Lucertis

Vanaf 2013 heb ik hier rondgelopen met een (meestal) positief gevoel over de instelling. Ik heb hier meerdere behandelaren gehad en daarom sommige delen van mijn verhaal meerdere keren moeten vertellen, maar dat maakte verder niet uit. Toen het bergafwaarts ging met mij hebben ze meteen onderzoeken gedaan naar de oorzaak hiervan wat ik als zeer prettig beschouwde. Vandaag ben ik officieel uitbehandeld en eerlijk gezegd zou ik deze instelling aanraden

Ik heb hier een spoedopname gekregen vanwege ernstig ondergewicht, maar van spoed was niet echt te spreken.. Ik kreeg 4 intake-gesprekken, 4!! Eerst hadden we er nog wel een goed gevoel bij, maar bij het 2e intakegesprek verdween dat al. Ik moest mijn verhaal alle 4 de keren volledig opnieuw vertellen, en ze begonnen al vrijwel direct over medicijnen en antidepressivia.

Na een tijdje is (eindelijk) de behandeling gestart. Helaas gaf mijn behandelend psycholoog vrijwel meteen aan totaal geen ervaring te hebben met eetstoornissen, dat was ook goed te merken. Ik voerde daar gesprekken die ik ook gewoon met mijn ouders/vrienden kon voeren.

Er werd totaal geen aandacht geschonken aan de achterliggende problematiek, dat zou 'te moeilijk voor mij zijn'. Dus ik zat daar een beetje niks te doen. Ik heb het idee dat ze daar veel meer voor zichzelf zitten, en mij totaal niet serieus namen.

Ik ben blij dat ik daar weg ben.

In 2005 kwam ik voor het eerst met Lucertis in aanraking, maar toen heette het voor de fusie nog anders. De intaker vond ik aardig, maar die ging weg. Ik kreeg iemand met wie het totaal niet klikte. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar toen ik dat aangaf, mocht ik geen andere, dus ik ben weggegaan. In 2006 kwam ik terug en toen mocht ineens wel een andere. De intaker zei dat ik beter opgenomen kon worden. De psychiater zei dat ik beter niet opgenomen kon worden. Toen ik achteraf het psychiatrisch onderzoek en het onderzoek van de intaker las, was er fout op fout. Er werd niet goed naar mij geluisterd en de interpretaties waren heel slecht, plus dat er niks bij mij nagevraagd werd. Ik ben toen dus doorgestuurd. Eind 2009/begin 2010 werd ik opnieuw aangemeld. Na een veel te lange tijd lieten ze eindelijk wat van zich horen. Toen kwam ik daar toen ik net 19 jaar was, werd er gezegd dat ik kon komen, maar dat ik voor de formaliteit nog in het team besproken moest worden (ze vertelde overigens ook aan de verwijzer dat ik gewoon kon komen), maar dat ik me er geen zorgen over hoefde te maken. De keer erop hoorde ik met mijn net 19 jaar, dat ik volgens hun chronisch was en dat ik maar in het 'chronocircuit' moest gaan, terwijl ik nooit traumabehandeling gekregen had. Dat heb ik destijds, die paar jaar ervoor, ook al duidelijk aangegeven, dat ik graag traumabehandeling wilde. Maar hun hadden niet het idee dat ik het daarna ineens veel beter zou gaan. Puntje bij paaltje werd er ook nog gezegd dat mijn eetstoornis ook chronisch zou zijn. Er was verder geen discussie mogelijk bij haar. De andere van haar team zagen het zo, dus dan was het ook zo. Zowel naar de visie/mening van mij als van mijn moeder werd niet geluisterd, want 'wij waren toch maar leken.' (zeiden ze niet letterlijk, maar zo kwam het wel over) Ik heb gezegd dat ik toch naar een andere ggz-instantie wilde voor traumabehandeling. Daarbij werden er dus ook nog vraagtekens gezegd bij mijn wilsbekwaamheid. Uiteindelijk kwam ik bij de andere ggz-instelling. Gingen (gelukkig) mijn diagnoses op de schop en na 3 jaar ben ik nog steeds bij die andere ggz-instelling en mijn behandelaar vind mij nog steeds vooruitgaan en heeft het idee dat het helemaal goed gaat komen met mij. Dus ik ben die andere ggz-instelling meer dan dankbaar. Maar van Lucertis moest ik het dus niet hebben.
En daarbij hebben ze mij ook nog meer dan een jaar mij in de sop gaar laten koken wat betreft overbrugging naar die andere ggz-instelling. Ze trokken letterlijk de handen van mij af en dat resulteerde in het feit dat ik anderhalf jaar zonder hulp zat met een moeder die ernstig ziek was enz. enz. enz. En daar waren ze van op de hoogte. Dus al met al voor mij was het geen aanrader.

Behandeling heeft veel te lang geduurd, uiteindelijk hebben zij een conclusie getrokken die nergens op gebaseerd was. De boel escaleerde vervolgens, en heeft behandelende psycholoog, ondanks allerlei beloftes, besloten om verder maar geen actie meer te ondernemen. Betrokkenheid 0,0%, volgens mij zitten ze daar meer voor zichzelf. Uurtje, factuurtje.

Ik voelde me niet begrepen. Ik werd van de ene naar andere hulpverlener gebracht ivm ziektes. Dat bracht mij veel onduidelijkheid en spanningen. Ik voelde me heel erg veroordeeld, niet geaccepteerd en ik werd totaal verkeerd ingeschat. Ik heb er niet veel aan gehad, alleen dat ze me labels hadden opgeplakt. pff

Ik was bij Lucertis in Oud-Beijerland. Heb er een jaar om de week gesprekken gehad, maar ben er niets mee opgeschoten. De psychologe was heel afstandelijk en leek in alle trucjes te trappen. Er is één gesprek met het hele gezin geweest, meer niet, terwijl de problemen met thuis een grote rol hadden gespeeld bij het eetprobleem. Ik zat daar omdat ik hulp wou en er vanaf wou en het zelf niet lukte, maar met hun hulp schoot ik ook niet op. Misschien werkt het wel voor anderen, maar voor mij niet.