Herlaarhof

Vrij snel na aanmelding kon ik terecht op Herlaarhof. Natuurlijk was het voor behandeling wel wat zoeken naar wat ik nodig had en wat zou helpen voor mij, maar het was gelukt.
Helaas werd de therapie niet gericht op waar ik aan moest werken. Voor mij was alles voornamelijk om het dagelijks leven dragelijk te maken. Toen mijn therapeut was ontslagen heb ik wel systeemgesprekken gehad met mijn ouders en behandelaar; om het contact en zo te verbeteren. Dat hielp wel, maar natuurlijk deed het niks voor het grote probleem genaamd depressie en ptss.
nu zit ik in de overdrachtsfase van Herlaarhof naar het CAP (ook onderdeel van RVA) en heb daarom ook niet de kans om ondertussen behandeld te worden, ookal gaat het nu heel slecht. Als oplossing kan ik regelmatig terecht op de crisis afdeling voor een time-out opname en ondertussen een soort observatie om goede Hulp in te kunnen schakelen. Ik ben over het algemeen zeer tevreden met de hulpverleners die ik gehad heb en ben blij dat ze me niet zomaar laten vallen.

Er werd mij gezegd dat we even gingen kijken naar een plek waar ik wat tot rust kon komen. Ik spreek over 18 januari 1991. Ik werd direct opgenomen en dat was al van te voren zo bepaald. Te naar. dus mijn ik hoefde niet te wachten wilde ik hier wel even verduidelijken.
Ik wist dat ik misbruikt was maar had er geen herinnering aan. Nu 20 jaar later heb ik de diagnose DSNAO. Ik begrijp nu eindelijk hoe ik heb weten te overleven, door te dissocieren. Het is een te lang verhaal maar er was geen contact tussen behandelaar ouders en mij behandelaar. de hulpverlening hield zich aan een nogal op mijn bord gedrukte verklaring van de politie. nergens is geluisterd. de psychiater, matthieu goedhart bleek een nep psychiater. ik weigerde permanent medicatie ( waar ik blij om ben) maar wa hebben zij voor een groot deel mijn jeugd afgepakt wat al was gebeurd door mijn grootvader. Die stierf toen ik 14 was. ik had daarna met betere hulp een minder eenzaam leven hoeven leiden.
de 8 is voor de groepsleiding Skippy. ik geef een 0 voor behandelende ártsen'of logen

Ik heb 1.5 jaar daar klinisch gezeten. Mijn eetstoornis werd daar gewoon niet behandeld. Ze deden bijna alsof het er niet was. Wel waren er fijne gesprekken met je vaste begeleiding, maar zeker voor mijn eetstoornis waren ze niet deskundig.

Ik heb daar wel veel inzichten gekregen in mijn depressie en OCD.

.

Mijn ervaring was dat er voornamelijk gewerkt werd met systeemtherapie. Ook toen dit niet bleek te werken, is hiermee doorgezet. Ik voelde mij totaal niet gezien, pas op het moment dat ik voor crisis opgenomen werd, voelde ik me serieuzer genomen. Helaas was ook dat voor korte duur.

Ik geloof wel dat er binnen Herlaarhof genoeg goede behandelaren werken, maar ik denk dat het een te grote organisatie is, waardoor je snel de weg kwijt raakt. Kleinere behandelteams en meer aandacht voor de adolescent ipv het systeem, zou mijn inziens beter werken.