Nicolette Kluijver

Drie jaar lang reisde ik voor Elite de wereld rond. Ik was een zogenaamd extreme face. Niet standaard mooi, maar met een opvallend gezicht. Heel dun met lang, sluik haar. En mijn wenkbrauwen waren enorme weerborstels.

Er was geen man die me aantrekkelijk vond, en mijn ouders werden vroeger weleens opgebeld door leraren die vreesden dat ik een lintworm had of aan anorexia leed. De eerste tijd als model steeg mijn zelfvertrouwen dus enorm. Ik was ineens mooi en leuk. Wat een geweldig gevoel!

Maar dat duurde niet lang. Ondanks het feit dat ik veel geld verdiende, was ik niet gelukkig. En terwijl mijn omgeving zich zorgen maakte om mijn tengere postuur, vonden opdrachtgevers me vaak niet dun genoeg. Soms zeiden ze zelfs keihard: "You're too fat." Het ergste daarvan was dat ik op den duur zelf ook ging geloven dat ik dik was. Dat werd nog eens versterkt doordat ik in Parijs een kamer deelde met een model dat anorexia had. Dat gaf mij het gevoel dat ik veel te veel at, waarop ik mijn eetgedrag drastisch aanpaste. Gelukkig greep mijn moeder in.

Nu ben ik blij als ik in de spiegel kijk. Ik krijg eindelijk een beetje heupen. Ik ben er trots op dat ik mezelf mooi vind. Dat heeft niets met verwaandheid te maken, maar met tevredenheid. Veel vrouwen zijn tegenwoordig besmet geraakt met een onrealistisch ideaalbeeld.

De productieleidster van het tv-programma '6pack' was een hele mooie vrouw. Ze vertelde me echter dat ze een tijdlang een foto van mij op haar koelkast had geplakt, omdat ze net zo dun wilde zijn ik. Elke keer als ze wat te eten wilde pakken, keek ze ernaar. Daar schrok ik heel erg van. Kennelijk voedde ik haar obsessie met mijn modellenwerk! Ik zou het dan ook nooit meer willen doen...

 Bron: Viva