De gevolgen van mijn anorexia

Gepost op Woensdag 11 juli 2018 13:00 door Eef in The story of....

Vanaf mijn 15e is de anorexia bij mij erin geslopen en werd ik mager. Ik zag het niet en ik dacht ook niet na over de gevolgen dat zou hebben voor later. Ook veel later niet, tot het moment dat het te laat was! Toen ik eindelijk na 6 jaar strijden had gewonnen van de anorexia, merkte ik het. De anorexia was weg, maar de gevolgen bleven... Het vele sporten en weinig eten heeft zijn invloed gehad op mijn lichamelijk gestel.

Zo heb ik nu osteopenie (voorloper van osteoporose; botontkalking) en fybromyalgie. Dit 'valt nog mee'. Het ergste begon al iets eerder. Ik had veel last van obstipatie (verstopping). Alle artsen en behandelaren gaven aan dat ik mijn lichaam de tijd moest geven om te herstellen. Dus dat deed ik...

Tot het helemaal niet meer ging, ik was toen 21 jaar. Ik kon weken niet naar de toilet en de artsen gaven aan dat het psychisch was en ik het de tijd moest geven. Na lang doorzeuren, zo noem ik het maar want eigenlijk is dat het niet, kreeg ik een verwijzing naar de maag- darm- en leverarts. Ik begon in Apeldoorn, vanwege de korte wachtlijst. Het begin was een warm bad.

gevolgen anorexia

Ze stonden voor me open en waren erg behulpzaam. Tot het moment dat niks qua medicatie hielp. Toen kwam de GGz-stempel om de hoek. Vanwege mijn darmklachten kon ik namelijk niet veel eten en was ik afgevallen. Ik vond mezelf lelijk, omdat ik zo mager was. Ik had geen energie meer. Maar hulp, NO WAY. De mdl-arts gaf aan dat ik maar naar een eetstoorniskliniek moest. Dat dacht ik dus niet!

Ziekenhuis nummer 2, Radboud. Na een lange adem kwam ik daar binnen voor intake. Wat testen gedaan, waar niet veel uitkwam. Dus moesten ze in overleg met het team. Die gaven aan dat mijn klachten niet binnen hun expertise vielen, dus werd ik door gestuurd naar Rijnstate; ziekenhuis nummer 3. Rijnstate was zeer vermoeiend! De medicatie die ze gaven sloegen niet aan. De sondevoeding die ze me gaven, daar was ik allergisch voor. Dus moest het de eetstoornis zijn, volgens de artsen. Weer een verwijzing naar de eetstoorniskliniek. Dat dacht ik dus niet!

Na 4 jaar bij de huisarts aandringen, heeft ze een verwijzing geschreven voor Maastricht. Zij zijn gespecialiseerd in stoornissen aan de darmperistaltiek (beweging). De huisarts vond dat ik daar niet thuis hoorde, maar de artsen daar waren daar niet mee eens. Dus eindelijk mocht ik naar Maastricht, dat was een opluchting! Het eerste gesprek ging voor een groot deel weer over mijn eetstoornis. Uiteindelijk ging de arts met haar supervisor in overleg en kwam de supervisor ook even langs. Ons hart, mijn moeder was mee, ging te keer want het gesprek ging over dat ze nu niet konden helpen.

Gelukkig gingen ze wel helpen! Ik kreeg weer sondevoeding, maar dan direct in de dunne darm. Bij gezond gewicht zouden er onderzoeken komen. Zes maanden lang heb ik met alle 'plezier' sondevoeding gehad. Ik had er geen moeite mee! Alleen waren de blikken van anderen minder. Na de onderzoeken bleek dat mijn dikke darm zeker 7 x zo langzaam is als normale darmen. Dus zij raden mij aan om een ileostoma (dunne darm) aan te leggen door Rijnstate, vanwege de afstand.

Na 4,5 jaar weer terug bij Rijnstate, naar dezelfde arts. De arts deed niet moeilijk en zei dat hij altijd alle vertrouwen in mij had (ja ja, dat zeg je nu). Dus toen kwam ik op de lijst voor de operatie, met wachttijd van 5 maanden voor spoed. Inmiddels was ik al 2 maanden niet naar de wc geweest en al een opname gehad om te spoelen. Dit hielp niet. Ik was echt ziek! Bijna elke dag bellen, zorgverzekering gebeld, zelfs de staatssecretaris heb ik om hulp gevraagd! Na 2 maanden was het zover! De operatie!

zwart wit

Ik keek uit naar de operatie, ik hoopte mijn leven weer terug te krijgen. Weer meer energie te hebben en tijd te hebben om te leven naar mijn leeftijd. De operatie ging in eerste instantie ging goed. Alleen de volgende dagen kwamen de complicaties. Ik had een ileus, een darmafsluiting. Dit zorgde ervoor dat ik niet mocht eten en drinken. Dit hebben ze een week volgehouden, zonder onderzoeken! Ik viel weer af.

Artsen zeiden dat we moesten afwachten en ze vroegen of ik een maatschappelijk werkster wilde spreken in verband met mijn geschiedenis in de GGz. Nou nee bedankt! Na een week creperen van de pijn en naar mijn gevoel de dood in de ogen gekeken te hebben, kreeg ik een onderzoek. Na 15 minuten lag ik al op de operatietafel, omdat het herstelt moest worden.

Nu is het inmiddels 3,5 maand na de spoedoperatie en is mijn lichamelijk grotendeels hersteld naar het oude niveau! Geestelijk is het af en toe nog steeds zwaar, want de anorexia heeft mijn hele sociale kring weggevaagd, maar dat stopt mij niet om door te vechten!  

Foto1: Vereeuwigd

 

Reacties

kokosnootje - Woensdag 11 juli 2018 13:24

Wow Eef, wat een heftig verhaal!
Wat moet het verschrikkelijk zwaar en moeilijk zijn geweest, deze lijdensweg en het vechten voor een behandeling! Ontzettend sterk van je dat je niet opgegeven hebt maar doorgegaan bent voor jouw gezondheid.
Ik hoop dat je je snel weer helemaal fit en krachtig voelt en je je sociale leven en -kring weer op kunt bouwen!!!

MissBeta - Woensdag 11 juli 2018 13:58

Wat ontzettend sterk dat je al die tijd bent doorgegaan met vechten om gehoord te worden, diep respect voor!!! Heel triest dat dat nodig is, maar wel ongelofelijk knap van je. Ik wens je een goed en spoedig herstel en hoop van harte dat je je kan gaan omgeven met heel veel lieve mensen die wel begrip tonen :-) Bedankt voor het delen!

Pippa - Woensdag 11 juli 2018 16:45

Ik kan me je gevecht heel goed voorstellen. Tegelijk vind ik het Een beetje naar dat je zoveel 'schuld' bij artsen legt. Want deze problematiek is gewoon heel lastig. Daar mag je naar mijn inziens ook wel wat realistisch in zijn.

Co - Woensdag 11 juli 2018 17:21

Wat een afschuwelijk verhaal. Wat goed dat je vol houdt! Ik wens je goeds toe van hier tot de maan en weer terug! Houdt moed!

D - Woensdag 11 juli 2018 18:29

Als je jezelf wat aandoet en dat doe je met een 'verslaving' is het altijd maar weer afwachten hoe je 'bejegend' wordt. Kennelijk is het mens-eigen om zo te denken; altijd uit op eigen voordeel. Een arts moet er vooral ZELF wat in zien voor hij je wil helpen, anders worden er allerlei smoezen verzonnen en bewijs het dan maar eens dat je niet goed behandeld wordt/werd. Het is jouw 'eetstoornis-woord' tegen de 'nuchtere-allesondercontrole- opgeldingestelde-maatschappij mens/dokter' die zelf nog nooit geestelijk werkelijk in de knoop heeft gezeten of zowel dat natuurlijk weer onder controle kreeg en daardoor vindt dat jij dat vooral ook moet kunnen.

Emma - Woensdag 11 juli 2018 19:00

Sorry hoor, maar een korte informatieve blog over eiwitten en een gastblog, en daarom minder blogs om de kwaliteit hoger te krijgen?

Maya - Woensdag 11 juli 2018 23:46

Je hebt ook de plog nog, wat 'leuk leesvoer' is ;)

Maya - Woensdag 11 juli 2018 23:48

Niet lullig bedoeld, maar ik bedoel eigenlijk dus dat daar dan een kwalitatief goede blog tegenover zou mogen staan die dag, extra ofzo..

Tamara - Woensdag 11 juli 2018 22:09

Pffff... Deal zelf ookmet heftige zeer pijnlijke obstipatie waarnieta tegen helpt
Deze blog heeft me veel inzichten gegeven! Thanks

Oliviaflappie - Woensdag 11 juli 2018 22:13

Ik sla dit artikel nu eigenlijk heel bewust over. Iets met kop in het zand steken? Ik ben zo bang voor alle gevolgen. Ik ben me er ook zo bewust van

C - Donderdag 12 juli 2018 05:34

Heel veel sterkte.
Het is verschrikkelijk dat je zo lang moet zoeken naar hulp en intussen maar pijn hebt geleden. Zelf heb ik - weliswaar om andere redenen - ook het gevoel dat mijn arts mijn problemen niet serieus neemt waardoor ik ook maar met pijn in de buik blijf rondlopen.

Ik hoop dat er beterschap voor je komt en wens je veel sterkte en moed.

miekie - Donderdag 12 juli 2018 08:12

owkee......als je nu op de andere sites waar je lid bent ook eens eerlijk bent over je achtergrond......dat is pas eerlijk zijn.........

Rosie - Donderdag 12 juli 2018 09:52

Wat rot voor je dat het zo heeft moeten gaan. Dit kan natuurlijk wel na 6 jaar anorexia of boulimia of NAO. Maar hey wel fijn dat het na een paar maanden na de operatie wel grotendeels is hersteld. Je lichaam werkt wel mee...

Ik heb zelf op mijn 14e tot 17e boulimia gehad en daarna geprobeerd normaal te eten maar mijn darmen hadden toen echt vaak last van verstopping.

Vanaf mijn 20e heb ik anorexia maar mijn darmen zijn hierna wel beter hersteld als van boulimia. Ik ben nog niet volledig hersteld van anorexia maar wel zoveel verder dan eerst. En mijn darmen werkten met ondergewicht helemaal niet ze waren heel traag maar dat herstelde zich later zo goed dat ik nu amper nog movicolon nodig heb.

Denise - Donderdag 12 juli 2018 19:53

Toen ik voor een groot gedeelte herstelde van mijn eetstoornis.
Kreeg ik ontzettende buikpijn, verstopping en diarree wisselde elkaar af. Ik kon niet goed eten en viel af tot ondergewicht. Iedereen dacht dat ik een eetstoornis had en ik loog over dat ik door de pijn niet kan eten en dat ze dachten dat ik stiekem braakte en laxeermiddelen in nam. Na 2 jaar doorzeuren werd ik eindelijk serieus genomen en na verschillende onderzoeken bleek ik dus een maag darm bacterie te hebben. Ik kreeg antibiotica en toen de bacterie weg was bleef ik darmklachten houden na talloze gesprekken met de huisarts werd ik doorverwezen naar de internist heb het prikkelbare darmsyndroom overgehouden aan mijn eetstoornis. Heb via de internist medicatie gekregen hiervoor en heb algemene tips gekregen ben in de behandeling geweest bij een diëtist heb van de diëtist een voedingsadvies gehad en tips gekregen vind het wel heel vervelend dat ik nu ik geen eetstoornis meer heb nog veel met eten en drinken bezig moet zijn vanwege mij darmen omdat die sommige dingen niet goed kunnen verdagen. Ben nog niet helemaal hersteld van mijn eetstoornis maar ik ben al heel erg ver gekomen en denk ik uiteindelijk wel volledig ga zal herstellen.

britneyangel - Zaterdag 14 juli 2018 10:51

wat heftig voor je, sterkte!

C. - Maandag 16 juli 2018 14:48

Jeetje wat onwijs heftig wat je mee hebt moeten maken, maar wat lees ik een immense kracht in je berichtje Eef.
Dapper dat je blijft knokken, ik wens je echt het allerbeste en vooral heel veel sterkte..

feed