Ik viel af en kreeg complimenten

Ik ben geboren in een ontzettend warm en liefdevol gezin. Ik had alles wat ik me kon wensen, ik was een vrolijk meisje, sportief, en op school hield ik alles ook goed bij. Ik had het naar m'n zin op de basisschool, was veel met vriendinnetjes, zat op turnen en genoot van het leven. En toch, toch heb ik al ontzettend lang de wens gehad om af te vallen. Om dunner te zijn. Want, zo dacht ik, als ik dunner was zou het leven nóg mooier zijn en zou alles nog beter gaan.

Af en toe deed ik eens een poging, snoepte ik wat minder of at ik wat minder brood. Maar na een poosje hield ik er ook telkens weer mee op want eten was veel te lekker. Toen ik 15 was haalde ik mijn vmbo diploma. Op het laatste moment besloot ik om naar havo 4 te gaan, samen met een superlieve vriendin die ook van vmbo kwam.

Ik zag het zitten en had er zin in. En het ging goed, ik kwam in een leuke klas, haalde goede cijfers en had ondertussen ook plezier. Maar toch besloot ik om nog een keer een poging te doen om wat kilo's kwijt te raken. Ik zou dan leuke kleding passen, me zelfverzekerder voelen en misschien zou turnen dan ook wel wat beter gaan.

En dit keer lukte het! Ik nam af en toe wat tussendoor als ik wel zin had in iets en at verder gezond, nam rauwe groente of fruit mee naar school en bij de maaltijden at ik genoeg zodat ik er weer tegenaan kon. Ik viel af en kreeg complimenten. Ik zag er goed uit, gezond en wat was het knap dat ik die lekkere dingen kon laten staan. Die complimentjes deden me goed, en toen mensen zeiden dat het nu wel genoeg was en ik niet meer hoefde af te vallen, was ik het daar zelf ook wel mee eens. Maar hoe moest ik dat doen? Zou ik niet ineens weer aankomen als ik wat meer ging eten en af en toe weer wat lekkers nam? Dat was toch het jojo-effect?

Dat moest ik zien te voorkomen, straks zat alles er ineens weer aan! En dus zorgde ik ervoor dat ik vooral níét meer at dan eerst. Zonder dat ik het zelf door had, werd het steeds wat minder. Er kwamen steeds meer dingen bij die ik van mezelf niet meer mocht eten. Ondertussen ging school nog heel goed en was het al bijna zomervakantie. Het was eigenlijk zeker dat ik over ging naar havo vijf, en ik was blij dat het me gelukt was om de overstap te maken van vmbo naar havo.

Maar toen kwam m'n moeder met het idee dat het misschien toch wel handig was om even langs de huisarts te gaan. Ze vond dat ik te weinig at en dacht dat het goed was om dat even te checken. Via de huisarts kwam ik bij een diëtiste terecht waar ik één keer per week naar toe kon. Ik vond het fijn dat iemand die er ‘echt verstand' van had me begeleidde en begon vol goede moed met het opbouwen van m'n eetschema. Elke week kwam er wat nieuws bij en ik bleef stabiel. Ik zag zelf in dat het goed was zo en dat ik echt niet meer hoefde af te vallen.

Toen brak de zomervakantie aan en gingen we op vakantie naar Frankrijk. 4 weken lang naar het buitenland, op een camping. Dat was toch wel lastig. Want hoe moest ik nou ontbijten met 2 sneetjes brood, als ze daar alleen maar grote broden hebben die je zelf moet snijden? Ik durfde dat niet goed en at daardoor weer telkens wat minder.

Ik voelde me schuldig, wist dat het niet goed ging en tóch durfde ik niet te veranderen. Toen we terugkwamen van vakantie was er daardoor ook flink wat gewicht af. Via de huisarts werd ik doorgestuurd naar het Erasmus MC en na een aantal gesprekken op de poli werd ik opgenomen in de adolescentenkliniek van het EMC. Ik gaf toe dat ik een probleempje had met eten en wilde eraan geholpen worden. Maar, een opname van 3-6 maanden?! Na 2 weekjes zou ik het thuis wel weer kunnen en kon ik ook weer naar school. 

Helaas, dat viel tegen. Ik kwam erachter hoeveel angst eten inmiddels bij me opriep en dat ik, zowel lichamelijk als mentaal, nog een lange weg te gaan had. Ik raakte in paniek als ik wat ‘ongezondere dingen' kreeg, maakte kennis met nutridrink en sondevoeding en werd steeds somberder. Gelukkig had ik onwijs lieve familie en vrienden die contact met me hielden en familie kwamen mijn ouders 3 keer per week op bezoek.

Na bijna 8 maanden had ik een gezond gewicht en het vertrouwen bereikt dat ik het zelf thuis weer kon doen. Ik bleef elke week gesprekken houden met een psycholoog en eens per twee weken een afspraak met m'n ouders erbij. Het jaar daarop kon ik dus ook weer met school beginnen. Ik ging verder met havo 5. Natuurlijk waren mijn vriendinnen inmiddels geslaagd en moest ik dus weer in een nieuwe klas beginnen. Maar ik vond het fijn om eindelijk weer naar school te gaan. Ik richtte me vooral op school en was ontzettend bang om te falen, waardoor ik veel tijd in school stak.

Mijn gewicht wist ik redelijk stabiel te houden, en ik hield me aan een eetlijst. Maar onbewust hield ik hierdoor ontzettend aan de eetstoornis vast. Ik zorgde er voor dat ik precies genoeg at, ik kocht mijn eigen keukenweegschaal en woog alles wat ik at af zodat ik niets teveel binnen zou krijgen. Als ik iets at wat ik niet kon afwegen, bedacht ik zelf hoeveel kcal erin zou zitten en dat ik het in elk geval niet te laag had geschat. Voor de omgeving (en voor mezelf) leek alles heel goed te gaan. Eigenlijk at ik alles, zolang ik het allemaal maar een plekje kon geven binnen het schema.

Zo kwam ik havo 5 door. Ik haalde mijn diploma met hoge cijfers, toch begon ik na de zomervakantie met mbo omdat ik hbo niet aandurfde. Ik had er zin in. Een nieuwe start, nieuwe mensen leren kennen, een nieuwe omgeving en een nieuwe studie. Ik ging op kamers in Groningen en ging elk weekend naar m'n ouders toe. Langzaam maar zeker kwam alleen de eetstoornis weer wat meer om het hoekje kijken. Ik kon eindelijk écht zelf bepalen wat ik at en kon helemaal m'n eigen leven leiden. De keukenweegschaal was m'n beste vriend.

Op school kwam ik in een kleine klas terecht waar ik niet heel veel mee had en ik vond weinig uitdaging in de leerstof, waardoor ik me nog meer op eten begon te richten. Langzaam viel ik elke week weer een beetje af en ondanks dat ik wist dat ik verkeerd bezig was, gaf het me wel voldoening. De uitdaging die ik eerst vond ik het leren, vond ik nu weer in het eten en afvallen. Ik ben naar de huisarts gegaan en kreeg een doorverwijzing naar Lentis. Helaas was daar nog een wachttijd voor en moest ik die tijd zien te overbruggen.

In die tussentijd had ik wekelijks een gesprek met de huisarts in opleiding waar ik ontzettend veel aan had. Maar ondanks al haar fijne woorden en de goede gesprekken, lukte het me niet om alles weer op de rails te krijgen. Ik bleef afvallen en trok me steeds meer terug in mezelf, uit somberheid. Uiteindelijk kon ik terecht bij Lentis en kwam ik terecht in de DMG (dieetmanagementgroep), en kreeg ik wekelijkse gesprekken bij een psycholoog. Ik ben een aantal keer naar DMG geweest maar ben daar al snel mee gestopt. Het paste niet bij me en ik had totaal niet het idee dat het me hielp. Misschien was ik er ook te eigenwijs voor? Ik weet het niet, in elk geval ben ik daar mee gestopt.

De gesprekken met m'n psycholoog hielpen me wel heel goed, ik kreeg medicatie waardoor ik minder somber was en we maakten afspraken over het eten. Het weegschaaltje probeerde ik telkens weer wat minder te gebruiken. Toen ik bijna weer op een gezond gewicht zat mocht ik beginnen met PMT. Dat heeft me ontzettend goed geholpen en ik kon ook daar heel goed praten.

Ik begon m'n lichaam steeds wat beter te accepteren en het lukte me om m'n aandacht ook op andere dingen te richten dan alleen eten. In die tijd heb ik ook mijn vriend leren kennen. Daardoor kreeg ik nog beter door hoe mooi het leven kan zijn en hoeveel dingen er belangrijker zijn dan eten en gewicht. Hij heeft me ontzettend veel geholpen en doet dat nog steeds.

Een paar weken terug ben ik met een fulltime stage begonnen van 20 weken. Dat heeft me nog meer doen beseffen dat een gezond gewicht ontzettend belangrijk is. Langzaam maar zeker is de afgelopen periode de knop écht omgegaan en lukt het me steeds meer om écht te genieten. Er zijn echt nog momentjes waarop de eetstoornis trekt, en misschien blijft het altijd wel een zwakke plek. Maar één ding weet ik zeker: ik ga NOOIT meer terug naar die tijd. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle mensen die me altijd hebben gesteund, zelfs op momenten dat ik daar zelf niet voor open stond.

En door dit verhaal te delen, wil ik laten zien dat het echt mogelijk is om te genezen. Het leven zonder eetstoornis is zoveel mooier...

Liefs, Willemieke