Anorexia zien

Door Anne jet Holtrop

Afgelopen week zat ik naar Peter van der Vorst ziet sterren te kijken en hij was op bezoek bij Yfke Sturm, het supermodel dat nu in New York woont. Zij vertelde hem dat ze bezig was een boek te schrijven voor (beginnende) modellen en daar zou ook zeker een hoofdstuk gewijd worden aan hoe je DUN moet blijven en wat je dan vooral moet eten. (Check HIER de presentatie van haar boek)

Het moment dat ik dat hoorde was ik in staat direct met RTL 4 te bellen en ze te vertellen dat ze dit echt niet uit kunnen zenden! Modellen zijn vaak al zo onzeker en ze dan ook nog even gaan vertellen wat ze vooral niet moeten eten om dik te worden, gekker moet het echt niet worden!
Ik vind nog steeds dat de nadruk in de media erg ligt op het zo dun mogelijk zijn en blijven en dat vind ik heel erg beangstigend.

Ik ben er zelf nog steeds heel erg gevoelig voor, ik kies het liefste voor alles in light vorm of de 20+ kaas in plaats van de 48+. Dat vind ik voor mezelf toch nog steeds veilig!En vaak praat ik mezelf aan dat het nog lekker is ook, maar als ik bij iemand eet, bijvoorbeeld bij mijn moeder, kan ik ook echt genieten van een lekkere gehaktbal met puree, zonder dat ik weet hoe het bereid is. Dat geeft me ergens ook nog steeds heel veel rust, want als ik zelf moet koken dan ben ik nog steeds heel "eetgestoord" bezig en wil ik de controle houden op alles.

Even een heel ander iets waar ik het over wil hebben en dat is toch het beeld dat mensen hebben van iemand met een eetstoornis. Laatst was ik bij een vriendinnetje van school op bezoek en haar moeder had ik nog nooit gezien. Ik had gezellig zitten praten en nam gewoon gezellig een koekje bij de thee.

De volgende dag zei dat vriendinnetje tegen mij dat haar moeder me er zo goed uit vond zien en dat ik ook een koekje nam bij de thee was toch ook wel heel "knap". Ik ben toch benieuwd wat ze verwacht had van mij toen ik binnenkwam; een meisje met een heel ingevallen (junk) hoofd, die zo ongeveer in een vuilniszak op de bank zit en niks zegt ofzo?

Het is een beeld dat mensen hebben van iemand met een eetstoornis. Als ik mijn moeder zie die weet hoe ik eruit zag voor mijn anorexia zich ontwikkelde, vind ze me nog steeds te dun en dat ben ik ook. Ik zit 8 kg onder mijn minimum gewicht, maar als je me ziet en geen idee hebt, denk je echt niet direct aan anorexia, mensen vinden me slank.

Ik herinner me ook nog een bezoek van mijn broer in de kliniek die iemand zag lopen die op haar minimum gewicht zat, maar gewoon nog wel heel erg ziek was. Hij vroeg me wat zij in een kliniek deed, ze zag er toch goed uit? Ik heb hem toen ook wel heel duidelijk gemaakt dat het niet om gewicht draait, maar om het goed en beter zijn in je hoofd.

Hij begreep dat eigenlijk niet echt heel goed, nou begrijpt hij sowieso niks van het hele eetstoornissen gebeuren, dus echt kwalijk neem ik het hem zeker niet! Zelf geef ik gastlessen aan middelbare scholieren en maak ze ook duidelijk dat het NIET (altijd) om gewicht draait bij iemand met een eetstoornis. Mensen " scannen" dat toch vaak als eerste, want daar kan je volgens de richtlijnen aan aflezen of iemand wel of niet een eetstoornis heeft.

Natuurlijk is dat ergens waar, want toen ik "best weinig" woog was het echt wel duidelijk dat ik anorexia had. Maar nu kan je echt niet meer aan me aflezen dat ik nog dagelijks worstel met met eten. Dat probeer ik mensen ook wel duidelijk te maken, maar voor veel mensen is het gewicht toch een graadmeter en wat ook wel logisch is als je kijkt naar wat er in de boeken word geschreven en in de actualiteit naar voren komt.

Toch blijf ik erop hameren dat gewicht niks te maken heeft met hoe het allemaal in je koppie werkt. Als het daar niet goed zit, dan kan je er nog zo gezond uit zien,maar dat zegt dan dus helemaal niks!
En daarbij spreek ik dus uit ervaring!

Ter info: Yfke wilde trouwens niet meewerken aan een interview voor Proud