Vechten tegen de boulimia

Gepost op Woensdag 20 juni 2012 17:09 door Franka in The story of....

the story of..Als ik heel eerlijk ben, kan ik me niet herinneren of ik in mijn jeugd ooit gelukkig ben geweest. Mijn leven bestond uit gepest worden, al sinds de kleuterschool. Dit ging door tot halverwege de middelbare school. In één jaar gebeurde er namelijk drie hele belangrijke dingen: ik viel af, een fysiek probleem waar ik mij vreselijk voor schaamde werd opgelost, en mijn moeder overleed. Plotseling was alles anders.

In de eerste van de middelbare school ben ik vreselijk aangekomen. Ik ging van een "relatief" slank meisje, naar een dikke tiener. Hiermee kreeg ik bijnamen zoals ''sumoworstelaar'' en ''zeekoe''. Ik was diep ongelukkig met mezelf, maar mijn vriendinnen beweerden altijd dat ik er geweldig uitzag. Dus ik veranderde niks aan mijn eetpatroon.

Thuis aten we altijd ongezond. Mijn vader is een volle man die zeker wat kilo's kwijt mag (vanwege hartproblemen en een te hoge bloeddruk). Maar daar zit hij zelf niet mee, zelfs niet terwijl de dokter hem erop wijst dat hij al drie keer is gedotterd. Vol zijn zit dus ook een beetje in mijn genen, en hij hield me altijd voor dat volle vrouwen mooi en vrouwelijk zijn.

Mijn moeder was het tegenovergestelde. Regelmatig hield zij extreme diëten en slikte zolang ik me kan herinneren al diëetpillen. Ze vond zichzelf altijd te dik, hoewel ze in mijn ogen de prachtigste moeder ter wereld was. Daar wilde ze niks van horen.

Op mijn 15e heeft ze tegen me gezegd dat ik te dik was en dat het tijd werd dat ik ging afvallen. Dat brak mijn hart. Tegelijkertijd gingen alle woorden van mijn klasgenoten en pestkoppen, mijn vriendinnen en mijn vader als een film door mijn hoofd. "ZIE JE WEL!!!" galmde het steeds weer, "die pestkoppen hadden gelijk en mijn vriendinnen liegen alleen maar!"

Toen mijn moeder overleed in maart van datzelfde jaar, veranderde alles. Mijn vader deed alles om mij zo gelukkig mogelijk te maken. Toen ik riep dat ik wilde afvallen, nam hij me mee naar een diëtiste. Hij veranderde zijn hele kookpatroon voor mij en steunde me overal in. Ik verloor x kg in één jaar tijd. Dat had me gelukkig moeten maken. Maar dat deed het niet.

the story ofIk was al heel wat afgevallen maar nog steeds vond ik mezelf te dik. Als ik op het strand op mijn rug lag, staken mijn heupbotten zo uit dat iedereen bij mijn bikini broekje naar binnen kon gluren. Ik was te dun. Zelfs al mocht er volgens de cijfertjes van mijn bmi nog best wat af. Dit was een duidelijk signaal. Steeds kneep ik in de vetrand op mijn buik en op mijn heupen en zei ik: "Ik ben dik." Maar verder afvallen leek onmogelijk. In die tijd begonnen mensen zich ook zorgen over mij te maken, maar ik maakte mij nergens zorgen over. Ik was gewoon nog steeds te dik.

Toen ik mijn eerste vriendje kreeg was ik 18. Ik was eindelijk slank, zonder het gênante probleem waar ik me sinds het begin van mijn puberteit druk om maakte. Door de depressie waar ik toen in zat was ik een makkelijk slachtoffer voor die hufter, die hufter die anderhalf jaar gebruik van me heeft gemaakt. In die tijd ben ik weer kilo's aangekomen.

Toen ik eenmaal van die vriend af was begon mijn gevecht met het mijn gewicht opnieuw. Dit keer met 1 uitzondering: mijn vader wilde me niet meer helpen. Hij was geschrokken van mijn dunne lijf en was gelukkig met de "slanke" dochter die hij weer had. Hij saboteerde me, bewust of onbewust. Maar hij kon me niet tegenhouden. Ik viel weer af.

Toen kwam de volgende vriend. Hier had ik tijdens de relatie al problemen met mijn gewicht. Ik was ongelukkig over het gewicht voordat ik een relatie met hem kreeg en toen ik tijdens de relatie ook nog eens aankwam, nam de paniek het over. Ik moet hem krankzinnig hebben gemaakt met mijn geschreeuw dat ik te dik was. Als hij zei dat hij me mooi vond, geloofde ik hem niet. Wie kon zo'n zeekoe als ik nou mooi vinden? Na een aantal maanden ging ook die relatie weer uit. Ik nam me voor bij alles wat me lief was, dat ik zou afvallen. Snel, en veel. Ik ging weer naar de x kilo. Hoera.

Was het allemaal hoera geweest, dan had ik dit stuk niet hoeven schrijven. In de winter van dat jaar kwam ik door nieuwe medicijnen in snel tempo aan, zonder dat er ook maar iets veranderde in mijn eetpatroon. Ik was steeds moe en kon niet meer zoveel sporten als ik zou willen. Daarnaast had ik het altijd koud. Om die twee redenen ging ik meer eten. De weegschaal was harteloos en hield geen rekening met de oorzaken van mijn eten. Ik woog weer x. Uit wanhoop ben ik naar de dokter gegaan. Deze constateerde mijn traag werkende schildklier. Ik slik nu ruim een jaar Tyrax tabletten op recept van de huisarts en moet steeds weer opnieuw mijn bloed laten prikken om in de gaten te houden hoe het ermee gaat.

Opgelost? Nee. Sinds een paar maanden heeft mijn obsessie van meerdere malen per dag op de weegschaal staan, het eten om energie te krijgen en het obsessieve bewegen om de kcal te verbranden een naam gekregen. Ik heb boulimia.

Ik weet niet wat ik vind van deze term. Heb ik echt boulimia gekregen door mijn traag werkende schildklier? Of is mijn anorexia aan het licht gekomen door mijn eetbuien? Wat het ook is, ik leef nu vier maanden met de wetenschap van deze eetstoornis en sta nog steeds op een wachtlijst voor een intake-gesprek bij een kliniek.

Door alles wat er is gebeurd in mijn jeugd, heb ik het idee dat ik vriendinnen niet meer kan vertrouwen. Als zij tegen me zeggen dat ik niet te dik ben, dan zie ik mezelf weer als dat vijftienjarige meisje met overgewicht. Nee, ik moet geloven wat de spiegel mij vertelt. De weegschaal kan ik het niet meer vragen, want die hebben ze mij afgepakt.

the story ofNa jaren van dieetpillen, obsessief sporten, meerdere diëten en vast-periodes te hebben gehad, zit ik nu vast in een verslaving aan eten. Ik haat eten en ik haat het vet aan mijn lijf, maar van beiden kom ik niet af. In mijn hoofd is een laag gewicht een vereiste voor mij (alleen voor mij) om aan een vriend te komen.

Ik durf niet meer in mijn bikini, ik walg van mezelf op foto's en als ik teveel heb gegeten dan kan ik niet slapen. Vroeger zou ik zijn gaan rennen of lopen tot ik alle kcal had verbrand, maar nu moet ik het doen met steeds in mijn hoofd te herhalen: "Morgen ga ik diëten. Morgen ga ik afvallen. Morgen ga ik weer sporten. Morgen ga ik wat aan dit vieze lijf doen." En als ik weet dat ik dat de volgende dag niet kan vanwege bijvoorbeeld een feestje, dan kan ik vaak de hele nacht niet slapen.

Wat ik hoop, is dat er mensen zijn die zich erin herkennen, maar tegelijk daarmee ook de fouten zien in mijn denkpatroon. Want die fouten zijn er en ik weet dat ze er zijn. Ik heb ze alleen nog niet kunnen veranderen. De gedachten van vroeger meen ik niet of nauwelijks meer. Als een ander mij dit zou vertellen, deze aantallen kilogrammen en het schommelen van het gewicht, zou ik die persoon hebben geprobeerd wakker te schudden en in te laten zien dat een mooi laagje vet op de heupen en billen een vrouw juist vrouwlijk maakt. Maar als ik in mijn spiegel kijk, is die kei- en keihard voor me.

Ik wou dat ik mezelf kon zien, zoals ik anderen kan zien, en ik hoop dat anderen zichzelf leren zien zoals ik hen zie...

Door: Roos

Foto1, Foto2, Foto3

 

Reacties

Anoniem - Woensdag 20 juni 2012 14:19

Wat vreselijk voor je meid! Heel veel sterkte met alles! Jij kunt dit overwinnen!
En ik hoop dat je zelfbeeld ook beter mag gaan worden. Ik weet hoe lastig het is, maar zet alsjeblieft door! xxx

Maan - Woensdag 20 juni 2012 14:31

Just believe you are beautiful, alleen dat al zal je een heel ander, positiever, stralender, persoon maken :). En dát is ware kracht ;).

Rebecca - Woensdag 20 juni 2012 14:40

Wauw, vooral dit stuk "Na jaren van dieetpillen, obsessief sporten, meerdere diëten en vast-periodes te hebben gehad, zit ik nu vast in een verslaving aan eten. Ik haat eten en ik haat het vet aan mijn lijf, maar van beiden kom ik niet af. In mijn hoofd is een laag gewicht een vereiste voor mij (alleen voor mij) om aan een vriend te komen.

Ik durf niet meer in mijn bikini, ik walg van mezelf op foto's en als ik teveel heb gegeten dan kan ik niet slapen. Vroeger zou ik zijn gaan rennen of lopen tot ik alle kcal had verbrand, maar nu moet ik het doen met steeds in mijn hoofd te herhalen: "Morgen ga ik diëten. Morgen ga ik afvallen. Morgen ga ik weer sporten. Morgen ga ik wat aan dit vieze lijf doen." En als ik weet dat ik dat de volgende dag niet kan vanwege bijvoorbeeld een feestje, dan kan ik vaak de hele nacht niet slapen."
Beschrijft echt letterlijk hoe ik me voel.. wat heb je dat mooi verwoord zeg! Hoop voor je dat je je snel beter voelt. xoxo

Manou - Woensdag 20 juni 2012 14:40

Knap dat je je verhaal verteld!
Hou vol, blijf vechten, want je kunt hier weer uit komen!

xx - Woensdag 20 juni 2012 15:00

wauw.. wauw.. wauw..
sprakenloos.. ;$
zo knap van je, meid!
x

Fayee - Woensdag 20 juni 2012 15:16

Heel veel sterkte, blijf vol houden om tegen je es te vechten! Hopelijk kun je gauw terecht bij de kliniek! xx

Isabella. - Woensdag 20 juni 2012 15:18

Heel knap meis, blijf vechten.
Je komt er uit

Koffie - Woensdag 20 juni 2012 15:48

Heel knap dat je dit durft neerschrijven. Ik herken verschillende zaken van jouw verhaal.
Knap van je dat je durft vechten, hou zeker vol!
x

Dorien - Woensdag 20 juni 2012 16:00

Heftig verhaal zeg.. Ik kan me zo boos maken over pesten en ongelukkig zijn. Waar verdienen mensen dat aan? En ook over wachtlijsten van klinieken. Iedereen verdient hulp wanneer hij/zij dat nodig heeft, waarom moet dat dan zo lang duren?

anoniem - Woensdag 20 juni 2012 17:02

Woow heel herkenbaar!

H. - Woensdag 20 juni 2012 20:08

Heftig, dit is zo herkenbaar!

anoniem... - Woensdag 20 juni 2012 21:15

Heel erg herkenbaar...

Roos - Woensdag 20 juni 2012 22:16

Dank jullie wel. Het schrijven van het verhaal was al genoeg voor mij geweest. Het eindelijk kwijt zijn, al die gedachten die jarenlang door mijn hoofd spookten, maar ik nooit hardop durfde uit te spreken. Ik ben blij dat het is geplaatst omdat jullie reacties echt heel fijn zijn. Het begrip van mensen (hoewel ik er heel verdrietig van word dat mensen het herkennen. Dit gun ik niemand) en het medeleven. Maar vooral ook dat mensen blijkbaar in me geloven. Inmiddels ben ik in therapie, dus er komt beweging in.
Ik dank jullie echt voor de reacties en ik hoop dat iedereen met mijn probleem (of een ander probleem) de hulp vinden die ze nodig hebben en er vanaf komen.

xx Roos

Danique - Donderdag 21 juni 2012 09:47

Wat een pijnlijk verhaal, maar goed dat je het hier neer hebt durven zetten. Het komt goed, echt waar! liefs

curedeva - Donderdag 21 juni 2012 10:49

Sterkte!! Herkenning.

MChantalle - Donderdag 21 juni 2012 12:21

Ik denk dat jij echt van je eetstoornis af kunt komen, zo lang je het zelf ook echt wilt. Dat je inziet dat je fout bezig bent is al een goede stap. Ik hoop dat de therapie je gaat helpen, dat verdien je. Ik wens je ontzettend veel sterkte! liefs

lola - Donderdag 21 juni 2012 13:02

Ik kan me op enkele gebeurtenissen na perfect in je verhaal terug vinden maar zou he t nooit zo goed op papier kunnen gebracht hebben. Ik ben ook in therapie sinds december, het gaat traag maar het gaat beter. Zelf-aanvaarding is het moeilijkste maar beste om te ermee om te gaan.
Veel geluk x

clau - Zondag 8 juli 2012 14:52

WOW dit is echt precies mijn verhaal... super vreemd dat ik altijd denk dat ik de enige ben die met dit monster leeft... heel veel sterkte xoxo

tears88 - Maandag 13 augustus 2012 22:21

zwaar herkenbaar... zo naar om te lezen maar ook een bevestiging voor mezelf, ik ben niet alleen....
ik wens je heel veel succes en sterkte met de strijd...
ook ik heb vandaag mn eerste stap gezet al voelt t als veraad naar mezelf zwakte omdat ik niet meer van eten af kan blijven...
Wou dat deze "ziekte"gewoon nooit bestond!

n. - Zaterdag 13 oktober 2012 16:36

Hoi Roos,
ik heb je verhaal gelezen en ik worstel met hetzelfde probleem :(
Eten is m'n grootste vriend, maar tevens m'n grootste vijand.
En ook de weegschaal is m'n grootste vriend, maar tevens m'n grootste vijand.
Ik ben deze strijd zo zat !!!
Ook al m'n geheimen en m'n leugens.
Maar ik weet ook niet hoe ik het los moet laten :(

Ik ben heel benieuwd hoe het nu met jou gaat ... !!!

-- - Zaterdag 1 juni 2013 00:06

Roos, super mooi geschreven. Helaas herkende ik me in je verhaal.. Ik hoop dat je gesprekken een beetje helpen!
xx

Mir - Donderdag 27 juni 2013 15:34

Het verhaal is erg herkenbaar voor mij, alleen ben ik nooit te dik geweest. Ik ben nu pas 16, maar Mensen hebben me wel altijd gepest en toen mijn vader zelfs zei dat ik een best wel dik buikje had toen ik in januari 2012 voor de spiegel stond, voelde ik me kloten. Lijnen hielp niet verder dan tot een bepaald gewicht, daar was ik al op mijn 12e mee bezig, en voordat ik begon met lijnen, zat mijn BMI precies mooi in het midden. Na het lijnen was hij nogal laag maar vet op mijn buik bleef een beetje. Savonds moest ik vaak veel avondeten eten en dat gaf ik uiteindelijk over. die vriend die ik toen had was nogal harteloos bezig en dat deed me pijn omdat ik weet dat hij anders kon zijn (heb ik 1x meegemaakt) Nu ben ik terug bij die vriend en steunt ie me waar hij kan. Ik gaf tot een paar maanden terug nog 5x per dag over gemiddeld (vooral na een eetbui). Dat is nu gedaald naar 6x per week! Als je heel hard blijft vechten voor je leven, Zou je uiteindelijk krijgen wat je wil en je moet een weg proberen te vinden waar je JEZELF gelukkig in voelt, en er zijn genoeg jongens die billen en een buik mooi vinden! Ook leuke jongens! En niet naar anderen luisteren, volgens ''hen'' is het toch nooit goed.

Succes met je fleurige toekomst je komt er wel!

Lyynn - Maandag 2 december 2013 15:36

Het lijkt wel of je mijn leven beschrijft...

feed