Mijn veilige eiland verlaten

Gepost op Donderdag 31 mei 2018 10:00 door Gerlieke in The story of....

Ik kijk achter me, niet naar hoe ik mijn hele leven doorgegaan ben. Nee, ik kijk naar de grond achter me. Ik durf niet naar voren te kijken, want wat als het niet zo is als dat ik hoop. Wat als wat ik daar zie me nog angstiger maakt dan dat ik nu al ben? Hoe ga ik die tijd dan in?

Ik weet waar ik sta, het plekje dat ik me eigen heb gemaakt, een stukje dat duidelijk staat, waarvan ik weet wat er te halen valt. Een plekje, misschien niet heel groot, misschien niet heel bereikbaar voor anderen. Wel een plekje waar ik me nu goed kan vinden. Zie het als een eilandje, soms drijft er wel iets of iemand langs, sommige dingen neem je aan en sommige laat je gewoon verder langs je drijven. Mijn eilandje dus. Mijn ‘way of life’ die er dus voor gezorgd heeft dat ik nu sta waar ik nu sta.

meisje

Als ik dan wel verder terug kijk dan de grond achter me, als ik kijk wat er voor gezorgd heeft dat ik mijn eilandje tot mijn eilandje heb gemaakt, zie ik veel dingen die ik moeilijk vond. Dingen die me overkwamen, dingen die me beschadigd maar gevormd hebben. Ze hebben me sterker gemaakt, misschien wel iets te sterk. Ik kijk niet meer snel van dingen op, ze raken me wel, maar stompen me ook weer af, omdat het altijd alleen maar meer en erger lijkt te worden. Het zorgde ervoor dat ik dingen niet meer binnen wou laten komen, dat ik in de modus overleven kwam, in plaats van de modus leven. Het heeft er voor gezorgd dat ik overleven zag als je inzetten voor iedereen en dan maar hopen dat je het in je had om iedereen tevreden te stellen en er daarnaast zelf hopelijk ook nog goed uit zou komen. Het heeft er voor gezorgd dat ik ben wie ik ben, zonder dat ik zelf weet wie dat dan eigenlijk is.

Nu sta ik dus hier, op mijn eilandje. Veilig naar de grond te staren in de hoop dat het vanzelf verandert in een mooi eiland. Oke, een eilandje klinkt misschien ook al leuk en misschien krijg je er wel een zomers gevoel bij, maar het is alles behalve dat. Er staat een hoog hek omheen met prikkeldraad aan de bovenkant. Het licht is er dof en het is er koud en kil. Mijn eilandje is niet een plek waar je zijn wil. Ook al zorgt het hek er voor dat anderen er niet zo snel bij kunnen komen zorgt mijn eilandje er ook voor dat ik me gevangen voel.

meisje

Doordat die anderen er niet bij kunnen, of naja alleen als ik ze binnenlaat, is de druk op mijn eilandje nog hoger. Ik zal alles zelf moeten doen en moeten regelen, ik ben zelf de enigste die wat kan veranderen aan hoe mijn eiland vorm krijgt.

Sommige stukjes op mijn eiland doen zich mooier voor dan dat ze werkelijk zijn. Eentje hiervan is mijn eetstoornis. Hij zorgt ervoor dat ik kan genieten van mijn hek, dat ik situaties die van buiten mijn eiland komen niet hoef te zien. Hij zorgt ervoor dat ik iets heb om me op te focussen, dat ik op mijn eilandje kan staan en het gevoel kan hebben dat ik eindelijk iets voor mezelf doe. Misschien een schijnveiligheid, maar wel eentje die er heel aantrekkelijk uit ziet.

Tegenwoordig durf ik het steeds vaker om mensen te laten zien hoe mijn eilandje er uit ziet. Super spannend en het liefst stuur ik ze vaak snel weer weg, maar na het afgelopen jaar hebben anderen steeds meer een beeld van hoe het er bij mij uitziet. Hoe meer ik hun laat zien van mijn eiland hoe meer ze het beeld krijgen van de echte mij. Anderen zien me namelijk vaak alleen maar als blij, vrolijk, altijd in voor een geintje, enthousiast en nog wel meer van dit soort dingen… Ik kan het allemaal wel zijn en doen, als je mijn eiland van de buitenkant bekijkt zal het er vast uitzien als 1 grote circustent. Maar ik ben er door het afgelopen jaar therapie wel achter dat het misschien meer functies van me zijn dan de werkelijke ik. Ik kan het me vaak niet echt voelen omdat de donkere kant het gewoon overschaduwd.

Dus, zoals ik al zei, wil ik dat mijn eiland veranderd, dan zal ik er zelf dus echt iets aan moeten doen. Ik zal de zon toe moeten staan om te kunnen schijnen en de warmte er van aan te durven nemen. In plaats van hoe ik met deze tekst begon moet ik niet achter me op de grond blijven kijken maar moet ik vooruit durven te gaan kijken. Ik zal mijn hek neer moeten gaan halen en me niet zo verschuilen achter hem. Ik moet weer gaan leven en durven leven.

Ik ben nu al een tijd bezig om te herstellen van mijn eetstoornis. Waar ik eerst dacht dat mijn eetstoornis echt een veredeld ‘mode-ideaal’ was waar ik vooral graag aan wou voldoen. Ben ik er afgelopen jaar in een deeltijd behandeling wel echt achter gekomen dat mijn eetstoornis niet iets is waar ik expres voor heb gekozen, maar dat ik het op dat moment echt niet anders kon. Dat ik mijn eiland echt nodig had om niet te verdrinken.

meisje

Ik heb geleerd dat je niet altijd alles in je eentje hoeft te doen en dat dingen delen soms al een heleboel op kan luchten. Natuurlijk zijn er altijd wel dingen die er voor zorgen dat ik het liefst op mijn eilandje me terugtrek, het hek achter me sluit en anderen niet binnen wil laten komen omdat ik me schaam voor hoe mijn eilandje er uit ziet.

Maar nu, nu ben ik er klaar mee, ik word gek, ik wil niet dat mijn eilandje er altijd zo uit blijft zien en ik wil daar niet leven. Elke dag dat ik daar wel weer rondtrek besef ik me weer dat dat eilandje me nergens heeft gebracht, dat ik me er echt niet beter door ben gaan voelen en dat ik daar nooit zal kunnen bereiken wat ik het liefst in mijn leven zou doen. Ik wil er weg. Ik stap in mijn boot en ga de weide wereld in.

Natuurlijk zullen er onderweg dingen gebeuren die ik niet had verwacht, zal ik door stormen moeten varen en weet ik nooit helemaal waar ik uiteindelijk zal stranden. Voor nu weet ik dat mijn bootje sterk genoeg is, dat ik het aan kan en de golven en de stroming kan trotseren zonder ten onder te gaan. Ik ga het leven weer aan!


Wil jij ook een gastblog, dankwoord of jouw verhaal laten publiceren op Proud2Bme? Mail dan je verhaal in een Word bestand met twee foto's in een aparte bijlage naar redactie@proud2Bme.nl

 

Reacties

2 meisjes uit de kliniek - Donderdag 31 mei 2018 16:36

Lieve Gerlieke,
Wat heb je dit enorm mooi verwoord en wat mag jij trots zijn op jezelf!
Jij verdient die sterke boot en het varen op de golven die je laat dansen over het water!

XOXO,
2 meisjes uit de kliniek

Gerlieke - Donderdag 31 mei 2018 17:30

@ 2 meisjes uit de kliniek,..

Jullie zijn 2 onwijze lieverds!! ♥
En schatjes! Laten we met zijn 3tjes dansen, is altijd leuker dan alleen
:D

Annekoek - Donderdag 31 mei 2018 20:10

WAUW!..... ik raak hier stil van wat heb jij dit mooi verwoord ❤️ BE PROUD!

Mirjam - Donderdag 31 mei 2018 22:20

Super goed Gerliek! Echt mooi geschreven. Hoop dat je bootje heel mooi is en alles eromheen nog veel mooier. Je verdient het. Ik zag je gister nog en zwaaide nog maar volgens mij zag je me niet. Je straalde. Mooi om te zien! Ben echt trots op je!

cynthia - Donderdag 31 mei 2018 22:39

Tof!

britneyangel - Zaterdag 2 juni 2018 14:39

mooi verwoord

feed