Je hoort in een inrichting thuis, zei hij

Gepost op Zaterdag 19 mei 2018 13:00 door Ilse in The story of....

Ik ben Ilse en bijna 29 jaar jong. Voor zover ik weet heb ik het altijd moeilijk gehad. Het begon op de peuterspeelzaal, niet praten, wel spelen met vriendjes en vriendinnetjes en bij de juf op schoot voorgelezen worden. Ik heb dit hele jaar naar mijn weten niet gepraat. Thuis krijste ik alles bij elkaar en was ik echt zo moeilijk als je wel eens op tv ziet bij Jo Frost. Ik snapte niks van de wereld en de wereld niks van mij. Toen ik 6 was kwam ik bij Accare in groningen, kinder -en jeugdpsychiatrie. De diagnose: pddnos, add en odd. Ik kreeg al vroeg medicijnen om wat te dempen & ik ging naar regulier onderwijs, waar ik al gauw een slachtoffer was.

Mijn toenmalige beste vriendinnetje nam me al vanaf de peuterspeelzaal op sleeptouw en we waren altijd samen te vinden. Hoe verder de basisschool vorderde, hoe meer ik gepest werd, hoe meer probleem gedrag ik vertoonde. Ik ging de laatste 2 jaar naar speciaal onderwijs, waar ik het ook heel zwaar had. Ik heb me veel somber gevoeld en snapte niet wat de reden was om om een grapje te lachen. Nu moet ik ook zeggen, ik had een paar jaar emotionele achterstand, maar dat hadden daar wel meer kinderen. Hier liep het ook moeizaam. Hier kreeg ik in groep 8 tl/havo advies. Ik ging naar een AOC terra college, een vmbo school met een toenmalige beste vriendin van de manege. Met je handen werken stond hier centraal, naast de theorie lessen.

ilse

Ik werd hier al snel weer gepest. Dit ging steeds verder tot fysiek geweld aan toe. Ik moest elke ochtend overgeven van spanning en kwam huilend thuis en zocht mn heil bij mn pony, waar ik huilend in de stal zat, die me niet veroordeelde maar gewoon knuffels gaf. Ik woonde zo ongeveer op de manege al sinds mijn 6de. De aanstichtster van alle pesterijen was die zogenaamde beste vriendin van de manege. Ze bazuinde mijn geheimen rond, maakte me belachelijk etc. Inmiddels deden bijna alle leerlingen van de school mee en ik veranderde compleet. Van een opgetogen meisje dat vol optimisme zat, in een bang vogeltje op school, waar ik veel verzuim had, omdat ik niet naar school durfde en ik ziek gemeld werd. Hier begon mijn eetstoornis die vele vormen heeft gekend. Ik ben enorm doorgedraaid. Eat wil je van zo'n zwaar getraumatiseerd meisje van 15?

Ik moest volgens de onder directeur het probleem zijn & ik citeer zijn woorden 'Je hoort in een inrichting thuis' au! Even later werd ik, omdat ik door boosheid de leerlingen pakte, van school gestuurd. Een paar dagen voor kerstgala, waar ik verplicht werd geacht te komen in een jurk, terwijl ik niet wilde. Ik had nu een jurk, maar geen gala. Mama heeft nog steeds de jurk met kaartjes in huis, ik kan het niet zien. Toen zat ik thuis en verdween in de online wereld, wat bijna prostitutie werd, waar online ook al dingen gebeurden die het daglicht niet konden verdragen. Als klein kind was ik ook aangerand door een dorpsgenootje.

Ik werd opgenomen bij accare en toen begon het: opname in en opname uit. Niks behandeling, niks luisteren. Nee. Probleem gedrag stop je in de separeer. Dag in, dag uit. Ik kwam daar weg met nog een fiks trauma. Even later ging ik naar groot emaus, een gedragsinstelling en ook daar ging het vaak mis, maar mijn pony stond als uitzondering op het terrein.

Op mn 18e, na vele separaties ben ik weg gegaan. Ik heb het ruim een jaar bij mijn moeder volgehouden en toen kwam alles weer opborrelen. Volwassene opname in en uit. Inmiddels in een diagnostische kliniek verder de diagnose: ptss, autisme (mcdd)eetstoornis. Toen verhuisden we van regio en kwam ik bij Altrecht autismeteam terecht en op een zorgboerderij te wonen waar alles niet goed verliep. Ik ben weggegaan. Weer opname in en uit. De draaideur patiënt, zoals sommigen het noemen.

Ik woon nu 3,5 jaar bijna bij beschermd wonen van Lister en dit gaat niet altijd makkelijk, vooral de laatste 2 jaar niet. Ik kreeg er een depressie bij. We zijn al 2 jaar zoekende naar behandeling voor alles. Ik ben ook ook een paar keer op de pitstop geweest, voornamelijk voor persoonlijkheidsproblematiek, maar heb er veel geleerd en ben hun dankbaar dat ik mezelf mag zijn. Hier werd ook, door mijn vaders verlating, hechtingsproblematiek geconstateerd.

Nu steeds zijn we ruim 2 jaar, vele intakes en nog geen behandeling, maar wel de nodige afwijzingen verder. We gaan nu het CCE betrekken (centrum consultatie expertise) en ik ga alleen maar achteruit. Ik lig elke week in het ziekenhuis, omdat ik het niet meer weet, op ben. Nu heb ik een 2 weekse opname op acute psychiatrie om bij te komen. Maar nog geen behandeling....het enige wat ik wil, is een behandeling en een waardig leven. Meer vraag ik niet.

poes

De zoektocht gaat door. Ik hoop op een dag te kunnen zeggen, ik ben tevreden met mezelf. Ik hoop dat ik kan genieten van eten, het leven en mezelf. Wel heb ik een relatie met de liefste vriendin die ik me kan wensen en ben haar ook enorm dankbaar. Ik ben ook dankbaar voor mijn beste vriendin die in mijn leven is gekomen door lotgenoten contact. Tenslotte ben ik dankbaar voor mijn moeder die me onvoorwaardelijk steunt.

Ik hoop dat de instanties eens gaan samenwerken voor complexe cormobiditeit problematiek en dat de bezuinigingen in de zorg eens gaan stoppen. Ik ga door voor zolang het kan en er plekken te vinden zijn. Ik probeer vol te houden en me vast te houden aan mijn poes van 10 maanden en de mensen die van me houden.


Wil jij ook een gastblog, dankwoord of jouw verhaal laten publiceren op Proud2Bme? Mail dan je verhaal in een Word bestand met twee foto's in een aparte bijlage naar redactie@proud2Bme.nl

 

Gerelateerde blogposts

10
JAN
16
17
MEI
6
10
MRT
4
 

Reacties

Noah - Zaterdag 19 mei 2018 13:35

Een dappere blog. Ik hoop dat je de hulp kunt en gaat krijgen die je nodig hebt, en die je bovenal verdient! Je bent een echte strijder, zo te lezen. Blijf ook vechten en blijf bovenal ook genieten van de mooie dingen in het leven.

Wat ik me ook afvraag, is of je wellicht eens een blog wil schrijven over specifiek je mcdd. Dit is een weinig bekende benaming en ik (en wellicht ook een heel aantal anderen) zou het fijn vinden daar meer over te weten te komen/herkenning uit te kunnen halen.

ilse - Zaterdag 19 mei 2018 14:25

Hoi noah,
Als daar vraag naar is, en proud dat ook leuk/oke vind zou ik dat best eens willen doen!
Leuk antwoord!

Liefs ilse

x - Zaterdag 19 mei 2018 15:57

wat heftig en wat dapper van je dat je zo doorzet! ik vind je echt een topper
ik heb de wens dat je kunt vinden waar je naar op zoekt bent, ik wens je heel veel liefde, gezondheid en rust toe en dat je rest van je leven je beter af mag gaan dan je start! dat wens ik je echt toe, take care en laat nog eens weten hoe het gaat

PM - Zaterdag 19 mei 2018 17:37

Geef niet op, houdt vol! Ook jij mag er zijn! Ik wens je toe dat je de juiste behandeling gaat krijgen en dat je gelukkig wordt met jezelf en je omgeving!

Anoniem - Zaterdag 19 mei 2018 17:52

Heel veel sterkte mooie vrouw. Vecht voor jezelf. Ne bent het waard!

sl - Zaterdag 19 mei 2018 19:46

Wauw, je bent heel krachtig! Ontzettend fijn dat je een lieve vriendin hebt, dat verdien je zeker weten. Geef niet op, er komen betere tijden. Geniet voor nu van de liefde van de mensen en dieren om je heen, ze zullen je helpen

C - Zaterdag 19 mei 2018 21:20

Ik wens je heel veel sterkte.

Het is erg dat je zoveel hebt moeten meemaken in je leven, en dat je dan nog zoveel opnames hebt gehad waar je niet beter bent geworden.
Je bent een heel moedige en sterke meid. Blijf geloven dat er ooit een dag komt waarop je zal zeggen "het was het waard om te blijven strijden".

Ik hoop dat je alsnog goed geholpen gaat kunnen worden. Zoek steun bij je moeder en vriendin op moeilijke momenten.

Heel veel sterkte, blijf vechten voor jezelf!

Anoniem - Zondag 20 mei 2018 01:32

Jeetje wat zit jij in de slachtofferrol! Ik vind het heel erg dat je zoveel nare dingen hebt meegemaakt, maar ik hoor in deze blog alleen maar "oh wat heb ik een zwaar leven". Snap vanuit Proud ook niet helemaal wat het punt is van een verhaal als dit plaatsen.

Yupitsme - Woensdag 23 mei 2018 23:21

Mee eens...

Simone - Zondag 20 mei 2018 09:27

Wat je laat hulpverlening, instantiies, eens meer samenwerken en communiceren in plaats van ieder zijn eigen ding toe doen, je bent een mens een geheel meerdere problemen ik herken het zo nergens passende hulp te vinden, knap dat je dit geschreven hebt heel veel sterkte💪

britneyangel - Zondag 20 mei 2018 10:24

wat een heftig verhaal zeg! ik vind het erg vervelend voor je! goed dat je door blijft gaan met zoeken voor goeie hulp

*Esther* - Vrijdag 1 juni 2018 18:13

Heei meis,
Esther hier.
Ik wilde even zeggen dat ik je verhaal heel heftig vind en dat ik er altijd voor je zal zijn. ♥ Ik mis je.
Take care!

feed