The story of...Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl Spijt van mijn littekens
Al in de pubertijd begon ik mezelf te verwonden. In dezelfde tijd als mijn eetstoornis begon. Bij mij hingen die twee heel erg aan elkaar verbonden. Want beide gaven me in de eerste plaats het gevoel sterk te zijn. Krachtig. Ik kon mijn lichaam beheersen. De punten op mijn rapport niet, mijn onzekerheid bij vrienden niet, het pesten op school niet, het misbruik niet, maar mijn lijf, daar kon ik sterk over zijn. Ik kon hongeren. Ik kon dat ene krasje zetten. Zo begon het. Maar zowel mijn eetstoornis als mijn automutilatie hebben extreme vormen aangenomen. Wat begon als controle eindigde in controleverlies. Elk probleem in mijn leven dacht ik te beheersen met hongeren en zelfbeschadiging. Het werd een soort verslaving zelfs. Op het internet ontdekte ik dat ik niet de enige was. Ik kwam op een forum terecht met lotgenoten. Maar ik kan niet zeggen dat dit nuttig is geweest. Juist niet. Ergens was er altijd zoiets van "als hun het mogen mag ik het ook". Heel stom natuurlijk, maar ik denk dat het gevaar van lotgenotenforums er altijd is. Daarom is het goed dat Proud zo`n positieve instelling heeft en heel sterk controlerend is wat er geschreven wordt. Maar veel forums hebben dat niet en dan trigger je elkaar steeds meer. In opname uiteindelijk ging heel veel energie van de therapie daarin zitten. Het niet mogen verwonden van mezelf. Ondertussen was de controle die ik dacht te hebben helemaal weg. Ik had constant stress en wilde constant mezelf kwetsen. Het ging van kwaad naar erger. Speciale programma`s op basis van straffen en belonen hadden om mij geen vat. Het zat te diep allemaal. Op een dag sprak ik met een verpleegkundige na weer een "aanval". Ze vroeg me of ik dacht er later spijt van te hebben. Ik zei van niet. Dat het bij me hoort zoals ook andere dingen in mijn leven een stuk van mij zijn. Dat het voor mijn verleden stond en van mij was.
In mijn hoofd veranderde ik de zin van "ik mag niet snijden" in "ik ga mijn uiterste best doen om niet te snijden". Dit haalde weg dat ik me moest straffen als het mis ging, want als ik mijn uiterste best gedaan had, was het oké. En ik deed mijn best! Ik wilde stoppen! En het is gelukt zo. Niet dat de drang er nu nooit meer is. Zelfs na jaren is die drang er bij momenten nog. Zou ik...1 krasje maar. NEE nooit meer! Nu het allemaal achter me ligt denk ik vaker nog terug aan het gesprek met de verpleegkundige. Waar ik toen heilig van overtuigd was, daar heb ik ongelijk in gekregen. Want ik heb wel spijt van mijn littekens. Heel veel zelfs. Ik heb er hard aan gewerkt om een nieuw leven op te bouwen. Maar mijn lijf blijft de sporen van het verleden dragen. Het is bij mij zo dat het zichtbaar en herkenbaar is zodra ik in T-shirt of korte broek loop. Het is allemaal wel vervaagd door de jaren maar ik weet dat het niet meer beter zal worden dan dit. En dat het de rest van mijn leven, wat hopelijk nog heel lang is, zal gebeuren dat mensen "het " zien. Dat ze kijken, staren, vragen stellen. Ik heb mezelf aanvaard nu, met mijn littekens. Maar op sommige dagen is het verdomde moeilijk om zo sterk in je schoenen te staan dat je met korte mouwen over straat gaat. Dan ontbreekt me de moed en kracht gewoon en kies ik voor de makkelijke oplossing van mijn lijf te verstoppen.
Wat zou ik graag al mijn littekens kwijt zijn. En al die negatieve herinneringen aan een afgesloten hoofdstuk ook echt achter me kunnen laten hiermee. Maar dat kan niet...littekens blijven zichtbaar. Daar heb ik nu geen keuze meer in... Maaike foto rechtsboven: flickr.com/photos/31878512@N06/ Heb jij al spijt? Gerelateerde artikelen
Reactie van SasWat een mooi verhaal, en zo herkenbaar! Knap dat je hier zo eerlijk over durft te zijn. Reactie van S.Heb ontiegelijk spijt... vooral van de diepe. Herinnert je toch aan donkere tijden, die je het liefst wil vergeten. Soms denk ik dat ik er niet oud mee zal worden door de herinneringen en triggering, maar anderzijds denk ik dat het een stimulans kan zijn om het voortaan anders te doen omdat er anders nog meer bij komen. Reactie van myselffffHeel herkenbaar wat je schrijft het is niet zo dat ik onder de littekens zit maar ik heb ze wel ze zijn dan wel niet meer heel erg zichtbaar voor anderen maar wel voor mijzelf. Elke keer als ik mijn littekens zie weet ik weer waar ik aan herrinerd wordt maar ook dat het nooit meer zo wordt als het was want daar heb ik voor geknokt ze horen nu bij mij maar if i could turn back time dan had ik nooit dat 1e krasje gezet Reactie van -angeldit verhaal had ik echt even nodig... Reactie van fienHeel herkenbaar jouw verhaal. Ikzelf heb ook heel veel littekens over mijn lichaam. Ook ik reageerde vroeger dat ik daar later geen spijt ging van hebben, dat dit een deel is van mezelf, mijn gevecht, mijn verhaal, het hoort bij wie ik ben...Maar vandaag is het toch wel anders. Het blijft je herinneren aan die moeilijke tijd, het gevecht, de haat voor jezelf, etc. Ik ben op het punt gekomen dat ik in t-shirt en short durf lopen, heb dit stapje per stapje opgebouwd, met eerst lange mouwen/benen, dan drie-kwart, dan kort, etc. Zo is het mij gelukt en heb ik er geen schaamte meer over. Men moet mij nemen zoals ik ben. Maar het andere probleem nu is dat het mij beperkt in mijn werkveld. Ik werk in de sociale sector, vaak met mensen die ook automutileren en dan is het uit de boze dat ik als verantwoordelijke met mijn littekens bloot loop. Daar kan ik vaak kwaad op mezelf voor zijn, dat het mij toch nog tot op vandaag beperkt, ook al heb ik er voor mezelf geen probleem meer mee. Reactie van xRoosxOok spijt, alhoewel ik nog heel vaak overweeg het weer te doen als ik me heel rot voel. Reactie van ShopaholicWauw.. mooi verhaal en zo herkenbaar.. Het raakt me echt heel erg.. want ik heb nu ook méga veel spijt dat ik het heb gedaan. Ik wou dat ik het ongedaan kon maken. Maar dat kan ik helaas niet. Het enige wat ik kan doen is ervoor zorgen dat het niet nog erger word. Maar ik heb zooo veel spijt. Zo veel. :'( Reactie van suusIs het raar als ik geen spijt heb? Het is niet dat ik trots ben op het automutileren en zeker niet op mijn littekens, maar ik kan niet echt een gevoel van spijt vinden. Reactie van SterrToen mij dezelfde vraag werd gesteld:"heb je er spijt van" Reactie van JannekeIk heb zelf ook littekens, ben bij een soort chirurg voor de huid. daar kunnen ze wel veel voor mij doen. het kost super veel geld en helemaal weg zal het niet gaan. Reactie van doranHallo, Reactie van EstherIk heb ook jarenlang dagelijks geautomutileerd. Reactie van YvonneRespect hoor ! Erg knap dat je dit hier geschreven hebt ! Reactie van MaaikeBedankt allemaal voor jullie reacties. Fijn dat sommigen er iets aan hebben gehad. Reactie van XsynXIk worstel nu ongeveer een jaar met (niet) eten en automutilatie. Alleen mijn vrienden weten het voor de rest niemand. Ook al doe ik het nog neit zo lang ik kan al neit meer stoppen. En ik hoop zo dat ik ooit de kracht en moed vind om net zoals jouw te kunnen stoppen. Maar momenteel ben ik daar nog te zwak voor en gaat dat zeker nog niet lukken. Reactie van ikik dacht dat ik de enige was die zoiets had meegemaakt dat er niet veel mensen waren die zoiets meemaakten ik vind het heel knap van je dat je dit allemaal zo vertelt mijn vriendin heeft dit ook en zij zit er nog middenin ik ben supertrots op je dat je er vanaf bent ! maar heb je misschien nog tips om mijn vriendin van haar eetstoornis af te krijgen? en als je nog een keertje iemand nodig hebt ben ik er voor je ook al ken ik je niet ! Reactie van IsabelleIk ben er mee begonnen in groep 5 of 6, door aan mn pols te krabben, net zolang totdat het een schaafwond werd, dat het ik jarenlang gedaan. Toen op een gegeven moment had ik daar niks aan, en had ik ruzie met mijn moeder is vond ik een plakband roller, ik zat toen in de eerste denk ik, en ben daarmee over mn gezicht en armen gaan krassen, toen m'n moeder het zag schrok ze.. want op je gezicht verbergd je dat niet goed, impulsief dat ik ook ben.. Ik beloofde het niet meer te doen. Toen begon ik met armbandjes kapot te maken en zo te krassen eigenlijk, daar heb ik verder ook geen littekens van. Toen deed ik het met mijn zakmes. En toen met zo'n mesje uit een klikarmband van reflectiegeval. En daarna met razorblades. Ik snij (dus niet meer krassen of krabben maar dus met messen enzo) nu al 2 jaar. Ouders denken dat ik gestopt ben , maar dus niet. Ze willen een afspraak maken voor lasertherapie. Dat gaat dus niet. Maaar dat weten zij niet. Later zal ik het misschien doen... Reactie van Bente22Net als veel andere reacties op je verhaal bij mij ook heel herkenbaar. Inmiddels jaren geleden dat ik mezelf voor het laatst gesneden heb maar het blijft (vooral door de littekens) altijd een deel van mijn leven. Ik heb niet alleen plastische chirurgie overwogen ik heb het ook echt GEDAAN! Mijn hele lichaam was niet meer te 'redden' maar ik zat er zo mee dat ik nooit een t-shirt aankon. Ik heb nu een dochter en schaamde me zo nog eens extra voor mijn littekens en dan voornamelijk die van mijn armen. Dus ja, ik ben 3 keer geopereerd; 2 keer voor mijn linkerarm en 1 keer voor mijn rechterarm en het ziet er nu uit als grote brandwonden. Mensen die het zien denken ook echt dat ik me verbrand heb en zo vertel ik dat ook. Dat is een hele opluchting voor mij. Ze kijken nog steeds raar maar toch anders raar omdat ik het niet 'zelf gedaan heb' als je snapt wat ik bedoel.... Reactie van MeIk verwond mezelf ook sinds een jaar ofzo. Mijn vrienden weten dit en zeggen dat ik hulp moet zoeken, ik zou zo graag hulp willen hebben maar ik ben echt superbang voor de reactie van mijn ouders. Ik heb al geprobeerd zelf een aantal keren te stoppen, maar ik weet dat dit me alleen niet gaat lukken. Gelukkig heb ik 100% steun van mijn vrienden bij wie ik dag en nacht terecht kan. Ik hoop dat er dit jaar verandering zal komen :) Reactie van JoyaErg goed stuk dit en erg herkenbaar. Op het moment dat je er nog midden in zit, denk je niet dat je er ooit spijt van krijgt, maar zodat het beter gaat komt die spijt toch. Reactie van JoosK zit totaal onder de littekens en haat mezelf dat ik er ooit aan begonnen ben. Wat zou ik graag mooie gladde armen en benen hebben... Reactie van justliveyoulifeIk heb zoveel spijt, ik word dagelijks geconfronteerd met alles wat er is gebeurt. Zomers vragen mensen ernaar, dus loop ik meestal maar met warme lange kleding. Ik zou zo graag willen dat ik dit allemaal nooit had meegemaakt. Dat ik nooit onzeker was, maar gewoon altijd trots opmezelf heb kunnen zijn. Ik wil zo graag weten hoe dat voelt, trots zijn op jezelf. Reactie van MiesOok ik riep altijd dat ik er geen spijt van zou krijgen. En dat is ook jaren goed gegaan. Mensen vroegen wel eens wat maar met een stom smoesje van dat was mijn kat lieten ze het rusten. Ik heb dus ook nooit moeite gedaan om de niet verse littekens te verbergen. Ik heb nu sinds kort werk en ben in zo korte tijd zovaak naar mijn arm gevraagt. Dat ik me nu eigenlijk schaam om naar mijn werk toe te gaan. Wij zijn verplicht om met korte mouwen rond te lopen. Ik ben nu hard op zoek naar allerlei middelen tegen littekens. Maar omdat de meeste al jaren oud zijn ben ik benieuwd of het wel gaat werken. Maar ik geef niet op en blijf proberen! Reactie van lIk heb gelukkig niet zoveel littekens en ze zijn inmiddels verbleekt naar wit. De meeste zitten op mijn arm, maar ik draag gewoon korte mouwen en sta er eigenlijk niet meer bij stil. Ik werk in het ziekenhuis (verplicht korte mouwen) en dan kijken mensen soms en krijg ik er ook wel eens een opmerking over. Maar eigenlijk tot nu toe nooit de rechtstreekse vraag hoe ik daar aan kom.. Reactie van FayeeWow heel herkenbaar :( :( ik heb er nu ook ontzettend spijt van en echt minder worden ze niet meer. Plastische chirugie heb ik ook overwogen maar ook net als bij jou heeft dat geen zin, of geen zin, het kon niet.. Toch zou ik nog wel graag eens naar Amerika of zo willen om daar eens te kijken van hoe en wat... aangezien ze daar veel meer dingen doen en risico's nemen als hier in nederland.... ik wil er super graag van af.... ik haat ze en k vind ze lelijk. Ik laat ze wel zien aan de buitenwereld, immers als je ze durft te laten zien is dat ook weer een stukje van acceptatie heb ik geleerd de afgelopen jaren in therapie... maar dan nog blijft het altijd lastig, want vragen krijg je altijd.. en de drang is er ook altijd... Ik ben er nog niet helemaal van af.. zo nu en dan heb ik een terug val..eigenlijk vandaag... :( heb wel altijd zalfjes gekregen.. maar werkt ook niet bepaald.... ik hoop echt op een dag dat ik een chirug vind die t weg wilt halen.. echt. en ookal hoort het bij mij.... ik blijf ze vreselijk vinden.. :( Reageer op dit bericht |
Automutilatie. Tegenwoordig een niet meer zo onbekend woord als vroeger. Niet altijd maar toch regelmatig gaat het samen met andere problemen zoals een eetstoornis, dissociatie of verslavingen. Maar wat brengt je ertoe om in die negatieve spiraal te komen? En hoe kom je eruit? En wat dan als je lichaam vol littekens staat?
Ik ben van het zelfbeschadigen af gekomen. Ik heb voor mezelf de dwang van "ik moet stoppen" weg genomen, want die maakte dat ik me steeds voelde falen als het mis ging en dat automatisch alweer de trigger was voor een volgende keer. Mijn zelfbeeld was heel erg laag hierdoor, door de zelfbeschadiging.
Ik heb plastische chirurgie overwogen. Ik ben van de huisarts naar de dermatoloog gegaan. Die zei dat het voor de plastisch chirurg was. Maar door de omvang van mijn littekens is er geen beginnen aan om ze weg te halen. Heb wel zalfjes gehad maar die geven weinig echt resultaat. Dus echt een oplossing is er in mijn geval niet, zelfs al zou ik het kunnen betalen.
