De Hoop

Toen ik bij de hoop kwam was ik 13 (inmiddels 15)
De intake was prima, ik hoefde niks te doen/zeggen waar ik me niet prettig bij voelde.
Ik begon met CGT bij een hele lieve persoonlijke therapeute (omdat ik geen namen mag noemen noem ik haar maar x) X was ook buiten de sessies om te bereiken, en als je in een rotte situatie zat kon er wel een korte afspraak tussendoor worden gemaakt. Als X op vakantie was ofzo, waren er andere therapeuten beschikbaar, dus je werd nooit zomaar een lange tijd alleen gelaten. Ik was al een groot deel van mijn es kwijt toen X ergens anders heen ging, dus ik moest worden overgedragen. Het afscheid nemen was heel fijn en het voelde niet alsof ik opeens werd afgesneden.
Ik volg nu EMDR bij P. ook een erg fijne therapeut.
Zowel bij X als bij P kan ik tijdens de sessies ook gewoon met ze lachen, over gekke dingen praten en over dingen die ik leuk vind.
De mensen van de receptie en het secretariaat zijn erg aardig,de meeste kennen je na 1 keer zien al en je word door hun dus niet beschouwd als "een cliënt" maar gewoon als Becky, of hoe je dan ook heet.

Nadat Cruciaal GGZ failliet was is locatie Rotterdam overgenomen door De Hoop. Dat was ontzettend heftig voor me, gaf heel veel onzekerheid. Uiteindelijk heb ik nog dezelfde therapeut. Wel moest er veel afgerond en opnieuw gestart worden, oa met veel vragenlijsten, wat wel eens vervelend was. Ik moest wel naar een nieuwe psychiater, de deskundigheid van haar is enorm groot. Het is fijn dat het contact met mijn therapeut zo goed is en hij geeft aan dat hij niet heel erg veel verstand heeft van eetstoornissen, maar hij wel heel goed gedachten en gevoelens kan uitpluizen en wel weet wat 'gezond' eten is. Het is voor mij nog totaal geen belemmering dat hij niet zo thuis is in de eetstoornis, ook omdat de problematiek zo enorm groot is en er zoveel wegen bewandeld kunnen worden.
Ontzettend fijn is ook dat De Hoop Christelijk is. Wanneer ik het heb over een kerkdienst, preek oid die me geraakt heeft, aan het denken zet of wat dan ook, dan is het fijn dat hij direct begrijpt waarover het gaat. Mijn geloof geeft mij heel veel houvast,maar vind het ook soms heel ingewikkeld waardoor praten erover met iemand die er ook mee opgegroeid is heel fijn is.
Ik ben nog in behandeling bij De Hoop. Ik ben bij Cruciaal begonnen in 2013. Daarvoor bij Eleos gezeten vanaf 2006.

Ik kwam binnen nadat ik al bij 3 andere instellingen had gezeten. Het eerste gesprek werd ik 'warm' ontvangen en zo is dat nog steeds. Ik had er eerst een korte intake en daarna ben ik 14 weken opgenomen. Er werd geluisterd naar mijn hulpvraag en wat ik wel of niet wilde. Ze gingen nooit over mijn grens heen. Na de opname kreeg ik goede nazorg. Ik heb zeker iets aan de opname gehad. Ik wilde mezelf beter leren kennen en leren omgaan met negatieve gedachtes en moeilijke dingen in het leven. Het gaat nu veel beter met me!

Zeker een aanrader!!

De Hoop GGZ is een onprofessionele organisatie. De medewerkers zijn absoluut niet deskundig op het gebied van psychische aandoeningen. Bij De Hoop wordt het niet naar de kern van het probleem gekeken. Er wordt alleen misbruik wordt gemaakt van het geloof.

Ik ben sinds 2012 in behandeling en ben heel erg tevreden over de hulpverlening. Er wordt goed naar me geluisterd en ook mijn omgeving is bij de behandeling betrokken. De achterliggende problemen zijn behandelt in de gesprekken en later ook met betreffende personen bespreekbaar gemaakt,
Ik ben heel erg blij met ze en ontzettend dankbaar voor hun hulp!

ik ben 9 maanden in totaal opgenomen geweest op de jongeren afdeling. de opname heeft voor mij goed gewerkt (ik moet er wel even bij zeggen dat ik geen eetstoornis had) alleen de nazorg is bij mij jammer genoeg niet gegaan zoals gehoopt. ondanks alles heeft de hoop mij echt veder geholpen!

De Behandeling van De Hoop GGZ heeft bij mij niet geholpen maar ik heb hier met een ernstige depressie weggekomen door de deskundigheid van de instantie. Ik heb persoonlijk veel moeite met de manier van behandeling, de locatie, kamers, groepen e.d. vind ik prima. Maar het contact met hulpverlening liep scheef, behandelmethode was verkeerd, en aandacht van behandeling ging niet naar mij.

Voor een eetstoornis vind ik dit niet de juiste plek. Weinig van de medewerkers hebben verstand van eetstoornissen en er wordt in combinatie problematiek weinig over gesproken, als je dat zelf niet aangeeft. In het begin had ik een psycholoog, die wel bekend was met eetstoornissen, maar 2 weken voordat ze naar een andere afdeling ging, kreeg ik een andere psycholoog die er amper vanaf weet. De wachttijd was ook erg lang en bij de deeltijd behandeling is er helemaal geen aandacht voor de eetstoornis, als je daarmee kampt.

Ik kwam bij de Hoop voor ambulante hulp (in combinatie met een externe diëtiste) toen een eerdere behandeling niet succesvol was, en heb toen hiervoor gekozen vanwege de christelijke hulpverleners. Ik werd qua aankomen en lichamelijk goed begeleid en de gesprekken met een psycholoog waren ook heel waardevol. Het contact met m'n ouders is altijd wat lastig geweest, en ik hoopte dat ze daar op de Hoop wat meer aandacht voor zouden hebben, dit is tegengevallen. Verder ben ik heel positief over mijn behandeling!

Ik ben 11 maand opgenomen op de kinder- en jeugdpsychiatrie (kliniek met tieners van 12 - 18 uiteindelijk) en heb dit als zeer positief ervaren! De leiding was betrokken en aardig, de groepen waren fijn, en de weize waarop het geloof invloed had op je behandeling had heeft me ook erg geholpen! Het jammere was wel dat ik vond dat er niet veel deskundigheid was. Één therapeute die zelf ook ervaringsdeskundige was, waar ik veel aan had, maar verder was het wel een beetje laagdrempelig, zeker voor tieners met 'kenmerken van een persoonlijkheidstoornis'. ze hebben ook niet veel tools voor eetstoornissen, maar kunnen er wel goed mee om gaan. Als dat je 'hoofdprobleem' is zou ik het niet aanraden.. Ik zelf heb er veel aan gehad, en zou het wel aanraden voor meiden met een depressie of agressie of thuis problemen.

Eerst heb ik een psycho-educatie groep gevolgd over eetstoornissen. Dit was heel basic, maar op zich wel gericht op de problemen waar ik mee liep. Er was daarbij ook een ervaringsdeskundige therapeut aanwezig wat ik erg prettig vond.
Na deze groep heb ik niet echt een vervolg gehad en werd ik op de wachtlijst gezet voor opname. Dit duurde bijna een half jaar. De opname was in een kliniek waar ook drugsverslaafden waren opgenomen. Dit had op mij absoluut geen goed effect. Ook waren de regels over verlof, contact met huis, naar buiten gaan en zelfstandigheid even streng als voor mensen die er waren voor een verslaving. Dit heeft op mij een hele negatieve invloed gehad. Door heimwee en missen van contact met mensen die belangrijk waren voor mijn herstel, ben ik snel aangekomen in gewicht en mocht ik na een paar maandjes al naar huis.
Ik heb in latere behandeling pas ontdekt wat ten grondslag lag aan mijn problemen, omdat ik hier in de opname bij De Hoop niet aan toe kwam. Ik had absoluut niet de indruk dat er voldoende kennis was van eetstoornissen. Door behandeld te worden tussen mensen met ernstige drugsproblemen en met strenge regels, schrok ik meer dan dat ik tot rust kwam en aan problemen kon werken.
Na mijn opname heb ik bij De Hoop echter wel individuele gesprekken gehad bij een therapeut die zelf veel van eetstoornissen wist. Deze heeft mij uiteindelijk doorverwezen naar een andere instantie waar ik wel goed geholpen ben.
Wat ik wel goed vond aan De Hoop was het opdoen van werkervaring en de mogelijkheid om te leren en te studeren in het opleidingscentrum.