Verslaafd aan sporten en bewegen

Gepost op Woensdag 20 juni 2018 10:00 door Karin in The story of....

Wat onschuldig begon loopt inmiddels de spuigaten uit. Steeds een stapje verder, een trapje harder. Steeds een beetje erbijn, mijn eigen record verbreken. Toen ik jaren geleden door ziekte veel gewicht verloor en moest aankomen besloot ik het roer om te gooien. Ik ging naast goed eten ook wat bewegen.

Voorheen had ik altijd een hekel aan sporten en bewegen vond ik stom, beschamend en vervelend. Met name omdat het verplicht was, maar nu was ik volwassen en niet meer afhankelijk van anderen. Nu kon ik kiezen wat ik wilde doen wanneer ik dat wilde. Ik ontdekte dat sport en bewegen helemaal geen straf is, maar heel fijn. Het gaf me voldoening, het gaf me ruimte in mijn hoofd, maar na een tijd een gezonde relatie te hebben gehad met eten en bewegen ging het toch mis.


bron foto

Het sloop er samen met de stress en angst in. Steeds een beetje meer sporten, steeds een hapje minder eten. Een lange, vermoeiende weg. Opnieuw wist ik te herstellen, maar ook opnieuw kreeg ik een terugval. Ik kwam met een burn-out thuis te zitten. Ik had weer te veel gesport, te weinig gegeten en door andere privé omstandigheden kreeg ik het niet meer voor elkaar.

Nu zijn we 2,5 jaar verder, ben ik bijna 30 jaar en kamp ik weer met een extreme sportverslaving. Uren achter elkaar sporten en bewegen. Het is vreselijk. Het is niet leuk en het geeft geen voldoening. Ik beweeg en sport door erge ziekte heen, want die heb ik inmiddels gekregen, door eigen nalatigheid en door het verpesten van mijn lichaam.

Het is een totale verslaving. Pas als ik mijn doel (of eigenlijk meer) heb behaald voor de dag mag ik rusten en dan pas valt er een last van mijn schouders af. Helaas zijn ook de kilo’s weer van mijn schouders afgevallen… Ik ben onlangs begonnen met meer en beter eten, waardoor de weegschaal fors omhoog gaat: Alarm, paniek, angst, stress. Ik wil meer bewegen, ik wil het weg hebben, ik wil controle, ik wil heersen.

Toch weet ik dat ik zo niet verder kan. Ook ik wil kunnen rusten. Ik wil mijzelf niet straffen, ik wil mijn lichaam niet verder verpesten. Mijn lichaam is op, doodmoe. Mijn angst voor verdere, extreme gewichtstoename is enorm, maar ik wil een normaler leven hebben. Daarom start ik een bewegingsbeperking.

Ik vind het spannend. Ik kom nu al erg aan, hoeveel gaat er bijkomen? Wat als het nooit meer stopt? Wat als? Wat als ik de controle kwijtraak…? Voor mij breekt een nieuwe fase aan, maar ik ben gemotiveerd. Ik weet dat het een ‘nu of nooit’ situatie is. Mijn doorzettingsvermogen die ik toon in sporten moet ik nu tonen in mijn beperking.


bron foto

Ik wil vrij zijn.

Hebben jullie ervaring met deze verslaving? Hoe gaan jullie hier mee om? Mocht je hier ook mee kampen, doe jij met mij mee?

 

Reacties

m - Woensdag 20 juni 2018 10:24

jeetje dit is serieus alsof ik mezelf hoor praten maar echt precies ik ben bijna 30
en ook bij mij staat sport op 1 alles en iedereen moet ervoor wachten ik kan niet normaal functioneren pas na me.lange sportsessie sochtends mag ik of.werken of wat leuks doen maar s avonds moet ik weer en ook dan op mijn vaste tijden veel mensen zeggen altijd wat ben je gezond bezig terwijl het voor mij me hele leven beheerst eten sporten compenseren ga zo maar door het is elke dag een nieuwe strijd en sĺopend slaapproblemen blessures.
het meeste wat me raakt is dat er vaak word gezegd ja maar het gaat nu toch goed met je je eet toch en hebt geen ondergewicht mijn strijd is nu zwaarder dan ooit.
liefs

Karin - Donderdag 21 juni 2018 09:47

Dankjewel voor je reactie op mijn blog, doe je met mij mee?

Rosa - Woensdag 20 juni 2018 11:42

Zo herkenbaar!! Ook dat anderen mensen die je probleem niet kennen vinden dat je 'sterk' bent omdat je zo vaak sport, terwijl het juist voor mij veel sterker zou zijn om niet/minder te sporten..

Karin - Donderdag 21 juni 2018 09:47

Dankjewel Rosa, helaas werkt dat inderdaad zo. Moeilijk, he? Doe je met mij mee in deze uitdaging?

JAAvdW - Donderdag 21 juni 2018 10:10

... ook voor deze veertigjarige - helaas - alsof ik mijn eigen gedachten lees... we komen er wel, wij allemaal!

Karin - Donderdag 21 juni 2018 13:18

Doe jij je best om te herstellen en dit aan te pakken? Hoe ga jij hier mee om? Dankje dat je hierin meedeelt, het is fijn om te weten dat er meer mensen hier tegen vechten.

Cleintje - Donderdag 21 juni 2018 11:50

Na jaren van compenseren en te weinig eten. Is het nu bij mij omgeslagen in extreem bewegingsdrang. Ik sport inmiddels geen 14 uur meer per dag masr wel nog dwangmatig veel en dat is echt een controlemiddel. Ook is mijn gewicht nu goed maar heb een extreem laagvetpercentage dit heb ik nog nooit meegemaakt. En natuurlijk ook veel spiermassa ik doe niet eens aan bikinifitness. En was me hier niet eerder bewust van tot ik me woog op de sportschool. Dit is echt een lange zware weg van herstel. Ook voor goede hulp. Diëtiste krijg ik maar 5 uur vergoedt zit nu bij een voor topsporters

Karin - Donderdag 21 juni 2018 13:21

Dankjewel voor je reactie op mijn gastblog! Heftig, he? Het is inderdaad moeilijk om juiste hulp te vinden, wat goed van je dat je nu bij een zit voor topsporters. Kun je daar mee? Het is inderdaad een controle middel, het is echt dwangmatig. Ga je ook naar een psycholoog bijvoorbeeld?
Het is vermoeiend, he? Zowel lichamelijk als mentaal. Hoe oud ben je, als ik vragen mag? En ga je samen met mij de strijd verder aan? Misschien kunnen we, met de gedachten dat we het samen doen, stappen blijven zetten en samen werken aan een betere toekomst.

Cleintje - Donderdag 21 juni 2018 14:35

Hai Karin was dat aan mij gericht die vragen?

Karin - Donderdag 21 juni 2018 15:33

ja die waren aan jou gericht! als reactie op je berichtje

C - Zaterdag 23 juni 2018 21:20

Kun je niet beter op een andere manier (privé) ingaan op vragen / antwoorden?
Natuurlijk roept herkenning de behoefte op om ervaringen uit te wisselen. Dit kan ook zeer nuttig zijn, is mijn ervaring.

Ik zou zeggen: DOEN, maar wil je dat 100e mensen meelezen? ..... ?

feed