Erasmus MC adolescenten Kliniek

Na 4 maanden opgenomen te zijn geweest op de loods heeft niets gedaan voor mijn zoon. Na constant gevraagd te hebben naar de onderliggende te kijken en te behandelen, hebben ze hier niets mee gedaan. Nu is hij 3 weken thuis en heeft een andere behandeling bij een andere instelling en hier worden we eindelijk serieus genomen. In de tijd van opname moesten we meer afstand nemen en werdt mijn zoon tegen mij opgezet. Dit is zeer zorgelijk.

In het midden van 2015 ben ik hier terecht gekomen, nadat ik bij Lucertis was weggegaan (lees weggevlucht).
Mijn eerste indruk was goed, ik kreeg 2 psychologen en beiden waren erg betrokken. Ik gaf mijn grenzen aan (geen medicijnen) en die werden gerespecteerd. Ze schenen echt aandacht te hebben voor de achterliggende problematiek, en er werden meerdere testen afgelegd door een derde psycholoog.

Helaas bleek mijn vertrouwen al snel misplaatst. Ze kwamen uit op de diagnose 'autisme', wat mij zeer verbaasde. Ik lees in mijn vrije tijd enorm veel artikelen over mentale stoornissen en ik heb al een vijftig-tal artikelen over autisme gelezen. Ik kan dus een redelijk realistisch beeld vormen bij de verschillende autistische gradaties.
Ik gaf vrijwel meteen aan mij niet in de diagnose te herkennen, en vroeg ze om zich nader te verklaren. Ze gaven mij meerdere 'symptomen' die geen van alle van toepassing waren op mij.

Niemand in mijn omgeving was het met de diagnose eens. Ik heb mij verdiept in de regels omtrent het stellen van diagnoses, en het blijkt dat je minimaal 4 psychologen nodig hebt om de diagnose te stellen. Bij mij waren er slechts drie, en een van hen (degene die de tests afnam) was het ook niet met de diagnose eens, en zij was gespecialiseerd in autisme.
Ik heb dit aangegeven, maar ze hebben me volledig genegeerd. Pas na meerdere gesprekken hebben ze besloten de diagnose te schrappen, tenminste dat beloofden ze, of het echt gebeurd is is een heel ander verhaal...

Ondertussen werd het duidelijk dat hun behandeling meer een soort dictatuur was. Hun wil was wet, en er leid maar één weg naar Rome. Ik ben iemand met een enorme behoefte aan autonomie, en die wilden ze me niet geven.
Goed, zou je denken, zij zijn toch de deskundigen? Helaas waren ze ongelooflijk star en toonden totaal geen sympathie. Ze verzonnen symptomen, en verweten me van alles.

Tegen de zomervakantie trok ik het niet meer en de 'behandeling' werd stopgezet. Er heeft nooit een behandeling plaatsgevonden, alleen maar gesprekken die mij altijd dieper de put in kregen.
Ze hadden beloofd mij na het laatste gesprek met rust te laten, maar niets is minder waar. Ze begonnen na de zomervakantie te dreigen, als ik niet terug kom wordt de kinderbescherming ingeschakeld en zullen ze er alles aan doen om me verplicht op te nemen.

Ik denk dat dit bluf is, ik weiger nog steeds te komen aangezien ik momenteel kerngezond ben, het gaat mentaal geweldig met me. Sinds ik alle 'hulpverleners' heb afgeschud is gaat het veel beter met me. Door de slechte behandeling liep ik op mijn tandvlees, stijf van de stress, nu gaat het goed.
De dreigingen zijn nog steeds niet uitgevoerd, maar misschien dat dat ooit nog gebeurd. Ik mag hopen van niet, ziekenhuizen mogen niet dreigen.

Ik heb twee keer een klinische opname gehad op de open afdeling (in 2010 en in 2011). De opname zelf vond ik eigenlijk wel prima maar ik vond niet dat ze heel doel gericht konden behandelen ( misschien omdat de opname's daarvoor tekort waren, maximaal 3 maanden was het bij mij). Ze hadden wel een groot aanbod verschillende therapieën.

Een hele slechte instelling.. ik ben hier in behandeling geweest voor mijn eetstoornis en heb op de gesloten groep gezeten. Ik werd hier acuut opgenomen omdat mijn gewicht heel erg laag was en me hart , lever en nieren er byna mee stopte. De eerste dag dat ik hier kwam moest gelijk 3 maaltijden op een dag eten terwijl ik al 2 weken helemaal niks had gegeten kreeg het niet op kreeg je nutri en was dat niet binnen 10 minuten op kreeg je sondevoeding. De dag erna moest een normale aankom lijst eten ( 3 maaltijden en 3 tussendoortje + fruit) en je moest elke week 0.5 kg aankomen anders ging je een lijst omhoog. En in een maand moest je 2 kg aankomen anders kreeg je een time out en voor 48 uur naar huis en moest je gaan nadenken. De therapieën waren over het algemeen erg slecht. Je had muziek therapie, creatieve therapie, psycho motorische therapie, sociale vaardigheids therapie, ontspannings groep, psycho educatie.
Eigenlijk de enige therapieën waar ik wat aan heb gehad zijn psycho motorische therapie em sociale vaardigheden therapie. Daar leerde je voor je zelf op te komen, je grenzen aan te geven, met spanning om te gaan. De rest van de therapieën had je eigenlijk niks aan.. en de begeleiding was echt vreselijk. Ze hielpen je echt totaal niet, ze wilde je zo snel mogelijk thuis hebben, en als je afviel werden ze heel erg boos en werd je gestraft. Als een moeilijk moment had hielpen ze je ook niet dat was erg vervelend. En je omgeving werd totaal niet bij de behandeling betrokken dit was heel vervelend. Voor iedereen die overweegt hier in behandeling te gaan doe dit niet!!! Je word er alleen maar slechter van en je word totaal niet begeleid. Ook hebben ze geen aandacht voor je problemen die je hebt of hoe het komt dat je deze eetstoornis hebt. En de nazorg is ook super slecht. Begin er niet aan!!

het respect naar de patient toe was ver te zoeken, ook kreeg ik als patient overal de schuld van al was het eigenlijk de fout van een begeleiding. ze zullen hier niet hen eigen fouten toe geven.
ook de duidelijkheid die ze willen bieden is niet juist, wij hebben hier als gezin teveel onduidelijkheid ervaren waardoor ik als patient meer achteruit ben gegaan als vooruit, ik ben hier zieker geworden dan dat ik kwam.
ik ben weggestuurd omdat ik te ver achteruit gegaan was, maar zoeken naar hoe nu verder hebben ze niet gedaan, ik ben hier depressief geworden en hier niet in gehoord, ook heb ik hier mijn eetprobleem hier alleen maar meer ontwikkeld ik kwam met motivatie en ging een paar kilo lichter weg en de motivatie is wegl.
een en al bagger dus !!
ik zou deze instelling ook echt niet aan andere aanbieden.
hierbij komt ook kijken dat ze je maar net aardig moeten vinden willen ze je een behandeling gunnen. ook tonen ze geen inzet om je ook maar een beetje beter te maken !!
mijn advies ga hier niet heen ! zoek wat anders !!

Ik ben kort opgenomen geweest op de paaz van het Erasmus. Kon er snel terecht, maar dat was ook vrijwel het enige positieve. Ik voelde me er niet erg serieus genomen. Zo kwam de hoofdbehandelaar meteen al met een diagnose, vastgesteld op basis van enkele indrukken (zonder vragenlijsten, gesprekken of gerichte observaties). Volgens hem had ik o.a. borderline, terwijl ik eerder al was gediagnosticeerd met cluster A/C kenmerken (dus juist geen cluster B). Dat betekent natuurlijk niet dat die eerste diagnose per definitie feilloos zou zijn - er zou best een 'fout' in kunnen zitten - maar dan moet je dat wel even goed onderzoeken, en niet zomaar uit de losse pols een nieuwe diagnose stellen.

Ik ben twee keer met spoed opgenomen geweest in de adolescentenkliniek van het Erasmus MC. Twee keer op de gesloten afdeling en één keer op de open afdeling (als vervolg van gesloten). Totale duur van zo'n 9 maanden. Daarnaast heb ik meerdere jaren gesprekken gehad op de poli kinder- en jeugdpsychiatrie (gevestigd in het Sophia kinderziekenhuis).

Vooral de behandeling op de poli heb ik al zeer fijn ervaren. Zowel in een groep, als individueel en met het gezin. Deze gesprekken had ik met een psychiater, psycholoog en arts. Hier heb ik niks verder over te zeggen dan dat ik hier erg tevreden mee ben. Op een gegeven moment werd ik te oud en moest ik naar volwassen psychiatrie.

De behandeling de kliniek heb ik toen niet als fijn ervaren, maar dat is niet gek ook als je diep in je eetstoornis en depressie zit. Dan is niks goed, fijn of positief te noemen. Achteraf gezien heb ik veel aan deze behandeling gehad. Ik heb wel mijn eetstoornis overwonnen. Dat komt door hun hulp, dat komt door mezelf.

Stappen zet je tenslotte zelf. Die kunnen zij niet voor je zetten.

Er is veel kritiek over de behandeling binnen de adolescentenkliniek, zeker van groepsgenoten die ik ken. Ik ben het hier niet mee eens. Het ErasmusMC is een academisch ziekenhuis, de grootste van sowieso Nederland, dus ze weten echt wel wat ze doen. Het is ook vooral hoe je er zelf in staat. Mijn eerste opname was dramatisch, omdat ik niet wilde. Mijn tweede opname was goed. Omdat ik toen wel wilde vechten.

Ik zou het ErasmusMC wél aanraden. Zeker ook omdat je verschillende problematieken in de groep hebt. En dus niet alleen tussen de 'eetgestoorden' zit.

Na 9 maanden deeltijdbehandeling voor mijn depressie heb ik enorm veel geleerd. De begeleiders waren enorm aardig en behandelde mij niet perse als patient maar gewoon als mens. Het vervelende is wel dat is voor een depressie kwam en na 9 maanden wegging met anorexia(iets wat daarvoor naar de achtergrond was gegaan) Hiervoor ben ik echter nog wel op de adolecentenkliniek in behandeling.

Ik was 14 toen ik voor het eerst werd opgenomen, en de tweede keer was toen ik 15 was op de adolescentenkliniek in Rotterdam. Zelf heb ik alleen op de open afdeling 'de Loods' gezeten dus kan ik alleen daar mijn ervaring over beschrijven.

Ik heb mijn eerste opname als redelijk fijn ervaren. Als er iets was kon je naar de begeleiding toe gaan en je verhaal kwijt. Ze waren er altijd wel als je even een gesprekje wilde om je hart te luchten of om advies te vragen.
Ik wilde ook aan de eetstoornis werken maar helaas werd dit niet serieus genomen en er werd gezegd dat ik dit zou kopiëren van andere meiden met een eetstoornis. Dat vind ik wel heel erg aangezien ik daarin wel degelijk hulp wilde omdat het toen ook echt niet goed ging.
Ze pakken het daar wel goed aan aangezien je een maand observatie krijgt en ze samen met jou na een maand uitgebreid bespreken wat ze hebben gezien.

De tweede opname was eigenlijk hetzelfde maar toch wel iets fijner aangezien ik meer serieus werd genomen met de eetproblemen en hier hebben ze dan ook een faseprogramma voor ingeschakeld. Wel heb ik bij deze opname een andere diagnose gekregen dan bij de eerste opname - van depressie naar borderline in ontwikkeling.. -
Het heeft me zeker geholpen, maar ik denk niet genoeg...

De behandeling bij het Erasmus (adolescentenkliniek) heeft me meer kwaad dan goed gedaan. Ik had veel last van angsten en werd soms gewoon naar mijn kamer gesleept door verschillende socio's. Waardoor mijn angsten nóg erger werden. Ook de time-out regeling bij automutilatie vond ik een slecht systeem. Voelde erg als straf terwijl ik voor mijn gevoel geen grip had op de automutilatie. Ze hadden zich beter kunnen richten op hoe ik met de angsten om kon gaan in plaats van me alleen maar te straffen. Er was overigens wel een socio die mij anders en beter benaderde. Gewoon rustig naast me zitten en me geruststellen. Het was mooi geweest als anderen hetzelfde hadden gereageerd.

Ik ben hier een aantal keren opgenomen geweest,
op de gesloten- & open groep en de deeltijd .
Ik vond dat er te veel nadruk werd gelegd op het eten en gewichten.
Ook vond ik dat er weinig aan de achterliggende problematiek werd gedaan.
Met een paar begeleiders had ik wel een goede band, maar voor mijn idee heeft deze behandeling me niet veel geholpen.
De nazorg vind ik eerlijk gezegd ook vrij slecht..

Van juni 2008 t/m november 2008 ben ik opgenomen geweest op zowel de Loods als de Werf van de Adolescentenkliniek in het Erasmus MC. Mijn ervaring was, dat ik het idee had dat er niet echt naar mij geluisterd werd. Ondanks dat ik meerdere gesprekken destijds aangevraagd had en brieven had geschreven. Er was ook geen goed overleg mogelijk. Ze kwamen op mij over als, wij hebben geleerd, dus wij weten het. En jij bent een patiënt. Ook toen ik mijn twijfels uitsprak over de diagnose schizofrenie die ze mij toen gegeven hadden. Een jaar later bleek inderdaad dat mijn twijfels klopte en werd de diagnose door een andere instantie teruggedraaid. Aantal leiding vond ik ook niet echt deskundig overkomen, paar uitzonderingen nagelaten. Toen ik mijn dossier opvroeg viel mij ook de hoeveelheid interpretatiefouten op en vond ik het jammer dat ze de observaties niet navroegen bij mij. Ik vond het jammer dat ze heel vaak in het kantoortje waren om over 'koetjes en kalfjes' te praten, dan dat ze echt bij de kinderen/jongeren waren. Ook werd mijn eetstoornis helemaal niet serieus genomen. Ik had er toen al paar jaar last van en had dat aangegeven bij zowel de leiding als bij de arts, ook had ik er een brief over geschreven dat ik er al vanaf mijn 13e last van had. Maar ik zou het gedrag kopiëren van de anorexia-patiënten, wat dus echt niet klopte. Ik voelde mij hierin erg alleen staan. Verder hebben ze mij ook een zeer somber toekomstperspectief geschetst door de diagnose schizofrenie. Sociale werkplaats, niet meer naar regulier onderwijs kunnen, regelmatig opnames etc. Door die woorden ben ik zo in het afvallen gestort, want dat kon ik nog wel. Gelukkig bleek later dat die toekomstperspectief nooit uitgekomen is. Uiteindelijk heeft iemand, nadat ik weg was bij de Adolescentenkliniek aangegeven, dat ik veel eerder met de medicatie had moeten stoppen, toen ik nog even langs ging. Ik had dat namelijk meermalen aangegeven, dat ik mezelf niet was door de medicatie. Maar het antwoord wat ik kreeg was: 'alle mensen met schizofrenie zeggen dit.' Ondanks de negatieve ervaringen merkten ik wel de goede intenties die ze hadden. Ze bedoelde het goed en wilde echt het beste voor me. Dus dat steunt mij om dit alles een plaatsje te geven. Ik hoop toch wel, dat ze nu beter naar de 'patiënten' luisteren, dan wat ik meegemaakt had. En aan sommige leiding heb ik zeker wat gehad. Er waren een paar bij die wisten waar ze het over hadden en waar ik goed mee kon praten, dat was fijn. Ik hoop dus dat de communicatie beter is geworden, ze meer samenwerken en minder het idee hebben dat ze alles weten. Althans dat ze niet meer zo overkomen.