The story of...

Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl

Met mijn ogen dicht

Was ik maar weer een klein meisje. Met mijn ogen dicht door het leven, aan papa's en mama's hand. Ik zag de nare dingen niet, en vertrouwde op hun. Ik zag alleen MIJN wereld, MIJN fantasie. Toen was er de dag dat mijn ogen open moesten. Ik werd te oud....

Al mijn hele leven ben ik eigenlijk bang. Bang voor wat andere van mij vinden. Op de basisschool was ik dan ook niet gelukkig. Ik was gewoon anders. Toen ik naar de middelbare school ging, geloofde ik gewoon dat het beter zou worden. Nee dus.

In de 1ste dacht ik mijn vriendinnen gevonden te hebben, maar ze lieten me opeens vallen. Ik weet nog steeds niet waarom. Dat deed echt heel veel pijn. Daarna heb ik lang overal tussen gezweefd. Ik verweet het mezelf en wilde het liefst veranderen.

Ik ging mezelf toen pas echt weer waarderen toen ik een vriendje kreeg. Ik was goed zoals ik was! Alleen zijn er altijd meiden die het je niet gunnen. Ze probeerde van alles om me te kwetsen, en kwamen zelf langs mijn huis om ruzie te maken. Eén daarvan heb ik het gelukkig wel weer vergeven.

Ik weet nog heel goed dat de vriend van mijn vriendje zei: ‘Ja, mijn vriendinnetje had anorexia, haha echt dom'. Achteraf voelt het alsof ik hem heb laten winnen door zelf een eetstoornis te ontwikkelen. Ik weet niet meer wanneer het precies is begonnen.... Ik denk 1,5 jaar geleden.

Ik begon als eerste te sporten en gezonder te eten. Voor mij das de Wii een uitweg. Ik realiseerde niet dat ik na elke maaltijd x minuten moest ‘trainen'. Ik sloeg nog niet eens zo veel eten over. Toen kwam er een dag dat we patat aten, en ik niet op de Wii mocht. Ik werd boos: ik was afhankelijk.

Steeds meer eten werd overgeslagen en het sporten bezat mijn leven. Overal, wanneer het maar kon. Als mijn ouders even om het hoekje waren, stond ik al te springen en oefeningen te doen. Ik viel erg af, en iedereen viel het op. Ik woog mezelf niet, en ik vond het allemaal maar overdreven. Er was niks aan de hand. Ik werd ook erg depressief. Ik wilde niet dood of zo, maar ik wilde dat de tijd stil stond. Ik deed niks meer, met niemand. Mijn kamer voelde niet meer van mij. Mijn spullen en knuffels waren niet van mij. Ik was niet van mij en ik was het niet waard om mezelf te zijn.

Toen ging ik met mijn ouders naar de huisarts voor mijn koude handen. Ze zag dat ik was afgevallen. Ik werd doorgestuurd naar een diëtiste en een SPV'er. Eerst wilde ik ze niet zien en verzette ik me er heftig tegen. Ik was niet gek! Op gegeven moment wilde ik er echt vanaf komen en accepteerde de hulp. Met kerst ging het goed. Ik at zelfs 2 oliebollen. Maar het bewegen stopte niet. Al snel bleek dat ik te heftig voor ze was en werd ik vrij gelaten.

Toen ging het snel. Ik zou nog 3 maanden moeten wachten voor een intake. Het ging heel slecht. Gelukkig kon het uiteindelijk 2 maanden vervroegd worden. Die week zagen mijn ouders me gewoon ‘dood' gaan. Samen hebben we hard gehuild. Toen ik na een week naar de kinderarts moest, werd ze heel "boos". Ze begon over de dood, en dat wilde ik niet. Ik moest blijven. Mijn wereld verging letterlijk. Het werd allemaal even zwart voor mijn ogen en ik kon het niet bevatten.

Na 3 weken verschrikking in het ziekenhuis mocht ik naar de dagbehandeling. Mijn lijst was heel laag, en ik zat in de rolstoel. Mijn hartslag was ook heel laag. Ik weet nog dat ik 2 uur huilde als mijn eetlijst met een appel werd opgehoogd.

Bij de dagbehandeling ging het wat beter, maar thuis pakte ik gewoon mijn oude gewoonten op. Bij de dagbehandeling bewoog ik overal. In de wc en in de rustkamer (daar lig je in een bed met warmte). Ik had wc controle, maar dat vergaten ze na een week.

Langzaam ging het beter, maar het was verschrikkelijk zwaar. Na de zomervakantie sloeg opeens de knop om. Ik moest op vakantie. Ik had er maanden om gezeurd en met succes. Ik kwam terug en werd spontaan depressief. Ik wilde naar school! Naar 3VWO en reizen en kinderarts worden! ik wilde kinderen kunnen krijgen en leven!

Nu besef ik dat toen pas mijn ogen open gingen. Na 2 maanden was ik weg. Het voelde zo raar. Ik had last van nare dromen over de dagbehandeling. Ze bleven maar komen. Nu nog steeds. Ik heb er ook heel veel meegemaakt. Zelfs een meisje die van het dak wilde springen.

Nu ben ik 2 maanden op de poli-afdeling (af en toe gesprekken) en het gaat goed. Ik heb het erg naar mijn zin op school en heb eindelijk vriendinnen! Daar ben ik het leven zo dankbaar voor. Want het is mooi!

Je bent niet afhankelijk van de eetstoornis. Kijk haar in de ogen en eis je leven terug. Het is eng, maar het zeker waard! Loop vooruit en kijk nooit meer terug.

Vlinder
Ergens in een donker woud,
Heeft een rups een cocon om zich heen gebouwd.
Het eeuwige kruipen maakte haar vreselijk moe.
Ze sleepte zich naar dit veilige plekje toe.

In haar cocon heeft ze kracht en warmte gekregen,
Maar ze voelde zich ook eenzaam, en kon zich niet bewegen.
Ik de cocon bleef ze klein,
Maar van binnen wilde ze graag een vlinder zijn

Ze is alleen bang voor alle veranderingen die ze zal ondergaan,
En wat haar straks te wachten zal staan.
Dapper dat ze was durfde ze zich aan de natuur over te geven,
En te vechten voor een beter leven

Ze voerde in haar cocon een zware strijd,
Raakte de controle over haar leven en lichaam kwijt.
Op een dag scheen er een zonnestraal door haar cocon,
Dat is de dag dat haar nieuwe leven begon!!

Ze ontpopte in de warmte van de zonnestralen,
Ze voelde dat dit de plek is waar ze echte liefde kon halen
Haar kleurrijke vleugels spreidde zich uit in het licht,
Ze genoot van haar vormen, een prachtig gezicht.

Ze vloog over bergen, zeeën en dalen,
Ze durfde zelfs nectar te halen.
Ook hield ze van sterren en vloog ze graag bij nacht.
De aangename stilte had haar bij dromen gebracht.

de wereld lag voor haar open
ze voelde zich vrij.
in jou zit deze vlinder,
Want deze vlinder, dat ben jij!

Gerelateerde artikelen

Anorexia, ik ben er klaar mee!

Genezen van mijn eetstoornis

Van afvallen word je niet gelukkig

Tien anti anorexia campagnes

Reactie van GLM1993

Wauw! Bedankt voor het delen!
Fijn dat de knop om is geslagen! Houd vol!!

Reactie van Manel

Wauw, wat heb je dit mooi geschreven.
Je hebt veel meegemaakt meis, maar ik vind het zo knap hoe je hier langzaam uit probeert te kruipen. Geef niet op, ik weet dat je het kan!

Liefs, Manel

Reactie van Mercedes

Mooi geschreven!
En super dat het nu allemaal een stuk beter gaat!
Persoonlijk vind ik het stukje van de WII wel ontzettend herkenbaar.. Heb er zelf ook 1, en zit er zo beetje dagelijks achter.

Hou voor je ogen wat je nu hebt!

Reactie van Inger

Hee meis,

Wij hebben niet heel erg lang samen op de groep gezeten.
Maar wat doet het me goed dit te lezen!
Echt hoor, wat een stappen, wat een vechtlust en wat mag je trots op jezelf zijn!

Liefs,
Inger.

p.s. jullie leuke schort hangt nog steeds boven mijn bureau.

Reactie van eva.

wat heb jij veel meegemaakt meid,
mooi verhaal! Je kunt het, xx

Reactie van =Evi=

wooow, wat mooi geschreven meid!En wat heb jij veel meegemaakt......Ik zie echt heel veel vechtlust, daarmee kan jij er komen. Je kunt het!
Liefs Evi

Reactie van Madelief

Fantastisch! Je bent echt een prachtige meid (altijd respect als je er een foto bijzet) en je mag er zijn.
Hou vol en blijf genieten :)

Reactie van roos/fruitcoctail

Je bent een goed voorbeeld en hebt 't super geschreven. Zelf herken ik veel, heb ook een héel diep dieptepunt gehad maar realiseerde me op een punt gewoon weer waarom ik eigenlijk leefde, en wat ik allemaal wilde doen.
Je bent 'n prachtige meid.

Reactie van Laura

Lieve meid,
Ik heb niet heel lang bij je op de groep gezeten, maar ik heb je knop om zien gaan. En dat was geweldig om te zien! Wat heb jij hard en goed gevochten. En je hebt er iets prachtigs voor terug gekregen! Geniet van je leven lieverd! Je bent het waard!

Liefs, Laura.

Reactie van Mieke-girl

Wow, wat een mooi verhaal. Echt fijn te horen dat het zo goed met je gaat. Goed gedaan!!

Reactie van Michelle

Lieve lieve Vera,

Ik ben zo enorm trots op je! Wat een super mooi verhaal, echt heel erg goed verteld! Het raakt me een beetje :) Blijf doorvechten, en je komt er wel! Heel veel kusjes, Michelle

Reactie van Cylu

Wat super mooi en goed beschreven. Hou vol en blijf genieten!

Reactie van Merel

Ik vond het persoonlijk erg schokkend toen het nieuws de school door ging, ik vroeg me af, 'Waarom? Ze is echt heel lief en aardig, wie kan iemand zo gek maken?' Maar ik ken je nu een beetje en je bent precies hoe ik verwachtte. Lief en aardig. Dat stukje van: 'Ik wilde niet dood of zo, maar ik wilde dat de tijd stil stond.' is echt heel herkenbaar.

Houd vol, er zijn heel veel mensen die je steunen!

Reactie van Maudje

Wat een verhaal, maar wat heb je dat mooi beschreven!
Respect!!

Reactie van Sheila

Heel mooi geschreven meid! Volhouden nu. Een leven zonder ES is zo veel mooier.

xx

Reactie van JonAthan

We houden allemaal van je Vera ookal waren we er niet altijd bij, we dachten minstens 1 x per dag aan je maar dan wel 24 uur lang.

Reactie van Cherry-

Wauw meid, wat een verhaal!
Fijn dat het nu zo goed met je gaat! Houd vol he!

Reactie van denise

wauw!!
echt zo mooi geschreven,
xxx

Reactie van Ik

Wow!
Het is echt kei mooi geschreven, dat gedicht is echt goed!

Xxxxx

Reactie van Mij

Wat een mooi gedicht! Ik krijg er kippenvel van...

Reactie van Maar

wauw..ik lees nupas je verhaal ..
maar echt mooi geschreven meid
hou vol!!
je kan het :)

Reageer op dit bericht

Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam	:
Wat wil je kwijt?	:
		Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven	: