GGZ inGeest

Ik zit in het fact team, waarbij er veel aandacht naar de algemene psychiatrie uitgaat. Omdat ik naast de eetstoornis nog meer problemen heb, is dat goed te doen. Helaas heeft Ingeest geen kennis over eetstoornissen (althans de lokatie waar ik zit). Daarom ga ik toch weer naar het CEU toe (intake)

Ik had geen klik met de behandelaar, daardoor veranderde er helemaal niks in mijn situatie, heb dat aangegeven en de oplossing was dat ik zou stoppen, dus dat heb ik toen gedaan. Er was geen nazorg. De psychiater die ik er had was wel fijn. En in het begin was er nog een dietiste betrokken, die was heel heel deskundig en fijn (maar werd daarna wegbezuinigd...)

Ik heb ervaring met de locatie in Hoofddorp en met de Amstelmere in Amstelveen. Ik heb in Hoofddorp alleen een (uitgebreide intake) gedaan en dat vond ik niet zo'n goede ervaring. De SPV'er die de eerste intake deed ging de DSM criteria voor Borderline zitten voorlezen dan moest ik zeggen of ik ze had of niet. Ik had ook en gesprek met een psychologe die wel erg deskundig overkwam maar ook erg pessimistisch over me was. Uiteindelijk hadden ze me doorverwezen naar de Amstelmere voor schematherapie. Ik moest daar helaas wel lang op wachten maar dat komt omdat er maar 1x per jaar een groep startte. Ik had ook groepsgenoten die helemaal niet hoefden te wachten, die hadden meer geluk met de timing. Ik vond de therapeuten erg goed en deskundig en heb veel aan de behandeling gehad. Er zijn ook echt dingen structureel veranderd in mijn hoofd. Ik heb na de groep nog individuele therapie gehad bij dezelfde therapeuten. Dat is niet echt nazorg maar voor mij was een goed vervolg en een goede afronding. Mijn omgeving is er niet bij betrokken. Gelukkig maar want daar was inmiddels wel klaar mee. Mijn eetstoornis kwam niet echt aan de orde maar dat hoefde bij mij ook niet. Ik denk niet dat het een goede therapie is als je eetstoornis nog heel erg speelt.

Ik heb bij de locatie Overschiestraat een jaar in de 'Adolescenten-deeltijd', maar ben daar erg ontevreden over. Het is een 'one-size-fits-all' benadering; ze proberen adolescenten te helpen in een moeilijke fase van hun leven, maar kijken daarbij té weinig of er sprake is van (ernstigere) psychische stoornissen. Er werd meestal nauwelijks een diagnose gesteld, terwijl daar vaak wel sprake van was.

Na een jaar had de behandeling totaal niet geholpen. Maar er werd me verteld dat ik het nu maar zelf moest gaan doen...het 'echte' leven in moest gaan, en niet weer een intensieve behandeling gaan volgen. Maar ik voelde zelf wel dat het echt niet goed met me ging, en er meer aan de hand was dan angst voor het 'echte' leven.

Ook hebben ze mijn eetstoornis onderschat. Toen ik daar binnenkwam was ik nog 'gewoon' aan het lijnen, maar in de loop van het jaar ging het helemaal de verkeerde kant op. Dat zagen ze best, maar er werd naar mijn mening te weinig ingegrepen.
Ik hoorde ook pas een jaar later van mijn vervolgbehandelaar dat ik de diagnose 'eetstoornis NAO' in mijn dossier had staan. Ze hadden nooit de moeite genomen om dat aan mijzelf te vertellen.

Het contact liep niet goed, en de hulpverlener had volgens mij geen idee waar ze mee bezig was.

Ik heb ervaring met verschillende locaties van deze instelling, de bedoeling was dat ik hier na een geslaagde eetstoornisbehandeling in behandeling zou gaan voor de achterliggende problematiek van mijn eetstoornis.

Bij de locatie A.J. Ernststraat is van alles misgegaan en ben ik eindeloos van het kastje naar de muur gestuurd. Sinds kort ben ik gestart met een behandeling op locatie Amstelmere en daar ben ik zeer tevreden over.