Sara Kroos

Sarah ziet graag een gebakje

"Als ik een vrouw goed zie genieten van een gebakje word ik geil. Ik heb nog nooit goede sex gehad met een vrouw die zei geef mij maar drie blaadjes sla en een stukje komkommer."

Bron: Nieuwe Revu.

Blub is back

Blub is back. Net nu het zomer wordt. Blub en ik waren een tijdje uit elkaar. Dat was beter voor ons allebei. Maar nu is Blub terug. Ik zat vanmiddag op de fiets en ik had moeite om mijn trapper horizontaal onder mijn voet te krijgen. Ik fiets nu toch al een kleine 22 jaar, maar ik heb regelmatig last van een trapper die verticaal onder mijn rechtervoet blijft hangen na het opstappen. Zo ook vanmiddag. En toen ik naar beneden keek om te zien hoe ik het euvel kon verhelpen, was er iets wat ik eerder zag dan mijn voet... Blub!

Blub de Buik hing opgezet en volgevreten over de rand van mijn rok. Zodra ik niemand zag, sjorde ik gauw mijn hemd omhoog om te kijken wat voor Blub mijn buik precies was. En waar ik al voor vreesde, bleek te kloppen. Blub is niet alleen bol, maar is zelfs al een stadium verder: als ik zit, heeft Blub een horizontale streep ter hoogte van mijn navel. Een streep die mijn buik tot twee vetgedeeltes verdeelt!

Ik weet niet hoe het Blub is gelukt om terug te komen. Ik ben braaf kilo's afgevallen en ben zelfs een tijdje stabiel op gewicht gebleven. Maar de afgelopen weken kwam de klad erin. Ik at zowaar weer tussendoortjes. Toch is het niet eerlijk: het duurt maanden voor je Blub kwijt bent, en maar een paar dagen om hem weer terug te krijgen!

Dus Blub en ik gaan dit jaar weer samen op vakantie. Ik zal naar Blub moeten kijken wanneer ik op mijn rug op een strandbed lig. Ook al wil ik hem niet zien, wanneer ik naar de zee wil kijken zal Blub de zee voor zijn. Of wanneer ik naar mijn slippers wil kijken. Wanneer ik mijn bikinilijn wil ontharen. Wanneer ik bij mijn geliefde op schoot zit. Als ik dat tenminste nog durf... Zou het vanuit het perspectief van mijn geliefde lijken of Blub lacht met zijn horizontale streep, of zou Blub met zijn brede buikbekje sip naar beneden zitten te staren? In het laatste geval moet ik dus ondersteboven gaan zitten om Blub toch enigszins te laten lachen, maar zo lenig ben ik niet. Niet sinds ik Blub weer heb. Het wordt een lange, lange zomer...

Destructie

Te veel drinken. Te weinig eten. Te veel eten. Te weinig slapen. Te veel werken. Te weinig liefde. Te veel roken. Te weinig lucht. Uppers voor de ochtend, downers voor de nacht. Doorbeuken zonder stop. Blijven vragen om liefde van iemand die niet in staat is het te geven. Blijven terugkeren bij die persoon, plek of situatie, waarvan je weet dat het niet goed voor je is. Je alleen kunnen ontspannen door het ouderwetse naar de klote gaan.

Destructiviteit is als jeuk; je weet dat je niet mag krabben, maar het voelt zo lekker als je het wel doet. Het venijn in dat krabben ligt er er volgens mij in dat het nooit genoeg is. Het moet altijd dieper en tot bloedens toe. Zoals een verslaving. Maar dan een verslaving aan die getrouwde man die nooit voor jou zal kiezen. Verslaving aan het doorbeuken op je werk en met slaapgebrek weer verder gaan, week in, week uit.

Verslaafd aan het patroon van altijd onvoldoende zijn voor de ander. Aan het jezelf iedere keer roekeloos ergens in storten zonder op jezelf te passen. Aan het 'zie je wel, daar gaat weer iemand bij me weg'. Verslaafd aan jezelf in welk opzicht dan ook uithongeren, beschadigen en op den duur kapot maken.

Ik gun het mezelf steeds meer om de boel heel te houden. Niet meer doorwerken tot het helemaal op is. Niet meer de grote onregelmatigheden met mijn eet- en drinkgedrag. Niet de mensen die goed voor me zijn, met opzet afstoten. Maar destructie is een naar beest dat je de deur uit kunt jagen, maar dat in tijden van zwakte terugkeert. Om aan je deur te krabben of je het toch niet binnen zal laten, heel even maar. Je wilt toch eigenlijk wel... Je bent zo weinig waard, dus toe maar... Laat dan alles ook maar uit je poten vallen... Nu dit en dat is misgegaan, maar 't dan allemaal gewoon kapot...

Of je eigen destructie nu een klein of een groot beest is, het wil steeds weer gevoed en binnengelaten worden. Maar 'één keertje maar' bestaat niet.

Ik weet inmiddels dat de verleiding nooit helemaal zal verdwijnen. Ik zie het wel eerder aankomen en weet het daarom beter te weren. Niet omdat de ander dat zegt. Niet omdat het in het algemeen gezonder is om niet naar de klote te gaan. Niet omdat ik bang ben dat het uit de hand zal lopen. Enkel en alleen omdat ik het zelf niet meer wil.