Atrium MC

Ik ben hier in december 2007 opgenomen geweest, dus het kan zijn dat mijn ervaring niet meer helemaal overeenkomt. Ik heb in totaal een dikke twee maanden op de kinderafdeling gelegen, en vond het verschrikkelijk. Ik kreeg gedwongen sondevoeding en mocht de eerste weken het bed niet uit. Dit resulteerde na een aantal weken in enorme doorligwonden, waar ik nu nog steeds enorme littekens van heb. Ze lieten me er gewoon wegrotten. Het enige wat ik er moest doen, was enorm veel aankomen en de rest... Tsja. Ik moest 2x per week wegen zonder ondergoed, er was iemand bij het douchen (terwijl ik niet braakte of laxeerde), ik mocht maar 2 uur bezoek per dag en voor de rest werd je maar alleen gelaten. De pedagogisch medewerkster kwamen soms een uurtje en ik kreeg een uur per week therapie. Voor de rest lig je, en mag je niks. Ik mocht pas na 7 weken voor het eerst een halve dag naar huis en heb kerst en nieuwjaar in het ziekenhuis moeten vieren. Totaal onnodig, want ik werkte er keihard voor en voelde me fysiek echt gewoon goed. Ik heb mijn gewichtseis bijna iedere week gehaald en vaak ruim ook. En dan krijg je een beloning, maar die stellen niks voor omdat ze de helft van wat je wil niet goedkeuren. En ik vroeg niet om domme dingen, maar om bijvoorbeeld een dagje naar huis te gaan oid. Het enige wat ik mocht was een uur meer bezoek per week. Wow. Ik heb mezelf er letterlijk uitgevreten en de behandeling heeft geen steek geholpen. Ze zorgen ervoor dat je niet doodgaat, en je gewicht naar een iets hoger getal gaat, maar meer kunnen ze niet. Het is een echt ziekenhuis en niets meer of minder. Als ik er niet had gelegen, was ik er waarschijnlijk niet meer, en dat geef ik toe. Bij mij was de afspraak dat ik xx kg moest aankomen (en dat was nog steeds ernstig ondergewicht) en ik dan het ziekenhuis uit mocht. Hoe ik dat deed, maakte ze niks uit. Je moet hier geen nazorg, therapieen, etc verwachten, want deze krijg je niet.

Ik heb een klinische opname op de kinderafdeling voor mijn eetstoornis van 3 maanden. omdat mijn gewicht zo gedaald was dat het levensbedreigend was . Het was een hele moeilijke periode. Ze werkte toen met een eetstoornis protocol met fase1,2, en 3. In fase 1 had je bedrust, dat vond ik heel moeilijk. en fase 2 mocht je steeds meer. Als je 500g was aangekomen in 1 week kreeg je een beloning en zo mocht ik steeds weer meer dingetjes wat ik niet meer mocht.
Ik weet niet of dat nu ook nog zo is, want het is een aantal jaren al geleden dat ik daar opgenomen geweest. Hele aardige verpleegkundige, Soms kwamen ze ook vaker een spelletje of puzzelen met je op de kamer als ze tijd hadden. En de begeleiding van de pedagogische medewerkers heb ik erg fijn ervaren. Daar deed ik spelltjes/of knutselen enzo.
en praten mee op mijn kamer of in de speelkamer.
Ze zeiden dat ik heel veel doorzettingsvermogen had, anders was ik er niet zo snel bovenop gekomen.
Ik ben ze heel dankbaar ervoor.