijkere, sociale realiteit.
Vanaf week twee starten ze met een gewichtscurve. Er wordt verwacht dat je zo'n 750 gram minimaal per week bijkomt. Kom je onder je lijn te zitten dan volgen er sancties of mag je niet over naar een behandelingsgroep. Blijf je op die manier langer als vier weken in groep 1, dan stuurt men je naar huis. Niets dat je tegenhoudt om terug te komen, maar dan wel met de juiste motivatie en volharding! Het initiatief tot het nemen van maatregelen (geen beweging, een weekend in Tienen blijven, bijvoeding, extra's...) wordt opnieuw van de patiënt zelf verwacht. Het is, zoals ik al benadrukte, daar waar de behandeling van start gaat maar ook tevens zijn overwinning kent. Het is zulk uitgangspunt dat de kans tot genezing vergroot. Zoals er vaak in de gangen weergalmde: "Angsten overwin je enkel en alleen door ze aan te gaan, ga je ze uit de weg, bereik je enkel dat ze steeds groter worden. Enkel door het te doen, overwin je!"
Ervaring Riagg II
Ik werd door de leerlingenbegeleidster van mijn school aangemeld voor een groepscursus bij het Riagg. Maar na een paar maanden had ik nog niets van ze gehoord. Totdat ik ineens werd gebeld dat de groep de volgende dag al zou starten. Bleek ze dat mijn gegevens kwijt waren geweest... Zo werd er ook een onderzoeks-gesprek gehouden met het gezin, waar we na een paar maanden wachten nog stééds geen uitslag van hadden. Toen ik uiteindelijk zelf aan de bel trok, bleek dat ze het simpelweg vergeten waren. Aan die uitslag zelf hadden we uiteindelijk ook niet veel. Er werd aan ons als gezin gevraagd of we behoefte hadden aan meer gezinsgesprekken. Maar ze wisten zelf eigenlijk al niet of dat nou zin zou hebben en zaten ons een beetje vragend aan te kijken. Mijn hulpverleenster wist überhaupt niet goed wat ze met mijn problematiek aan moest, en bleef me doorsturen van de ene groep naar de andere. Als ik er tegenin ging en iets anders wilde, bleef ze erop hameren dat dit het beste voor me was. Op een gegeven moment wilde ze me doorverwijzen naar dagbehandeling ergens anders. Ikzelf wilde me ook op een andere behandeling oriënteren, want een behandeling die een jaar duurt wil ik niet zomaar ‘blind' instappen. Maar om ergens anders een oriënterend gesprek te krijgen had ik een verwijzing nodig en die weigerde ze me te geven. Ik had ook het gevoel dat ze mijn problematiek niet serieus nam, en het als ‘standaard puber-problematiek' bleef zien (terwijl er achteraf gezien wel meer aan de hand was). Zo heeft het vrij lang geduurd voordat ik door werd gestuurd naar een psychiater. Mijn hulpverleenster bleef ontkennen dat ik depressief was, en toen dat toch zo bleek te zijn beweerde ze dat anti-depressiva bijna nooit werken bij jongeren. Dit bleek achteraf helemaal niet waar te zijn. Uiteindelijk heb ik dus weinig aan het Riagg gehad. Maar ik denk wel dat het heel erg verschilt bij welke vestiging je zit en welke hulpverlener je hebt. Foto: VTda.info Wat is jouw ervaring met het Riagg? Ervaring Riagg
Zelf kwam ik bij de RIAGG na een verwijzing van de huisarts. In eerste instantie kwam ik op de wachtlijst, maar na een telefoontje van de schoolarts kon ik binnen een week terecht. Ik kreeg 2 intakegesprekken, waarbij besproken werd wat de rede was dat ik me had aangemeld. Aan de hand hier van werd bekeken wat ik nodig had aan behandeling. Ik kwam op de afdeling jeugd, welke een behandelaanbod heeft voor kinderen van 0 tot 19 jaar en hun ouders. Eens per week had ik een gesprek met een SVP'er, oftwel een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige. Dit is iemand die je kan helpen om te onderzoeken waarom je bepaald gedrag vertoont en wat je kunt doen om dit te veranderen. Vaak werkten wij met G-schema's. Ook bespraken we altijd hoe de week was verlopen en waar ik tegen aan gelopen was. De gesprekken waren heel erg leerzaam en ik had er veel aan, zeker ook omdat ik mijn SVP'er vetrouwde. Na enige tijd werd duidelijk dat alleen therapie niet genoeg was en werd er geregeld dat ik diezelfde week nog langs de kinder- en jeugdpsychiater kon, welke ook verbonden was aan de RIAGG. Dit was erg goed geregeld, zeker ook omdat de psychiater en de svp'er regelmatig met elkaar de stand van zaken besproken. Zo hoefde ik niet alles 2 keer te vertellen en kon ik ook geen dingen ‘achterhouden.' Mijn ouders werden, nadat ik toestemming had gegeven, ook bij de behandeling betrokken. Zo had ik samen met mijn moeder en de psychiater een gesprek over mijn medicatie en werd er in gezinstherapie besproken hoe mijn ouders mij thuis konden helpen. Toen na een half jaar bleek dat de hulp bij de RIAGG niet voldoende was, zijn zowel mijn psychiater als svp'er voor mij opzoek gegaan naar een geschikte behandelplek. Hier bleek echter een lange wachtlijst voor te zijn, zodat ze net zo lang door hebben gezocht totdat ik op een geschikte plek opgenomen kon worden. Hier ben ik ze nog altijd erg dankbaar voor, want dankzij hen ben ik niet op de eerste beste crisisafdeling gekomen, maar zat ik ergens waar goede begeleiding was en ik ook daadwerkelijk even bij kon komen. Na een jaar waarin ik opgenomen werd en een deeltijdbehandeling volgde, keerde ik weer terug bij de RIAGG. Helaas bleek dat mijn SVP'er zou gaan emigreren, zodat ik therapie van iemand anders zou krijgen. Dit werd allemaal goed geregeld: ik kreeg een kennismaking terwijl mijn oude behandelaar er ook nog was en de psychiater was er als vangnet. Dit bleek helaas ook nodig, waarna besloten werd dat ik beter tijdelijk crisisgesprekken kon gaan hebben, dan dat ik psychotherapie had. Uiteindelijk ben ik toen weer opgenomen en doorverwezen naar de afdeling Sociale Psychiatrie binnen de RIAGG. Hier kreeg ik eens per week oplossingsgerichte therapie. Deze therapie is vooral gericht op het functioneren in het dagelijks leven en op de positieve dingen die er nog zijn. Zo bekeken we aan het begin van de therapie altijd de gehele week en keken we naar welke positieve stappen ik gedurende de week had gezet. Vaak hielp dit me om even te relativeren en erachter te komen dat niet alles alleen maar ‘slecht' was.
Al met al ben ik er tevreden over de RIAGG. Vaak lees ik negatieve verhalen, over gebrek aan ervaring, maar ik denk dat ik oprecht kan zeggen dat dit onzin is. De behandelaren die ik heb gehad, waren stuk voor stuk kundig én ervaren, op vrijwel alle gebieden die bij mij van toepassing waren (en dat zijn er een hoop, variërend van een eetstoornis tot dissociatieve stoornissen). Ook kon ik altijd wel iemand bereiken, zij het per e-mail of per telefoon. Ook mijn ouders konden altijd terecht voor tips en vragen, iets wat zeker ook belangrijk is tijdens een behandeling. En toen bleek dat ik niet verder kwam, werd er direct actie ondernomen, waarbij ook daadwerkelijk gekeken werd naar wie IK ben. Dit heeft er voor gezorgd dat ik altijd goed terecht gekomen ben en daar ben ik de RIAGG dan ook erg dankbaar voor. Naast de individuele gesprekken, zoals ik hierboven beschreven heb, zijn er vaak ook groepstherapieën en cursussen te volgen bij de RIAGG. Zo zijn er speciale cursussen voor meiden met een (beginnend) eetprobleem, een negatief zelfbeeld of een (beginnende) depressie. Deze cursussen zijn er leerzaam en zeker de moeite waard. Schrijf een RIAGG niet meteen af, maar ga de uitdaging aan. Kijk naar jezelf en vraag hulp, dat kunnen ze je er zeker bieden! Heb JIJ ook ervaring met het Riagg? foto: www.flickr.com/photos/dimi3/ & www.flickr.com/photos/jp-/ RiaggDe Regionale Instelling voor Ambulante Geestelijke Gezondheidszorg, oftewel het Riagg, is een ambulante zorginstelling voor mensen met een psychosociale of psychiatrische probleem. Een verwijzing van de huisarts of een indicatiebesluit van Bureau Jeugdzorg is hierbij nodig.
Het deskundigheidsteam van het Riagg bestaat uit diverse gespecialiseerde hulpverleners, bijvoorbeeld psychologen, psychotherapeuten, psychiaters, sociaal-psychiatrische verpleegkundigen, maatschappelijke werkers en (ortho)pedagogen. Samen bieden zij hulp in verschillende vormen. Deze varieert van individuele gesprekken tot groepsbijeenkomsten. Daarnaast is preventie ook een punt waar het Riagg veel aan werkt. Dit gebeurt in de vorm van cursussen en trainingen waarbij je aangeleerd wordt om zelf dingen aan te pakken. Dit zorgt er niet alleen voor dat je een probleem voorkomt maar deze cursussen zijn ook succesvol gebleken tegen het terugkeren van problemen en het verhogen van de kwaliteit van het leven. Dit kan echter ook per instelling verschillen. Na de aanmelding begin je met een intake-gesprek. Deze zal, zo mogelijk, binnen 2 weken worden gepland. De wachttijd daarna is verschillend per instelling. Deze kan je terugvinden op de site van de verschillende Riagg-instellingen.
Heb jij ervaring met het Riagg?
Lees HIER en HIER een ervaringsverhaal High Cure Centrum Eetstoornissen ursula (team 3)
Dit maakt het mogelijk om behandelt te worden als je naast je eetstoornis nog andere problematiek hebt, een ernstige/complexe eetstoornis hebt of niet goed in groepen behandeld kan worden. Meestal hoor je vanzelf in welk team je het beste past als je op intake gaat bij de Ursula. Je voorkeur uitspreken mag natuurlijk altijd! door J Hoofdbehandelaar Eén keer per week heb je ook een individueel gesprek met je hoofdbehandelaar. Ik vond dit zelf altijd erg fijn en helpend. Elke zes weken heb je een evaluatie en komen de therapeuten en jij bij elkaar om te kijken hoe het gaat en om eventueel nieuwe doelen te maken of bij te stellen. Naast je hoofdbehandelaar heb je ook een aanspreekpunt bij de sociotherapeuten (de begeleiders van de groep). Dit is je persoonlijke begeleider (afkorting PB'er). Ook met hem/haar heb je een keer per week een kort gesprekje en bespreek je praktische dingen als je eetschema en bv. beweegafspraken.
Er zitten zowel mensen met anorexia, boulimia of eetstoornis n.a.o. en met ondergewicht, gezond gewicht en soms overgewicht. Wel kom je met zeer ernstig ondergewicht vaak eerst op deze afdeling terecht om aan te sterken en later door te gaan naar andere teams/deeltijd. Maar dit hoeft niet altijd, er zijn ook cliënten die hun gehele behandeling op de High Cure blijven. Als je zeer ernstig ondergewicht hebt, kom je in het somatische protocol. Dit betekent tweemaal per dag medische controles als bloeddruk en bloedsuiker meten, dat je niet mag bewegen/lopen (wel gewoon op de afdeling hoor, maar naar buiten moet in de rolstoel) en dat je een rustiger therapieprogramma volgt. Je wordt behoorlijk beperkt dus. Gelukkig is dit vaak niet voor erg lange duur en is het natuurlijk ook vooral om jezelf te helpen. Ruimte In de huiskamer zit ook een keuken waar de koffie/thee gemaakt wordt en waar de tussendoortjes en brood/beleg ligt. Vanuit de huiskamer heb je toegang tot de tuin (een patio). Er is genoeg zitgelegenheid om te zonnen (ook een schommelbankje) of om te roken (ook een afdakje voor de winter!). De tuin bestaat uit twee delen. De ene helft is van team 2 en de andere helft is van team 3 (de High Cure dus). Over het algemeen is dit geen probleem en heb je nog voldoende privacy! Roken mag natuurlijk alleen buiten (ook niet op de kamers). Verder is er een washok waar je gebruik mag maken van de wasmachine en droger. Regels Verder zijn er nog een tal van afspraken (om gek van te worden hihi!). Je mag geen kauwgom en light producten. Niet eten/drinken buiten de eetmomenten. Geen eten op je kamer. Geen huisdieren (helaas!). Je mag geen tv voor op je kamer meenemen (een laptop mag wel dus je kan wel gewoon een dvdtje op je kamer kijken of uitzending gemist). Geen mobieltjes aan onder eet- en therapiemomenten. Weekend Bezoek Therapieën Op de dinsdag- en donderdagmiddag heb je om 12 uur doelengroep. Je neemt dan een doel voor de lunch m.b.t. het eten of gedachten. Na de lunch bespreek je dit weer. Verder heb je na elke avondmaaltijd een tafelevaluatie waarin je kunt vertellen hoe je het eten vond en wat je angsten waren. Als je niks te zeggen hebt of kwijt wil, kan dat ook. Wegen Eten Acht uur 's ochtends is het ontbijt, half 1 de lunch en vijf voor zes het avondeten. Alle duren precies een half uur en niet korter of langer. Bij het avondeten heb je alleen ook nog even tijd voor een toetje. Tussendoortjes zijn om 10, 3 en 8 uur (duren ook een half uur) en om half 10 's avonds nog fruit. Tussendoortjes mag je gewoon op de bank eten of aan de hobbytafel. Ontbijt en lunch is brood (vaste regels wat er met beleg op moet) en avondeten is wisselend (wordt geleverd door de catering van het terrein). De hoeveelheid wordt gemeten in aantal scheppen. Meestal schep je zelf op en smeer je zelf je brood behalve in de eerste paar weken (wordt ook individueel besproken). Bij alle eetmomenten wordt er koffie en thee geschonken (behalve 's avonds bij het fruit van half 10 en bij het avondeten, dan mag je een glas water). In principe mag je thee en koffie tijdens deze momenten vrij pakken, maar er wordt wel gekeken of je genoeg of niet te veel drinkt. Je hebt (ook net als op de andere teams) 3 eetlijsten. De wen, de basis en de basis+. Meestal begin je op de wenlijst tenzij je al iets meer gewend bent. Je maakt met je persoonlijk begeleider (PB'er) afspraken voor het opbouwen naar de basislijst. De basislijst is een minimum wat je moet eten om op gewicht te blijven en wat een mens nodig heeft. Als dit voor jou niet genoeg is om aan te komen, breid je uit naar de basis+. Het kan ook zijn dat je bv. alleen het ontbijt maar hoeft uit te breiden en niet de hele lijst. Fijn dat je dit allemaal in overleg kan doen en op jou afgestemd kan worden. Dit is overigens de enige afdeling waar sondevoeding wordt gegeven. De apparatuur is ervoor in huis en kan 's nachts aangekoppeld worden. De sondevoeding moet wel worden afgebouwd en is meestal maar voor een maximaal aantal weken. In tegenstelling tot andere teams mag je groepsgenoten niet aanspreken tijdens het eten, dit mogen sociotherapeuten wel doen. Tienen in BelgiëDe afdeling Ter Berken van de psychiatrische instelling 'Broeders Allexianen' in Tienen is gespecialiseerd in de behandeling van eetstoornissen en aanverwante problematiek.
Visie Het samenleven met 'lotgenoten' in een groep is de hoeksteen van het behandelprogramma. Een groep bestaat uit acht tot twaalf patiënten. Buiten enkele individuele gesprekken (en aparte gesprekken met gezin of partner) vinden alle therapieën plaats in groepsverband. Fases Stap 1: kennismaking en motivatie Stap 2: intensieve groepstherapie Stap 3: ontslagfase Stap 4: nazorg De afdeling beschikt ook over een doorgangshuis (in samenwerking met Hestia Tienen), gelegen in de stad. Er zijn vijf plaatsen beschikbaar. Het is bedoeld voor mensen die deze begeleide woonvorm willen gebruiken om de overgang te maken naar volledig zelfstandig wonen. Men kan er verblijven op voorwaarde dat men een dagbezigheid (school of werk) heeft. a. Groepspsychotherapie b. Werkvergaderingen c. Psychomotorische therapie d. Creatieve therapie e. Dramatherapie f. Voedingseducatie In contact met de buitenwereld
De bedoeling van het onderwijs is de leerachterstand te beperken en de herinschakeling na opname te vergemakkelijken. Een groep leerkrachten zorgt voor persoonlijk onderwijs-op-maat (inclusief erkende examens. De leerinhoud, methode en toetsen worden afgesproken met de thuisschool. De behandeling op Ter Berken heeft voorrang. Daarom worden tijdstippen, duur en intensiteit van het onderwijs individueel geregeld in overleg met het behandelingsteam. Gezinsbegeleiding Om de drie weken organiseren ze op donderdagavond een familiebijeenkomst voor ouders en partners. Het is een moment van ontmoeting met 'lotgenoten' met de mogelijkheid tot uitwisseling van ervaringen. Deze bijeenkomsten worden begeleid door een teammedewerker en gaan over een specifiek thema (bijv. voorstelling van therapieprogramma, uitleg over lichamelijke gevolgen van eetstoornissen, voorlichting over gepaste voeding). Het programma met datums en thema's wordt telkens vooraf aangekondigd op deze website. In samenwerking met de Vereniging Anorexia Nervosa Boulimia Nervosa (www.anbn.be) is er ook de mogelijkheid tot contact en overleg met ouders van voorheen opgenomen patiënten. Ervaring GGZ Veghel
Weer een jaar later begon ik regelmatig te braken en veel te sporten. Vanaf toen werd het een rommeltje van calorieen tellen, niet eten, wel eten, braken, laxeren, overmatig bewegen en eetbuien. Dit hield ik lang vol totdat heel mijn leven alleen nog maar daar om draaide en ik begon te merken dat ik zo niet meer verder kon. Ik begon ondertussen een behoorlijk ondergewicht te krijgen Vorig jaar ben ik aangemeld bij ggz Veghel. Daar werd mij verteld dat ik in behandeling zou gaan voor anorexia. Drie maanden kwam ik op de wachtlijst te staan. Dit werden er maar twee. Toen kon ik beginnen met de pré-therapie. Dit was 1 keer in de week anderhalf uur lang. Ik vond dit erg fijn want voor het eerst hoorde ik verhalen van anderen die ook dezelfde gedachtens hadden! Iedere week kreeg je een opdracht. Door die opdrachten ga je een beetje inzien wat je hebt! Deze pré-therapie heeft bij mij 2 maanden geduurd. Toen kon ik beginnen met de 4-daagse behandeling. Ik was heel erg blij dat ik kon beginnen want kon de dagen moeilijk doorkomen! De 4-daagse gaat in periodes van 3 maanden. Je begint met 3 maanden daarna krijg je een evaluatie en dan wordt gekeken hoe het gaat en of je klaar bent of dat je er nog 3 maanden bij krijgt. Je kan 4 periodes krijgen dus in totaal 12 maanden in de 4-daagse behandeling zitten. Mijn eerste drie maanden draaiden voornamelijk om het eten en het aankomen. Je spreekt een gewicht af wat je moet gaan halen dit is minimaal een bmi van 19. Ook wordt er een datum afgesproken wanneer je gaat stoppen met braken en laxeren. Iedere maandag word je gewogen. Je moet iedere week min een halve kilo aankomen. Dit vond ik erg lastig. Je wilt heel graag beter worden maar niet aankomen! Dit kan dus niet. Om beter te worden moet je aankomen! Ook het eten was lastig. Ik vond het spannend met een hele groep te eten en was bang dat ze me gingen verplichten wat ik moest eten. Dit is niet zo. Je hebt zelf ook wat te zeggen en alles gaat in overleg! Als je geen halve kilo bent aangekomen dan kom je in de reserve. Dit houdt in dat je een gesprek krijgt met een therapeut en degene die in de reserve zitten en dan ga je kijken hoe dit komt en wat je er aan kan doen om hier uit te komen. Ik vond dit heel erg de eerste keer, maar iedereen komt hier in en uiteindelijk leer je hier erg veel van. Je mag hier drie keer achter elkaar inkomen de 4de week moet je stoppen met behandeling. Wat ik ook erg fijn vind is dat je in de ochtend komt en laat op de middag weer naar huis gaat. Je hoeft dus niet te blijven slapen! Ook leer je zo om het thuis ook voor elkaar te krijgen om te eten! Wat niet goed gaat kan je die dag daarna dan meteen bespreken! Hier leer je heel veel van! Het is niet makkelijk maar hier moet je echt doorheen en dit moet je echt zelf doen! De therapieen die je krijgt gaan gaan natuurlijk veel over eten. over gevoelens lichaamsbeleving grenzen aangeven enz. Je moet iedere dag een eetdagboek bijhouden waarin je schrijft wat hoe laat en waar en Eén keer in de week ga je samen een warme maaltijd maken en eten. Degene die koken mogen kiezen wat er gegeten wordt. Ik vond dit echt heel spannend maar vond het ook heel fijn! Ook hier schep je zelf op en daar leerde ik veel van. Ik heb door deze maaltijden weer alles leren eten. Ook tussendoortjes die je spannend vindt ga je 1 keer in de week samen eten. Hier heb ik ook weer veel dingen leren eten. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk uitdagingen aan te gaan want daardoor wordt het minder eng. Bij de therapie pmt heb ik heel veel geleerd over grenzen aangeven en mijn lichaam accepteren. Creatieve therapie vond ik heel fijn, daar heb ik heel veel geleerd over mijn gevoelens en ook lichaamsbeleving. Ook training sociale vaardigheden vond ik heel erg fijn heb hier echt geleerd om nee te zeggen en voor mezelf op te komen! Theatersport vond ik zelf altijd wat minder fijn. Ik heb er wel van geleerd dat ik voor een groep durf te staan maar vond het verder verschrikkelijk saai om die therapie te volgen. In het weekend mag je ook naar huis. Dus op zaterdag en zondag had ik geen therapie. Ook hiervan heb ik veel geleerd, want in het weekend moest ik zelf hulp vragen om me heen! Voor het weekend had je weekend bespreking en na het weekend een bespreking over het weekend.
Nu ben ik bijna klaar met de reso(cialisatie). Hier ga je naar toe na de 4-daagse behandeling. Dit zijn twee dagen in de week waarvan je therapieen kan gaan afbouwen als je daar klaar voor bent. De reso gaat voornamelijk over het terug gaan in het 'normale' leven, weer aan het werk gaan, met school Nog een paar weken en dan ben ik er helemaal klaar voor om te stoppen met de reso! Ik ben zo blij dat ik anderhalf jaar geleden deze stap heb gemaakt en ben begonnen in Veghel! Ik geniet meer dan ooit van mijn leven. Kan weer genieten van eten. En ben zelfverzekerder dan ooit! Zonder ggz veghel had ik dit nooit bereikt! UZ Gent
Tijdens de behandeling wordt gebruik gemaakt van Cognitieve gedragstherapie. Alle behandelaren (psychiater of psycholoog) van het centrum zijn opgeleid als psychotherapeut, met een bijkomende specialisatie voor eetstoornissen.
Contact Ervaring UZ Gent
Het was kiezen om snel beter te worden en geen stage te kunnen doen, of misschien stage te kunnen doen en nog slechter worden. Ik volg een opleiding kleuteronderwijs en voor mij is het zo belangrijk dat ik werk voor school, maar door mij ‘ziekte' kon ik het gewoon niet meer en miste ik 4 weken stage. Ik besloot dus op 21 april om opgenomen te worden. Ik was een week ervoor al eens op de afdeling eetstoornissen geweest. Ik had dus de omgeving al eens mogen zien van dichtbij. Toen had ik voor mezelf uitgemaakt dat ik het niet ging doen omdat ik niet naar school mocht gaan. Een week later loop ik er wel binnen dan. Als ik me daar ging aanmelden, moest ik eerst nog eens me gaan inschrijven en dat duurde allemaal zo lang en ik begon weer wat te twijfelen. Maar omdat ik al zo ver stond, zette ik door en belandde ik om 14u30 op de afdeling. Ik ging gewoon naar boven in het ziekenhuis en ik kreeg mijn kamer en we gingen kijken, ik en mijn ouders. Al mijn bagage zat nog in de auto en ik besloot om er niet mee om te gaan. Ik was nu binnen op de afdeling en wou even niet meer buiten komen, bang om toch nog te zeggen dat ik niet wou blijven. Ik weet nog goed... het was een dinsdag en direct viel ik in het vaste programma. Dit wilde dus ook zeggen dat ik die avond geen bezoek mocht ontvangen. Dit viel echt zwaar en ik heb enorm veel zitten wenen aan de telefoon toen ik mijn vriendin hoorde. Ik wou dat er iemand bij mij kon zijn. Mijn ouders waren vrij snel weg en daar bleef ik alleen achter. Ik kreeg het programma en ik moest me er aan houden. Dit wilde zeggen: om 18u aan tafel voor het avondeten. Ik had net ervoor wel nog de kans om mijn valies uit te pakken. Ik had al mijn kleren mee, en mijn eigen donsdeken en dat deed wel deugd. (iedereen mag zijn eigen dons meenemen) Om 18uur moest ik dan gaan eten. Het viel tegen, vlees en ik ben vegetariër. Maar ze beloofden dat, van zodra ik de diëtiste gezien ging hebben, ik dus iets anders ging kunnen eten. Maar die avond was het dus echt balen om te eten. Al die nieuwe mensen, waarmee je samen moet eten. Voor de therapieën, het eten, zijn er 3 groepen: de instapgroep, de A groep en de B groep. Ik zat ik de instapgroep. Dit ging voor 3 weken zijn. Dan evalueren ze en kijken ze naar welke groep je moet gaan. De B groep was voor eerder impulsieve mensen, de A voor eerder teruggetrokken mensen. In mijn groep zaten we met 4, wat echt wel gezellig was. Die avond van mijn eerste dag, wanneer de verpleegster kwam zeggen dat ik best kon gaan slapen (23uur) heb ik nog gezegd dat ik de volgende dag terug weg wilde gaan. Maar ik stond echter die volgende morgen op en dacht... hier zit ik goed! Elke dag is een vaste planning. Het hangt er van af in welke groep je zit. De instapgroep krijgt weekendbespreking (wat inhoud: bespreken wan hoe je weekend is geweest) psycho- educatie (bijbrengen van voedingsleer, regels,...) psychomotore therapie (beweging, tot rust komen, eigen grenzen leren kennen,...) psychotherapie (gesprek in groep met psycholoog), ergo (creatief uitbeelden), sociaal verpleegkundig uurtje (voor schoolzaken en zo te regelen) en weekendplanning (wat ga ik doen dit weekend).
De bezoekuren zijn maandag, woensdag en vrijdag van 19u tot 21u, op woensdag ook van 14u tot 18u en op zaterdag en zondag idem van woensdag. Op dinsdag en donderdag mag er geen bezoek komen en misschien is dat in het begin wel lastig, maar ik had de rust ook wel eens nodig en dan zat ik in mijn kamer naar een film te kijken of ging ik mij douchen,... De uren voor het eten zijn: 's morgens van 7u tot kwart voor 8, tien- uurtje om 10uur, 's middags van 12u tot 13u en 4 uurtje om tien voor 3. 's Avonds van 18u tot 19u00 en dan als laatste nog een tussendoortje om 21u. Vooral dat laatste is in het begin heel moeilijk. Tussendoortjes krijg je maar je hoeft het niet op te eten, je heb zelf de keuze (al is het beter dat je het wel doet) Voor eten heb ik steeds zelf kunnen en mogen kiezen hoeveel ik liet staan of hoeveel ik dus at, maar de bedoeling was dus wel om bij te komen. Van maandag (de eerste weging) tot donderdag (de 2de weging) mocht je zeker niet af zijn want dan moest je in het weekend op de afdeling blijven terwijl je anders met bezoek eens buiten kon gaan. Ook van donderdag op maandag mocht je niet afvallen maar dat is wel niet zo gemakkelijk als je dan buiten bent want dan was mijn drang groot om veel te bewegen. Toch hebben ze mij nooit een weekend afgenomen.
Ik heb vooral heel veel geleerd van mezelf tijdens mijn ergo- momenten. Ik ben heel creatief en tijdens het knutselen kon ik heel veel kwijt van mezelf. In heb begin maakte ik een hartje met daarop de spreuk: ‘als je niet kunt worden wat je wil worden, dan moet je aanvaarden wie je bent.' Daaraan hingen rolletjes met tekening op over mezelf, waar ik het moeilijk mee had. Dit werkje heb ik bij de psycholoog besproken en zo kunnen zij ook kijken naar wat een oorzaak heeft tot je eetstoornis. Verder maakte ik ook een collage met mijn vooruitzichten, waarom ik bij wil komen, wat ik dan wil doen. En ook maakte ik een gedicht met passende tekening over een meisje die wankel staat te drijven op een rivier en die vastgebonden zit aan de armen. Na een maand en een half heb ik het ziekenhuis vervroegd verlaten. Ik wou immers nog mijn studies (examens) afmaken die ik bezig was. Ik ben in opname geweest tijdens mijn stage en nu kon ik nog net mijn examens doen. Het ging moeilijk, maar ik heb het toch gehaald. Bij mijn ontslag in het UZ stond ik met een gezond gewicht. Het ergste probleem was dat ik gewoon dit gewicht had gehaald om mijn examens te mogen doen, maar diep van binnen kon ik er nog niet mee omgaan waardoor ik helemaal ben afgezakt terug naar waar ik kwam. De Bascule (Amsterdam)
Uitgangspunten van de behandeling
Behandelvormen Poliklinisch Dagbehandeling
Omdat jongeren met een eetstoornis vaak teveel bewegen worden hierover afspraken gemaakt en is het de bedoeling dat je na de maaltijden rust in een warme kamer of gebruik maakt van een verwarmd jasje. Warmte heeft een kalmerende werking, het vermindert het paniekgevoel en de angst die je kunt hebben na het eten. Bovendien vermindert warmte je bewegingsdrang. Ouders en omgeving Aanmelding en intake Meer informatie Lees HIER en HIER een ervaringsverhaal. Ervaring Bascule
Ik werd doorverwezen naar de Bascule en daar had ik 02-02-2010 dan mijn intake. Omdat de Bascule aangesloten zit bij het AMC moeten nieuwe cliënten eerst bloedprikken en een ECG laten maken, om te kijken hoe het met je lichamelijke gezondheid gesteld is en hoe snel er actie ondernomen moet worden. Jongere en ouder vertelt dan beide hoe hij/zij vindt dat het gaat, en watvoor hulp je wenst te krijgen. Na dit gesprek moet je weer terug naar de kinderarts, in die tijd bespreken de psycholoog en orthopedagoog wat hun indrukken zijn en wat hun denken dat nodig is aan behandeling. Ondertussen bespreekt de kinderarts met jou de lab uitslagen, lichamelijke klachten die je hebt en ook krijg je een lichamelijk onderzoek. Ook dit gesprek duurt weer +/- een uur. Tijdens dat telefoongesprek heb jij een afspraak met de diëtiste die met jou een lijst samen gaat stellen. Op de Bascule hebben ze gelukkig geen basis lijst of minimale lijst, je stelt een lijst samen waar jij aan toe bent. Nu moet je niet denken dat je dus echt een mini mini lijst kan samen stellen want je zit hier vrijwillig en ze gaan er dus wel vanuit dat je beter wilt worden. In de tussenliggende weken zou ik een keer per week poliklinisch komen om te zorgen dat het niet opeens heel erg snel achteruit ging. Maar na 4 weken ging ik plotseling toch te snel achteruit en ik werd met spoed opgenomen op de dagbehandeling. Dan is om 11 uur de ochtendsnack, we zitten gewoon met alle maaltijden, dus ook de snacks aan tafel. Dan is om 14.00 het weeg moment, maar ik weet natuurlijk niet of jij elke dag gewogen hoeft te worden...Dat is ook afhankelijk van ondergewicht (of ingeval van BED kan het ook overgewicht zijn, maar ik weet niet waarvoor je komt?) Dan is om 15.00 de overdracht, dat houd in dat de socio's die 's ochtends hebben gewerkt aan de late dienst (dus nieuwe socio's) overdragen wat er allemaal is gebeurd zodat hun op de hoogte zijn van hoe het met iedereen gaat. Dan is om 15.30 de middag snack. En om half 6 avondeten, we hoeven niet zelf te koken, maar het word gebracht door de keuken uit een soort kar waarin het word opgewarmd. Van het eten moet je niet teveel verwachten, want het is meestal niet super lekker ofzo, maar dan is het des te leuker als we af en toe zelf mogen koken. Dan is om 20.00 de avondsnack en daarna mogen tot bedtijd gewoon nog een beetje chillen enzo. Voor ons op dit moment natuurlijk erg verwarrend omdat wij nogal behoefte hebben aan structuur, bovendien kennen wij soms de regels beter als hun en dit kan erg confronterend werken omdat wij onszelf niet altijd kunnen of willen corrigeren. Wel krijgen ze nu steeds meer training en ik weet zeker dat de meeste nieuwe socio's binnenkort precies weten hoe alles werkt!!! Hoe vaak wij als cliënten ook kritiek hebben op de behandeling, is het denk ik wel een behandeling die werkt! Aan het begin is het erg moeilijk omdat ze dan vooral willen dat je lichamelijk weer gezond wordt en op gewicht komt. Bij sommige meiden zie je ook dat als dat is gebeurd al hun problemen ook zijn verdwenen. Maar als dat niet zo is, dan krijg je therapieen die jij nodig hebt en gaan ze ook serieus met die problemen om. Heb jij ook ervaring met de Bascule en wil je daar iets over schrijven? Mail naar info@proud2Bme.nl |
Het volgende ervaringsverhaal op basis van interviewvragen is geschreven door één van de leden van Proud2Bme die is opgenomen in de kliniek van 
De eerste dag dat ik het gebouw van het GGZ in Leeuwarden binnen liep zal ik nooit vergeten. Wat een saai en lelijk gebouw, het straalde helemaal niets uit. Die mening is veranderd want wat een veiligheid is me daar geboden, wat was het ‘fijn' en veilig om iedere vrijdag daar weer naar binnen te stappen. Een veilige plek waar ik mijn verhaal kwijt kon, zonder dat ik ‘raar' gevonden werd. 
Daarnaast kun je ervoor kiezen om op dinsdagavond hydro-relaxatie te doen, in het zwembad, er is een zwemgroep op donderdag (mag pas vanaf een bepaald gewicht) en er zijn elke keer modules waar je aan mee kan doen, bijvoorbeeld mindfullness of ‘vrouw-zijn'. Modules zijn 1 keer per week en duren gemiddeld 8 weken. We koken elke maandag zelf, dan kiezen we uit een lijst met uitdagingen, zodat we moeilijke dingen in een veilige situatie kunnen oefenen. Sinds kort hebben we ook twee keer per week bezigheidsactiviteit, je mag zelf kiezen of je daar heen gaat, je kunt schilderen, knutselen, zagen, breien, een spelletje doen en nog veel meer.
Als je een aankom-menu volgt en op je streefgewicht komt mag je weer afbouwen naar normale hoeveelheden. Iedereen heeft een ander menu. Het hangt er vanaf hoe ver je in je behandeling bent en hoeveel je op dat moment aan kunt.
Eén van onze leden is in behandeling bij Accare in Almere. Om je een beeld te geven van hoe het bij haar gaat, gaf ze antwoord op de volgende vragen:
Ik doe de opleiding tot verpleegkundige op het ROC in Almere. Doordat de docenten in de klas merkten dat ik erg onzeker was stuurde ze mij naar een empowerment training. Deze was ervoor bedoeld om mij meer zelfvertrouwen te geven, en bijvoorbeeld wel antwoorden te durven geven in de klas. 
De behandelduur varieert van 6 tot 9 maanden.
Ik heb de 1-daagse bij PsyQ Den Haag gedaan. Voordat ik daarin kwam, heb ik een tijdlang (ruim een half jaar) individuele gesprekken gehad. Die had ik nodig om 'klaar' te zijn voor de 1-daagse. Zonder die gesprekken had ik (volgens PsyQ) naar de 3-daagse gemoeten. 
Voor mensen die wel last ondervinden van de eetstoornis, maar verder nog goed kunnen functioneren, is dit een aanrader. Je hoeft niet uit je werk of studiepatroon te stappen en toch werk je daarnaast ook nog keihard aan jezelf.
Ik ben 2 keer opgenomen geweest op Unit H in Curium. De eerste keer ben ik doorverwezen vanuit een andere opnameplek, de tweede keer een spoedopname omdat mijn gewicht erg gedaald was. Beide keren is het een hele zware opname geweest, maar de eerste keer heb ik minder erg ervaren dan de tweede keer. door anoniem
Degene die mij er uiteindelijk écht doorheen heeft gesleept is mijn therapeute S. Ik heb haar voor het eerst leren kennen bij mijn eerste opname op Curium, nu bijna 4 jaar geleden. Tot op heden is zij mijn therapeute geweest en ik durf met zekerheid te zeggen dat ik het zonder haar niet had gered. Ik ben vaak boos geweest op haar, maar zij is ook degene geweest die me liet zien dat ik wél dingen had geleerd op unit H.
Op de afdeling Sint-Lukas van het Universitair Centrum Kortenberg wordt een behandeling aangeboden voor eetstoornissen. Het is een groepstherapeutisch programma voor jongeren en volwassenen vanaf 16 jaar.
Terug normaal leren eten en een gezond gewicht herstellen zijn belangrijke doelstellingen op korte termijn. Ze vormen de basis om verder te werken aan de doelstellingen op langere termijn zoals het vergroten van het zelfvertrouwen, het meer voor eigen mening opkomen, gevoelens rechtstreeks uiten, aanvaarden en waarderen van een gezond lichaam, vergroten van zelfstandigheid, (her)opbouwen van sociale contacten, voorkomen van een terugval. Uiteindelijke doelstelling is ervoor te zorgen dat de eetstoornis niet meer ‘nodig' is .
Therapieën
dat drie dagen voor mijn twintigste verjaardag. 
Als laatste nog wat over de gang van zaken qua eten & gewicht. Een alinea gewijd aan dat waar vele onder jullie wel erg benieuwd naar zullen zijn. De eerste week, in groep 1, ben je daar nog enigszins vrij in, alhoewel je zeker wel de positieve druk van je mede groepsleden en de begeleiders voelt om stappen te zetten. Je hebt het normaal pakket en het versterkt pakket. Aan jou om te kiezen of je het opbouwt of ineens de stap zet om het volledig te nemen.
Mijn ervaring met het Riagg is niet zo positief. Naar wat ik heb meegemaakt behandelen ze je volgens ‘standaard' paden, zonder per persoon te kijken wat voor jou het beste is. Bovendien zijn ze er nogal slordig en lopen veel dingen niet zoals het hoort. door anoniem
RIAGG staat voor Regionale Instelling Geestelijke Gezondheidszorg. Het is dus een instelling waar je vele verschillende soorten hulp kunt krijgen. Een verschil met een GGZ is vooral het feit dat een RIAGG alleen ambulante hulp biedt. Bij een GGZ zijn er vaak ook opname afdelingen en dag-/deeltijdbehandelingen. door Anoniem
Ook leerde ik in deze therapie om in snel in te grijpen wanneer ik het gevoel had om ‘weg te glijden in verdriet.' Toen bleek dat het toch steeds slechter met me ging, is er direct ingegrepen. Ik kreeg een spoedgesprek met een psychiater en er werd overlegd wat mij zou helpen. Zo werd ik uiteindelijk niet opgenomen, omdat mijn behandelaren (net als op de jeugd) niet wilden dat ik op een crisisplek zou komen. Uiteindelijk ben ik doorverwezen naar een centrum voor psychotherapie, omdat ik graag écht aan mezelf wilde werken en het met 1 gesprek per week niet lukte.
De Riagg Jeugd is bestemd voor jongeren tussen de 0 en 19 jaar. Ouders van deze doelgroep kunnen hier ook terecht met vragen. Er kan ook gekozen worden voor gezamenlijke behandeling waarbij de ouders bij de gesprekken zitten. Natuurlijk is individuele hulp ook mogelijk.
Zoals jullie waarschijnlijk al hebben gelezen (zie andere pagina's) bestaat de kliniek van de Ursula uit 3 teams. De High Cure is team 3, bedoelt voor individuele therapie en meer begeleiding. Je zit met een kleine groep en iedereen heeft individuele afspraken. 
Groep
De behandeling is bedoeld voor vrouwen van 15 tot 45 jaar en er zijn 35 bedden beschikbaar. Voorafgaand aan de opname vindt altijd een intakegesprek plaats. De behandeling grijpt overwegend in groepsverband plaats en de duur varieert van 5 dagen tot 6 maanden.
School
Al vanaf mij 12de jaar ben ik bezig met mijn lichaam, vond mezelf altijd te dik was dood ongelukkig met mezelf. Toen ik naar de middelbaren school ging werd dit steeds erger en begon ik flink te lijnen, ik verbande suiker uit mijn leven en begon iedere dag de trappen in huis op en af te rennen.
In het begin heb ik vaak gedacht "Ik stop! Dit heeft geen zin. Ik kom er nooit meer van af". Maar ik heb doorgezet en ben doorgegaan! Daar ben ik heel erg blij mee! Het is niet makkelijk! En het gaat niet vanzelf weg. 
Het ‘Centrum voor Eetstoornissen' is een van de vijf pijlers van de Universitaire Dienst Psychiatrie (UDP) van het UZ Gent. Je kunt hier vanaf 15 jaar terecht voor ambulante of klinische behandeling.
Inhoudelijk richt de therapie zich op de onderhoudende factoren van de eetstoornis: de verstoorde informatieverwerking met de daaraan gekoppelde (gekleurde) gedachten en het (gestoorde) eetgedrag. 
21 April 2009... de dag waarop ik zelf besloot om me te laten opnemen in het UZ (universitair ziekenhuis) Gent. Voordien was ik al 3 keer ambulant (gesprekken) in het UZ geweest. De dag ervoor had ik zelf moeten beslissen of ik voor een opname ging kiezen of niet. Het was moeilijk, maar ik zag ook dat het me zelf niet meer ging lukken. 
Tussendoor heeft de instapgroep nog vrij veel vrij, wat ik soms wel moeilijk vond want dan moet je uzelf wel kunnen bezig houden. Ook krijg je een half uurtje bad en een half uurtje massage in de week en ook 1 keer zeker een bezoek aan de dokter. Bij de A en B groep zit er ook een koopactiviteit, boodschappen doen, een uitstap naar ergens en ook dinsdagavond mogen die groepen samen eens iets gaan drinken buiten het ziekenhuis.
Na 3 weken instapgroep mocht ik dan eindelijk overgaan naar een andere groep. Ik belandde in de groep van de eerder impulsieve mensen, maar eigenlijk was dit omdat ik daar het meeste ging bijleren want ik hoorde in geen één van de 2 echt thuis. Deze groep was wel enorm goed en heeft er voor gezorgd dat het makkelijker was. Met elkaar kunnen babbelen en elkaar steunen is echt enorm goed.
Het Centrum voor Eetstoornissen is een afdeling van de Bascule, een academisch centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie.
Toen ik op de basisschool zat kwam ik voor het eerst in aanraking met hulpverlening, ik kwam bij een jeugdpsychiater. Daarna heb ik nog bij vele hulpinstanties gezeten: school maatschappelijk werk, KJP Drechtsteden, life coach en de Grote Rivieren. Niks hielp en het ene probleem ging over in het andere probleem totdat ik uiteindelijk de diagnose NAO kreeg, in combinatie met automutulatie. 
Ook komen er op de kliniek therapiegroepen, die gaan ongeveer in september van start. Elke ochtend tussen 10.00 en 11.00 uur is er dan een groepje, waar je op indicatie aan mee moet doen! Ook gaat er op de kliniek een kookgroep starten, dit is erg gezellig -> omdat het eten wat we hierbij maken veel lekkerder is als uit de kar. En iedereen heeft hier op dit moment wel de instelling dat als we toch moeten eten dan wel lekker.