Laat ze maar

Door Rosa langeveld

Ik verwissel van kleding
ik verwissel mijn haren.
Ben van binnen dichtgeklapt
bang voor de gevaren.

Mensen kijken
ze oordelen.
Ik doe ergens hetzelfde
maar wil niet de zelfverzekerdheid
van een ander wegstelen.

Ik wil ergens bijhoren
wie wil dat nou niet?
Maar bereik ik daarmee
ook wie ik zijn kan of
ben ik dan niet meer degene
die men in de spiegel ziet?

Ergens wil ik spelen
rennen over het veld
maar krijg ik dan geen sticker?
Ben ik dan degene
die zich als het kind opstelt?

Het is zo makkelijk om op te geven
te laten varen wat je doet.
Ben geen oprechte vechter
maar op mij heb je wel invloed.

Het gras is bij een ander altijd groener
maar wat nou als je naaste geen gras heeft?
Wie is dan degene
die met die ander meeleeft?

Ik wil zo veel bereiken
maar tegelijkertijd ook weer opgeven.
Bang om veel te veel te moeten
angst om mijn eigen dromen na te streven.

Wat wil ik nou werkelijk
wie ben ik nou echt?
Het blijven vragen zonder weerwoord
tot ik er keihard voor vecht.

Maar het zal me lukken
ooit op een dag.
Dan sta ik er
representeer Mijzelf
met een stralend gezicht
en een gelukzalige lach.