Lang leve dikke konten en zelfvertrouwen

Vanmiddag zat ik met mijn vriend bij de Burger King. Tegenover ons zaten twee Big Black Momma's hun Whopper te eten en ondertussen te praten met veel handgebaren en van die coole knikjes met hun hoofd die alleen negerinnen schijnen te kunnen. Ze hadden allebei kort haar, een onderkin en een kont die waarschijnlijk ook waarneembaar was vanuit de ruimte.

Allebei dus bepaald niet slank, maar ze schroomden zich desondanks niet om met veel smaak een burger te eten. De één zat fanatiek te kauwen en te vertellen over hoe ze (volgens mij) een kerel op zijn nummer had gezet. De tweede vrouw rolde bijna onder tafel van het lachen.

Terwijl ik zo naar ze zat te kijken, begon ik onbewust te glimlachen. Wat is er?? vroeg mijn vriend. Ik knikte naar de twee vrouwen achter hem. Hij wierp een blik over zijn schouder en zei met een grijns: Die hebben het wel leuk, hè??

Toen we allang weer weg waren uit de burgertent, spookten de twee lachende vrouwen nog steeds door mijn hoofd. Waarom maakt de halve vrouwelijke wereldbevolking zich massaal zorgen over haar gewicht, terwijl het ook zo kan? Lekker een hamburger eten en lachen om het leven. Wat loop ik te mierenneuken over mijn donut en zwembandjes? Die vrouwen hadden wel tien keer zoveel als ik en het scheen ze geen lor te kunnen schelen. Die hadden wel belangrijkere dingen om zich zorgen over te maken.

Dat is wat je mooi maakt. Zelfvertrouwen. Wie zichzelf mooi vindt, lacht iedereen vierkant uit.

Door Lisette Jonkman