In de prullenbak

Door Tamara

In de kast ligt een stapel kleren, kleren die ik niet weg kan gooien omdat het 1 van de weinige dingen is die me nog aan mijn anorexia herinnert. Nu alweer een poos geleden kwam ik in die kleren de Ursula kliniek binnen, ongezond dun en in kleding die aan alle kanten veel te wijd waren.

Eigenlijk al heel snel kwam ik weer wat aan en paste nog maar weinig van wat ik bij me had, in het weekend mocht ik naar huis en de tijd brak aan om nieuwe kleren te gaan kopen.

In de winkel probeerde ik nog wel al die "smalle" maatjes maar gelukkig paste ik er echt niet meer in en dus stapte ik de winkel uit met een tas vol kleren in een maat die al beter bij mij paste dan de de kindermaat kleding die ik eerst had terwijl ik al 23 was!

Terug thuis wilde mijn moeder die kleren die ik niet meer paste meteen weggooien, ik raakte in paniek alsof ik opeens weer helemaal gezond moest zijn! Alsof ik mijn eetstoornis zo de prullenbak in moest gooien.

Ik weigerde mijn kleren weg te gooien en legde ze netjes opgestapeld terug in de kast. Mijn moeder liet het rusten, ze wist dat er een dag zou komen dat ik er zelf wel aan toe zou zijn.

Nu maanden later was het moement daar en heb ik mijn moeder gevraagd samen met mij mijn kledingkast op te ruimen, samen met haar en gewapend met vuilniszakken heb ik alle oude "eetstoornis kleren" weggegooid. Ik heb nu een mooi volwassen uitziende garderobe!

Mijn moeder heeft de vuilniszakken meteen in de container gedaan, zodat ik niet in de verleiding zou komen er toch weer wat uit te pakken.

Ik moet nog wel aankomen ben nog niet klaar, maar elke keer dat ik nu een nieuwe echt volwassen maat kleren erbij krijg zal ik direct wat ik niet meer pas wegdoen. Ik ben al heel trots op mezelf, want zo al met al gaat er steeds weer een stukje van mijn anorexia de prullenbak in!