Voor altijd psychiatrisch patient

Gepost op Vrijdag 12 oktober 2018 13:22 door Anne Sophieke in The story of....

Ik kom uit een groot gezin. Mijn vader overleed in mijn vroege kinderjaren. Later werd ik misbruikt, gepest, verwaarloosd en kreeg ik te maken met geweld. Mijn eigenwaarde en zelfbeeld zakten totaal onder nul. Praten kenden we niet in mijn gezin, laat staan over emoties. Al snel raakte ik in de knoop met mezelf. Ik begon op mijn 14e met automutileren en niet veel later ontwikkelde ik een eetstoornis. Ik doorliep met veel pijn en moeite mijn VWO. In het laatste jaar was mijn mentor de eerste persoon die mij dwong te praten. Het enige wat ik toen kon vertellen was dat het niet goed ging, dat ik destructief was en niet voldoende at. Negen maanden later zat ik voor het eerst in een kliniek...

Hoewel de opname in de kliniek toen misschien goed en nodig was, was het ook de start van 10 jaren verslechtering, hospitalisatie en het vinden van mijn identiteit in het psychiatrisch patiënt zijn. Ik neem jullie in deze blog graag mee in een stukje van die 10 jaar durende reis naar vandaag de dag. Vooral omdat ik uit die negatieve vicieuze cirkel heb weten te stappen en omdat ik hoop dat mensen zich aangesproken voelen en hoop halen uit mijn verhaal.  

Voor altijd psychiatrische patient

Toen ik in mijn eerste kliniek kwam, vond ik het een verademing dat ik ineens niks meer hoefde: geen verantwoordelijkheid meer van het dagelijks leven. Ik deed een HBO studie en was au-pair. Mensen kwamen me opzoeken. Ik hoefde niet zoveel initiatief te nemen en ik werd allerminst vergeten. Sterker nog: ik werd ineens veel meer gezien dan ervoor. Ik wás immers een gewone 1e-jaars studente die lekker haar ding deed,... maar nu een speciaal iemand, want: opgenomen. Die aandacht beviel me wel. Thuis was ik nooit gezien en ik had dus ook wel wat in te halen.

Na negen maanden kliniek vond ik echter ook wel dat ik weer wat moest bereiken in het leven. Hup, weer aan de studie. Na 5 weken stortte ik alweer in. Met name, omdat ik nog helemaal niet aan de kern van het probleem had gewerkt, maar alleen had geleerd hoe ik weer gezond kon eten en hersteld was in gewicht. Bovendien was het ook wel heel erg overweldigend, al die taken die in de buitenwereld dan weer op je liggen te wachten. De vier jaren die daarna volgden gingen vrijwel altijd volgens hetzelfde patroon:

Toch maar iets studeren, maar zodra het moeilijk werd, mijn angst en spanning toenamen, werd ik destructief, deed ik iets wat gevaar voor mezelf of anderen opleverde, werd ik opgenomen en stopte ik zelf met studeren of werd ik van de opleiding gehaald.

In alle (crisis)opnames die voorbij kwamen ervoer ik die heerlijke rust van niks hoeven, geen angst om fouten te maken en geen verantwoordelijkheden. Iemand die bij je komt kijken als je niet bij het ontbijt bent. Die zorg, die aandacht… Ik vond het wel prima! Waarom zou je de wijde wereld intrekken als je ook kunt leven in de psychiatrie? Ik kan nu zeggen: Omdat je het waard bent in de wijde wereld te leven in plaats van in de wereld van de psychiatrie!

Voor altijd psychiatrische patient

Na die jaren van proberen te studeren gaf ik het op. Terugkijkend ben ik me vanaf toen compleet gaan gedragen als psychiatrisch patiënt. Mijn blog ging ik openstellen voor iedereen onder het mom van ‘Taboe rondom de psychiatrie doorbreken’. Mijn Instagram stond vol met destructiviteit onder hetzelfde mom. Mijn Facebook was een aaneenschakeling van indirecte berichten over hoe zielig ik eigenlijk wel niet was.

Ik zakte steeds dieper en dieper weg en op een bepaald punt had ik zoveel hulp om me heen, dat ik op geen enkel terrein in mijn leven meer eigen verantwoordelijkheid hoefde te dragen. Ik was overal het zorgenkind, de psychiatrisch patiënt.

Tot ik een jaar of 3 geleden een nieuwe behandelaar kreeg. Ze had mijn dossier gelezen en na de 1e kennismaking was ze gelijk heel duidelijk: “We gaan het anders doen.” Ze heeft me heel open en eerlijk verteld hoe ze naar mijn geschiedenis, mijn dossier keek en hoe ze een patroon zag ontstaan. Een patroon dat wel te verklaren was, maar dat niet gezond was en doorbroken moest worden. Daar gingen we samen een plan voor maken. Stap 1 was gauw helder: géén opnames meer. En ja, dat was afkicken. Écht afkicken, maar met de hulp van mijn behandelaar hield ik vol.

Wat het hele ‘aandacht/zorg/gezien worden-verhaal’ in stand hield en dus mijn identiteit van psychiatrisch patiënt zijn, waren mijn social media. De berichten die ik daar plaatste en de reacties die ik daar op kreeg voedden mijn verslaving. Daarom vond mijn behandelaar het verstandig dat ik na ging denken of ik daar niet mee wilde stoppen. Uiteindelijk besloot ik te stoppen. Eerst kreeg ik de angst dat ik vergeten zou worden, maar dat bleek al snel niet zo te zijn.

Ik besloot daarna nog 1x een intensieve therapie te gaan doen, een opname. Een opname? Ja, na 9 maanden geen crisisopnames meer gehad te hebben was ik mijn hospitalisatie wel te boven en bovendien was dit een behandelopname en ging ik dus elk weekend naar huis. In deze therapie wilde ik leren hoe ik weer de wijde wereld in kon trekken. De gewone wereld, de wereld buiten de psychiatrie. Ik was er bang voor geworden. Echt bang, want in de gewone wereld moet je dingen, heb je verantwoordelijkheden te dragen, kun je fouten maken, hebben mensen verwachtingen, word je geacht iemand te zijn. Maar wie was ik? Ik wist niet meer wie ik was, behalve dat ik psychiatrisch patiënt was.

Gelukkig heb ik na bijna een jaar opname grotendeels antwoord gevonden op wie ik ben! En dan ontdek je leuke en minder leuke kanten aan jezelf. Net zoals ieder ander mens die heeft. Met die beide kanten moest ik de buitenwereld in. Dood-eng. Tegelijkertijd wist ik inmiddels ook zo zeker dat ik niet meer terug wilde naar waar ik vandaan kwam. De buitenwereld geeft zoveel meer moois! Zoveel vrijheid! Ik kan nu gaan en staan waar ik wil, zonder dat er een afdeling is waar ik rekening mee moet houden, gezette tijden voor de maaltijden enz. Ik kan vrienden uitnodigen om te logeren, een hotelletje boeken wanneer ik maar wil. Mensen zien nu mij als mens in plaats van mijn ziekte!

Voor altijd psychiatrische patient

Stapje voor stapje heb ik kleine dingetjes opgepakt. Dat is me niet aan komen waaien. Ik heb daarin echt zelf stappen moeten zetten. De regie genomen! Inmiddels werk ik alweer geruime tijd als ervaringsdeskundige in de GGZ. Het geeft me zoveel voldoening, zoveel eigenwaarde dat ik me nu nuttig kan maken in die buitenwereld waar ik altijd zo bang voor ben geweest. Natuurlijk ga ik nog wel eens onderuit en is elke nieuwe stap weer even eng en word ik weer onzeker, maar dat hoort er ook een beetje bij!

Vier jaar geleden stond ik te boek als chronisch psychiatrisch patiënt. Ik ben niet genezen. Ik heb nog steeds 1x in de week een uurtje therapie, maar daarmee houd ik me staande. Het verschil zit ‘m er in dat ik geen psychiatrisch patiënt meer bén, maar Anne Sophieke. Ik heb nog steeds zorg, liefde en aandacht nodig. Net als ieder ander mens en misschien velen van ons nog wel wat extra’s, omdat we zo vaak te kort gekomen zijn.

Pak de regie, blijf niet hangen in je ziekte. Gebruik het niet als excuus om het echte leven niet te hoeven leven. Je doet jezelf daarmee tekort! Jij bent meer waard dan psychiatrisch patiënt zijn. Stap uit de slachtofferrol (zeg niet te snel: daar zit ik niet in) en neem je verantwoordelijkheid. Die kun je zelfs nemen als je dit leest, terwijl je nu ergens opgenomen bent. Neem initiatief. Stel zelf voor je lijst op te hogen, maak zelf een dagplanning, vraag om een gesprekje, doe een suggestie voor een leuke groepsactiviteit, nodig een vriend(in) uit voor een kopje thee…, zet eens een leuke tekening op je Instagram… Regie pakken kan zelfs zijn: “Wil je me helpen met … ?” Regie pakken betekent namelijk niet: ik moet het alleen doen.

Fotografie: Tatiana

 

Reacties

LJ - Vrijdag 12 oktober 2018 14:29

Wat een krachtige blog! Heel knap hoe je het aangepakt hebt. Ik herken mezelf een beetje in je verhaal en weet hoe lastig en spannend het ook kan zijn om het ‘label ‘psychiatrisch patiënt’ los te laten. Want wie ben je als je dat niet meer bent? Als je het veilige wereldje losgelaten hebt, wat blijft er over?
Het zal een lange tijd jezelf bijsturen zijn op de momenten dat het minder gaat. Iets anders doen dan de bekende destructieve manieren. Maar uiteindelijk, ben ik blij dat het me lukt te kiezen voor een fijnere manier van leven.
Dankjewel voor je verhaal en succes in de toekomst ❤️

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:44

Dankjewel! Fijn om te lezen dat het jou ook lukt te kiezen voor een fijnere manier van leven!

Co - Vrijdag 12 oktober 2018 15:11

Gaaf!

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:44

Thnx!

A. - Vrijdag 12 oktober 2018 16:47

Wat een supergoeie blog! Respect en bedankt!

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:45

Onwijs bedankt!

Elke - Vrijdag 12 oktober 2018 16:58

Deze blog slaat de spijker op z'n kop! Ik heb dit zelf ook zo ervaren (iets minder erg maar toch) en zag het ook veel om me heen. Ik sta ook erg dubbel tov de psychiatrie omdat veel mensen die hierin verstrikt raken steeds meer hun identiteit verliezen

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:45

Het blijft inderdaad een spanningsveld en daarom is het goed om beide kanten te blijven belichten!
Dankjewel voor je compliment!

Summer - Vrijdag 12 oktober 2018 16:59

Goede blog en krachtig verhaal! Wat mag jij trots op jezelf zijn!
Fijn dat die psychiater het eens anders ging doen, heel moeilijk, maar zo waardevol op lange termijn.

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:46

Ahw lief, dankjewel hoor!

britneyangel - Vrijdag 12 oktober 2018 17:19

wat heftig allemaal zeg jeetje! maar knap dat je nu een ervaringsdeskundige bent, echt goed van je👍

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:46

Thnx!

senna2013 - Vrijdag 12 oktober 2018 18:08

Wow wat een prachtblog.Voor velen vast herkenbaar!

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:46

Dat hoop ik heel erg!
Dankjewel!

jettie - Vrijdag 12 oktober 2018 18:10

Heel goed verhaal!

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:46

Bedankt!

Esther - Vrijdag 12 oktober 2018 18:26

Wauw, wat is dit een eerlijk en krachtig verhaal. Ik ben onder de indruk van hoe je jezelf bloot geeft en open bent over zulke kwetsbare onderwerpen. Onwijs knap hoe je zo naar jezelf kijkt en je verslaving onder ogen bent gekomen, zonder daarbij jezelf naar beneden te halen. Prachtig! ♥

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:47

Je woorden komen binnen! Dankjewel!

- - Vrijdag 12 oktober 2018 19:34

Echt ontzettend mooi! En een inzicht waar velen hier wat aan gaan hebben hoop ik!

Anne Sophieke - Vrijdag 12 oktober 2018 19:47

Daar hoop ik erg op ja! En ook als er mensen zijn die halverwege mijn verhaal moeten afhaken... dat er een punt komt dat ze de rest van mijn verhaal ook kunnen gaan onderschrijven!
Dank voor je compliment!

Rosa_Hope - Vrijdag 12 oktober 2018 20:27

Mooie blog, wat een overwinning!

Lost girl - Vrijdag 12 oktober 2018 20:39

Zo herkenbaar. Ik heb een ziekenhuisverslaving wat je er misschien een beetje mee kan vergelijken. En daarnaast zit ik al zo lang in de zorg dat ik ook niet anders weet. Ik weet dat ik altijd begeleiding nodig zal hebben en dat is ok. Maar van mijn munchausen wil ik wel graag af. Het is een lange weg maar wie niet waagt wie niet wint.

D - Vrijdag 12 oktober 2018 22:11

Je hebt geen munchhausen. Niet iedereen is gebaat bij de 'behandeling' zoals in dit blog omschreven wordt. Jij bent gewoon heel gevoelig, wie niet met een eetstoornis. Ze hebben je niet werkelijk gezien en ook NIET hun BEST genoeg daarvoor gedaan. Ja op een gegeven moment word je dan wel 'chronisch' of komt het munchaus-effect om de hoek kijken. Laat je niets wijs maken, jij bent denk ik te wijs voor de wereld, iig voor veel hulpverleners. Maar daarmee ben je er niet. Ik hoop dat je kracht en moed blijft houden tot je de sleutel voelt op een dag die nodig is, gewoon op een nuchtere manier, maar helaas was er dan.. zoveel tijd, voor nodig.. in deze tijd helaas nog wel, omdat de kennis en hulp er voor jou nog niet is of was, maar in de toekomst heus!

Anne Sophieke - Zaterdag 13 oktober 2018 19:14

Sterkte!

Mathee(ke) - Zaterdag 13 oktober 2018 00:10

Sterk verhaal, misschien korte verhalen schrijver worden os essayist.

Anne Sophieke - Zaterdag 13 oktober 2018 19:16

Dankjewel! Ik schrijf wel vaker iets, in het verleden ook wel een aantal columns geschreven ter publicatie. Nu schrijf ik vooral voor mezelf, soms poezië. En heel af en toe dus iets als dit. En in mijn huidige werk als ervaringsdeskundige mag ik ook regelmatig iets schrijven :)

Eline - Zaterdag 13 oktober 2018 12:25

Mooi verhaal en knap hoe je die chronische cirkel hebt weten te doorbreken. Ik kan me voorstellen dat een identiteit van chronisch psychiatrisch patiënt je wereld behapbaar en klein houdt, en daarmee het loslaten van die identiteit alleen maar groter wordt. Dus respect voor de ontwikkeling die je doorgemaakt hebt.

Wel heb ik 1 kritische vraag: nu ben je ervaringsdeskundige en speelt een deel van je leven zich na zoveel behandeljaren nog steeds af in de GGZ. Op een andere manier, dat snap ik wel, maar nog steeds in de GGZ. Is dat niet ook een vorm van vasthouden aan een psychiatrische identiteit?

Niet vervelend bedoeld, maar ik vraag me dit gewoon vaker af bij ervaringsdeskundigen met een lang behandelverleden.

Anne Sophieke - Zaterdag 13 oktober 2018 19:22

Hoi Eline,

Ik denk dat ik wel snáp wat je bedoelt met je vraag, maar ik denk dat het toch echt anders is, want: heeft iemand anders die in de psychiatrie werkt (psychiater, verpleegkundige, psycholoog, diëtiste, etc.) ook maar íets van een psychiatrische identiteit? (nee) Waarom zou ik -als ervaringsdeskundige in de psychiatrie- dan ineens wél een stukje psychiatrische identiteit hebben? Ik kan daar gelukkig nu werken als Anne Sophieke en neem daar mijn ERVARING als psychiatrisch patiënt in mee, maar dat is wat anders ;). (Overigens kan het best zo zijn dat andere ervaringsdeskundigen dit anders beleven!)

En ik vat het ook niet vervelend op hoor. Ik denk dat het ergens wel een goede vraag is en ook wel raakt aan de vraag wanneer je er klaar voor bent om als ervaringsdeskundige aan de slag te gaan! Dus een mooi punt!

x - Zaterdag 13 oktober 2018 12:52

Wauw, wat een eerlijke blog, Ik zie dit heel veel om me heen, maar ik ben bang mensen te kwetsen door dit aan te kaarten.
Ik vind dat je het goed hebt weten te formuleren, zonder jezelf (of andere die hetzelfde meemaken) te bekritiseren of belachelijk te maken. Het is lastig om het hierover te hebben zonder iemand neer te zetten als 'aandachtvrager'. Feitelijk is het dat natuurlijk ook wel, maar niet zoals op de manier waar men vaak van uitgaat. Ook dit is een ziekte en/of stoornis, waar je zelf ook niet voor kiest.

Anne Sophieke - Zaterdag 13 oktober 2018 19:26

Hoi,

Daarom is het ook belangrijk dat juist mensen die dit zelfde meegemaakt hebben dit uitspreken, met die reden heb ik ook deze blog geschreven. (ik nam namelijk in het verleden meer aan van mensen die wisten wat ik doormaakte dan 'buitenstaanders' die het altijd beter dachten te weten ;))

Je kunt altijd hierheen verwijzen ;)

Dankjewel voor je woorden!

Anne-Marije - Zaterdag 13 oktober 2018 14:38

Wat mooi om dit te lezen en ook heel herkenbaar.
Zelf ben ik maar 5 weken opgenomen geweest in een kliniek (jeugd)
Dit was voor een zware depressie met behulp van medicatie ben ik hieruit gekomen en de laatste twee weken van de opname heb ik de diagnose borderline gekregen.
Ook ik word niet opgenomen, omdat ik heel snel hoapitaliseerde ik was bang om weer de "echte wereld in te komen. Ik ben nu in intensieve therapie 3 dagen in de week en heb af en toe nog een terugval en het is soms ontzettend frusterend om niet meer die veiligheid van de kliniek te hebben. maar mijn behandelaren slepen me er doorheen.
Bedankt voor je mooie verhaal. Je hebt me weer een beetje hoop gegeven dat het goed kan komen :)

Anne Sophieke - Zaterdag 13 oktober 2018 19:27

Bedankt Anne-Marije! En fijn om te lezen dat ik je door mijn verhaal wat hoop heb kunnen geven. Sterkte met je intensieve therapie! Heel dapper dat je doorzet zonder opnames, ik weet hoe moeilijk dat is! Maar het kan!

Zet 'm op!

x - Zaterdag 13 oktober 2018 14:59

Wauw! En het laatste stukje is streng en direct maar duidelijk en zo helpend, dankjewel!

Anne Sophieke - Zaterdag 13 oktober 2018 19:27

En jouw reactie komt binnen! Bedankt!

mandy - Zondag 14 oktober 2018 21:55

Wat kun jij goed je ervaringen verwoorden! Heb je ook een boek geschreven of misschien ben je wel van plan dit te doen, denk dat dit super waardevol is voor veel mensen.

feed