Curium

Via Proud dacht ik dat dit een slecht organisatie was, maar ik ben er juist wel goed geholpen! Als je echt voor wilde gaan, dan hielpen ze je er echt bij. Ze gaven mij goede adviezen en die hebben mij geholpen.
Ook mijn ouders hebben zich gesteund gevoeld door hen.

Het heeft mij helemaal niet geholpen. Ze waren veel te lax en je eetstoornis krijgt veelste veel ruimte (als je je eten niet binnen de tijd eet, dan werd je bord gewoon weggehaald) en je mocht pas weg daar als het 'goed' ging. En 'goed' betekende dat je was aangekomen. Maar de dietistes waren verschrikkelijk, een ophoging van een sultana. Of een schepje cruesli. Hierdoor ben ik ook heel bang geworden van kleine verschillen.. En het enige wat ik wou was weg. Dus heb ik me zelf als het ware weggegeten om vervolgens thuis weer keihard terug te vallen.

Ik heb hier mijn DGT behandeling gedaan, in dagbehandeling. Dit hield in dat ik 3 dagen in behandeling was per week. Het heeft mij enorm geholpen. Qua nazorg hebben ze me weinig geboden wat ik eigenlijk wel nodig had. Daarnaast zaten ze aan het einde in een reorganisatie en dat verliep heel raar en rommelig. Als het einde niet zo was geweest was ik echt postief geweest.

Als zeer slecht ervaren. Er hing een nare zweer en er waren onderlingen wedstrijdjes wie het minste kon eten. Bij mijn interne behandeling is er de eerste 2 weken door de psychologen niet naar mij omgekeken en zat ik de hele dag op de bank. Ik ben na 8 weken intern gezeten te hebben er slechter uitgekomen dan toen ik er heen geen. Niet lichamelijk maar mentaal.

Ik heb mijn opname bij Curium als erg negatief ervaren, omdat ik sterk het gevoel kreeg dat er niet naar het achterliggende probleem gekeken werd. Er werd naar mijn idee een standaardprotocol afgedraaid dat voor mij totaal niet hielp en dat volledig focuste op eten en aankomen, terwijl het geestelijke aspect geen aandacht kreeg. Ik kreeg in het begin geen therapie. Alhoewel dit persoonlijk voor mij geldt, was het wegvallen van een 'normale' omgeving voor mij geen motivatie om beter te worden, maar een bron van woede en verzet. De andere meiden waren vaak meer concurrentie dan steun. De medewerkers deden erg hun best, maar hun aanpak was voor mij echt totaal niet passend.

Een tijd geleden heb ik in de kliniek gezeten en helaas heeft het mij niet geholpen. Ik ben zelfs zieker de kliniek uitgegaan dan dat ik erheen ging. Het ging vooral over weer leren eten, maar er was verder geen aandacht voor verdere problemen. Hierdoor viel ik al tijdens mijn afbouwfase van de kliniek weer wat af. Wat mij nog wel het meeste pijn heeft gedaan, is dat ik me totaal niet begrepen voelde met betrekking tot mijn depressie en angsten. Ik moest maar gewoon eten. Dat idee kreeg ik heel erg. Wat ik ook lastig vond, was dat mijn ouders erg betrokken werden bij de eetmomenten thuis, terwijl mijn ouders aangaven dat niet te willen. Sowieso had/heb ik geen goede band met mijn ouders en daar hebben we geen gesprekken over gehad. Erg jammer.

Er was geen nazorg geregeld en omdat ik in oktober 18 was geworden, stond ik in november op straat. Geen idee of zij dit bewust hebben gedaan, maar ik heb een erg sterk vermoeden van wel.

Ik ben inmiddels 3, 5 jaar in behandeling op het Curium. Ik heb poliklinische hulp gehad, een klinische opname op unit G (afdeling observatie/diagnostiek) en dagbehandeling op unit F (afdeling autisme).

Mijn ervaring op unit G was wel redelijk, ik had een fijne groep en een fijne psycholoog. De meeste sociotherapeuten waren alleen niet heel betrokken. De nazorg was niet geweldig, ik had alleen wat gezinsgesprekken en het duurde maanden voordat ik weer kon beginnen met poliklinische individuele therapie. Bijna al mijn groepsgenoten van die tijd hebben een terugval gehad en zijn opnieuw ergens opgenomen.

Mijn behandeling op unit F heb ik wel iets beter ervaren. De sociotherapeuten zijn heel betrokken en willen je echt helpen, ook de psychiater keek goed met je mee. Wat ik minder vond was dat er vrij weinig kennis was over andere problematiek naast autisme. Maar voor jongeren met enkel autisme is dit een super goede plek.

De poliklinische hulp die ik heb gehad, was heel wisselend. Soms had ik hele goede psychologen, maar ik heb ook een paar gehad die verschrikkelijk waren.

Mijn algemene ervaring is wel oké, er lopen heel veel goede hulpverleners rond die oprecht willen dat het beter met je gaat. Over de eetstoornisafdeling (unit H) hoor ik overigens veel slechte verhalen. Het zou alleen over aankomen gaan en er wordt nauwelijks aandacht besteed aan achterliggende problematiek.

Ik lag opgenomen in het LUMC en aangezien ze het daar niet verantwoord vonden om me naar huis te laten gaan, kwam ik automatisch bij het Curium terecht.
Er werd met mij afgesproken dat ik weg mocht, wanneer ik een bepaald gewicht had. De hele opname draaide dus eigenlijk alleen maar om het aankomen. Ik vind dat ze in het Curium sowieso alleen maar naar je gewicht kijken.

De hele dag staat er ook in het teken van eten.. Er werd bijna op de minuut getimed wanneer het tussendoortje startte en eindigde. Voor sommigen in mijn groep werd het een wedstrijdje wie zo weinig mogelijk in die tijd naar binnen kreeg. Er ontstond hierdoor een soort van competitie in wie de kleinste hapjes kon nemen. Alles wat je niet binnen die tijd op had, mocht je namelijk laten staan.
Uiteindelijk had je er natuurlijk niets aan om je eetlijst op die manier niet te volgen. Je had namelijk elke week een aankomeis en wanneer je die niet haalde, werd je dat duidelijk erg verweten.. Soms terecht, maar soms ook niet. Socio's en andere behandelaars konden echt ineens een heel andere houding naar je aannemen, wanneer je je eis niet had gehaald. Het lag volgens hen namelijk altijd aan jezelf.

De achterliggende problematiek is in de 5 maanden dat ik er heb gezeten, nooit aan bod gekomen. Pas wanneer je gezond gewicht had kon je eventueel gesprekken krijgen, maar deze kreeg ook lang niet iedereen.

Ik was zelf trouwens ook totaal niet gemotiveerd om aan te komen. Het enige wat ik wilde, was zo snel mogelijk naar huis. Daarvoor moest ik dan natuurlijk wel aankomen, maar ik werd bij binnenkomst op veels te kleine eetlijsten gezet, waardoor ik afviel. 'Maar de diëtiste had uitgerekend dat dat niet kon, dus lag het aan mezelf'.. Ze denken daar echt dat lichamen digitale machientjes zijn ofzo..
Uiteindelijk ben ik water gaan drinken voor het wegen en heb ik mezelf met een watervergiftiging de kliniek uitgewerkt. Ik belandde hierdoor zelfs in het ziekenhuis, maar heb daarna nooit meer iets van het Curium gehoord.

Eigenlijk heb ik het idee dat ze me maar lastig vonden en dat ze blij waren dat ik opgerot was.. Ik heb nog contact met enkele groepsgenootjes van toen, maar daarvan heeft niemand echt baat heeft gehad bij deze instelling. Er zijn ook veel meisjes die steeds weer terugkomen, aankomen, weggaan, afvallen, weer terugkomen, etc.

Ik heb hier een lange tijd opgenomen gezeten. De sociotherapeuten waren over het algemeen erg betrokken en meedenkend. Ik moest zelf altijd om gesprekken vragen en dat vond ik heel moeilijk en daar kreeg ik ook niet voldoende hulp bij.
Het was wel heel erg gefocust op het gewicht en eten. Alle consequenties hingen af van je gewicht, terwijl je soms er niks aan kon doen dat je niet voldoende was aangekomen vanwege ziekte, vochtbalans enz. Ze zeiden altijd nee jij hebt iets gedaan waardoor het niet goed was.
Ik denk dat deze behandeling in zekere zin helpend is. Je moet wel echt gemotiveerd zijn en met deze regels kunnen omgaan, en echt accepteren van het aankomen.
Aan achterliggende problematiek wordt niet echt aan gewerkt. Ze vinden dat je eerst redelijk op gewicht moet zijn anders kan je niet logisch denken. Daar hebben ze wel een punt, maar toch denk ik als je weer stabiel eet dat je er echt wel iets mee kan doen. Dat miste ik heel erg.
Nazorg vind ik niet goed. Je wordt ontslagen en af en toe een gesprek. Ik viel in korte tijd heel erg af en het enige wat ze zeiden was eet maar gewoon weer, anders weet je waar je terecht komt, terwijl ik nog echt niet klaar was om zelfstandig alles in een keer te doen.

Ik werd er opgenomen op de gesloten afdeling, omdat er geen plek was in de eetstoornisafdeling en ik niet meer thuis kon blijven. Toen ik toch een intake gesprek kreeg werd er meteen de diagnose boulimia gesteld terwijl ik nog nooit in mijn leven een eetbui heb gehad. Dit werd ook nooit aan mij gevraagd en later toen ik wel bij een goede instantie terecht kwam bleek ik anorexia te hebben. Ook werd ik niet opgenomen omdat ik zogenaamd ''te ziek was'' en niet mee wou werken aan de behandeling. De reden dat ik niet wou meewerken was omdat er mij verteld was dat ik minstens 10 kilo moest aankomen (terwijl ik maar 1 kilo ondergewicht had) en dat ik 6 keer per dag moest eten (wat toen der tijd heel eng voor mij was). Zeer onprettige ervaring gehad.

Hier een vreselijke tijd gehad, problemen werden niet besproken. Kan er verder niet veel positiefs over kwijt, helaas.

Nazorg heb ik niet gehad, was namelijk drie maande voor mijn 18e verjaardag met omslag gegaa .
Contact was fijn, maar niet dagelijkse gesprekken etc. Dus was lastig, je moest er zelf om vragen..
Eigen kamer, was super fijn.
Sfeer was echt heel erg goed en super fijn op de groep.

ben hier wel goed geholpen

Ik ben hier opgenomen geweest en ik ben nu nog poliklinisch in behandeling. Met de meeste therapeuten heb ik heel fijn contact (gehad), ze luisteren goed en proberen je echt te helpen. Er zijn natuurlijk ook dingen geweest die ik wat minder goed vond maar over het algemeen vind ik het curium een fijne instantie.

Ik heb goede hulp gehad bij Curium. Wel is het vooral gericht om het eten weer opgang te krijgen, maar wordt er verder niet veel gekeken naar het achterliggende probleem. Dat Na mijn ontslag ben ik wel geheel losgelaten en vond ik het vooral in het begin heel erg moeilijk om hulp te zoeken.

Mijn ervaring met Curium is positief. Mijn (naaste) omgeving werd nauw betrokken bij de behandeling, waardoor er meer begrip voor mijn situatie ontstond. Er was veel individuele aandacht, wat ik als fijn heb ervaren.

na mijn opname ben ik volledig losgelaten en voelde mij vaak niet begrepen... maar het is opzich een goede instelling om het eten weer op de rit te krijgen en aan te komen.. maar er word echt echt niet verder gekeken... en dat doet pijn

Ik heb in de jaren 2011-2012 3 opnames in Curium gehad. En eigenlijk, was ik daarna nog geen stap verder. (wat natuurlijk ook deels aan mij ligt!!)
Ik vind dat je vrijwel geen therapie wordt gegeven tijdens de opname, je was eigenlijk alleen maar aan het eten. Nauwelijks had je een gesprek over hoe je je voelde, rare gedachten/angsten, of je eetgewoonten, en aan de achtergrondproblematiek werd al helemaal geen aandacht gegeven. Ze constateerden wel dingen, maar gingen daar dan niet op in.
Wat ik als heeeeel vervelend heb ervaren, is de hiërarchie. Er was een enorm gat tussen de hulpverleners en de cliënten. Je voelde je mega bezwaard, als alleen maar kwam zeggen dat je een rondje ging lopen, laat staan om een gesprekje vragen! (Er zat wel verschil tussen sommige sociotherapeuten)
Er werd ook wel gezegd dat je streeft naar 'normaal' maar toch zijn er hele rare regels, bijvoorbeeld over de tussendoortjes (die overigens ook nooit veranderde, waardoor ik na m'n opname nog alleen maar biscuitjes at), of saus, of beweging.
Er was ook een kamer van de separeer gemaakt, waar je sliep als je aan bewegingsdrang deed, omdat daar een camera hangt!
Wel had je 1x pw gezinsgesprek, en waar ik wel erg over te spreken ben/was! En we hadden ook regelmatig een uitje, bijvoorbeeld naar het strand of iets, wat wel voor positieve afleiding zorgde.

Ik vond Curium een goede plek om opgenomen te zijn. Er is veel persoonlijke aandacht en een goede sfeer en goed contact tussen socio's en jongeren!