GGZ Delfland

Liet zwaar te wensen over...
Heb er nachtmerries van en inmiddels alle vertrouwen in de hulp opgegeven terwijl ik het zo hard nodig heb.... als je het mij vraagt sluiten die deuren!

Door huisarts prima doorverwezen naar Gr1pp ggz Delfland, Vlietland te Schiedam. Een zeer oppervlakkige intake voor mijn angst-en paniekstoornis en vrij snel werd cognitieve gedragstherapie ingezet omdat de problematiek zich richtte op een gebied. Aanvankelijk laaiend enthousiast. Deze nam snel af, doordat ik bleef steken. Daarnaast halverwege de behandeling een andere therapeut, die vrijwel meteen aangaf dat er (a) voor mij weinig te halen viel, (b) door steeds te hameren op het feit dat ik maar recht had op nog wat sessies.
Oplossingen die aangereikt werden, kan ik zelf ook verzinnen. Aan de anticipatieangst voor de nodige exposure werd niets gedaan. Jammer!

Persoonlijk heb ik niet zulke goede ervaringen met deze instantie. Ik werd hier naartoe verwezen door mijn huisarts na hulp gezocht te hebben voor een dwangstoornis. Over de eetstoornis heb ik in eerste instantie niets gezegd.

Ik kon redelijk snel terecht, maar persoonlijk vond ik het niet erg prettig. Er was wel aandacht voor de dwang, maar zodra het duidelijk was dat ik een eetstoornis had, werd daar super erg de focus op gelegd, terwijl dat niet mijn hulpvraag was. Uiteindelijk heb ik de hulpverlening redelijk om de tuin kunnen leiden (uiteraard is dat van mijn kant niet goed, maar aan de andere kant, ze hebben het wel héél gemakkelijk toegelaten).

De opdrachten die ik daar moest doen, werkte niet en dan was de reactie: "oh, ja... da's gek. Dat zou iets moeten doen." en dan werd er iets nieuws geprobeerd. Het contact met mijn behandelaar was wel fijn en de uitleg die ik bij de stoornissen kreeg was ook goed.

Helaas kon zij mij alleen niet verder helpen en hebben we de behandeling stopgezet. Ze kon daar niks meer voor mij doen. De dwang was afgenomen (al twijfel ik ten zeerste of dat door de behandeling is gekomen) en hierdoor was mijn stemming ook verbeterd. Wel gaf ze me de boodschap mee dat ik meteen aan de bel moest trekken als het weer slechter zou gaan en dat heb ik gedaan.

Nu ga ik binnenkort beginnen met een behandeling bij de Ursula.

Ik ben in februari 2015 doorgestuurd naar deze instantie i.v.m. het herstel van mijn depressie en ondersteuning bij mijn nieuwe baan. Ik heb nog steeds geen behandeling, wel een intake gehad. Alle behandelaren zijn bezet. Kan pas over een half jaar terecht werd er gezegd. Bij de intake was de psychiater zó onsociaal met zijn opmerking toen ik even een naam niet meer wist: ''dus je bent vergeetachtig?'' ik vond het zo ongepast, ben ook heel boos op hem geworden. Ik vind dat je er heel slecht behandeld wordt. Ik denk dat als ik nog heel diep in mijn depressie had gezeten dat dit te laat voor mij zou zijn.

Ik raad het niemand aan. Morgen heb ik een 2e afspraak (na 3 maanden) om even te kijken of ik nog leef ofzo... ik ga zeggen dat het geen zin heeft en dat ik nu of nooit een behandeling wil.

Iemand aan zijn lot overlaten is niet wat ik 'zorg' noem.

Ik sluit me helemaal aan bij Isa. Ze trekken te snel de conclusie dat je niet wil, niet gemotiveerd genoeg ben etc en zeggen dan al snel tot ziens terwijl ik echt op een dieptepunt zit en geen kant op kan.....

Ik ben hier van eind juni tot eind augustus in behandeling geweest. Het duurde al 3 maanden voordat ik hier terrecht kon dankzij mijn dietiste kom ik hier na 3 maanden terecht i.p.v. 5 maanden. Het intake gesprek was eigenlijk heel fijn. Er zat een orthopedagoog en een gezins therapeut bij. Ze luisterde goed en vroeg van alles en probeerdr steeds dieper te gaan. Ze geloofde dan weer niet dat ik van de anorexia af wou terwijl dit wel zo was. Ik en mijn ouders hadden er een goed gevoel bij dus de therapie startte . Ik kreeg indiduvuele therapie van de orthopedagoog , gezinsgesprekken bij de gezinstherapeut, 1x per week naar de dietiste. De gezinsgesprek waren stelde niet veel voor ik kreeg daar meestal de slappe lach. De indiv. Therapie was fijn, ze luisterde goed en probeerde me te helpen we gingen samen uit een boek voor eetstoornissen werken ' eten zonder angst' ook moest ik een eetdagboek bij houden. Na 3x bij indiv te zijn geweest ging ze 2 weken op vakantie en toen kwam ze terug had ik weer 3x therapie en ging ze weer 4.5 week op vakantie en kreeg ik geen vervanger. De therapie sessies die ik gehad had hielp niet echt de eerste 2x wel maar daarna niet dit kwam omdat ze me elke keer negatieve benaderen en demotiveerde ze me. Ik dacht naar haar vakantie het te zeggen zodat beter zou worden dus dat deed ik maar inplaats dat ze beter therapie ging geven wou ze me in een kliniek zetten omdat ik daar wel moet luisteren en ze niet wist wat ze met moest. Bij de dietiste kwam ik elke week. 24 augustus moest ik naar de dietiste, gezinsgesprek en indiv. therapie. Mijn therapeut stelde me voor de keuze of op laten nemen of einde behandeling en mocht er een dag over na denken. Vervolgens kwam ik bij dietiste die geloofde niks van wat ik zei en vond dat niet me best deed en vond dat opname enige oplossing was en de gezinstherapeut zei het zelfde. Ik snapte niet dat ze op wouden laten alleen omdat ik eten lastig vindt. Ik ook besloten niet op te laten nemen en de behandeling stopt en stop met therapieen want al 5 jr lang therapie en geen een helpt. Ik had gehoopt dat ze me van me eetstoornis af zouden helpen maar dat doen ze niet. Ze zijn zwaar tegen gevallen ze helpen je alleen verder naar beneden en demotiveren je en dreigen van af dag 1 met opnames.

Ik ben hier een aantal keren opgenomen geweest. Zowel op de gesloten als op de open afdeling. Naar mijn mening wisten ze niet wat ze met me aan moesten. Hoewel ik vond dat er absoluut geen aanleiding voor was ben ik een paar dagen in de isoleercel beland, een zeer traumatische ervaring. Mijn hulpvraag sloot absoluut niet aan bij de hulp die ze me daar geboden hebben. Met name de artsen hadden hun mening al klaar en namen mijn klachten niet serieus. Deze waren immers niet zichtbaar, ik wilde ze gewoon manipuleren.... maar dat was wel het laatste wat ik wilde.
Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds bang er weer terecht te komen en spreek ik bepaalde gevoelens en gedachten niet uit om die reden. Ik ben er altijd slechter vandaan gekomen dan dat ik er naartoe ging. Dat kan toch niet de bedoeling zijn??

Ik ben een paar maanden in behandeling geweest bij GGZ Delfland (Schiedam), voor mijn angststoornis (agorafobie) en eetprobleem. Dit was een online behandeling, met eens in de paar weken een gesprek met mijn behandelaar. Elke week moest ik via internet vragen invullen. Dat stuurde ik naar mijn behandelaar op en hierop kreeg ik feedback. Mijn behandelaar deed dat elke vrijdag, waardoor ik alleen op vrijdag bericht van haar terug kreeg. Op zich is dat niet erg, maar als je graag snel reactie wil, is dat dus niet mogelijk.

De behandeling heeft me niet geholpen. Voor mijn gevoel werd ik er niet serieus genomen. Meerdere keren heb ik mijn behandelaar een e-mail gestuurd met daarin geschreven dat ik me echt niet goed voelde. Ik moest dan een afspraak maken om erover te praten. Op het moment dat we er echt over gingen praten, zei ze dat het toch best goed ging, ook al was dat niet zo. Als ik mailde over mijn problemen met eten, kreeg ik terug dat 'alle meiden van mijn leeftijd onzeker zijn en zich vergelijken met anderen', terwijl ik me echt niet goed voelde.

Ik voelde me niet op mijn gemak in een gesprek met mijn behandelaar, omdat ik me niet begrepen voelde. Mijn angstklachten zijn nog steeds even heftig. Ik wil niet aan de antidepressivia en omdat de behandeling online afgelopen was, heb ik besloten om inderdaad te stoppen, want het hielp me niet. Ik heb niets meer gehoord van mijn behandelaar.

Het gebouw was wel mooi. Mijn ouders zijn niet bij de behandeling betrokken geweest. Misschien komt dat ook omdat ik ouder dan 18 ben.

Ik heb geen goede ervaring met ggz Delfland hier een aantal opnames gehad en een deeltijd gevolgd bij de volwassenen. De verpleegkundigen waren aardig maar hadden absoluut geen oog volt wat er gebeurde en ik ben, terwijl ik totaal nog niet beter was, na een ruzie met een van de andere patiënten weggestuurd.

Mijn aanmelding was ergens blijven steken waardoor het maanden heeft geduurd tot ik m'n intake kreeg.
Mijn psychologe toen der tijd was heel aardig, luisterend, heeft me heel erg geholpen met mezelf begrijpen hoe ik denk en waarom.
Ik ben gestopt toen ik voelde dat het niet meer hielp en ze met zwangerschapsverlof ging.
Ik mocht kiezen of bij een vervanger door gaan of stoppen.
De diëtiste ben ik voortijdig mee gestopt omdat het niet hielp en ik at op normalere tijden en kon aanvoelen wanneer ik honger kreeg.
Aardige vrouw en ze hield rekening met eigen inbreng wat ik heel fijn vond!
Met mijn psychiater had ik verre weg van een klik mee, van haar kreeg ik met mijn ouders systeemgesprekken.
Daar heb ik er maar een handje vol van gehad want dat hielp helemaal niet, ze ging zich bemoeien met dingen van de diëtiste.
Ik heb het positief ervaren, heb er veel over mijzelf geleerd maar aan de eetstoornis zelf werd naar mijn idee niet heel erg aan gewerkt.
Er lag een nadruk op de eetstoornis of aankomen en alles ging op mijn tempo wat ik erg fijn vond.
Heb er een jaar gelopen en kan nu na 2 jaar gestopt te zijn zeggen dat het stabiel gaat wat goed is.
Er werd gezegd dat ik altijd terug kon komen mocht het niet goed gaan wat een fijn idee was.
Als je echt intensieve hulp nodig hebt zal ik het niet aanraden denk ik, maar het was wel heel fijn dat ik als persoon werd geholpen en niet het de eetstoornis was die zo snel mogelijk weggewerkt moest worden.